ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Με ή χωρίς Ευρώ;;; Με ή χωρίς ΕΕ;;;

Ερωτήματα, που αν κατανοείς το βάθος και τα αίτια της σημερινής πραγματικότητας, χάνουν το νόημά τους, αφού σοβαρότατο εργαλείο της ληστρικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής των Ιμπεριαλιστών για την Ελλάδα είναι το "κοινό" νόμισμα. Αν πριν από καιρό υπήρχαν αυταπάτες, πως θα επιτρέπονταν "ειρηνικές" διαδρομές με "επιδέξιους" ελιγμούς, τώρα έχουν απο τα πράγματα απαγορευθεί...
Χωρίς βέβαια να σημαίνει πως η έξοδος από το ΕΥΡΩ είναι η πανάκεια... Η πλήρης αποδέσμευση από τους μηχανισμούς της θνήσκουσας ΕΕ είναι -κατά τη γνώμη μας- conditio sine qua non για την απελευθέρωση του τόπου και του λαού... Ο διαχωρισμός του νομιμαστικού από το "πολιτειακό" μόνον συγχύσεις δημιουργεί και συντηρεί ενώ εξασφαλίζει -στην καλύτερη των περιπτώσεων-τον ασφυκτικό έλεγχο της χώρας από τους γεννεσιουργούς μηχανισμούς της κρίσης...
Το γεγονός, πως τέτοιες αποφάσεις απαιτούν συντετεγμένη και καλά οργανωμένη πορεία δεν ανακαλεί την σκοπιμότητά τους αλλά επιβάλλει σοβαρότητα πολύ περισσότερη από την συνθηματολογία για την υιοθέτησή τους από ευρύτατα λαϊκά στρώματα, που έχουν λόγο και ανάγκη.
Σχετικό με το "νομιμαστικό" ζήτημα είναι το άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, που αντιγράφουμε από την ISKRA

Η ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΑΝ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΟΤΕ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ  
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΑΜΕΣΑ ΔΙΣΤΑΓΜΟΥΣ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ, ΠΕΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ  
Η εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για το εφιαλτικό πακέτο των 5,4+3,6 δισ αποκαλύπτει κάτι πολύ σοβαρότερο από το προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο της κυβέρνησης Τσίπρα: την αδυναμία του οργανικά εξασθενημένου ελληνικού καπιταλισμού να συνεχίσει να αναπαράγεται- έστω και με τους επαχθέστερους, για τα λαϊκά στρώματα, όρους- στο ανταγωνιστικότατο περιβάλλον της ευρωζώνης. Την πικρή αυτή αλήθεια συνειδητοποιούν εσχάτως ακόμη και απολύτως συστημικοί οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, οι οποίοι μέχρι χθες κινούνταν στη λογική του “πάση θυσία στο ευρώ”, αλλά αναγκάζονται τώρα, κάτω από την ασφυκτική πίεση των πραγμάτων, να αναζητήσουν εναγωνίως εναλλακτικές λύσεις.
Υπό το κράτος πανικού, ο Αλέξης Τσίπρας εκλιπαρεί για κάποιο σωσίβιο από τους Ολάντ, Γιούνκερ, Σουλτς και λοιπούς όψιμους “φίλους” του, ενώ άνθρωποι του περιβάλλοντός του ψιθυρίζουν ότι μπορεί να ξαπανάμε σε εκλογές ή δημοψήφισμα αν Σόιμπλε και ΔΝΤ επιμείνουν μέχρι τέλους. Ποιος μπορεί, άραγε, να δώσει βάση σε αυτούς τους λεονταρισμούς, όταν η ίδια κυβέρνηση θέτει ήδη σε εφαρμογή, προτού καν τον νομοθετήσει, τον αυτόματo κόφτη στις δημόσιες δαπάνες, με τις 4.000 απολύσεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών που προοιωνίζεται η νέα ρύθμιση για το ολοήμερο σχολείο; Και πώς θα αποτολμήσει εκλογές ή δημοψήφισμα αυτή η κυβέρνηση όταν είναι τόσο νωπή η ταπεινωτική κωλοτούμπα του περασμένου Ιουλίου, με “το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ”, όπως αναλύουν στο ενδιαφέρον, ομώνυμο βιβλίο τους, που εκδόθηκε πρόσφατα, οι Χ. Λάσκος και Δ. Παπαδάτος;
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς καθητηγής οικονομικών επιστημών για να αντιληφθεί ότι το δρομολογημένο “μνημόνιο plus”, ακόμη κι αν περάσει με τις ελάχιστες κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να “πετύχει”, έστω και πατώντας επί πτωμάτων. Η περαιτέρω συρρίκνωση της ζήτησης σε μια οικονομία που βρίσκεται σε βαθειά υφεσιακή καταστολή εδώ και έξι χρόνια, με μια ανεργία της τάξης του 25%, θα νεκρώσει ακόμη περισσότερο την αγορά, προκαλώντας νέα κύματα χρεοκοπιών και απολύσεων. Οι αστρονομικοί στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα, που ήδη στάζει αίμα, είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν θα εκπληρωθούν, πράγμα που αναγνωρίζουν εκ των προτέρων οι δανειστέςμε την επιμονή τους στα “εφεδρικά μέτρα”. Μια επιμονή που στέλνει το μήνυμα σε όλους τους υποψήφιους επενδυτές: μείνετε μακριά από το ναρκοπέδιο που λέγεται Ελλάδα, εκτός αν είναι να πάρετε κοψοχρονιά κανένα φιλέτο από τις σάρκες του εναπομείναντος κοινωνικού πλούτου.
Όταν το όχημα που οδηγείς πηγαίνει σε αδιέξοδο δρόμο και ο τοίχος είναι πια ορατός, μία λύση μόνο υπάρχει: να βάλεις όπισθεν και να κινηθείς στην αντίθετη κατεύθυνση! Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μόνο λίγα μέτρα πριν από τον τοίχο. Η δραματική αλλαγή κατεύθυνσης, προς την έξοδο από την ευρωζώνη, επιβάλλεται επί ποινή οικονομικού και κοινωνικού “πυρηνικού χειμώνα”. Το ερώτημα που τίθεται εκ των πραγμάτων δεν είναι πλέον αν θα φύγουμε από το ευρώ, αλλά πότε, πως, με ποιους, εναντίον ποίωνθα φύγουμε.
Όπως τονίζει, στο εξαιρετικά διεισδυτικό άρθρο του, που δημοσιεύεται σ' αυτή την ιστοσελίδα, οοικονομολόγος Β. Βενιζέλος, ένα ορισμένο Grexit θα το ήθελαν ή πάντως θα το αποδέχονταν ως αναπόφευκτο και επιθετικότατες δυνάμεις του διεθνούς, χρηματιστικού κεφαλαίου, στη λογική που απεργάζεται, καιρό τώρα, ο Β. Σόιμπλε. Το εναλλακτικό “Σχέδιο Β” αυτών των κύκλων είναι, στις αδρές γραμμές του, γνωστό: “Εθνικό” νόμισμα χωρίς εθνική νομισματική πολιτική, προσδεδεμένο σε μια σφιχτή ισοτιμία με το ευρώ (κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να υφίσταται τις επιπτώσεις του γερμανικού εργασιακού- οικονομικού ντάμπινγκ), διατήρηση του επαχθούς χρέους και των ιδιωτικοποιήσεων τραπεζών και υποδομών, νέο κύμα μαζικής φτωχοποίησης του ελληνικού πληθυσμού. Ένα παρόμοιο, συναινετικό (με τους δανειστές) Grexit θα αποτελούσε πραγματική κοινωνική καταστροφή, την οποία μάλιστα οι συστημικές δυνάμεις θα επιχειρήσουν να φορτώσουν στις αριστερές, αντι- ΕΕ δυνάμεις, ισχυριζόμενες ότι πράττουν αυτό που εμείς πάντα θέλαμε!
Σ'αυτό το φόντο, είναι απολύτως επιτακτική η ανάγκη να προβληθεί στην πλατύτερη δυνατή κλίμακα, με τον πιο πειστικό τρόπο, η λυτρωτική, εναλλακτική λύση του αριστερού, λαϊκού, δημοκρατικού Grexit, στον αντίποδα ενός ελεγχόμενου, ολέθριου “Grexit αλα Σόιμπλε”. Όσοι, κάτω από τις υπαρκτές δυσκολίες, υιοθετούν αμυντική στάση και αποφεύγουν να πάρουν θέση σ' αυτό το κομβικό, για κάθε αριστερή, εναλλακτική πρόταση πρόβλημα, προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στην υπόθεση του λαϊκού, αντιμνημονιακού αγώνα. Αν δεν δώσουμε εμείς τη δική μας, ανατρεπτική πρόταση, το κενό θα έρθουν να το καλύψουν συστημικές, ενδεχομένως δεξιές- εθνικιστικές δυνάμεις (η ακροδεξιά “Εθνική Ενότητα” κάνει ήδη πρόβες σ' αυτόν τον ρόλο).
Εξίσου αρνητικές υπηρεσίες προσφέρουν όσοι, όπως η ηγεσία του ΚΚΕ, “πετάνε την μπάλα στην εξέδρα” παραπέμποντας την έξοδο από το ευρώ στον... σοσιαλισμό και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, δηλαδή στις ελληνικές καλένδες. Αλλά και όσοι, σ' αυτές τις τόσο κρίσιμες για το λαό και τον τόπο στιγμές, αναλώνονται σε πλειστηριασμούς υπεραριστερών διακηρύξεων, θέτοντας ως άμεσο στόχο την ταυτόχρονη έξοδο από ευρώ και Ε.Ε., κάτι που πρακτικά διαγράφει την έξοδο από την ευρωζώνη ως κομβικό ζήτημα του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα. Είναι πολύ εύκολο να ανεβάζεις τον πήχυ όσο σου αρέσει και να κατακεραυνώνεις για έλλειψη αποφασιστικότητας όσους δεν σε ακολουθούν. Μόνο που δεν είναι και τόσο τιμητικό να περνάς διαρκώς πολύ κάτω από τον πήχυ, καμαρώνοντας για το “θάρρος” σου.
Ασφαλώς, η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ε.Ε. θα έρθει, αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα, στην ημερήσια διάταξη. Αλλά το να κόψει στην πράξη, ο λαός- και όχι στα χαρτιά, η άλφα ή βήτα οργάνωση- τον Γόρδιο Δεσμό του ευρώ είναι το αναγκαίο, σήμερα, εφαλτήριο για τα ακόμη αποφασιστικότερα άλματα που θα ακολουθήσουν.
Η πρακτική πείρα των λαϊκών δυνάμεων και όχι οι από καθέδρας διακηρύξεις είναι το αποτελεσματικότερο πολιτικό σχολείο. Η συμπυκνωμένη πείρα των τελευταίων 15 μηνών έπεισε και πείθει με επιταχυνόμενους ρυθμούς ευρύτερα στρώματα εργαζομένων για τις ολέθριες επιπτώσεις της παραμονής μας στην ευρωζώνη.Η μεταστροφή στο θέμα του Grexit καταγράφεται ήδη σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ό,τι επιφυλάξεις κι αν δικαιολογημένα τρέφει κανείς για πολλές από τις εταιρείες που τις πραγματοποιούν. Ο λαός μπορεί να αντιληφθεί ότι, εάν είχαμε βγει από το ευρώ, με αριστερούς, δημοκρατικούς όρους, από το 2010, αντί να μπούμε στην εφιαλτική, καθοδική έλικα των μνημονίων, θα είχαμε ξεπεράσει προ πολλού τις δυσκολίες της μεταβατικής περιόδου και θα είμαστε σήμερα πολύ, πολύ καλύτερα. Άλλωστε, μετά από την επιβολή των capital controls, το περασμένο καλοκαίρι, έχουμε ήδη απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος από το κόστος της αποδέσμευσης, χωρίς να απολαμβάνουμε κανένα από τα οφέλη της.
Θα ακούσουμε και πάλι, βέβαια, από τα κυριότερα φερέφωνα του συστήματος ότι ένα αριστερό Grexit θα ήταν πορεία σε “αχαρτογράφητο έδαφος”, γεμάτη κινδύνους σε κάθε μας βήμα. Όμως όλοι γνωρίζουν ότι οι πιο όμορφοι προορισμοί είναι προσιτοί μόνο από δύσκολους δρόμους. Όσοι δεν αποφασίζουν να σηκώσουν άγκυρα παρά μόνο για πλήρως χαρτογραφημένα νερά, είναι καταδικασμένοι να βουλιάζουν λίγο- λίγο, μαζί με τη χαμένη τιμή τους, σε κάποιο θλιβερό “λιμάνι της αγωνίας”- τουλάχιστον μέχρι να τους διώξουν κι από εκεί αυτοί που θα το έχουν αγοράσει κοψοχρονιά...

