ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Εχει δίκιο ο Βόλφγκαγκ !!!

Δεν αποκλείει την ανάγκη λήψης και νέων μέτρων από το 2018 και μετά ο αγαπημένος Βόλφγκαγκ και πραγματικά στην ΦΑΙΑΚΙΑ αισθανθήκαμε συγκίνηση από την προνοητικότητα και την ευαισθησία του υπερ του Ελληνικού λαού... Σκέφτεται, λοιπόν ο άνθρωπος, ότι μετά από τα μέτρα, που επέβαλε στον Alexis και στην για πρώτη φορά (άντε δεύτερη) αριστερή κυβέρνηση μας υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να οδηγηθούμε σε κραιπάλες με τα μεγάλα περισσεύματα πλούτου, που θα συσσωρεύσουμε στην επόμενη διετία... Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας εκτρέψει από τον σωστό δρόμο, που έχουμε αναλάβει για την εξυγίανση της οικονομίας μας... 
Ευτυχώς που για όλα σκέφτεται ο Βόλφγκαγκ, πριν από μας και οπωσδήποτε για μας ... Ας είναι καλά... Και αυτός και ο Alexis ...

Και μετά ;;;

Στο μέλλον της αριστεράς αναφέρεται το άρθρο της Ελένης Πορτάλιου, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο EOΣ

Αριστερά και επανάσταση στον 21ο αιώνα *

Το τεράστιο κενό εκπροσώπησης που άνοιξε με την υπογραφή της 3ης δανειακής σύμβασης και των εφαρμοστικών νόμων από τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την υπαρκτή και τώρα ανύπαρκτη αριστερά, εκφράζει τη στρατηγική ήττα της ευρύτατης λαϊκής συμμαχίας που έδωσε κοινωνικές και πολιτικές μάχες τη μακριά μνημονιακή περίοδο και πίστεψε στην αίσια έκβαση μιας πολιτικής σύγκρουσης με την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σύγκρουση αυτή δεν προετοιμάστηκε και δεν επιχειρήθηκε ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Η πραγματικότητα που ζούμε μας υποχρεώνει να σκεφτούμε ριζικά, κριτικά και αυτοκριτικά. Υπήρξα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας, μέχρι και την ανάδειξή του στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι η λαϊκή διαθεσιμότητα θα μπορούσε να μετατρέψει ένα μετριοπαθές κόμμα, με όλες τις παθογένειες της αντιδημοκρατικής του συγκρότησης, σε μια μάχιμη αντιμνημονιακή πολιτική δύναμη. 

Αυτό δεν συνέβη. Ζήσαμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου που οφείλεται σε τρία δομικά χαρακτηριστικά στοιχεία της ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωμίας και του τρόπου συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε μια προγραμματική διακήρυξη με αριστερές θέσεις, που όμως αποτελούσε ένα αδειανό πουκάμισο χωρίς τις υλικές, δηλαδή τις κοινωνικές και πολιτικές, προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν να μεταμορφωθεί η διακήρυξη σ’ ένα σχέδιο ρήξης με τους λεγόμενους ευρωπαϊκούς «θεσμούς». Ακριβώς αυτοί οι ανέλεγκτοι «θεσμοί» κατίσχυσης του κεφαλαίου και του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχουν υπονομεύσει την κυριαρχία της χώρας, η οποία έχει σήμερα θέση προτεκτοράτου στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπασχε από το σύνδρομο του κυβερνητισμού που χαρακτηρίζει μετά το 1985 τις κυβερνητικές αλλαγές στην Ελλάδα. Επειδή ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός έχει αναδιαρθρώσει ριζικά και ελέγξει τόσο την οικονομία όσο την εργασία και την κοινωνία, τα κόμματα της λεγόμενης μετα-δημοκρατίας έχουν ελάχιστα περιθώρια για σοβαρές αλλαγές όταν έρθουν στην εξουσία. Η συνθήκη αυτή εξομοιώνει προγραμματικά τα κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς παγκόσμια. Ακόμα και η πιο μετριοπαθής μεταρρυθμιστική αριστερά, εάν επιχειρήσει να εφαρμόσει ορισμένες φιλολαϊκές αλλαγές, θα έρθει σε σύγκρουση με τον σκληρό πύρινα του συστήματος και ή θα συγκρουστεί ή θα συμμορφωθεί. Αν αυτά ισχύουν γενικώς, η ελληνική περίπτωση ήταν κατά μείζονα λόγο υπονομευμένη εξαιτίας των μνημονίων και του χρέους που μας φόρτωσαν, το οποίο αποτελεί τη βασιλική οδό κατάλυσης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, διάλυσης της εργασίας, κατάργησης των κοινωνικών δικαιωμάτων, φτωχοποίησης της κοινωνίας και υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβέστερα το προεδρικό κέντρο, αδιαφορώντας για την ισχύ του συστήματος προσανατολίστηκε στην επικοινωνιακή γραμμή της αντιμνημονιακής ρητορείας με στόχο την ανάδειξή του στην κυβέρνηση πάση θυσία, χωρίς καμιά συνείδηση των συσχετισμών και καμία ανάλογη προετοιμασία. Σπατάλησε έτσι την κοινωνική διαθεσιμότητα και την προσανατόλισε από τους δρόμους στην εκλογική κάλπη.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν και δεν είναι δημοκρατικό κόμμα. Αυτό είναι το δεύτερο αρνητικό δομικό στοιχείο της ταυτότητάς του. Η συγκρότηση των αριστερών και κομμουνιστικών μαζικών κομμάτων αποτέλεσε ένα μείζον ζήτημα από την εποχή του σταλινισμού και μέχρι τη διάλυσή τους. Άλυτο, όπως απεδείχθη τελικά. Αυτό το ζήτημα, η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική αριστερά δεν έχει επίσης αντιμετωπίσει και έχει συμφιλιωθεί με μορφές κομμάτων και οργανώσεων που αναπαράγουν τις δομές, τους μηχανισμούς και τις πρακτικές του κράτους. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε, από τη μία, ένα ισχυρό και ανέλεγκτο προεδρικό κέντρο που προχωρούσε σε τετελεσμένα και, από την άλλη, ομαδοποιήσεις με εσωτερική συνοχή και πολλές φιλοδοξίες, που στόχευαν να επηρεάσουν τους ενδοκομματικούς συσχετισμούς. Καμία όμως τάση ή ομαδοποίηση δεν έθεσε ποτέ το μείζον ερώτημα. Που και πως βαδίζουμε ;

3. Το τρίτο δομικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ αφορά στη σχέση του με την κοινωνία. Όλες οι τάσεις προσέβλεπαν σε σχέσεις εκπροσώπησης, αγνοώντας πλήρως τόσο την παραγωγική και κοινωνική γεωγραφία των εργαζόμενων τάξεων όσο και την αναγκαιότητα άμεσης εμπλοκής τους, με διαδικασίες αυτοπρόσωπης συμμετοχής, στις αποφάσεις για την αναγκαία σύγκρουση και στις επιλογές για το μέλλον της χώρας.

Τούτων δεδομένων και μετά την πρόσφατη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου στη Βουλή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανακύπτει εκ νέου το ιστορικό ερώτημα : Τι να κάνουμε ; Η αριστερά, δηλαδή οι διάσπαρτες μικρές δυνάμεις που αναφέρονται στην ιστορική εκείνη παράταξη η οποία αμφισβήτησε τον καπιταλισμό και επιχείρησε ν’ αλλάξει τον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουν από το σημείο μηδέν των γραφών. Η αριστερά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο έχει καταστεί ανυπόστατη και ανυπόληπτη. Κι εδώ χρειάζεται να σκεφτούμε τοπικά για τη χώρα μας, ανιχνεύοντας όμως τον παγκόσμιο χάρτη.

Το 2011 ήταν ο χρόνος των μαζικών λαϊκών εξεγέρσεων παγκόσμια. Από το Ουϊσκόνσιν στη Wall Street, από το Ιράν στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Συρία, όλες τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης, από την Αγγλία μέχρι την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία των φτωχών των πόλεων, της μορφωμένης νεολαίας χωρίς μέλλον και της εργατικής τάξης που διαθέτει ακόμα ιδιαίτερες δεξιότητες και θέση στην παραγωγή, εμφανίστηκε στην ιστορική σκηνή. Επανέφερε τα μεγάλα προτάγματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της δημοκρατίας, δίδοντας μάχες στήθος με στήθος με τα δικτατορικά καθεστώτα και τις δυτικές δυνάμεις καταστολής. Λειτούργησε κυρίως με νέους τρόπους άμεσης συμμετοχής και αντιιεραρχικής συγκρότησης που επιτρέπει το διαδίκτυο αλλά και με τους παραδοσιακούς τρόπους των εργατικών οργανώσεων που έχουν συνείδηση της τάξης τους και δεν αποτελούν άμαζες γραφειοκρατίες. Οι μαζικές αυτές λαϊκές εξεγέρσεις ηττήθηκαν. Γιατί ; Όχι μόνο γιατί οι αντίπαλες ταξικά δυνάμεις διαθέτουν υπεροπλία και είναι αδίστακτες. Αυτό που ενδιαφέρει τη δική μας συζήτηση για την αριστερά σήμερα είναι το θέμα της πολιτικής οργάνωσης των λαϊκών τάξεων που εξεγείρονται μέσα από διαδικασίες και με διεκδικήσεις εν πολλοίς κοινές παγκόσμια.