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Στην πυρά, στην πυρά !!!

Δια αντιευρωπαϊκήν και αντινεοφιλελεύθερην δράσιν του Antoine Deltour καταδικάσατε αυτόν εις θάνατον... Να μάθει και αυτός και ο πάσα εις, που θα τολμήσει να θέσει εν αμφιβόλω την Υγείαν του Δημοκρατικού μας Πανευρωπαϊκού πολιτεύματος...
Αντιγράφουμε το ρεπορτάζ του ιστότοπου Nooz.gr.

Στο εδώλιο για τη διαρροή 
του σκανδάλου Luxleaks
Πριν από πέντε χρόνια, ο Antoine Deltour, άφησε τη θέση του στην πολυεθνική του Λουξεμβούργου PwC, παίρνοντας μαζί του 28.000 έγγραφα με “ευνοϊκές” συμφωνίες φορολόγησης μεταξύ μεγάλων εταιρειών με τη λουξεμβουργιανή κυβέρνηση – τα οποία διέρρευσε στον Τύπο. Πρόκειται για το σκάνδαλο Luxleaks, για το οποίο δικάζεται...

Η διαρροή κατέδειξε πως τη στιγμή που στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται προγράμματα δημοσιονομικής “εξυγίανσης”, συνοδεία ρητορικής περί “διεφθαρμένων πολιτικών”, “τεμπέληδων πολιτών” κ.α., η έδρα της ΕΕ είναι ένα “πλυντήριο” χρήματος και ένας φορολογικός “παράδεισος” για εταιρείες που βγάζουν κέρδη, χωρίς να αποδίδουν τα οφειλόμενα στα δημόσια ταμεία των χωρών, όπου δραστηριοποιούνται, ζημιώνοντας την οικονομία.

Πολλώ δε μάλλον που ο “παράδεισος” στήθηκε επί πρωθυπουργίας του επικεφαλής της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ

Η εταιρεία για την οποία εργαζόταν έκανε μήνυση στον Deltour, η δίκη του ξεκινά σήμερα και σύμφωνα με αναλύσεις, θα αποτελέσει “σταθμό” για παρόμοιες υποθέσεις διαρροών που φέρνουν στο φως στοιχεία για τις “σκοτεινές” διαδρομές του χρήματος, όπως η διαρροή Panama Papers και ακόμη οι υποθέσεις του Wikileaks και άλλων που εκκρεμούν. 

O Deltour κατηγορείται για κλοπή, αποκάλυψη εμπιστευτικών πληροφοριών και παράνομη πρόσβαση σε βάση δεδομένων. Μαζί του στο εδώλιο θα κάτσει ο γάλλος Raphael Halet, που επίσης διέρρευσε έγγραφα της PwC και ο δημοσιογράφος Edouard Perrin. 

Από την άλλη πλευρά οι λουξεμβουργιανές αρχές βρήκαν ότι είναι σύννομη η ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση κολοσσών όπως η Apple, Amazon, Ebay, Heinz, Pepsi, Ikea, Deutsche Bank κ.α. ωστόσο η υπόθεση άνοιξε σειρά ερευνών σε διάφορες χώρες.

Αν ο Deltour καταδικαστεί αντιμετωπίζει τον κίνδυνο 10ετούς φυλάκισης και προστίμου πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ. Περίπου 1.000 άνθρωποι έχουν συγκεντρώσει τα χρήματα προκειμένου να πληρωθούν οι συνήγοροί του και 125.000 έχουν υπογράψει σε έκκληση να μην διωχθεί.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Ευτυχισμένες νεοφιλελεύθερες στιγμές...

Διεξάγονταν ο Μαραθώνιος του Λονδίνου και ως γνωστόν σε κάθε Μαραθώνιο υπάρχουν μπάγκοι με νερά, αναψυκτικά κ.α. που χρησιμοποιούν οι δρομείς καθώς περνάνε από τα συγκεκριμένα σημεία στην διάρκεια του αγώνα... Ορισμένοι όμως από τους ευτυχούντες πολίτες του νεοφιλελευθερισμού, που φέρει την ευλογία της μητριάρχισας Μάργκαρετ, βρήκαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν του πάγκους κλέβοντας νερό !!! 








Εικόνες του παρόντος και του μέλλοντός μας αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε μπροστά στην επελαύνουσα βαρβαρότητα.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Σκαλίζοντας τη μνήμη μας...

...θα έπρεπε να γινόμαστε σοφότεροι... Αν το καταφέρνουμε είναι άλλο ζήτημα... 
Τούτες τις Απριλιάτικες μέρες, τις γνωστές και σαν Απριλιανές επόμενο είναι ο Νίκος Μητσιάλης να θυμηθεί εκείνον το μαύρο Απρίλη του 67. Αναπαράγουμε.

Εκείνος ο Απρίλης…
Σαράντα εννέα χρόνια από τότε, μισός αιώνας! Κυριακή των Βαΐων του ΄67 μέρα λιακάδα, ανοιξιάτικη! Αλλά αυτή η λιτανεία ήταν αλλιώτικη από τις συνηθισμένες, δεν ήταν μετά «μετά βαΐων και κλάδων». Ήταν μετά συλλήψεων και προσαγωγών… Μετά σειρήνων, χειροπέδων, κλαύθμων και οδυρμών… Η δικτατορία των κολονέλων μετρούσε ήδη μερικά εικοσιτετράωρα…
…Δεν είχε πάρει ακόμα τη στροφή η πομπή από το κτίριο της Ακαδημίας προς το Ακταίον, η πρώτη φιλαρμονική ακούγονταν κάπου κοντά χωρίς να φαίνεται ακόμα. Από τον ανήφορο του Καποδίστρια ανέβαινε με ταχύτητα ένα περιπολικό της χωροφυλακής , η σειρήνα του ούρλιαζε ανατριχιαστικά, πήρε την ευθεία του δρόμου και χάθηκε στρίβοντας στην εξωτερική πύλη του παλιού φρουρίου.
   Η πομπή σταμάτησε, από δίπλα ακούγονταν ψαλμωδίες. «Υπέρ του κατά ξηράν, θάλασσαν και αέρα φιλοχρήστου ημών στρατού…» Οι ψαλμοί σε λίγο μπερδεύτηκαν με τις σειρήνες και άλλων  περιπολικών που ανέβαιναν με ταχύτητα ουρλιάζοντας. Τα σχολεία παραμέρισαν, οι μουζικάντηδες στριμώχτηκαν βιαστικά στα κράσπεδα του δρόμου. Οι «ταμένοι» βαστάζοι, μόλις που πρόλαβαν να τραβήξουν τις σκόλες και τα μανάλια στην άκρη. Τα περιπολικά αύξησαν ταχύτητα, έστριψαν, πέρασαν τη γέφυρα και η Βενετσιάνικη Καστρόπορτα τα ρούφηξε! Οι ψαλμωδίες της δέησης συνέχιζαν: «Υπέρ των ευσεβέστατων Βασιλέων ημών…»
Το πλήθος σταυροκοπιούνταν σαστισμένο. Σιγά, σιγά ένας άλαλος ψίθυρος απλώθηκε κρατώντας ένα παράταιρο ίσο στους ψαλμωδούς της πομπής. Η απορία δεν κράτησε για πολλή ώρα «Από τα προάστια και τα χωριά κουβαλούν αριστερούς, κομμουνιστές και πολίτες αντίθετους με την «επανάσταση» και τους στοιβάζουν προσωρινά στο παλιό φρούριο μέχρι να αποφασίσουν τι θα τους κάνουν…» Απλώθηκε το μαντάτο από στόμα, σε στόμα και πάντα στο σιγανό. «Υπέρ του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου…» συνέχιζε ο ιερέας και ακολουθούσε η συνοδεία των ψαλτάδων!
Μπήκαν στη σειρά τα σχολεία, οι μουσικοί, οι βαστάζοι σήκωσαν τα ιερά λάβαρα και τα μανάλια. Η πομπή ξεκίνησε και πάλι, δεν πρόλαβε όμως… Ο έχων το γενικό πρόσταγμα δημοτικός τελετάρχης διέταξε σημειωτών , νέα περιπολικά συνέχιζαν το κουβάλημα «μιασμάτων». Τώρα η λιτάνευση ξεδιπλώνονταν αργά το ιερατείο με τον αρχιερέα, το λιβάνι, οι ψαλμοί, το ιερό σκήνωμα και τέλος οι επίσημοι, ένστολοι δεσμοφύλακες του άλαλου πλήθους που περίμενε υπομονετικά να περάσει η εβδομάδα των παθών για να οδηγηθεί στην…ανάσταση!
«Την αμαρτία την είπαν αρετή στις εκκλησιές και την ευλόγησαν…» (Άξιον εστί Ελύτης) Και το έγκλημα της δικτατορίας το χαρακτήρισαν στιγμιαίο! Τους σπιθαμιαίους της εφτάχρονης «στιγμής» τους βάφτισαν άφρονες, τους υπόλοιπους τους απάλλαξαν πριν καν τους παραπέμψουν, λόγω προηγούμενου εθνικού βίου… Του συστήματος υπάλληλοι ήταν όλοι αυτοί οι γαλονάδες, ταγμένοι να παίξουν σε ένα άλλο σενάριο, προκειμένου να ξεπουληθεί η Κύπρος να φύγει από τη μέση ο Μακάριος, να αλλάξουν διάφοροι γεωπολιτικοί συσχετισμοί στη περιοχή… Το έκαναν το θέλημα τελείωσε η αποστολή τους. Ο Καραμανλής τους χαρακτήρισε άφρονες και το έγκλημα στιγμιαίο και αυτόν τον βάφτισαν Εθνάρχη και η Αλέκα στη βουλή τον έχρισε μετά θάνατον, μεταρρυθμιστή και εκσυγχρονιστή!!! Καλά εσύ Σπύρο πέθανες νωρίς, δεν είδες ευτυχώς ούτε την διάλυση του λεγόμενου υπαρκτού, ούτε το βρώμικο 89, ούτε και την πρώτη φορά αριστερά να μετατρέπει ένα Λαϊκό ΟΧΙ στην υποτέλεια με ένα μαζικό περήφανο 62%, σε ένα κατάπτυστο Ναι σ’ όλα τα μέτρα υποδούλωσης…
Εκείνος ήταν ο Απρίλης πριν 49 ολόκληρα χρόνια… Θέλοντας τώρα να ξαναζωντανέψεις εικόνες αληθινών οσιομαρτύρων που πιάστηκαν εκείνη την Κυριακή των Βαΐων αλλά και αργότερα και οδηγήθηκαν στην εξορία… Που δεν υπέγραψαν, που δεν προσκύνησαν και που όλα αυτά τα ξανά θυμάσαι ανήμερα της γιορτής κρατώντας στα χέρια σου το ξύλινο κομπολόι σε σχήμα ψαριού που σούστειλε τότε εκείνος από τη Γυάρο! Στημένος εσύ, εκεί κατά το Ακταίον προσπαθώντας ανάμεσα και τώρα από τους ήχους των φιλαρμονικών, να φέρεις στη μνήμη και πάλι τις σειρήνες των περιπολικών, την ταραχή του πλήθους, να ζωντανέψεις ξεθωριασμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής εκείνης… Θέλεις να ανιχνεύσεις ανάμεσα από τα πρωινά σύννεφα και πάλι το πλατύ χαμόγελο εκείνου που παρά τις αλλεπάλληλες εξορίες και φυλακίσεις πίστευε και τόλεγε πάντα, πως η νίκη θα δύσκολη αλλά στο τέλος θα είναι δική μας…