Διανοούμενοι και ακτιβιστές επαναφέρουν στη συζήτηση τις εμπειρίες του 19ου αιώνα. Λέει ο Αλαίν Μπαντιού : «Ο 19ος αιώνας υπήρξε ο κατ’ αρχήν αιώνας των μεγάλων εξεγέρσεων, ξεκινώντας από την πτώση της Βαστίλης το 1789 και φτάνοντας έως την Παρισινή Κομμούνα το 1871, με ενδιάμεση κορυφαία στιγμή τις επαναστάσεις του 1848 σε όλη σχεδόν την Ευρώπη… Ο Μαρξ επηρεασμένος από την επαναστατική εμπειρία των νεανικών του χρόνων διακρινόταν για την πίστη του στον αυθορμητισμό των μαζών». Η ήττα όμως της Κομμούνας και το λουτρό αίματος στο οποίο πνίγηκε το βαθιά δημοκρατικό εγχείρημα μαρασμού του κράτους και διαχείρισης αδιαμεσολάβητα από τον λαό των κοινών υποθέσεων, οδήγησε το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα και τον ίδιο τον Μαρξ σε επανεξέταση των προϋποθέσεων επιτυχίας των εξεγέρσεων/επαναστάσεων. Σ’ αυτό το έδαφος τίθεται το θέμα της πολιτικής συγκρότησης και ξεκινά ιστορικά η δημιουργία των νεώτερων κομουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων.

Γνωρίζουμε ότι όσα από τα ιστορικά αυτά κόμματα υφίστανται έχουν ενσωματωθεί σχεδόν όλα στο κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα και δεν αμφισβητούν, ούτε καν με όρους αναδιανομής, τις ακραίες ταξικές διαχωριστικές γραμμές που έχουν επιβληθεί παντού στον κόσμο. Η επανίδρυση των πολιτικών φορέων της αριστεράς δεν μπορεί να γίνει με ξεπερασμένες ή καταδικασμένες ιστορικά οργανωτικές μορφές και μεθόδους του παρελθόντος - με αυθαίρετους διαχωρισμούς, με αυτόκλητες ηγεσίες, με μηχανισμούς και κατάργηση της δημοκρατίας. Πρέπει να ξανασκεφτούμε ριζικά.
Θα υπάρξει λοιπόν αριστερά; Ποιά αριστερά; Με ποιες ιδέες, με ποιες οργανωτικές μορφές και με ποιους στρατηγικούς στόχους; Στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και παγκόσμια, τα ερωτήματα είναι πολλά. Μπορούμε να ξεκινήσουμε με οδηγό τους αντιμνημονιακούς αγώνες, το ΟΧΙ που έγινε «ναι», τις πρόσφατες μεγάλες κινητοποιήσεις (αγρότες, δικηγόροι, κ.λπ.) και το συγκλονιστικό κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, σ’ ένα έδαφος, πάντως υπονομευμένο, από τις συνεχιζόμενες παραγωγικές, κοινωνικές και δημοκρατικές απώλειες.

Το μέλλον διαρκεί πολύ κι εμείς ζούμε μόνο ελάχιστες στιγμές του. Ας εργαστούμε πάνω στις δυνατότητες που ανοίγει η εποχή μας, ανακαλώντας κριτικά το παρελθόν μας. 

* Το κείμενο εκφωνήθηκε στη συζήτηση με τον ίδιο τίτλο, που πραγματοποιήθηκε στο τετραήμερο Φεστιβάλ «Μαρξισμός 2016», 19-22/5, Αθήνα

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Για το καλό του...

Διαβάσαμε στον ιστότοπο Nooz.gr τις καταγγελίες του αρχαιολόγου κ. Σισμανίδη κατά την παρουσίαση του σημαντικότατου ανασκαφικού ευρήματος, ήτοι του τάφου του Αριστοτέλη στα Στάγειρα. Καταρχήν, διαβάστε παρακαλώ:

"Ο Βενιζέλος έκοψε τους πόρους λόγω Σκουριών"

Σοβαρή καταγγελία κατά του πρώην υπουργού Πολιτισμού και αργότερα προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου, έκανε ο αρχαιολόγος που παρουσίασε στον κόσμο τον τάφο του Αριστοτέλη, λέγοντας ότι του έκοψε τη χρηματοδότηση γιατί ήταν αντίθετος με την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές.
Ο κ. Σισμανίδης δήλωσε πως η ανασκαφή κράτησε 25 χρόνια (από το 1990), αλλά κάποια στιγμή η χρηματοδότηση διακόπηκε. 
“Θέλετε το λόγο; Η πολιτική ηγεσία της διέκοψε γιατί ήμουν αντίθετος με την δημιουργία του εργοστασίου στην περιοχή”, ανέφερε. 
“Δεν ήθελαν να ακούγεται το όνομα Στάγειρα αλλά το όνομα της TVX που είχε αναλάβει την εξόρυξη”, καθώς ήταν κοντά στην περιοχή της εξόρυξης.

Συνήθως δεν σχολιάζουμε τέτοιες πληροφορίες αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να εκφράσουμε την οργή και την αγανάκτησή μας για τον κύριο αρχαιολόγο...
Πρώτον, διότι γνωρίζουμε τις σχετικές ευαισθησίες του κ. Ευάγγελου, όπως εξάλλου τις βιώσαμε με το κωπηλατοδρόμιο της Ολυμπιάδας -πλήρως άχρηστο έκτοτε-, που εκάλυψε μέρος του πεδίου της ιστορικότερης μάχης σε Ευρωπαϊκό έδαφος, της Μάχης του Μαραθώνα... Και αυτό σε πείσμα της Ελληνικής και της παγκόσμιας κοινότητας των αρχαιολόγων...
Και δεύτερον γιατί η χρηματοδότηση και άρα η συνέχιση των ανασκαφών εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και την σωματική ακεραιότητα του επιστήμονος αλλά και το προσωπικού της ανασκαφής... Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, ο χώρος της ανασκαφής κινδύνευε να γύρει... να μπατάρει... Οπως κάτι υποβρύχια, που αγοράσαμε από την φίλτατη Γερμανία...

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Αποθέωση σουρεαλισμού...

Πολύ μας άρεσαν οι απόψεις του νεοεκλεγέντα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργου Κυρίτση για το βαθύτερο νόημα των ακραία φιλολαϊκών μέτρων, που ψήφισε η κυβέρνηση... Χωρίς σχόλια αναπαράγουμε σχετικό ρεπορτάζ του ιστότοπο Nooz.gr.

Κυρίτσης: Τα βάρη σε όσους ψήφισαν 
"Μένουμε Ευρώπη"
Ιδιαίτερη αίσθηση έχει προκαλέσει άρθρο του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Κυρίτση στην "Αυγή", στο οποίο αναφέρει ότι "η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε το Σεπτέμβριο για να μετακυλήσει όσο μπορεί τα βάρη στους μενουμευρωπαίους και αυτό ακριβώς κάνει". 

Λίγες μόνο ώρες μετά την ορκωμοσία του ως βουλευτής, ο κ. Κυρίτσης μέσω του άρθρου του εξαπολύει επίθεση σε όσους τάχθηκαν υπέρ του "Μένουμε Ευρώπη" στο δημοψήφισμα του περασμένου καλοκαιριού και κάνει λόγο για συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να επιβαρύνει οικονομικά όσους ψήφισαν "Ναι".

"Αν πρέπει να κρατήσουμε μια ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας μέσα από τα μάτια του αστικού στρατοπέδου, ας το κάνουμε μέσα από τα λόγια του προέδρου της ΝΔ και όχι των απελπισμένων σπιν του: "Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διεξάγει έναν ακήρυκτο ταξικό πόλεμο υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων και εις βάρος των ευπορότερων»", γράφει χαρακτηριστικά και προσθέτει:

"Γι' αυτό ακριβώς ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο, για να μετακυλήσει όσο μπορεί τα βάρη στους μενουμευρωπαίους, και αυτό ακριβώς κάνει".
AdTech Ad

"Οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας, δηλαδή το αστικό μπλοκ και οι μιντιακές του εκπροσωπήσεις, είχαν συνηθίσει επί δεκαετίες να τοποθετούν την Αριστερά σε ένα εξαιρετικά βολικό γι' αυτούς σχήμα, εξαιρετικά επιτυχημένο, μάλιστα, στο μέτρο που μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς το έχει ενσωματώσει απόλυτα. 