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Τα σχόλια περιττεύουν

Τα σχόλια τα δικά μας περιττεύουν... Τα λέει όλα η Γερμανική "Der Standard", όπως τα αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr

«Der Standard»: Οι εταίροι εμπιστεύονται 
και πάλι την Ελλάδα

Υπό τον τίτλο «Ο Τσίπρας πιστοποιήθηκε», το σημερινό φύλο της εφημερίδας «Der Standard» φιλοξενεί σχόλιο του Thomas Mayer για τον πρωθυπουργό και την αξιολόγηση, επισημαίνοντας ότι το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη έχει αλλάξει εντελώς και οι εταίροι του ευρώ εμπιστεύονται πάλι την Ελλάδα:

«Όταν οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συμμετέχουν σε εμπιστευτικές συνεδριάσεις, συνήθως υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια για συναισθήματα ή οράματα. Σε αυτούς κυριαρχούν οι αριθμοί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλα Συμβούλια της ΕΕ καθώς και οι υπολογισμοί για το κόστος συγκεκριμένων πολιτικών, τι είναι δηλ. εφικτό και τι όχι.

Λαμβανομένου τούτου υπ’ όψιν στο Eurogroup του Άμστερνταμ, έχει υπάρξει κάτι το επαναστατικό όσον αφορά στην ελληνική οικονομική κρίση από το καλοκαίρι του 2015 μέχρι σήμερα. Η χώρα βρισκόταν τότε σχεδόν στα πρόθυρα της εξόδου από τη νομισματική ένωση.

Ο απεχθής όρος Grexit ήταν σε όλα τα στόματα και ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, ήταν ο μπαμπούλας. Σχεδόν κανείς δεν πίστευε ότι ο ριζοσπαστικός αριστερο-δεξιός συνασπισμός υπό τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα από τον καταποντισμό. Σήμερα δεν γίνεται πια λόγος για κάτι τέτοιο.

Ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί από τους υπουργούς Οικονομικών του ευρώ φάνηκαν θετικά έκπληκτοι με το πόσο εποικοδομητικά κινείται η Αθήνα ως προς τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη χώρα. Το Grexit δεν αποτελεί ζήτημα πλέον. Και η ΕΕ επιθυμεί να κινητοποιήσει τους πάντες για την προσφυγική κρίση.

Η χώρα απέχει πολύ από την εξυγίανση. Όμως το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη έχει αλλάξει εντελώς. Οι εταίροι του ευρώ εμπιστεύονται πάλι την Ελλάδα, δίνουν πιστώσεις και δείχνουν εμπιστοσύνη. Και το χρήμα είναι τώρα φθηνό. Ο Τσίπρας πέρασε τις αρχικές εξετάσεις με τον νέο του υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο: Είναι ένας αξιόπιστος εταίρος».

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Οι φρουροί της τιμής μας

Το διαβάσαμε στο "Κουτί της Πανδώρας", μας άρεσε  και το αναπαράγουμε το κείμενο του συμπατριώτη Αρη Σκιαδόπουλου.

Τα κωλόπαιδα της Αριστεράς


Υπάρχουν κάποια κωλόπαιδα της Αριστεράς. Ορφανά. Ανέστια. Απροστάτευτα. Ανένδοτα. Ανέραστα κάθε εξουσίας. Ονειροπόλα.
Αυτά τα παιδιά, μικρά και μεγάλα διαφυλάττουν ως κόρη οφθαλμού το Ηθικό Πλεονέκτημα της Αριστεράς στο διάβα των καιρών. Αυτό το Ηθικό Πλεονέκτημα, δεν το εξαργύρωσαν ποτέ με κανέναν ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ.
Αναμεσά τους κάμποσοι διανοούμενοι που κουράστηκαν να κάνουν δηλώσεις κι όσα έχουν να πουν τα λένε τα κείμενα τους κι η ομιλούσα σιωπή τους. Οι ποιητές είναι χεσμένοι όπως έλεγε ο Καρούζος. Εχθρικοί παραμένουν οι "διαχειριστές" πάντα απέναντι στον ποιητή. Άσχετοι και άμοιροι τής ποίησης. Δόλιοι και καχύποπτοι απέναντι στην άρρητη αλήθεια.
Και όμως. Αυτά τα παιδιά κάποια στιγμή φαντάστηκαν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Ότι μια Αριστερά θα όρθωνε το μπόι της και θα έχτιζε τα δικά της τείχη απέναντι στους βιαστές. Ότι ποτέ αυτή η Αριστερά δεν θα δικαίωνε τον Πατριάρχη του καπιταλισμού στην Ιταλία, του Ανιέλλι που είπε:
"Ο Καπιταλισμός χρειάζεται την Αριστερά γιατί μόνο αυτή μπορεί να επιβάλλει τούς κανόνες του ανέξοδα."
Αυτά τα παιδιά που κινούνται πλέον στο περιθώριο της πολιτικής, κατάπληκτα με όσα ζουν και βλέπουν περίμεναν μια Αριστερά αλλιώτικη. Την Αριστερά που εγκολπώθηκε τον Μαρξ και τον Έγκελ αλλά και την αλήθεια των ποιητών που είναι ακατάδεκτοι της ευτέλειας κι ανυπότακτοι σε ό,τι το Σύστημα θεωρεί ως αυτονόητο. Την Αριστερά που ναι μεν δεν θα επιχειρούσε τη μεγάλη επανάσταση αλλά θα έκανε ένα βήμα στην υπέρβαση. Μια αντίσταση τέλος πάντων σε ό,τι κονιορτοποιεί την αξιοπρέπεια. Μια άρνηση απέναντι σε κάθε δυνάστη. Κάτι, που θ αναδείκνυε την Ελλάδα σύμβολο αντίστασης σε ό,τι διεφθαρμένο προτείνει ο Νεοφιλελευθερισμός.
Αυτά τα παιδιά είναι ας πούμε σαν τον Περικλή Κοροβέση που μοίραζε τη βουλευτική του αποζημίωση στους πρόσφυγες του Αγίου Παντελεήμονα και που οι πόρτες του ήταν πάντα ανοιχτές για τον επαίτη και τον άστεγο. Δεν άντεξε το Σύστημα τον Περικλή. Δεν αντέχει κανέναν σαν τον Περικλή.
Αυτά τα παιδιά παραμένουν εραστές του ωραίου και του αληθινού έτσι όπως άνθισε στο θερμοκήπιο του "ωραίου Πέτρου" της ΕΠΟΝ που δεν ήταν άλλος από το Μίμη Δεσποτίδη. Ήταν εκείνος που έδωσε σάρκα και οστά στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Για να φτάσει σήμερα η κυβερνώσα Αριστερά στο σημείο να ρίξει στα απόβλητα τον Πολιτισμό με ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να εμπνεύσουν ούτε και να προτείνουν.
Αυτά τα παιδιά έχουν φύγει από το σπίτι πια.
Γιατί δεν περίμεναν ποτέ ότι θα δουν να ξεσπιτώνονται νοικοκυριού κι’ ότι θα σέρνονται φαντάσματα του εαυτού τους στα κοινωνικά συσσίτια. Δεν περίμεναν ποτέ ότι γερόντια δεν θα ‘χανε να πάρουν τα φάρμακά τους κι ότι πολλοί απ’ αυτούς θα έτειναν χέρι ελεημοσύνης. Δεν περίμεναν ποτέ ότι η χώρα τους θα ‘βγαινε έτσι στη ψυχρά στο σφυρί. Ούτε ότι σαραντάρηδες πτυχιούχοι θα ζούσαν από την πενιχρή σύνταξη των γονιών τους. Κι αντ’ αυτού ν’ ακούς για εκατομμυριούχους υπουργούς που ξέχασαν να δηλώσουν το πόθεν έσχες κι άλλους να ψάχνουν διάφορα τερτίπια για ν αποφύγουν την απολογία. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ η Αριστερά μας.
Αριστερά είναι μόνο αυτά τα κωλόπαιδα. Είναι αυτά που φέρουν στο DNA τους τη σπίθα μιας άλλης Ελλάδας που έχουν εγκολπωθεί τον Φεραίο. Που ξέρουν καλά ότι οποίος τα έχει χάσει όλα δεν έχει άλλο τίποτα να χάσει. Ελενάκια αβόλευτα κι αδούλωτα είναι που αποδέχτηκαν τη Διαθήκη του ποιητή. Εκείνη που λέει:
Αντισταθείτε σ αυτόν πού χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: Καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ αυτόν πού γύρισε στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός
Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών, στον κοντό άνθρωπο του γραφείου, στην εταιρία εισαγωγαί-εξαγωγαί, στην κρατική εκπαίδευση, στο φόρο, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αυτής τής Αριστεράς Διαθήκης είναι αποδέκτες και εκτελεστές. Γιατί αυτή είναι και η παρακαταθήκη όσων ετελεύτησαν στα μαρμαρένια αλώνια για τη λευτεριά της πατρίδας, όσων αποχαιρέτησαν για πάντα τον ήλιο στη γνωστή χαράδρα, όσων είναι θαμμένοι στις αγριάδες της Γυάρου κι όσων θάφτηκαν κάτω από ένα σωρό κοτρόνια μ΄ έναν ξύλινο σταυρό δίχως όνομα.

Το "εθνικώς φρονούν" ΤΑΙΠΕΔ

Ενα Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας και μάλιστα υπό καθεστώς "για πρώτη φορά αριστερής" κυβέρνησης θα έπρεπε να περιφρουρεί στο μέγιστο βαθμό ό,τι ανήκει στο δημόσιο και να διευρύνει την αξιοποίησή του σε όφελος του τόπου και του λαού... Αντ' αυτού, όμως το ΤΑΙΠΕΔ ξεπουλάει "εθνικοφρόνως", δημιουργώντας τις προϋποθέσεις της πιο μακράς σε χρόνο υποταγής και κατοχής της χώρας... 
Σχετική η ομιλία του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου  Γ. Κασιμάτη στην εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών... Αντιγράφουμε από την ISKRA

ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ – 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΝΕΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

---000_kasimatisΞεκινώντας είναι καλό να κάνουμε κάποιες σημαντικές επισημάνσεις:
1. Τα ΜΜΕ έχουν περάσει πλέον στα χέρια των εξουσιαστών και αποτελούν το μεγάλο όπλο τους για την προώθηση των απεχθών πολιτικών τους.
2. Εσείς τα κινήματα είστε οι τελευταίοι φρουροί για μια καλύτερη πολιτική κατάσταση για έναν καλύτερο κόσμο.
Ερχόμενοι στο προκείμενο για το οποίο δίνεται η συνέντευξη αυτή, πρέπει αρχικά να διευκρινίσουμε ότι η Γ Δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε το καλοκαίρι αλυσοδένει τον λαό, επειδή:
1. Ως επακόλουθο της δανειακής σύμβασης ψηφίστηκε στη βουλή το Γ' μνημόνιο με μεγάλη πλειοψηφία.
2. Οι όροι της είναι πιο σκληροί και άρα πιο βαριές οι αλυσίδες του λαού.
3. Επαναφέρει τον έλεγχο και την απόλυτη πραγματοποίηση όλων των όρων των προηγούμενων μνημονίων.
4. Ορίζει ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης - ΕΜΣ (γνωστός ως ESM) θα ελέγχει την εφαρμογή και των τριών μνημονίων.
5. Διαπλέκει όλα τα παραπάνω με πολλά και ύποπτα συμφέροντα, κάνοντας κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού ακόμη δυσκολότερη.
6. Ελέγχει εντελώς όλα μέσα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θεσμοποιεί και εντάσσει τα διάφορα funs και μη εκλεγμένα «κέντρα - δίκτυα» παραγωγής «πολιτικής» και λήψης αποφάσεων. Γι αυτό και τελικά λειτουργεί ως Λερναία Ύδρα της οποίας όταν και όποτε προσπαθήσουμε να κόψουμε ένα κεφάλι, θα εμφανίζεται άλλο ένα χειρότερο.
7. Έχουμε τη δέσμευση του συνόλου της περιουσίας του λαού (Δημόσιας και Ιδιωτικής) και την απογύμνωση από όλες τις ασυλίες του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Παράδειγμα: για τον Έβρο δεν έχουμε πια τη δυνατότητα σαν κράτος να αξιώσουμε τη μη εφαρμογή ή την μερική εφαρμογή των μνημονίων, επειδή κρίνουμε ότι ως παραμεθόριο περιοχή πρέπει να διαφυλαχτούν κάποιες ευαίσθητες παράμετροι που θέλουν προσοχή.
Συνεπώς, από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι η προδοσία με την υπογραφή της Γ' Δανειακής σύμβασης είναι η χειρότερη.
Το ΤΑΙΠΕΔ έχω πει και στο παρελθόν ότι είναι ένας εγκληματικός οργανισμός. Δεν τους αρκούσε όμως αυτό και έφτιαξαν το υπερΤΑΙΠΕΔ στο οποίο ο ΕΜΣ (EMS) και όλα τα συμφέροντα είναι μέσα και τα οποία θα ελέγχουν τα πάντα. Επειδή, ενώ στο προηγούμενο ΤΑΙΠΕΔ η Διοίκηση ανήκε στην εκάστοτε κυβέρνηση τώρα με το νέο υπερΤΑΙΠΕΔ θα διοικείται απ' ευθείας απ' αυτούς και θα έχουν βέτο για τα πάντα. Οπότε τέλος στην Εθνική Κυριαρχία μας. Αυτό το τέρας εμπεριέχει τα πάντα, ΔΕΚΟ δηλαδή επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και άρα δεν παραμένει πια καμιά έννοια κοινωνική αδέσμευτη, όλα είναι δεμένα. Ούτε νερό πια δεν εγγυούνται ότι θα έχουμε! Δεν είναι μόνο ότι θα πωλούνται όλα, αλλά θα πωλούνται άμεσα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Ο ΕΜΣ (EMS) θα πουλά αμέσως την περιουσία του Ελληνικού λαού με άμεση ρευστοποίησή της και όλα θα εισέρχονται πια στην ιδιωτική οικονομία.
Πρέπει να σημειωθεί ότι όλα τα παραπάνω τα πραγματοποιεί μια αριστερή κυβέρνηση, στην οποία ο Ελληνικός λαός είχε πιστέψει ότι στα ανθρωπιστικά θέματα θα έκανε πίσω.
Σημειώνω ότι ο όρος ιδιωτικοποίηση είχε εμφανιστεί στις αρχές της δεκαετίας του 80 και είχε μοναδικό στόχο την εξυγίανση των δημοσίων εταιρειών. Αυτό το ζητούμενο, η έννοια της ιδιωτικοποίησης, το έχασε αμέσως. Και πλέον σημαίνει το πέρασμα της περιουσίας του λαού σε ιδιωτικά χέρια, χωρίς κράτος το οποίο μ' αυτόν τον τρόπο εξαφανίζεται.
Τι σημαίνει αυτό; Όταν ένα αγαθό ιδιωτικοποιείται, ως μονάδα παραγωγής και θεσμικός πλούτος περνά σε ιδιωτικά χέρια, σε Ανώνυμες Εταιρείες (Α.Ε.) μη ελεγχόμενες. Αυτήν την εξέλιξη την είχε προβλέψει και οΜαρξ στον Γ' τόμο, πλην όμως ελάχιστοι το αναφέρουν: ότι δηλαδή η εμφάνιση των Α.Ε. σημαίνει και το τέλος της ιδιοκτησίας και του ταξικού αγώνα.
Όταν λοιπόν αυτά τα κέντρα μιλούν για ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή στοχεύουν μια Ελληνική τράπεζα ή μια Ελληνική επιχείρηση (πχ εταιρείες συμφερόντων Στασινόπουλου) τότε μέσω των ανωνύμων μετοχών τους (Α.Ε.) δημιουργούν πρόβλημα ρευστότητας σ' αυτήν, υποβαθμίζουν την αξία της μετοχής της μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος το οποίο ελέγχουν και έτσι τις μετατρέπουν σε πραγματικά ανώνυμες. Τα κέρδη αυτών των Α.Ε. θα καταγράφονται στο ΑΕΠ της Ελλάδας και θα φαίνεται ότι πάμε καλά. Πλην όμως δεν θα ξέρουμε που επενδύονται αυτά. Με άλλα λόγια θα πεινάμε αλλά οι δείκτες ανάπτυξης θα είναι ψηλοί! Ο Ελληνικός λαός δεν θα έχει καμιά ωφέλεια απ' αυτήν την τακτική εξαγοράς, της Δημόσιας και Ιδιωτικής του περιουσίας. Οι φιλελεύθεροι μας λένε βέβαια ότι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, πηγαίνοντας όμως σε ένα καθεστώς δουλείας, αυτές στην πραγματικότητα θα είναι θέσεις δουλείας. Αυτό το καθεστώς που μας επιβάλλεται τους χτυπά όλους, και τον εργάτη και τον μεσαίο και τον επιχειρηματία. Και φυσικά δεν θα υπάρξει ανάπτυξη που να είναι για το λαό, να σέβεται την κοινωνική δικαιοσύνη και το περιβάλλον.
Ποιες επενδύσεις; Όλες καθορίζονται απ' έξω. Δεν μένει πια τίποτα. Τελικά δεν έχει σημασία ποιος θα είναι καλύτερος δούλος από τον άλλον και θα λέγεται Τσίπρας ή Μητσοτάκης.
Από την άλλη οι «διανοούμενοι» (ο διανοουμενισμός) δεν μπορούν να απαντήσουν αν η εθνική κυριαρχία παραβιάζεται από αυτά που γίνονται ή αν παραβιάζονται οι Διεθνείς Συνθήκες.
Το βόλεμα πολλών από μας ενισχύεται από το καθεστώς δανεισμού. Είναι η τάση να συμβιβαστείς με την πείνα, την δουλεία προκειμένου να πεθάνεις μια ώρα αργότερα. Επιπροσθέτως αγωνιζόμαστε ξεχωριστά, επικρατεί τελικά το διαίρει και βασίλευε. Την συστημική αντιπολίτευση θέλουν και αυτά τα μεμονωμένα κινήματα τους βολεύουν πολύ. Άρα πρέπει όλα τα κινήματα να ενωθούν σε έναν απελευθερωτικό αγώνα.
Ο κυριότερος εχθρός είναι το χρέος. Άρα η έννοια βιώσιμο χρέος καθορίζεται από α) το αν μπορεί αυτό να εξοικονομηθεί μόνο με οικονομικά κριτήρια, β) από τη μη παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και γ) την μη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας. Όπως και βιώσιμη ανάπτυξη μπορεί να υπάρχει μόνο αν δεν καταστρέφεται το περιβάλλον.
Στο ΔΝΤ, στη παγκόσμια τράπεζα, στο Διεθνή οργανισμό Εμπορίου απαγορεύεται να τίθεται θέμα νομιμότητας με το διεθνές δίκαιο. Το αυτό απαγορεύεται και στις κυβερνήσεις να το θέτουν. Οπότε οΤσίπρας έπρεπε να τους πει, να ρωτήσουμε τον ΟΗΕ ή το Συμβούλιο της Ευρώπης μήπως αυτά που μας επιβάλλετε είναι παράνομα. Αυτά είναι τα όπλα μας στην Διεθνή σκηνή. Πρέπει να θέσουμε και να επιδιώξουμε να πάρουμε μια επίσημη διαβεβαίωση για τη νομιμότητα αυτών των πράξεων που μας επιβάλλονται, αλλιώς να προχωρήσουμε σε αναστολή πληρωμών. Σημειώνω δε ότι αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πτώχευση. Άλλωστε γι αυτό στην περίπτωση της Αργεντινής το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν πάει στα δικαστήρια να κερδίσει! Όμως συγχρόνως με αυτές τις κινήσεις χρειάζεται άμεσο αναπτυξιακό πρόγραμμα. Με άλλα λόγια απαιτείται μια νέα πολιτική σκέψη, μια νέα ηγεσία.
Σήμερα ο ΟΗΕ πάει να καθορίσει ένα Διεθνές Όργανο ελέγχου του χρέους. Τα νομικά όργανα του ΟΗΕ ήδη έχουν διαμαρτυρηθεί για τη νομιμότητα αυτών των δανειακών συμβάσεων. Επειδή δεν ελέγχεται η νομιμότητά τους, αυτό αποτελεί τον στυλοβάτη του καπιταλισμού. Συνεπώς αυτό είναι το βασικό μας όπλο, η νομιμότητα όλων αυτών που μας μετατρέπουν γοργά σε δούλους, αποικία χρέους, σε μη κυρίαρχη χώρα. Πρέπει λοιπόν να απαγκιστρωθούμε απ' αυτούς τους δεσμούς και τότε μόνο θα δούμε την επόμενη μέρα. Να εγκαταλείψουμε το βόλεμα. Να αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει μονόδρομος όπως μας λεν. Να καταλάβουμε τις αδυναμίες της κακιάς Ευρώπης. Να αντιληφθούμε ότι υπάρχει και η Ευρώπη του εγκλήματος, της δουλείας, του ιμπεριαλισμού κλπ.
Ένας λοιπόν είναι ο αγώνας, αυτό που επιβάλλει ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ:
Δεν υπάρχει υποχρέωση κράτους αν παραβιάζονται τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και της Εθνικής του Κυριαρχίας.
Συνεπώς οφείλουμε να προχωρήσουμε απελευθερωτικά εναντίον του χρέους.
Σήμερα υπάρχουν πολλές ομάδες, όμως επιβάλλεται να ενωθούν για να δώσουν από κοινού τον αγώνα απελευθέρωσης από το καθεστώς χρέους.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Εν τη εννοία της εννοίας…