Με βάση αυτό το "βαρκιζαϊκό σχήμα", η Αριστερά οφείλει να έχει μια αναμενόμενη, μονοκόμματη και ευκόλως αντιμετωπίσιμη μετωπική προσέγγιση των πραγμάτων και να ηττάται ηρωικά. Και μετά να εισπράττει συγχαρητήρια και σεβασμό -όπως το σημερινό ΚΚΕ- για τη σταθερότητα των απόψεων και των πρακτικών της», σημειώνει επίσης ο κ. Κυρίτσης. 

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Το φτιασίδωμα της συντριβής

Επειδή ως ανθρώπινα όντα υπακούουμε στο φαινόμενο της εξοικίωσης αισθήσεων και νόησης καλά κάνουν οι "Ραδιο Αρβύλα" και μας θυμίζουν κάθε λίγο τους άπειρους Φιλιππικούς του Αλέξη κατά της ΕΕ, των μνημονίων και δεν συμμαζεύεται για να ανακαλούμε και να συνειδητοποιούμε το μέγεθος της ασυνέπειας... Γιατί ακόμη και σήμερα -και με την βοήθεια της ελεγχόμενα αντιπολιτευόμενης αντιπολίτευσης- οι λέξεις επιλέγονται προσεκτικά μήπως και καλύψουν μέρος από το ξεγύμνωμα... Παλιά τεχνική, που πρώτος την δίδαξε, την εφάρμοσε και την διάδωσε ο μεγάλος και το Πανελλήνιο ΣΟΚ του... 
Αντιγράφουμε από την Εφημερίδα των Συντακτών του πολύ εύστοχο σημείωμα της Πέπης Ρηγοπούλου.

Πίσω από τις λέξεις

Σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη
Σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη
Την είδα να προχωράει την Πατησίων λίγα βήματα πριν από εμένα. Είχε έναν δισταγμό στο βήμα της. Κοίταζε αριστερά και δεξιά τα μαγαζιά, κοντοστεκότανε. Ξαφνικά σταμάτησε σε ένα παλαιοπωλείο. Βάζα και φώτα και αντικείμενα λογής λογής αραδιασμένα μέχρι έξω στο πεζοδρόμιο.

Τη βλέπω να περιεργάζεται κάπως αμήχανα τον σωρό των πραγμάτων και καθώς από την πόρτα προβάλλει ο ιδιοκτήτης την ακούω να τον ρωτά: Εκτός από το να πουλάτε μήπως αγοράζετε κιόλας; Γιατί, ξέρετε, έχω ένα εξαιρετικό μπακίρι, έναν δίσκο πολύ όμορφο.

Προσπέρασα χωρίς να μάθω τι της απάντησε εκείνος. Ομως ήξερα ήδη τι ήταν αυτό που έκανε εκείνη. Επειδή υπάρχει πολλή ντροπή λόγω της υβριδικής κατάστασης που ζούμε στον τόπο μας, δεν βγήκε, όπως πριν από λίγα μόλις χρόνια οι Ρωσίδες ομόλογές της, να πουλήσει η ίδια την ελπίδα της για ένα κομμάτι ψωμί.

Σε εκείνες τότε, αρχές '90, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, δεν περίσσευε η ντροπή. Τα έδιναν όλα ξεροσταλιάζοντας στα κρύα πεζοδρόμια της Αγίας Πετρούπολης, της Μόσχας, με τον τσιγκούνη ήλιο.

Από το σκόρδο τουρσί και τα μπλινί φτιαγμένα από τις ίδιες, τις αναιμικές ντομάτες και τα λαχανικά καλλιεργημένα στα είκοσι μέτρα τής πίσω αυλής τους, έως καταπληκτικές ρωσικές εικόνες, το καμάρι της πατρίδας τους που με τα εκτυφλωτικά τους χρώματα και την αφαίρεσή τους έθρεψαν τη ρωσική πρωτοπορία έναν αιώνα πριν από αυτόν, τον τωρινό αιώνα μας, τον αιώνα της ανακύκλωσης αγαθών, ιδεών και ανθρώπων.

Εδώ ακόμα ντρεπόμαστε για τον οικονομικό μας κατήφορο, για την ένδεια που ενσκήπτει κάθε μέρα και πιο πολύ, σε πιο πολλούς. Κάνουμε σαν να μην έχουν όλα χαθεί. Είναι και η στάση της κυβέρνησης που επιτείνει τη σύγχυση για το πού βρισκόμαστε και το ποιοι είμαστε.

Χαμόγελα φαντασιακής ευωχίας στο Κοινοβούλιο και μια θλίψη έξω από αυτό, στην πλειονότητα του κόσμου, που δεν βλέπει μπροστά του προοπτική. Λέξεις που, αντί να παρηγορούν, τρομάζουν. Με πιο επίφοβη από όλες τη λέξη ανάπτυξη όταν δεν σημαίνει παρά το αντίθετό της.

Τα χρήματα που θα πάρουμε από τους εταίρους θα πάνε, μας λένε, στην ανάπτυξη. Οι αβάσταχτοι φόροι που πληρώναμε, αυτοί οι πιο αβάσταχτοι που θα πληρώσουμε τώρα, θα πάνε στην ανάπτυξη. Τι λογής ανάπτυξη, προς όφελος ποιανού και εις βάρος ποιου άλλου; Τι λογής ανάπτυξη όταν η χώρα μπαίνει στον εφιάλτη μιας «επιτήρησης» που είναι το άλλο όνομα της υποτέλειας;

Πόση ανάπτυξη όταν τα χρήματα που και άλλοτε μας είπαν πως ήταν προορισμένα για την ανάπτυξη δεν έφυγαν στην ουσία ποτέ από τα χέρια, τα χρηματοκιβώτια των δανειστών; Αλλά και ποια ανάπτυξη; Μια από τις λέξεις, τις πολλές, που αν θέλουμε να έχουμε ελπίδα να ζήσουμε πρέπει να τολμάμε να την ανακρίνουμε, να μην την επαναλαμβάνουμε μηχανιστικά.

Ελευθερία, ελπίδα έστω για μια δύσκολη ελευθερία, είναι να τολμάς να ανακρίνεις τις λέξεις, να τολμάς να ξεχωρίζεις το καλό και το κακό τους κομμάτι. Παντού και πάντοτε, αλλά τώρα πιο πολύ από πάντοτε, εδώ στην Ελλάδα πιο πολύ από αλλού, οι λέξεις είναι διπλές.

Πού αλλού θα μπορούσαν να παίξουν καλύτερα τον ρόλο τους λέξεις-διπλά προσωπεία του Ιανού, λέξεις σωσίβια-παγίδες, λέξεις-φαντάσματα πιο πραγματικά από το πραγματικό, παρά σε ένα σκηνικό συντέλειας μεταμφιεσμένο σε σκηνικό σωτηρίας, το σκηνικό της σημερινής Ελλάδας;

Τις απαριθμώ μία μία: ανάπτυξη, πρόοδος, νεότητα, αναγνωρισιμότητα. Λέξεις-πεπονόφλουδες που δεν κουραστήκαμε να πατάμε, αυτές από τις οποίες πρέπει να απαλλαγούμε όχι από σήμερα, αλλά όπως λέμε σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, «από χτες».

Ας τολμήσουμε να αγγίξουμε κάτω από τη γλιστερή επιφάνεια των λέξεων το τραύμα μας. Ας δεχτούμε ότι δεν είναι κάποιος ένοχος γιατί πονά και γιατί στερείται. Το πρώτο βήμα είναι ίσως αυτό.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, που αντιγράφουμε από την ISKRA.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ 
ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ 
ΜΕΤΑ ΤΟ EUROGROUP

Έχοντας περάσει στη Βουλή το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τον "κόφτη", το υπερταμείο, την παράδοση των δημοσίων εσόδων στην τρόικα και όλα τα άλλα επονείδιστα μνημονιακά μέτρα, η κυβέρνηση Τσίπρα ήθελε να πιστεύει ότι το Eurogroup της Δευτέρας θα της έδινε ένα μικρό αντίδωρο, μια ελάχιστη ανταμοιβή, μια ανάσα βρε αδελφέ, εγκρίνοντας την ποθητή δόση και κάποια, έστω οριακή, ελάφρυνση του χρέους. Για άλλη μια φορά, όμως, υποχρεώθηκε να διασπιστώσει ότι πάντα υπάρχει ένα ακόμη σκαλί παρακάτω, στου κακού τη σκάλα.