Αποτέλεσμα εικόνας για εμβλημα της 21ης ΑπριλίουΕν τη εννοία της εννοίας και ούτως ειπείν έλεγε ο παράφρονας με τη βούλα δικτάτορας, που ηγήθηκε ενός εσμού πατριδοκάπηλων, τοις ΗΠΑ ρήμασι πειθόμενων… Τόλεγε σήμερα και ο Ροβήρος Μανθούλης, που θυμήθηκε τη συνέντευξη ανώτατου Αμερικανού πολιτικού, που ομολόγησε: Ναι εμείς την κάναμε τη δικτατορία…
Εν τη εννοία της εννοίας, λοιπόν, ο αστικός κόσμος της ξενοκρατίας και του δοσιλογισμού αναβαπτίστηκε στη κολυμβήθρα του Σιλωάμ και απέκτησε εύσημα «αντίστασης» την ώρα, που είχε αναγάγει την Μαρκεζινοποίηση σε μέγιστη δημοκρατική κατάκτηση… Δεν ήταν βέβαια μόνον οι Αστοί… Ηταν και το «σώφρων» κομμάτι της αριστεράς, που επιθυμούσε να «αξιοποιήσει» την μαρκεζινοποίηση στον δρόμο για έναν σοσιαλισμό με …ανθρώπινο πρόσωπο. Λες και υπάρχει σοσιαλισμός με απάνθρωπο πρόσωπο!!! Πριν 7 χρόνια βέβαια ήταν οι ίδιοι, που μας ανέλυαν στις 21 Απρίλη του 1967…γιατί δεν θα γίνει δικτατορία !!! Και επειδή η καθοδήγηση έχει πάντα δίκιο ως κάτοχος της μιας και μοναδικής και αναμφισβήτητης αλήθειας, μπορεί τελικά και …να μην έγινε δικτατορία… Μωραίνει κύριος.
Και ήλθε η μεταπολίτευση…Αυτή, που ο μεγάλος αρχισοσιαλιστής  χαρακτήρισε στην αρχή αλλαγή φρουράς… Και μετά από τα αλησμόνητα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ του ίδιο συνδικάτο», «Φεύγουν οι Βάσεις του Θανάτου», «το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία» διαμόρφωσε το ηθικοπολιτικό κλίμα της «μεταπολίτευσης», που όλο τελειώνει αλλά δεν λέει να τελειώσει ούτε τώρα, που έχουμε φτάσει στον πάτο των πάτων… Οβιδιακές μεταμορφώσεις «αριστερών» κρατούν ζωντανή την «μεταρρυθμιστική» δόξα των τελευταίων 10ετιών στην Ελλάδα του απόλυτου κρατικού,  κοινωνικού και πολιτισμικού μπάχαλου…  Κάποιοι μάλιστα αισθάνονται πως η γραμμή τους αυτή την 50ετία, δικαιώθηκε… Μωραίνει Κύριος…
Παρά ένα πεντήκοντα τα έτη που παρήλθαν από την αυγή της "εθνοσωτηρίου". Με την αριστερά, που μπορεί να σεμνύνεται μόνον για τους τίμιους αγωνιστές της… Για τους πραγματικούς ήρωες, που σήκωσαν το φορτίο της τιμής για να θυμίζουν άλλα, διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα του συρμού… Με βαρύ το τίμημα σε σωματικό και ψυχικό πόνο… Με σημαία την ανθρώπινη υπόσταση…
Πώς να περηφανεύονται αυτοί που μας καθησύχαζαν, ότι δεν θα γίνει δικτατορία και πιανόταν με τις πυτζάμες εκείνο το «ένδοξο» πρωινό του Απρίλη…  Πως να περηφανεύονται αυτοί, που στην δίνη της ήττας  χωρίζαν τα τσανάκια τους σύμφωνα με την «πατροπαράδοτη» τεχνική των διασπάσεων, των εσωτερικών ρήξεων, των «πολιτικόμορφων» υβρεολογίων, του σταλινισμού -ανοιχτού ή συγκαλυμμένου κάτω από «ανανεωτικές» μπουρδολογίες-…
Μακάρι να κάνω λάθος αλλά μάλλον είναι μακρύς και δύσκολος ο δρόμος προς την συγκρότηση ενός αληθινά ριζοσπαστικού, ρηξικέλευθου σε προσεγγίσεις και μορφές δράσης κινηματικού μετώπου… Ανοιχτού στη διαφορετικότητα με όριο την γνησιότητα της αγωνίας για κοινωνική αλλαγή... Όταν ολιγομελή σχήματα αδυνατούν να συμπορευτούν διαφωνώντας για τη …σειρά των παραγράφων στα «ενωτικά» κείμενα…
Εν τη εννοία της εννοίας, λοιπόν… Και ούτως ειπείν για να χαμογελάσουμε πικρά… 

Ο κόσμος (η Ευρωζώνη) ανάποδα!

Ετσι επιγράφεται άρθρο του Γιώργου Καπόπουλου, που αναπαράγουμε

Ο κόσμος (η Ευρωζώνη) ανάποδα!


Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο Καπόπουλος ΓιώργοςOμίχλη στη Μάγχη, η Ευρώπη απομονωμένη. Ετσι έλεγαν οι Βρετανοί της βικτοριανής εποχής, με μεγάλη μερίδα απογόνων τους σήμερα να βλέπουν με τον ίδιο τρόπο την ηπειρωτική Ευρώπη. Στο ίδιο κλίμα βρίσκεται ένα σημαντικό κομμάτι της γερμανικής ελίτ, που δεν περιορίζεται στον Σόιμπλε και στο ακροατήριό του ή τη Δεξιά της Βαυαρίας, αλλά φθάνει μέχρι και σε κεντροαριστερές εφημερίδες όπως η Suddeutsche Zeitung.
Αν για τον Νότο της Ευρωζώνης συν τη Γαλλία το πρόβλημα είναι η άκαμπτη επιμονή του Βερολίνου στη δημοσιονομική λιτότητα και οι αποσταθεροποιητικές πολιτικές και κοινωνικές της παρενέργειες, αν μια πλειοψηφία οικονομικών αναλυτών και οικονομολόγων θεωρεί τα μέτρα του Ντράγκι ανεπαρκή και περιμένει ακόμη πιο τολμηρά μέτρα ώστε να απομακρυνθεί ο κίνδυνος ενός σπιράλ αποπληθωρισμού, στη Γερμανία διαβάζουν την ίδια συγκυρία... ανάποδα, όπως προκύπτει από μια ανάλυση του Reuters που αναρτήθηκε προχθές Παρασκευή.
Ο κόσμος, δηλαδή η Ευρωζώνη, ανάποδα: Δηλαδή για όλα φταίνε ο Ντράγκι και η ΕΚΤ, που όχι μόνο τιμωρούν με τα αρνητικά επιτόκιά τους νοικοκύρηδες Γερμανούς μικρομεσαίους καταθέτες, αλλά με την ποσοτική χαλάρωση ενισχύουν την εγγενή ροπή του Νότου της Ευρωζώνης προς τη δημοσιονομική παραβατικότητα σε σχέση με το Σύμφωνο Σταθερότητας. Να το τονίσουμε ακόμη μία φορά: τα παραπάνω υιοθετούνται από στελέχη του SPD και γράφονται σε εφημερίδες που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε δεξιές ούτε νεοφιλελεύθερες. Η εργαλειακή σκέψη και η τακτικιστική προσέγγιση, με ταυτόχρονη απουσία ολιστικής στρατηγικής ανάλυσης που σφραγίζει διαχρονικά τον γερμανικό τρόπο σκέψης, σε όλο τους το μεγαλείο.
Αναρωτήθηκε άραγε ο αρθρογράφος της Suddeutsche Zeitung γιατί έχει αποσταθεροποιηθεί ο Νότος της Ευρωζώνης και γιατί στη Γαλλία η Λεπέν είναι πρώτο κόμμα; Αν ο Σόιμπλε και η γερμανική ελίτ βλέπουν τον Νότο ως απροσάρμοστο, στον Νότο κυβερνήσεις και κοινωνίες πείθονται ολοένα και περισσότερο ότι δεν χωρούν στη γερμανική Ευρώπη.
Το πρόβλημα δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ελίτ της Γερμανίας που βλέπει το αδιέξοδο στον Νότο και στη Γαλλία σαν ανευθυνότητα των πολιτικών ελίτ των παραπάνω χωρών που δεν αναλαμβάνουν το κόστος των προσαρμογών, ή, ακόμη χειρότερα, σαν χαλαρή ζωή με τα έξοδα και την εγγύηση των Γερμανών φορολογουμένων!
«Αν συνεχίσει ο Νότος σε αυτόν τον δρόμο, το ευρώ θα γνωρίσει μια καινούργια κρίση ... και αυτή τη φορά τα χρηματοκιβώτια θα είναι τόσο αδειανά και οι αμυντικοί μηχανισμοί τόσο αδύναμοι, ώστε το κοινό νόμισμα να σαρωθεί» γράφει η Suddeutsche. Αραγε, αν τα παραπάνω γράφονται σε μια κεντροαριστερή εφημερίδα, εύλογα τίθεται το ερώτημα τι θα μπορούσε να γράψει για το ίδιο θέμα η Bild ή το Focus.
Στη Γερμανία υπάρχει εθνική συναίνεση γύρω από ένα ψέμα: τη χαλαρότητα-ανευθυνότητα του Νότου.
Δεν είναι η πρώτη φορά: Τον Νοέμβριο του 1918 οι αρχιστράτηγοι Χίντεμπουργκ και Λούντεντορφ ζήτησαν από την κυβέρνηση στο Βερολίνο ανακωχή για να αποφύγουν πλήρη καταστροφή. Μέσα σε λίγους μήνες αντέστρεψαν την εικόνα, χρέωσαν την κατάπαυση του πυρός στην πολιτική ηγεσία και κατασκεύασαν τον μύθο της «μαχαίρας στην πλάτη».
Στην παραπάνω τάση για συναίνεση γύρω από μια ψευδή ανάγνωση της πραγματικότητας υπάρχει και θεωρητικό υπόβαθρο από τον 19ο αιώνα: Είναι ο φιλόσοφος Φίχτε που όταν οι μαθητές του του λένε «τα γεγονότα σας διαψεύδουν», απαντά «τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα»!

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Πάνε μαζί ...

... τα ζητήματα του δημόσιου πλούτου και του χρέους.. Οικονομικά και πολιτικά.... Κατά την γνώμη μας, μόνον κοινή βούληση μπορεί να εξασφαλίσει την εθνική ανεξαρτησία μέσω διατήρησης της δημόσιας περιουσίας και διαγραφής του χρέους. Σχετική η εισήγηση της Ελένης Πορτάλιου σε εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, που την αντιγράφουμε από την ISKRA.

ΕΝΙΑΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΤΑΙΠΕΔ

Η ιδιοκτησία και ο έλεγχος από το ιδιωτικό κεφάλαιο βασικώνπεριουσιακών στοιχείων του κράτους, που συγκροτούν καθοριστικούς πυλώνες για τον έλεγχο της οικονομίας, της παραγωγικής συγκρότησης/παραγωγικού μετασχηματισμού μιας χώρας, αποτελούν σήμερα στρατηγική του παγκοσμιοποιημένουκεφαλαίου και των κυβερνήσεων οι οποίες εκφράζουν πολιτικά αυτή τη στρατηγική. Στην Ελλάδα, που βρίσκεται υπό μνημονιακό καθεστώς και ήδη εφαρμόζει το τρίτο επαχθέστερο μνημόνιο, η πολιτική αυτή στρατηγική πραγματοποιείται μέσα από τρεις θεμελιακές ανατροπές στο καθεστώς ιδιοκτησίας.
Πρώτον, οι τράπεζες παραχωρήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές σε ξένους επενδυτές και το δημόσιο, που τις είχε εξαγοράσει, έχασε ένα βασικό ρυθμιστικό εργαλείο της οικονομίας. Δεύτερον, η ιδιωτικοποίηση αυτή των τραπεζών διευκολύνει την υφαρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας των ελλήνων πολιτών μέσω των «κόκκινων δανείων» και των εγγυήσεων που κατέχουν οι τράπεζες. Η τρίτη θεμελιακή ανατροπή στο καθεστώς ιδιοκτησίας αφορά στην υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας ώστε αυτή να εξυπηρετήσει το φερόμενο ως δημόσιο χρέος.
Το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής για το Δημόσιο Χρέος (Ιούλιος 2015) τεκμηριώνει γιατί το φερόμενο ως δημόσιο χρέος είναι παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο - επομένως δεν πρέπει να πληρωθεί.
«Η Επιτροπή διαπίστωσε, επίσης, ότι η μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εξαρχής προδήλως γνωστή στους διεθνείς δανειστές, τις ελληνικές αρχές και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Παρ’ όλα αυτά, οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης απέκρυψαν την αλήθεια από τους πολίτες, παριστάνοντας ότι δήθεν η διάσωση αφορούσε την Ελλάδα και όχι τις τράπεζες και συνάμα εξυφαίνοντας μια αφήγηση που στόχευε να εμφανίσει τον ελληνικό πληθυσμό ως δήθεν άξιο των αδικοπραξιών των δανειστών».
«Το ποσό που διατέθηκε μέσω των προγραμμάτων «διάσωσης» (μνημονίων) του 2010 και του 2012 ελέγχονταν από το εξωτερικό μέσα από περίπλοκες διευθετήσεις, οι οποίες απέκλειαν κάθε δημοσιονομική αυτονομία. Οι δανειστές υπαγόρευσαν αυστηρά τον τρόπο διάθεσης των δανειακών κεφαλαίων «διάσωσης», εκ των οποίων μόνο ένα ελάχιστο τμήμα, λιγότερο από το 10%, κατευθύνθηκε στην κάλυψη των τρεχουσών δημόσιων δαπανών».
Είναι χαρακτηριστικό το σύνθημα των πρώτων, εξαιρετικά μαζικών και μαχητικών, αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων : Δεν χρωστάμε, Δεν πουλάμε, Δεν πληρώνουμε. Σε κάθε περίπτωση ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να αρνηθεί την εκποίηση των περιουσιακών του στοιχείων, η απώλεια των οποίων αφορά ευθέως στην απώλεια της εθνικής και κατ’ επέκταση της λαϊκής κυριαρχίας. Ένα κυρίαρχο κράτος σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους, μπορεί και επιβάλλεται να θέτει σε προτεραιότητα τη δημόσιαπεριουσία και την ικανοποίηση των κοινωνικών/ανθρώπινων δικαιωμάτων των πολιτών του έναντι της εξυπηρέτησης του όποιου, αποδεκτού ή μη αποδεκτού, χρέους.  
ΤΑΙΠΕΔ ΚΑΙ ΝΕΟ ΤΑΜΕΙΟ  
Η εκποίηση/υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας προωθείται μέχρι σήμερα μέσω του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου, του περιώνυμου ΤΑΙΠΕΔ, που θεσμοθετήθηκε με τον μνημονιακό νόμο 3968/2011 με σκοπό το προϊόν της δραστηριότητάς του να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της χώρας.
Τα κινήματα κατά της υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας μέχρι σήμερα έδωσαν και δίδουν αγώνες για να δημιουργήσουν προβλήματα ή/και να αποτρέψουν εκποιήσεις. Ο προγραμματισμός της κυβέρνησης Σαμαρά δεν προχώρησε ικανοποιητικά για τους δανειστές λόγω και των κοινωνικών αντιδράσεων. Έτσι, το νέο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ, που ο χαρακτήρας του θα αποφασιστεί σ’ αυτή τη φάση των διαπραγματεύσεων και δυστυχώς δεν συζητείται δημόσια, αφορά σ’ ένα πλιάτσικο του συνόλου της δημόσιας περιουσίας, έναντι πινακίου φακής και με κατά συρροήν παραβιάσεις της νομιμότητας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η εφημερίδα Αυγή (20/12/2015) όλη η εθνική περιουσία, ύψους50 δις, μεταβιβάζεται στο νέο Ταμείο του οποίου τον έλεγχο έχουν κατά βάση οι «θεσμοί» μέσω του 5μελούς εποπτικού συμβουλίου, όπου τα δύο μέλη διορίζονται άμεσα από την Κομισιόν και τον ESM ενώ τα υπόλοιπα 3 θα είναι της αρεσκείας των «θεσμών». Ο έλεγχος θα γίνεται και μέσω του δικαιώματοςβέτο και της απαιτούμενης πλειοψηφίας 4/5 για όλες τις αποφάσεις εκποιήσεων, επενδύσεων κ.λπ. με πολλαπλούς στόχους : α. να αποπληρώνεται το δημόσιο χρέος που επιβλήθηκε παρανόμως στη χώρα μας, β. να επωφελείται το ξένο κεφάλαιο από τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους, γ. εν τέλει το σύνολο της ελληνικής οικονομίας - μετά και το έγκλημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών - να ελέγχεται από οικονομικές δυνάμεις που δεν υπόκεινται στον έλεγχο των ελληνικών κυβερνήσεων.
«Το ταμείο θα απορροφήσει τουλάχιστον τέσσερις βασικές δομές διαχείρισης δημόσιας περιουσίας το ΤΑΙΠΕΔ, το ΤΧΣ, την ΕΤΑΔ και τις ΔΕΚΟ, χωρίς να αποκλείεται ο εμπλουτισμός του ενεργητικού του με την προσθήκη επιπλέον άυλων αξιών και ακινήτων ή δημιουργία νέων υποταμείων».
Στην όλη διαδικασία εμπλέκεται και η περίφημη EBRD ή European Bank for Reconstruction and Development. Είναι η Τράπεζα που διαχειρίστηκε τις αποκρατικοποιήσεις στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες με τα γνωστά αποτελέσματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το αντίστοιχο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων στην πρώην Ανατολική Γερμανία έκλεισε με παθητικό.  
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ  
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή η υφαρπαγή : εκποίηση/εκμετάλλευση/ιδιοκτησία των περιουσιακών στοιχείων του κράτους δεσμεύει και πάντως καθιστά εξαιρετικά δυσοίωνο το μέλλον της χώρας και του ελληνικού λαού, ακόμα και σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής με στόχο ριζικές ανατροπές στα οικονομικά και κοινωνικά μνημονιακά δεδομένα. Όπως και το τραπεζικό σύστημα έτσι και οι ΔΕΚΟ (ενέργεια, μετακινήσεις, ζωτικά αγαθά), οι δημόσιες υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, κλπ) και τα δημόσια ακίνητα είναι οι υλικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή ενός προγράμματος παραγωγικού μετασχηματισμού και κοινωνικής ανασυγκρότησης.
Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε έναν υπέρ πάντων αγώνα κατά του υπερ-ΤΑΙΠΕΔ, άμεσα συνυφασμένο με τη διαγραφή του φερόμενου ως δημόσιου χρέους, αφού οι «θεσμοί» συνδέουν άμεσα την υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας με την εξυπηρέτηση του χρέους, θέση βεβαίως ανυπόστατη. Όταν για παράδειγμα η καθαρή αξία από το ακίνητο του Ελληνικού είναι 400 εκατ. € και το χρέος έχει φτάσει τα 223 δις η εκποίηση αυτή δεν συνεισφέρει στα σοβαρά στην μείωση του χρέους.
Η ταυτόχρονη απάντηση στην υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας και τη διαχείριση του χρέους προϋποθέτει ένα κοινωνικό/πολιτικό κίνημα από τη βάση της κοινωνίας, βαθιά δημοκρατικό καιακηδεμόνευτο. Ο κόσμος ξέρει πια ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις, ανεξάρτητα του πως αποκαλούνται, είναι φόρου υποτελείς στους δανειστές και ότι τα μνημόνια - δηλαδή οι δανειακές συμβάσεις - σημαίνουν απώλεια της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και απαλλοτρίωση όλων των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Σημαίνουν απώλεια της κρατικής/εθνικής/λαϊκής κυριαρχίας που προωθείται μέσα από την κατάλυση της δημοκρατίας. Ίσως ένα τέτοιο κίνημα για τα ουσιώδη της ύπαρξης της χώρας και της κοινωνίας είναι εφικτό και θα πρέπει να υποβοηθήσουμε τη δημιουργία του.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Ερχεται και το τέταρτο...