Η περίφημη ελάφρυνση του χρέους, για την οποία πολύ νωρίς- πριν ακόμη εκλεγεί πρωθυπουργός- ο Αλέξης Τσίπρας και οι φωστήρες που τον περιτριγυρίζουν είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στο ΔΝΤ (δηλαδή στην Ουάσιγκτον), παραπέμπεται για μετά το 2018, σαν το κόκκαλο που μετατοπίζεται ολοένα και πιο μπροστά, για να τρέχουν ξωπίσω του τα πεινασμένα σκυλιά. Το πραγματικό αφεντικό του Eurogroup, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δικαιολόγησε την παραπομπή του θέματος στις ελληνικές καλένδες, υπενθυμίζοντας ότι η Γερμανία έχει εκλογές του χρόνου και δεν μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να δεσμεύσει την επόμενη για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Ενώ ο Τσίπρας μπορεί να δεσμεύσει όχι την επόμενη κυβέρνηση, αλλά τρεις επόμενες γενιές, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας, μέχρι το...2025, φορτώνοντάς τους το αποικιακού τύπου υπερταμείο που είχε αξιώσει ο ίδιος ο Χερ Σόιμπλε, την αποφράδα νύκτα της 13ης προς 14η Ιουλίου του 2015!

Δεν τους έφτασε, όμως, η μεγαλύτερη υποθήκευση δημόσιου πλούτου στα μεταπολεμικά χρόνια, χειρότερη και από εκείνη των λεόντειων συμβάσεων της εποχής Πιουριφόι. Δεν τους έφτασε που παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στην τρόικα τα δημόσια οικονομικά με άλλη μία "ανεξάρτητη (από τον ελληνικό λαό και τη Βουλή) αρχή", δηλαδή άλλον ένα μηχανισμό του ευρω- παρακράτους. Ο Σόιμπλε και οι ελάσσονες εταίροι του ήρθαν να απαιτήσουν νέα, επαχθή μέτρα προκειμένου να δώσουν, σε... υποδόσεις την υπεσχημένη δόση των 10,3 δισ (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας πηγαίνει, ούτως ή άλλως, στα δικά τους Ταμεία, αφού προορίζεται για την αποπληρωμή του επαχθούς χρέους).

Αφού διαπίστωσαν πόσο πειθαρχημένος είναι ο λόχος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, τους άνοιξε η όρεξη και της ζητάνε να αλλάξει προς το χειρότερο τα μέτρα που μόλις χθες ψήφισε, προσθέτοντας ταπείνωση πάνω στην ταπείνωση: Ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση του ασφαλιστικού για αγρότες, μικροεπαγγελματίες, επιστήμονες, ακύρωση της πρωθυπουργικής δέσμευσης για μη επιστροφή των καταβεβλημένων του ΕΚΑΣ, εγγυήσεις για τον απόλυτο έλεγχο των διοικήσεων των τραπεζών, όπως και της αρχής δημοσίων εσόδων, από την τρόικα, άμεση προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων στο Ελληνικό και την Εγνατία.

Αποκορύφωμα του κυνισμού τους ήταν η αξίωση να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο για τα μέλη της διοίκησης του κατοχικού υπερταμείου, εν όψει των εγκλημάτων σε βάρος του ελληνικού λαού που θα διαπράξουν στο μέλλον. Αν οι Αμερικανοί της εποχής του αθλιέστατου, μετεμφυλιακού προτεκτοράτου φρόντισαν να κατοχυρώσουν την ετεροδικία, ώστε οι άνδρες των στρατιωτικών τους βάσεων στην Ελλάδα να μην μπορούν να δικαστούν παρά μόνο στις ΗΠΑ, η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε τους ξεπερνάει κατά πολύ, αποκλείντας οποιαδήποτε δίωξη των υπαλλήλων τους, ακόμη και εκτός Ελλάδας.

Η περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζουν οι ισχυροί της Ε.Ε. αυτή την απολύτως υποταγμένη κυβέρνηση φάνηκε και από την ανακοίνωση της Κομισιόν, όπου τονιζόταν ορθά- κοφτά ότι η εκταμίευση της δόσης μόνο αφού ο ESM εγκρίνει "συμπληρωματικό μνημόνιο" για την Ελλάδα. Μέχρι προ τινος και μόνο η λέξη "μνημόνιο" θα ανάγκαζε την κυβέρνηση Τσίπρα να βγει στα κάγκελα. Τώρα όμως που ο πρωθυπουργός έχει προσχωρήσει στην άποψη Δραγασάκη ότι "κακώς δαιμονοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ η λέξη μνημόνιο", η κυβέρνηση κατάπιε το ουσιαστικό και πήγε κάτι να ψελλίσει μόνο για το επίθετο: Συμπληρωματικό μνημόνιο; Μόνο πάνω από το κρύο κορμί μας! Αλλά "συμπληρωμένο μνημόνιο" (όπως λέμε γιαούρτι κομπλέ); Ε, αυτό να το συζητήσουμε... Έτσι, για να γελάσουν κάθε πικραμένου ΣΥΡΙΖΑίου τα χείλη με τα χάλια τους.

Εδώ δεν χωράει πια κανένας συναισθηματισμός, καμία αναστολή, κανένα ελαφρυντικό λόγω προτέρου εντίμου βίου. Οι άνθρωποι αυτοί θα μείνουν στην ιστορία με το ανεξίτηλο στίγμα ότι ήρθαν στην εξουσία με τη σημαία της αξιοπρέπειας για να καταργήσουν την Ελλάδα σαν κυρίαρχη χώρα και να την μετατρέψουν σε απλό χώρο οικονομικής λεηλασίας, κοινωνικής εξαθλίωσης και νεοαποικιακής υποδούλωσης.

Αντί για υστερόγραφο, καταθέτουμε την άποψη του διακεκριμένου, Αμερικανού πανεπιστημιακού Μάικλ Χάντσον στο εναλλακτικό περιοδικό Counter Punch. Σε πρόσφατη συνέντυξή του, υποστήριξε ότι "το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο είναι η σύγχρονη μορφή του πολέμου", όπως αποδεικνύει η παράδοση της δημόσιας περιουσίας από την κυβέρνηση Τσίπρα, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει "ξεπουλημένη". Και καταλήγει: "Η σημερινή Ελλάδα μοιάζει από πολλές απόψεις με την βομβαρδισμένη από τους Ναζί Ισπανία, στον περίφημο πίνακα του Πικάσο (τη Γκουέρνικα). Αυτή είναι η εκδοχή του ΔΝΤ για τον βομβαρδισμό της Ισπανίας από τους Ναζί, αυτό είναι το μήνυμα στους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης προκειμένου να υποταχθούν"

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ωραίο παρόν, καλύτερο μέλλον...

Αποτιμάει το σήμερα και περιγράφει το αύριο ο Στάθης στο άρθρο του που αντιγράφουμε από τoν ιστότοπο enikos.gr.