Για το μνημόνιο μιλάμε... Αυτό, που έρχεται σαν φυσική συνέχεια του τρίτου... Το τρίτο ήταν "αριστερό"... Το τέταρτο;;; Θα δείξει... 
Αντιγράφουμε από την ISKRA μέρος της εισήγησης του Αλέκου Αλαβάνου στο 6ο φεστιβάλ της "Αριστερής Ανασύνθεσης".

ΜΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ 
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ένα κοινό χαρακτηριστικό που παρουσιάζεται σε όλους τους μνημονιακούς πρωθυπουργούς είναι τα απανωτά τους ταξίδια στο εξωτερικό προκειμένου να εκμαιεύσουν κάποια επιείκεια, καλοσύνη και μεγαλοθυμία από τις μεγάλες δυνάμεις. Είναι ένα είδος «τουρισμού της επαιτείας», που φαίνεται ότι τον απολαμβάνουνε μάλιστα, όπως το ταξίδι Τσίπρα σε Παρίσι και Στρασβούργο.  

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κάτι πολύ πιο βαρύ. Δίπλα στην υποχρέωση εφαρμογής των επαχθών και ταπεινωτικών όρων του τρίτου μνημονίου Συριζα, στο ορίζοντα ήδη αναδεικνύεται η προοπτική του τέταρτου μνημονίου.  

Πολύ αργά η πανικοβλημένη κυβέρνηση, που ως αντίτιμο στην υποταγή της εμφανιζε την αναδιάρθρωση του χρέους, συνειδητοποιεί ότι κάτι τέτοιο θα συνοδεύεται απαραίτητα από ένα τέταρτο μνημόνιο.  

Αυτό δυστυχώς δεν έχει κατανοηθεί ευρύτερα. Με την εξέλιξη όμως της τρόικα σε κουαρτέτο, με την συμμετοχή του ESM είναι πια θεσμικός καταναγκασμός. H Ιδρυτική Συνθήκη του ESM προβλέπει στο άρθρο 13, παρ. 2 ότι κάθε χρηματοδοτική του δραστηριότητα απαιτεί «να διαπραγματευθεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ESM Μνημόνιο Κατανόησης («ΜΚ») όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής». Κι όχι μόνο αυτό. Η προηγούμενη εμπειρία από την ευρωπαϊκή συμμετοχή στην αντιμετώπιση των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας με το PSI συνοδεύονταν από σκληρότατους μνημονιακούς όρους.  

Το γεγονός ακριβώς ότι η αναδιάρθρωση του χρέους αντιμετωπίζεται με έναν ήρεμο και αποφασιστικό αρνητικό τρόπο από τον υπουργό Οικονομίας της Γερμανίας, οφείλεται στη στην πολύ καλή επίγνωση του Σόιμπλε ότι το τίμημα για την Ελλάδα σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Και, αυτό που δεν λέγεται εδώ, είναι ότι η «βιωσιμότητα του χρέους» που προβάλλει ως ανάγκη το ΔΝΤ συνοδεύεται από το ίδιο με την ανάγκη νέων μέτρων, πέρα και από αυτά του τρίτου μνημονίου, όπως εξάλλου έχει ήδη γίνει έκδηλο από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις.  

Η «βιωσιμότητα του χρέους», όμως, απαιτεί «βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη». Για να αρχίσει μια τέτοια πορεία, πρώτο βήμα είναι η μονομερής διακοπή πληρωμών του χρέους από την πλευρά της Ελλάδας. Για να γίνει αυτό όμως απαιτείται μια πραγματικά ελληνική κυβέρνηση, που τόσα χρόνια δεν διαθέτουμε.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Συμφωνεί και ο Κυριάκος...

---000_mhtsotakis... με το ΔΝΤ... Οπως σαφώς δήλωσε στην Washington Post, συμφωνεί σε σημαντικό ποσοτό με τις προτάσεις του ΔΝΤ... Αυτές τις τελευταίες τις πιο παλουκοειδείς... Η ΦΑΙΑΚΙΑ χαίρεται και αγαλλιάζει από συγκίνηση μπροστά σε τέτοια εθνική ομοψυχία... Πώς να μην είμαστε αισιόδοξοι, πως ό,τι και να γίνει, όποιος και αν είναι στα ηνία της κυβέρνησης τα πράγματα θα πηγαίνουν το ίδιο καλά και καλύτερα... 

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Πέρα από τον Σάντερς

...Γράφει ο Γιώργος Μητραλιάς στον ιστότοπο contra-xreos.gr για το εξόχως ενδιαφέρον θέμα της προεκλογικής εκστρατείας των Δημοκρατικών, το "φαινόμενο" Σάντερς και τις προεκτάσεις του. Αντιγράφουμε


Πέρα από τον Μπέρνι Σάντερς, η υπό εξέλιξη αμερικανική κοινωνική και πολιτική κοσμογονία!

Το θέαμα ενός υποψηφίου για το Δημοκρατικό χρίσμα που σταματάει σε μια απεργιακή φρουρά εργατών και παίρνει το λόγο για να στηρίξει έμπρακτα την απεργία τους, ήταν αρκούντως σπάνιο για να μην περάσει απαρατήρητο από τα ΜΜΕ των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Αυτό συνέβη την περασμένη Δευτέρα στην Times Square της Νέας Υόρκης, η απεργιακή φρουρά ήταν των 40.000 απεργών του γίγαντα των τηλεπικοινωνιών Verizon, που διεκδικούν συλλογική σύμβαση,  και ο υποψήφιος ήταν βέβαια ο Μπέρνι Σάντερς. Προεκλογικό κόλπο ενός ακόμα πολιτικάντη;   Δημαγωγία ; «Λαϊκισμός»; Όχι, απλώς συνέπεια και συνέχεια στους αγώνες μιας ζωής στο πλευρό των εργαζομένων. Εξάλλου, η αμέσως προηγούμενη φορά που ο Σάντερς είχε κάνει ακριβώς το ίδιο ήταν μόλις πριν λίγους μήνες, τον περασμένο Οκτώβριο, σε μια άλλη απεργιακή φρουρά, στο Μανχάταν εκείνη τη φορά…

Όλα αυτά μπορεί να μην τα γνωρίζει η ευρωπαϊκή –και η ελληνική- αριστερά, που εξακολουθούν να σφυρίζουν αδιάφορα,  αλλά τα γνωρίζουν πολύ καλά τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι πολυεθνικές και η εργοδοσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Για αυτό εξάλλου, ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος της Verizon Lowell McAdam έσπευσε να επιτεθεί στον Σάντερς, χαρακτηρίζοντάς τον, μεταξύ άλλων, «άσχετο και απληροφόρητο», «αποκομμένο από την πραγματικότητα» και «άξιο περιφρόνησης»! Αντίθετα, οι απεργοί της Verizon και το μεγάλο συνδικάτο τους CWA (600.000 μέλη)  όχι μόνο ζητωκραύγασαν τον Μπέρνι αλλά και αποφάσισαν δημοκρατικά να «υιοθετήσουν» και να στηρίξουν την υποψηφιότητά του, χαρακτηρίζοντάς τον «δικό τους άνθρωπο» και «υπέρμαχο (champion) των δικαίων της εργατικής τάξης»! Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι ο Σάντερς έκλεισε τη σύντομη ομιλία του στην απεργιακή φρουρά με τη φράση «Εκ μέρους κάθε εργάτη στην Αμερική, για λογαριασμό εκείνων που αντιμετωπίζουν το ίδιο είδος πιέσεων, σας ευχαριστώ για αυτό που κάνετε. Θα νικήσουμε!»…

Λίγο πριν συμβούν όλα αυτά, ήταν όμως ένα άλλο μεγάλο συνδικάτο, τοπικό αυτή τη φορά, εκείνο των εργαζόμενων στις μεταφορές της Νέας Υόρκης (Transit Workers Union-Local 100), που αποφάσιζε να υποστηρίξει τον Μπέρνι Σάντερς, προς μεγάλη έκπληξη του κομματικού κατεστημένου της Νέας Υόρκης που θεωρούσε αυτό ειδικά το συνδικάτο σχεδόν φέουδό του.  Η απόφαση των συνδικαλιστικών στελεχών ήταν όμως σχεδόν ομόφωνη (ψήφοι 42 έναντι 1) και είναι ενδεικτική των ραγδαίων αλλαγών που προκαλεί η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς μέσα στην αμερικανική εργατική τάξη και στο συνδικαλιστικό τοπίο της. Η προσχώρηση του 40.000 μελών του TWU στο στρατόπεδο του Σάντερς αποκτά μάλιστα ακόμα μεγαλύτερη σημασία  καθώς η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι αφρο-αμερικανοί και ισπανόφωνοι, δηλαδή ανήκουν σε δυο μεγάλες κοινότητες που ελέγχονται από το κατεστημένο του Δημοκρατικού κόμματος και ακολουθούν πιστά τους Κλίντον.

Τεράστια πλήθη-πρωτοφανής ενθουσιασμός 

Το βράδυ της ίδιας περασμένης Δευτέρας, η συγκέντρωση του Μπέρνι Σάντερς στο Πάρκο του Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, χαρακτηρίστηκε από τα ΜΜΕ ως «ιστορική» σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ σε μαζικότητα (συμμετείχαν 27.000 άνθρωποι που είχαν συρρεύσει από νωρίς το απόγευμα!), και η παρουσία της νεολαίας αλλά και των εργαζομένων, απεργών και μη, ήταν ιδιαίτερα έντονη με πλακάτ και με συνθήματα. Σ’αυτό το σημείο αξίζει όμως να τονίσουμε ένα χαρακτηριστικό όλων των (εκατοντάδων) συγκεντρώσεων του Σάντερς που μόνο τα βίντεό τους μπορούν να αποδώσουν πιστά: τον πρωτοφανή ενθουσιασμό των ανθρώπων που συρρέουν σε αυτές, κάτι εντελώς καινούργιο και σχεδόν εντελώς άγνωστο μέχρι τώρα στις  πολιτικές παραδόσεις των ΗΠΑ. Είναι σε τελική ανάλυση αυτός ο πρωτοφανής ενθουσιασμός σε συνδυασμό με την επίσης πρωτοφανή μαζικότητα των συγκεντρώσεων του Μπέρνι Σάντερς που μας εισάγουν στην (κοσμο)ιστορική σημασία των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας αυτό τον καιρό στη καρδιά της παγκόσμιας υπερδύναμης: Χάρη στην καμπάνια και το ριζοσπαστικό λόγο του Σάντερς, εκατομμύρια Αμερικανών εισάγονται στη προβληματική της ταξικής πάλης και αρχίζουν να αποκτούν ταξική συνείδηση! Επειδή όμως συμβαίνουν όλα αυτά τα ιστορικά και πρωτοφανή, για αυτό και παίρνει διαστάσεις αληθινής εξέγερσης και απόδρασης από τη φυλακή του δικομματισμού, η τάση εκατομμυρίων υποστηρικτών του Σάντερς να ανεξαρτοποιηθούν, και να οικοδομήσουν είτε ένα μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα είτε ένα «τρίτο κόμμα» είτε και τα δυο μαζί!...