HOMO LUPUS

Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ εθνική στρατηγική. Τώρα έχει, έγινε προτεκτοράτο. Η Ελλάδα δεν συλλογίσθηκε ποτέ τι χώρα θέλει να είναι και με ποιον τρόπο θα το επετύγχανε. Τώρα, και για τα επόμενα 99 χρόνια, η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη. Για όλους εκείνους τους λίγους που ξέρουν τι θέλουν να είμαστε. Επιτέλους η χώρα μπήκε σε έναν δρόμο και το τοπίο μπροστά μας δεν είναι πλέον θολό, αλλά ευδιάκριτο. Μόνο λίγες ανασκολοπίσεις μένουν ακόμα για να διαμορφωθεί πλήρως το μαγαζί. Και να συνεχίσει να ανασκολοπίζεται. Το οποίον θα παράγει πλούτο για τους Δυνατούς (ξένους και εγχώριους) και παρλαπίπες προς κατανάλωση για τους σκλάβους.  Και για το πρώτο σκέλος, σχόλιον ουδέν.
Στο δεύτερο σκέλος, τις παρλαπίπες, οι παραγωγικές δυνατότητες της χωράς θα καρφωθούν. Προβλέπονται σημαντικά πλεονάσματα από Λεβέντηδες, Κυριάκους, Σταύρους, Χαροθεοχάρηδες και Φάμελλους - να τρώνε και οι κότες (μαζί τους κι εμείς - διότι φαγητό καλύτερο από εκείνο που προσφέρεται στα βρωμικάκια ανά τας οδούς και τας ρύμας δεν προβλέπεται).
Εκείνο όμως στο οποίο η Ελλάδα θα ξαναγίνει μια δύναμη πρωτοπόρος (για πρώτη φορά εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια) θα είναι η παραγωγή ενός νέου τύπου ανθρώπου: του homo Συριζάκιας. Το είδος αυτό προέρχεται από πρώην Συριζαίους και Πασόκιους. Αποτελεί ένα υβρίδιο με ατελείωτα χαρίσματα: το ακούς να κλαίει στη σκεπή, και κλαίει για το σπίτι που σου παίρνει.
Ο homo Συριζάκιας είναι ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση λένε, λόγου χάριν, ότι «η Ελλάδα έλαβε φιλόδοξα μέτρα» και εννοούν ότι τους γδάραμε τους μαλάκηδες. Κατά το ίδιο πρότυπο, ο καθ’ ημάς homo Συριζάκιας σου λέει κατάμουτρα ότι έκανε ηρωικές προσπάθειες για να πείσει τον εαυτόν του να πάρει εναντίον σου τα μέτρα που πήρε.
Ο homo Συριζάκιας έχει χαρακτηριστικά Χίμαιρας, Γρύπα και Αρπυίας. Σου κόβει, για παράδειγμα, το ΕΚΑΣ (πράγμα που ο ίδιος έλεγε ότι μόνον ανθρωποφάγοι μπορούν να κάνουν) και σου ζητάει πίσω και τα ρέστα (και αναδρομικά). Φρίκη! Που όμως δεν αντέχει ο Αρχισυριζάκιας. Βγαίνει λοιπόν, μεγαλόψυχος, και σου χαρίζει την αναδρομική αφαίμαξη, αλλά το ΕΚΑΣ σ’ το έχει αρπάξει. Τώρα, γιατί ο μεγάθυμος δεν έκανε εξαρχής αυτό που έκανε εκ των υστέρων, αποτελεί ένα ακόμα γελοίο μυστήριο. Κατά δεύτερον: γιατί ο Συριζάκιας πιστεύει ότι είσαι πλέον πολύ ευχαριστημένος που σου έφαγε τέσσερα δάχτυλα και όχι πέντε, αυτό με τη σειρά του αποτελεί ένα δεύτερο, επίσης γελοίο μυστήριο. Ως φαίνεται, τα όντα αυτά νομίζουν ότι οι άνθρωποι είναι βλίτα.
Με καρότο το χρέος πήγαν τα αγγούρια των μέτρων σύννεφο. Τώρα αποδεικνύεται, όμως, ότι για να συζητήσει το ΔΝΤ για το χρέος, ζητάει κι άλλα μέτρα, ύψους 9 δισ. αυτήν τη φορά! Δεν έχει τέλος η Κόλαση! - όχι, σου λέει ο homo Σύριζας, έχει τέλος. Σε 99 χρόνια!..
Κι αν εσύ στο μεταξύ τα τινάξεις, θα έχεις υπονομεύσει την προσπάθεια του homo Σύριζας να σε γλιτώσει από όσα σου κάνει! Τη βάψαμε. Η ποντικοπαγίδα είχε κόφτη. Ομως, να σοβαρευτούμε. Δεν έχει τελειώσει το κακό. Τώρα απλώνει την επικράτειά του. Τώρα καθιερώνεται. Η Ελλάδα σ’ αυτήν τη φάση και σε δυο-τρεις ακόμα επόμενες, θα πάψει να ’ναι βαρέλι δίχως πάτο (για τα φράγκα) και θα γίνει τάφος άπατος για τους ανθρώπους. Οπως σε όλη την Ευρώπη, έτσι κι εδώ οι ρεπλίκες των καθαρμάτων στήνουν το ράιχ των κολασμένων. Ο homo Σύριζας έχει πολύ έργο ακόμα μπροστά του να φέρει εις πέρας. Αποθρασυμένος μάλιστα (και ταυτοχρόνως φοβητσιάρης), θα το κάνει βγάζοντας ηρωικές και πένθιμες κραυγές, με έπαρση και κλάψες. Τα όντα αυτά συζητούν πλέον μόνον μεταξύ τους και διαβεβαιώνουν το ένα το άλλο ότι έχουν μπροστά τους καιρό, ότι οι Ελληνες δεν έχουν εναλλακτική λύση. Αυταπατώνται, όχι τόσον για λόγους ισχυρούς και υπέρτερους (όπως ο θυμός, η οργή, η απελπισία και η αηδία που προκαλούν κάθε μέρα σε όλο και πιο πολλούς), αλλά και για λόγους υποδεέστερους. Εχουν αποδείξει, η κυβέρνηση σχεδόν στο σύνολό της, αλλά και ο καθένας homo Σύριζας χωριστά, ότι μπορούν ανά πάσαν στιγμή να καλέσουν τις κεραμίδες εξ ουρανών.
Λογικόν! το μείγμα Χίμαιρας, Γρύπα και Αρπυίας είναι δυνατοτήτων Χίμαιρας, Γρύπα και Αρπυίας...
Με το ήθος της ανακοίνωσης εναντίον της κυρίας Σακοράφα.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ρήγμα στην συνομωσία της απόλυτης σιγής

Παράξενη η απόλυτη έλλειψη έστω και της παραμικρής πληροφόρησης για τα συμβαίνοντα στους δρόμους και της πλατείες της Γαλλίας;;; Μάλλον όχι... Το σύστημα δοκιμάζει και επιβεβαιώνει την φρενήρη κατρακύλα του προς τον ανοιχτό αυταρχισμό... Αποφασίζομεν και διατάζομεν... Με αυτό το πολιτικό και πολιτειακό ήθος η "αριστερή" κυβέρνηση της Γαλλίας περνάει μία συγκλονιστική κατάργηση εργασιακών καταχτήσεων και δικαιωμάτων... Και η άλλη, η υποτιθέμενη αριστερά -το γαλλικό Κ.Κ.- δεσμεύεται στην ουσία από τώρα στην στήριξη Ολάντ για τις επόμενες προεδρικές... Διαφορετική αλλά προφανώς ανεπαρκής η έντιμη φωνή του Μελανσόν, του οποίου τις πρωτοβουλίες και δράση προς μία αυτόνομη παρουσία του κόμματος της Αριστεράς ναρκοθετεί συστηματικά η γραφειοκρατία του Κ.Κ.Γ. 
Το σημείωμα του Βαγγέλη Γούλα, που αντιγράφουμε από την ISKRA μας παρέχει αρκετές πληροφορίες για τα διαδραματιζόμενα στην ...εκείθεν των Αλπεων Γαλατίαν.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ

---000_Goulas_Vangelis
Μετά από τρεις μήνες διαδηλώσεων μετά από αλλεπάλληλες πορείες που συγκέντρωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμο στο δρόμο η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να περάσει τον κατάπτυστο εργασιακό νόμο με τον Νόμο 49,3 που αντιστοιχεί  στην Ελλάδα στο "προεδρικό διάταγμα".
Αποκομμένοι από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία οι Ολάντ καιΒαλς διολισθαίνουν σε επικίνδυνες και αντιδημοκρατικές μεθόδους. Την ίδια ώρα 74% του γαλλικού λαού διαφωνεί με τον εργασιακό νόμο.
H εβδομάδα που πέρασε ήταν τεράστιας σημασίας για την γαλλική εργατική τάξη άλλα και την ευρωπαϊκή μιας και η Γαλλία και τα γαλλικά συνδικάτα αποτελούν το τελευταίο ανάχωμα στην επίθεση των νεοφιλελεύθερων γερακιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όλη την Ευρώπη.
Δευτέρα 16 Μάη: ΝΟΜOΣ,ΤΑΞΗ ΚΑΙ «ΑΣΦΑΛΕΙΑ»
Σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις λαμβάνουν χώρα συνελεύσεις των εργαζόμενων που στην πλειοψηφία τους αποφασίζουν επαναλαμβανόμενες απεργίες.
Πετροχημικές βιομηχανίες, οδηγοί φορτηγών, μεταλλουργία ,ναυτικοί ,λιμενεργάτες και σιδηροδρομικοί που δίνουν τον τόνο από το βράδυ της Δευτέρας 16 Μάη.
Η Κυβέρνηση Ολάντ Βαλς εκμεταλλευόμενη τον νόμο έκτακτης ανάγκης στέλνει στα σπίτια δεκάδων αγωνιστών αποφάσεις με τις οποίες τους απαγορεύει να παραβρίσκονται σε διαδηλώσεις όσο διαρκεί ο νόμος έκτακτης ανάγκης – επ' αόριστο δηλαδή. Ανάμεσά τους και ένας φωτορεπόρτερ του οποίου οι φωτογραφίες του σε «μεμονωμένα» περιστατικά αστυνομικής βίας ενοχλούν. Μετά την γενική κατακραυγή η αστυνομία αναγκάζεται να ακυρώσει την απαγόρευση για τον φωτορεπόρτερ ο οποίος σημειωτέων έχει κάρτα τύπου και διαπίστευση και εργάζεται με ψευδώνυμο σε διαφορά περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας.
Ο νόμος της κατάστασης  έκτακτης ανάγκης που υποτίθεται ότι ψηφίστηκε τον Νοέμβριο ενάντιων της τρομοκρατίας των ισλαμιστών του Ίσις χρησιμοποιείται τώρα όπως και κατά την διάρκεια της συνόδου για το κλίμα για την καταστολή πολίτικων ελευθέριων και για διώξεις πολίτικων ακτιβιστών.
Τρίτη 17 Μάη: «Η ΓΑΛΛΙΑ ΠΑΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ»
O Πρόεδρος Ολάντ δίνει συνέντευξη το πρωί στο ραδιόφωνο οπού υπεραμύνεται της πολιτικής του τονίζοντας ότι δεν θα κάνει πίσω στον νομό για τα εργασιακά. Ανακοινώνει ότι «Η Γαλλία πάει καλύτερα, ακόμα κι αν δεν συμβαίνει το ίδιο για όλους τους Γάλλους» και ότι σύντομα έρχεται η ανάπτυξη. Δηλώνει ότι οδηγεί την Γαλλία σε μια μορφή σοσιαλοδημοκρατίας οπού όλοι οι κοινωνικοί φορείς θα έχουν τον ρολό τους και ότι στην Γαλλία υπήρχε και υπάρχει μια αριστερά που θέλει να κυβερνήσει και μια άλλη που δεν θέλει να αναλάβει ευθύνες. Επίσης ότι  η  Γαλλία χρειάζεται μεταρρυθμίσεις και θα επιμείνει σ’ αυτές ακόμα κι αν έχουν πολιτικό κόστος.
Το ότι 75% Γάλλων είναι ενάντια στον εργασιακό νόμο και 74% είναι ενάντια στον νόμο 49,3 τον χρησιμοποίησε για να περάσει τον εργασιακό νομό, το ότι 550.000 πολίτες υπογράφουν μέχρι τώρα την διαδικτυακή  «πρόταση μομφής των πολιτών» αυτό δεν φαίνεται να  απασχολεί τον πρόεδρο Ολάντ ο οποίος προσπάθησε με μια συνέντευξη διάγγελμα να σερβίρει στους Γάλλους ξαναζεσταμένη σούπα σοσιαλδημοκρατίας και Θατσερικής καταστολής ,απαραίτητης  για να περάσουν οι αντεργατικοί αλλά και αντιδημοκρατικοί νόμοι. Το καράβι όμως έχει  ήδη αρχίσει να μπάζει νερά και ο τιτανικός αναπόφευκτος.
Στο Παρίσι, η μεγάλη διαδήλωση των συνδικάτων  με την συμμέτοχη 65000 κόσμου έγινε κάτω  από δρακόντεια «μετρά ασφάλειας» από την πλευρά της αστυνομίας .Ελικόπτερο ,αύρες, χιλιάδες αστυνομικοί οι οποίοι στο τέλος της πορείας έπνιξαν την Πλατεία Ντενφέρτ Ροσερό στα δακρυγόνα κάνοντας τον γνωστό κλοιό και  απαγορεύοντας στους διαδηλωτές να την εγκαταλείψουν . Πρωτοφανή για τα γαλλικά δεδομένα επεισόδιά έγιναν όταν κάποιοι κουκουλοφόροι επιτέθηκαν στην περιφρούρηση των συνδικάτων . Το γνωστό στης ελληνικές πορείες φαινόμενο ξεκίνησε στην πορεία της 12ης Μαΐου όταν η περιφρούρηση της  CGT μετρούσε 15 τραυματίες. Όπως ήταν αναμενόμενο την Τρίτη 17 Μάιου είχαν λάβει τα μετρά τους και η απάντηση στους «προβοκάτορες» ήταν άμεση. Αρκετοί από τους κουκουλοφόρους φορούσαν κασκόλ γαλλικής ομάδας γνωστής για διαφορά κλαμπ οπαδών της με ακροδεξιές καταβολές.
Στην υπόλοιπη Γαλλία ξεκίνησαν επαναλαμβανόμενες  απεργίες σε εργοστάσια, διυλιστήρια.
Οι οδηγοί φορτηγών ξεκίνησαν οικονομικό αποκλεισμό βιομηχανικών περιοχών μπλοκάροντας την κυκλοφορία ειδικά σε όσα βυτία καυσίμων φόρτωναν ακόμα καύσιμα. Ήδη αρκετά  πρατήρια στέρεψαν και σε αλλά παρατηρούνται οι πρώτες ουρές.
Στην πόλη Ρεν οι απεργοί προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να φτάσουν στα μπλόκα φορτηγών στην εθνική οδό.
Στην πόλη Ρεν μια πόλη με μεγάλη ιστορία εργατικών αγώνων και φοιτητικών κινητοποιήσεων η κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολιτική καταστολής άνευ προηγουμένου. Το κέντρο της πόλης είναι απροσπέλαστο για τους διαδηλωτές και την προηγουμένη βδομάδα απαγορεύτηκε η διαδήλωση ενάντια στην αστυνομική βία. Ο τοπικός διοικητής της αστυνομίας έφτασε μάλιστα στο σημείο να βγάλει ανακοίνωση με την οποία απαγόρευε την κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης και ζητούσε από τους κατοίκους της πόλης να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους γιατί στους δρόμους τις πόλης κυκλοφορούν ταραξίες. Η σοσιαλδημοκρατία που ευαγγελίζεται ο Προέδρος  Ολάντ  θρέφει το αβγό του  φιδιού απενοχοποιεί τις προτάσεις του Εθνικού Μετώπου.
Τετάρτη 18 Μαΐου: ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ «ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ»
Το συνδικάτο της αστυνομίας Αλιάνζ γνωστό για τις συντηρητικές του καταβολές καλεί σε συγκέντρωση τους αστυνομικούς για να καταγγείλουν τα «κηρύγματα μίσους ενάντιων των αστυνομικών». Ουσιαστικά η όλη κινητοποίηση κατάληξε σε φιάσκο, η αστυνομία να έχει μπλοκάρει όλες τις εισόδους της πλατείας και να μην αφήνει να περάσει κανέναν πάρα κάποιους εκλεγμένους της Δεξιάς και του Εθνικού Μετώπου. Εκλεγμένοι περιφερειακοί σύμβουλοι του Μετώπου της Αριστεράς προσπάθησαν να περάσουν αλλά  δεν τους επιτράπηκε   η είσοδος . Οι σελφι φωτογραφίες των αστυνομικών με τα στελέχη του εθνικού μετώπου έκαναν το γύρο του διαδικτύου Οι μάσκες έπεσαν για το συνδικάτο της αστυνομίας και τις σχέσεις του με την ακροδεξιά. 

Πέμπτη 19 Μαΐου: ΝΕΑ ΠΝΟΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
Πανηγυρική διάψευση των κασσάνδρων της κυβέρνησης που προέβλεπαν ότι το κίνημα διαμαρτυρίας εξασθενεί . 100 000 κόσμος διαδήλωσε στο Παρίσι , 400 000 σε όλη την Γαλλία.
Στο Παρίσι η διαδήλωση τέλειωσε χωρίς πολλά επεισόδιά , στην πόλη Ναντ η πορεία απαγορεύτηκε από την αστυνομία , παρότι χιλιάδες αψήφησαν την απαγόρευση.
Σε πολλές πόλεις οι σιδηροδρομικοί αλλά και πολίτες αλληλέγγυοι πραγματοποιούν καταλήψεις σε σταθμούς τρένων. Στην πόλη Λιλ γίνεται η πρώτη προληπτική σύλληψη. Ο Αντουάν μέλος της CGT της Αλτερνατίφ Λιμπερτέρ  ο οποίος συλλαμβάνεται και κρατείται χωρίς  καμία απολύτως αιτία ,από την πρώτη στιγμή ξεκινάει απεργία πείνας ενάντια στην «πολιτική» σύλληψη.
Ανάλογου χαρακτήρα προσαγωγές συνδικαλιστών και μελών του κινήματος και στην πόλη Ρεν όπου η αστυνομία έχει κηρύξει πόλεμο εναντίων της νεολαίας.
Παρασκευή 20 Μαΐου: ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
Τα συνδικάτα συνεδριάζουν το βραδύ της πέμπτης αποφασίζοντας να σκληρύνουν την στάση τους.
Καλούν σε μπλόκα στα διαλυστήρια με στόχο να στερέψει η Γαλλία  από καύσιμα
Ήδη μέχρι την Παρασκευή 20 Μαΐου όλα τα διυλιστήρια της βόρειας και δυτικής Γαλλίας έχουν σταματήσει την παραγωγή. Πάρα την βίαιη επέμβαση της αστυνομίας για να σπάσει τα μπλόκα οι εργαζόμενοι σταματούν την παραγωγή ,ούτε σταγόνα καύσιμο δεν βγαίνει έξω από το εργοστάσιο. Το λιμάνι της Χάβρης κλείνει , πάνω από 15 μπλόκα σε εισόδους τις πόλεις και μπροστά από τα διυλιστήρια.
Φαίνεται καθαρά από τα συνθήματα και τα πάνω των εργαζομένων στα εργοστάσια και στα μπλόκα ότι ο αγώνας που δίνουν  δεν σταματά μόνο στην απόσυρση του νομοσχεδίου για τα εργασιακά αλλά πάει ακόμα πιο μακριά ,ζητούν παραίτηση της κυβέρνησης και απαιτούν Δημοκρατία.  Καλούν σε μια εθνική απεργία στις 26 Μαΐου και σε μια παν γαλλική κινητοποίηση στο Παρίσι  στις 14 Ιουνίου δίνοντας μια απάντηση στα διαφορά σενάρια που διακινούνται περί απαγόρευσης κινητοποιήσεων ενόψει ευρωπαϊκού κυπέλλου ποδοσφαίρου Αποφασίζουν να διοργανώσουν δημοψήφισμα στους χώρους εργασίας και σπουδών. Ήδη από την Πέμπτη 19 Μαΐου η κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρατείνεται μέχρι το τέλος Ιουλίου επιβεβαιώνοντας όλους όσους το Νοέμβρη του 15 λέγαμε ότι ο νόμος έκτακτης ανάγκης ήρθε για να μείνει και να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες .
Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η γαλλική εργατική τάξη πιο μαχητική από ποτέ απέναντι σε μια κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών πιο αντιδραστική από ποτέ. Ο αγώνας για την ακύρωση του εργασιακού νομού Ελ Κομρί θα είναι μακρύς. Μετά  την πρώτη επικύρωση του από την κυβέρνηση με διάταγμα το νομοσχέδιο θα περάσει από την  γερουσία για επικύρωση και θα επιστρέψει στο κοινοβούλιο τον Ιούλιο όπου η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει πάλι το προεδρικό διάταγμα 49,3 φιμώνοντας για ακόμη μια φορά την δημοκρατία. Φήμες που θέλουν την αριστερή πτέρυγα του σοσιαλιστικού κόμματος να παρουσιάζει πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση είναι μάλλον όνειρα θερινής νυκτός.
Σε κάθε περίπτωση θα είναι  μια ευκαιρία για να ξεχωρίσει η « Ήρα από το στάρι» ενόψει  προεδρικών εκλογών του 2017. Στην πρόσφατη συνέντευξη του «Η Γαλλία πάει καλύτερα»  ο Προέδρος Ολάντ άφησε να εννοηθεί ότι θα είναι πάλι υποψήφιος για την προεδρία. Αυτή η εξέλιξη δικαιώνει την επιλογή του Μελανσόν να κατεβεί στις προεδρικές εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος και επιβεβαιώνει την στρατηγική ήττα όσων – αναμεσά τους και η ηγεσία του ΚΚΓ – στήριξαν την κοινή κάθοδο σοσιαλιστών και υπόλοιπης αριστεράς σε προκριματικές εκλογές.
Μια επικείμενη υποψηφιότητα Ολάντ βάζει τέρμα στις ορέξεις των «αριστερών» δελφίνων του σοσιαλιστικού κόμματος. Αποδεικνύει  ότι η συζήτηση γύρω από προκριματικές εκλογές δεν ήταν τίποτε άλλο από μια σκηνοθετημένη προσπάθεια των σοσιαλιστών να εξαφανίσουν οποιαδήποτε διαφορετική αριστερή φωνή . Επώδυνη για την αριστερά η στρατηγική ήττα της ηγεσίας του ΚΚΓ  που στήριξε από την αρχή την συμμαχία με τους σοσιαλιστές και την κοινή κάθοδο σε προεδρικές χωρίς Ολάντ και Βαλς...
Τα ελπιδοφόρα νέα έρχονται από τις δημοσκοπήσεις που δίνουν τον Μελανσόν σε μια καλή θέση εκκίνησης για την μάχη των προεδρικών.  Πέρα από την υποψηφιότητα Μελανσον που παίρνει θέσεις αρκετά αριστερές και ριζοσπαστικές όσον αφορά την Ευρωπαϊκή ένωση και τις συνθήκες  το αδιέξοδο στρατηγικής της Γαλλικής αριστεράς στο σύνολό της είναι κάτι παραπάνω από ορατό Αντίθετα με την εργατική τάξη δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Η απάντηση λοιπόν στην επίθεση του κεφαλαίου και των σοσιαλδημοκρατών υπηρετών του θα έρθει μέσα από τα μπλόκα των απεργών , τις διαδηλώσεις και τις πλατείες. Οι κοινοί αγώνες εργατών και νεολαίας ενάντια στην γαλλική μεγαλοαστική τάξη και το ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση κάνει τα πάντα καθ’ υπόδειξίν των αφεντικών της ώστε να φέρουν στην εξουσία την Μαριν Λεπέν απαλλαγμένη από τα βαρίδια και απενοχοποιημένη από το παρελθόν της  . Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν ο πρόεδρος του Μέντεφ , συνδικάτου των μεγαλοβιομηχάνων βγήκε σε ανύποπτη χρονική στιγμή για να πει ότι συμφωνεί σε πολλά με την Λεπέν εκτός από το οικονομικό της πρόγραμμα. Αμέσως μετά η Μαριν Λεπέν έκανε στροφή 180 μοιρών στην ευρωπαϊκή πολιτική της μαζεύοντας παλιότερες δηλώσεις περί εξόδου από το Ευρώ. Είναι ξεκάθαρο ότι αν έρθει η Λεπέν στην εξουσία θα ακολουθήσει κατά γράμμα την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης που οραματίζεται η γαλλική αστική τάξη και το ευρώ διευθυντήριο .
Ξεκινούν παράλληλα και οι απειλές της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, όπως αυτή του γνωστού «φιλέλληνα» Jean Claude Juncker ο οποίος δήλωσε ότι αδυνατεί αν φανταστεί την αντίδραση των συνδικάτων αν στην Γαλλία περνούσαν μετρά με την ανάλογη σκληρότητα των μέτρων που περνούν στην Ελλάδα και ότι ο νόμος που επιχειρεί να περάσει η γαλλική κυβέρνηση είναι το Ελάχιστο από αυτά που θα πρέπει να κάνει. Ο ίδιος «φιλέλληνας» που είχε πριν ένα  χρόνο απειλήσει τον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχει « άλλη δημοκρατική επιλογή απέναντι στις ευρωσυνθήκες».  Η αλαζονεία του κ Juncker του επιτρέπει να νομίζει ότι οι Έλληνες στωικά και υπάκουα θα καταπιούν τα νέα μετρά που επιχειρεί να περάσει η μνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα.
Το γαλλικό εργατικό κίνημα όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του  κουβέντα.
Σαν σήμερα 145 χρονιά πριν ο Θέρσος και το παλάτι των Βερσαλλιών εξαπέλυαν επίθεση στους εξεγερμένους της Γαλλικής κομμούνας  Όπως γράφει ο Μαρξ:
«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ' όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους».
Η ώρα της νέας αυτής κοινωνίας ίσως έχει έρθει. Μέσα από τους αγώνες της γαλλικής εργατικής τάξης μέσα από  τον θυμό και την οργή της γαλλικής νεολαίας από τα οδοφράγματα της Χάβρης και  τις πλατείες του Παρισιού, Νύχτα και μέρα όρθιοι μέχρι να αποτινάξουμε τον ζυγό της τυραννίας των μετόχων, των τραπεζιτών , των πολυεθνικών και των πολιτικών υπηρετών τους. Η απόσυρση του νόμου Ελ Κομρί θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή…
* Γραμματέας του Ελληνογαλλικού συλλόγου Ελλάδα-Γαλλία Αντίσταση

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Πληροφόρηση προς Ευρωλάγνους...

Ενα από τα δήθεν ακράδαντα επιχειρήματα των φραγκολεβαντίνων είναι η ...εκπληκτική ευταξία, που διέπει την λειτουργία των κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ, όπου ... μεγαλουργεί η ισονομία, η ισοπολιτεία, η αυστηρή πάταξη της φοροδιαφυγής κ.α. Προς αυτούς, λοιπόν απευθύνεται σχετικό άρθρο του Μπάμπη Μιχάλη, που αναπαράγουμε απο την Εφημερίδα των Συντακτών.