Όταν πριν από ένα μήνα βάζαμε ερωτηματικό στο τίτλο του άρθρου μας «Προς ένα πρωτόγνωρα μαζικό κίνημα στις ΗΠΑ;» (1), το κάναμε επειδή μέχρι τότε υπήρχαν μόνο ενδείξεις ότι θα μπορούσε να υπάρξει μετεξέλιξη της εκλογικής καμπάνιας σε μαζικό ανεξάρτητο κίνημα. Σήμερα, μόλις ένα μήνα αργότερα, μπορούμε να μιλάμε όχι πια για ενδείξεις αλλά για… αποδείξεις. Αν και με διαφορετική ένταση, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και τομείς των οργανωμένων υποστηρικτών του Σάντερς, σημειώνεται αληθινός οργασμός διεργασιών που στοχεύουν –όλες τους- στη δημιουργία διαδικασιών που οδηγούν στη δημιουργία μαζικού ανεξάρτητου κινήματος ή κινημάτων. Παντού ακούγεται η ίδια διαπίστωση ότι αυτό που συμβαίνει δεν έχει το όμοιό του εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, και ότι τώρα είναι η χρυσή ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί! Και φυσικά, πληθαίνουν οι συναντήσεις, οι συνδιασκέψεις και τα προγραμματισμένα –κάθε λογής- συνέδρια που έχουν μια φιλοδοξία: να δώσουν συνέχεια, οργάνωση και πρόγραμμα στο κίνημα που άρχισε μεν σαν προεκλογική εκστρατεία αλλά υπόσχεται ήδη να μετεξελιχθεί σε κάτι ποιοτικά πολύ μεγαλύτερο και ιστορικό, που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο. Και ας μη νομιστεί ότι αυτά τα λέει κάποιος ευφάνταστος και υπεραισιόδοξος Ευρωπαίος. Στελέχη αλλά και απλοί εργαζόμενοι στις ΗΠΑ εντυπωσιάζουν αυτό τον καιρό με τη συνείδηση που δείχνουν ότι έχουν πως κάνουν κάτι ιστορικό και πολύ μεγάλο,  καθώς συνηθίζουν να κλείνουν τις ομιλίες τους με τη σημαδιακή φράση  «Όλος ο κόσμος κοιτάζει» (The whole world is watching), που  έγινε αντιπολεμικό σύνθημα και πρωτακούστηκε έξω από ένα άλλο εκλογικό Συνέδριο του Δημοκρατικού κόμματος, το 1968 στο Σικάγο! Εξάλλου, όλοι επαναλαμβάνουν ότι μόνο ένα τέτοιο κίνημα θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις αντιδραστικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές είτε του Τράμπ είτε της Κλίντον αν εκλεγούν στην προεδρία των ΗΠΑ, ενώ είναι ο   ίδιος ο Σάντερς που δεν σταματάει εδώ και μήνες, να επαναλαμβάνει ότι «ακόμα και ο καλύτερος και πιο ριζοσπάστης πρόεδρος θα αποτύχει αν δεν  στηρίζεται  σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα»…

Με απλά λόγια, αυτά που συμβαίνουν σήμερα βαθιά μέσα στην αμερικανική κοινωνία θα ήταν εντελώς αδιανόητα πριν από ένα χρόνο καθώς δεν μπορούσαμε να τα δούμε ούτε στο πιο τολμηρό μας όνειρο. Είναι ένα αληθινό δώρο εξ ουρανού! Τόσο επειδή έρχονται σε μια μαύρη εποχή στη χώρα και στην ήπειρό μας όσο και επειδή διαδραματίζονται εκεί όπου παίζεται και αποφασίζεται, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η τύχη της ανθρωπότητας και του πλανήτη μας. Ένας λόγος λοιπόν παραπάνω για να σταματήσουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα και να οργανώσουμε πάραυτα αυτό που είναι καθήκον και υποχρέωσή μας: το κίνημα αλληλεγγύης και έμπρακτης υποστήριξης στο -υπό διαμόρφωση- μαζικό και ανεξάρτητο κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων των Ηνωμένων Πολιτειών! Τώρα και όχι αύριο επειδή έχουμε ήδη καθυστερήσει πάρα πολύ…

Σημειώσεις

1. http://contra-xreos.gr/arthra/1017-2016-03-12-10-20-00.html

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Ηττες και νίκες στο φως της κριτικής

Πιθανόν να το έχετε διαβάσει το άρθρο του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, αντιπροέδρου της Βολιβιανής Ομόσπονδης Δημοκρατίας... Το αναρτάμε στην πλήρη του μορφή, όπως το βρήκαμε στον ιστότοπο kommon,γιατί η Λατινική Αμερική, τα κινήματά της, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες τους έχουν τεράστις σημασία -κατά τη γνώμη μας- για όλο τον κόσμο... Τις τελευταίες μάλιστα 10ετίες στην ΝοτιοΑμερικάνικη Ηπειρο εμπλουτίζεται η παγκόσμια εμπειρία με μορφές δράσης, που ξεφεύγουν από στερότυπα κλισσέ, που θεωρούνται από κάποιους "πανάκειες" για την κοινωνική αλλαγή στον πλανήτη... Εχει ακόμη την αξία του σαν ένα τολμηρό αυτοκριτικό κείμενο, που αναζητεί βαθύτερες αιτίες και όχι επιφανειακά και ανώδυνα άλλοθι. Παραθέτουμε

Ήττες και νίκες
Λίγο μετά την οριακή ήττα του λαϊκού στρατοπέδου της Βολιβίας στο δημοψήφισμα  για την τροποποίηση του Συντάγματος, ο αντιπρόεδρος της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα πραγματοποίησε μια σημαντική παρέμβαση που εξηγεί τους λόγους της αποτυχίας.
Αποφεύγοντας τις εύκολες δικαιολογίες, ο Λινέρα επισημαίνει τις βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί σε σχέση με την πρώτη, ορμητική περίοδο των αλλεπάλληλων νικών – αλλαγές που διαφοροποιούν το πλαίσιο και τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα. Και τονίζει ότι αυτή η «τακτική μόνο ήττα» βοηθά στην έγκαιρη καταπολέμηση της καθησυχαστικής νωθρότητας που είχε επικρατήσει, τη στιγμή που απαιτείται «το μέγιστο των δυνάμεων, το μέγιστο της ευφυΐας και το μέγιστο της τόλμης του λαϊκού κινήματος».
  
Όταν κάποιος πετάει μια πέτρα σ’ ένα κρυστάλλινο ποτήρι κι αυτό σπάει, προκύπτει συχνά το ερώτημα: Γιατί σπάει το ποτήρι; Σπάει λόγω της πέτρας που το χτύπησε; Ή μήπως επειδή το ποτήρι είναι εύθραυστο και συνεπώς η πέτρα το θρυμματίζει εύκολα; Πρόκειται για μια ερώτηση που συνήθως έθετε ο κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ για να εξηγήσει ότι μόνο το δεύτερο ενδεχόμενο ήταν σωστό, επειδή σου επιτρέπει να ανακαλύψεις τις συνθήκες μετασχηματισμού του αντικειμένου στην εσωτερική διαμόρφωσή του.


Στην περίπτωση του δημοψηφίσματος της 21ης Φλεβάρη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε μια πολιτική εκστρατεία ενορχηστρωμένη από ξένους συμβούλους. Οι μυστικές επισκέψεις της «μη κυβερνητικής οργάνωσης» NDI (Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο) που εξαρτάται από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η εκπαίδευση διαδικτυακών ακτιβιστών, τα συνεχή ταξίδια των ηγετών της αντιπολίτευσης στη Νέα Υόρκη –όχι ακριβώς για χειμερινή αναψυχή– φανερώνουν έναν εξωτερικό σχεδιασμό που άσκησε σημαντική επιρροή. Αλλά, όπως ακριβώς η πέτρα που εκτοξεύθηκε στο ποτήρι, αυτή η εξωτερική δράση κατάφερε να επηρεάσει μόνο λόγω των εσωτερικών συνθηκών της πολιτικής πραγματικότητας της Βολιβίας – αυτή είναι λοιπόν που χρήζει ανάλυσης.


Η νέα δομή των κοινωνικών τάξεων
Το γεγονός ότι μέσα σε 10 χρόνια το 20% του πληθυσμού της Βολιβίας πέρασε από την ακραία φτώχεια στη μεσαία τάξη ήταν μια πράξη δικαιοσύνης κι ένα ρεκόρ κοινωνικής ανέλιξης. Ήταν επίσης μια διαδικασία ταξικής κινητικότητας (1) που μετέβαλε όλη την αρχιτεκτονική των κοινωνικών τάξεων στη Βολιβία.


Αν προσθέσουμε σ’ αυτό και το ότι, στην ίδια χρυσή δεκαετία, η διαφορά μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων μειώθηκε από 128 φορές σε 39, και ότι η κοινωνική «ανωτερότητα» των λευκών έπαψε να αποτελεί ένα πλεονέκτημα που διευκόλυνε την κοινωνική ανέλιξη (αντίθετα, σήμερα είναι η ιθαγενική καταγωγή που διευκολύνει την πρόσβαση στη δημόσια διοίκηση και στην αναγνώριση), καταδεικνύεται ότι η σύνθεση των κοινωνικών τάξεων της Βολιβίας επαναδιαμορφώθηκε. Και, συγχρόνως, επαναδιαμορφώθηκαν οι συλλογικές ευαισθησίες, ή αυτό που ο Αντόνιο Γκράμσι ονομάζει «κοινή λογική» – δηλαδή ο τρόπος οργάνωσης και αντίληψης του κόσμου είναι σήμερα διαφορετικός απ’ αυτόν που κυριαρχούσε στις αρχές του 21ου αιώνα.


Οι σημερινές λαϊκές κοινωνικές τάξεις δεν είναι πλέον ίδιες μ’ εκείνες που πραγματοποίησαν την εξέγερση του 2003. Σήμερα οι αγρότες που ποτίζουν τα χωράφια τους ελέγχουν οι ίδιοι τα αρδευτικά δίκτυα.
Οι μεταλλωρύχοι και οι βιομηχανικοί εργάτες έχουν πενταπλασιάσει το μισθό τους.
Το 80% των κατοίκων των υψιπέδων, που αγωνίστηκαν για το φυσικό αέριο, απολαμβάνει πλέον την παροχή οικιακού αερίου.
Οι αγροτικές και ιθαγενείς κοινότητες κατέχουν εξαπλάσια έκταση γης σε σχέση με τον επιχειρηματικό τομέα.
Οι δε Αϊμάρας και Κέτσουας, που στο παρελθόν ήταν περιθωριοποιημένοι λόγω της ιθαγενικής καταγωγής τους, τώρα ηγούνται της «ιθαγενοποίησης» του βολιβιάνικου Κράτους.