Αμείβοντας τη φοροδιαφυγή
Τριακόσιες τριάντα πέντε φορές παραπάνω από έναν μέσο εργαζόμενο αμείφθηκαν πέρυσι οι διευθύνοντες σύμβουλοι 500 εταιρειών που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και οι μετοχές τους διαμορφώνουν τον ευρύτερο δείκτη S&P 500.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μεγαλύτερης ομοσπονδίας εργατικών συνδικάτων των ΗΠΑ, AFL-CIO, οι διευθύνοντες σύμβουλοι αυτών των εταιρειών κέρδισαν πέρυσι κατά μέσο όρο περί τα 12,4 εκατ. δολάρια έκαστος. Στην άλλη όχθη, οι αντίστοιχες μέσες απολαβές ενός υπαλλήλου (σε παραγωγική αλλά μη εποπτική θέση) ανήλθαν μόλις στα 36.900 δολάρια.

Το τεράστιο χάσμα αμοιβών είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας καθήλωσης των μισθών στις ΗΠΑ προς όφελος της κερδοφορίας επιχειρήσεων και των ανώτερων στελεχών τους.

«Η ανισότητα αμοιβών που επικρατεί σε αυτή τη χώρα αποτελεί ντροπή» δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της AFL-CIO Ρίτσαρντ Τρούμκα, τονίζοντας ότι «πρέπει να εμποδίσουμε τους διευθυντές της Wall Street να συνεχίσουν να βγάζουν κέρδος στις πλάτες των εργαζομένων».

H ΑFL-CIO υπογραμμίζει ότι ένας από τους πολλούς τρόπους που οι παραπάνω διευθύνοντες σύμβουλοι (CEOs) χρησιμοποιούν για να διατηρούν τις αμοιβές τους υψηλές είναι η φοροδιαφυγή των εταιρειών τους.

Τα έσοδα από τους εταιρικούς φόρους στις ΗΠΑ έχουν μειωθεί στα μισά αυτών που ήταν στη δεκαετία του 1950, ενώ την ίδια στιγμή οι 500 μεγαλύτερες αμερικανικές επιχειρήσεις (της λίστας Fortune 500) διατηρούν σε υπεράκτιους παραδείσους 2,4 τρισ. δολάρια.

Αποφεύγοντας τους φόρους εταιρικού εισοδήματος στις ΗΠΑ οι CEOs αυξάνουν τα κέρδη των εταιρειών τους και έτσι και τις δικές τους αμοιβές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι διευθύνοντες σύμβουλοι των 25 εταιρειών του S&P 500 που δεν επαναπατρίζουν τα κέρδη τους στις ΗΠΑ κερδίζουν, σύμφωνα με την ανάλυση του AFL-CIO, 79% περισσότερα από τους υπόλοιπους CEOs.

Η αποφυγή του εταιρικού φόρου όμως μειώνει τα διαθέσιμα κονδύλια για δημόσια αγαθά όπως οι δρόμοι και τα σχολεία.

Η AFL-CIO τονίζει ενδεικτικά ότι τα φορολογικά έσοδα από αυτά τα 2,4 τρισ. δολάρια που οι αμερικανικές επιχειρήσεις κρατούν σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν 7.908 κοινότητες των ΗΠΑ για τη δημιουργία ενός νοσοκομείου, ενός σχολείου, μιας βιβλιοθήκης, ενός κέντρου καθημερινής φροντίδας, ενός σταθμού λεωφορείων, ενός κοινοτικού μεγάρου και ενός πυροσβεστικού σταθμού.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Δικαίωμα στην Αισιοδοξία

Ετσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το πνεύμα της ομιλίας του Αλέκου Αλαβάνου στον Πύργο της Ηλείας... Ενδιαφέρουσα θεματολογικά και γραμματολογικά, εκτός στερεοτύπων. Την αναπράγουμε από τον ιστότοπο ISKRA

«ΜΑΓΟΙ, ΓΟΗΤΕΣ, ΟΙΩΝΟΣΚΟΠΟΙ 
ΚΑΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ»

Νομίζω ότι ο μεγαλύτερός μας αντίπαλος σε αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε εδώ κι έξι χρόνια, δεν είναι ούτε ο υπουργός οικονομικών ούτε η καγκελάριος της Γερμανίας, ούτε η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ούτε ο πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ένας σκληρός αντίπαλος που, όμως, μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερός μας σύμμαχος.  
Κρίσεις με χαρακτηριστικά την έντονη, βαθιά και εξαιρετικά επίμονη οικονομική και κοινωνική παρακμή δεν περιορίζονται στον επηρεασμό της ζωής των άτυχων που τις βιώνουν. Όπως και οι μεγάλοι πόλεμοι, επηρεάζουν μακροπρόθεσμα την εθνική ταυτότητα ή, για να αποφευχθεί κάθε φυλετική ερμηνεία αυτού του όρου, τον λαό και τον πολιτισμό ενός τόπου. Οι Γερμανοίφέρουν ακόμα μέσα τους το σύνδρομο ενοχής για τη στάση της χώρας τους στον πρώτο και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Εγγλέζοι περιφέρονται γύρω από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, άλλοι με νοσταλγία, άλλοι με αυταπάτες ότι είναι ακόμα αυτοκρατορική δύναμη, άλλοι με λύπη. Οι Αλβανοί έχουν την αίσθηση ότι αιωνίως θα ζουν σε μια χώρα σε κρίση.  
Αυτή την επίδραση της ευρωπαϊκής κρίσης στην εθνική ταυτότητα τη βλέπουμε πολύ καθαρά στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας.
Κι είναι καλό αυτό για την ίδια, γιατί η συζήτηση για το Brexit, για τις δύο εναλλακτικές επιλογές, γίνεται δημόσια, ανοιχτά και σε βάθος. Χαρακτηριστική εκδήλωση αυτού του φαινομένου είναι η άγρια σύγκρουση που έχει ανάψει ανάμεσα στους ιστορικούς, διαιρώντας την ακαδημαϊκή κοινότητα από την Οξφόρδη μέχρι το πιο ακραίο περιφερειακό πανεπιστήμιο. Από τη μια οι «Ιστορικοί για τη Βρετανία» που υποστηρίζουν ότι οι κοινοβουλευτικοί τους θεσμοί έχουν μια σαφή εντοπιότητα, ότι εκεί η πρόοδος βημάτιζε συνεχώς με μεταρρυθμίσεις, κι όχι με αιματηρές επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις όπως σε Γαλλία ή Γερμανία, κι ότι πάντα υπήρχε μια βρετανική ιδιαιτερότητα απέναντι στην Ευρώπη. Το αντίπαλο στρατόπεδο, χωρίς τίτλο αλλά οπαδοί της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υποστηρίζουν ότι από τις λεγεώνες του Καίσαρα μέχρι τους ναπολεόντειους πολέμους κι από εκεί μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου, η Βρετανία έχει υπάρξει ως ευρωπαϊκή δύναμη.  
Δυστυχώς, αληθινά δυστυχώς, ανάλογες συζητήσεις για τους εναλλακτικούς δρόμους δεν γίνονται ούτε στην επιστημονική κοινότητα –με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις - ούτε στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Αδιάκοπο κουβεντολόι με μαντείες για το τι μαγειρεύεται στο Eurogroup ή για τις ανούσιες, ασήμαντες και ανύπαρκτες διαφορές στα πλαίσια ενός υποτελούς στους ξένους δικομματισμού.  
Πολλές φορές οι μικρές συζητήσεις λίγων φίλων ή συγγενών στο τραπέζι μιας ταβέρνας ή στον κήπο ενός σπιτιού ή κάποιων ανήσυχων νέων σε μια καφετέρια είναι κλάσεις ανώτερες από τα τραπέζια και τα παράθυρα των κεντρικών τηλεοράσεων. Μιλάνε με απλά λόγια για την ιστορία μας, για τα παραδείγματα άλλων χωρών, για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα του λαού μας.  
Αξίζει να την κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Αξίζει να σκεφτούμε αυτός ο πολυβασανισμένος και ταπεινωμένος λαός με τι κώδικες, με τι αξίες, με τι δυνατότητες, γενικά με ποιά χαρακτηριστικά θα διαμορφώσει από εδώ και πέρα την πορεία του και με ποιά θα βγει από την κρίση.  
Όπως και σε κάθε λαό, αν αναλογισθούμε το παρελθόν, θα βρούμε αρνητικά και θετικά χαρακτηριστικά.Αρνητικά θα μπορούσαμε να πούμε τη διχόνοια, από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο –μια που βρισκόμαστε εδώ– μέχρι τον εμφύλιο της δεκαετίας του ’40. Την προγονολατρεία - νιώθουμε μοναδικοί για τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, αυτός όμως θυσίασε την ίδια του τη ζωή στον αγώνα ενάντια στον ξένο κατακτητή και δεν περιοριζόταν στις δάφνες των προπατόρων του όπως εμείς. Η εξάρτηση - από την υποταγή στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι το πατριαρχείο, την τουρκοκρατία ή την ξενοδουλεία της ιθύνουσας πολιτικής τάξης, αλλά και ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, όλα τα χρόνια μετά την απελευθέρωση μέχρι σήμερα.  
Δίπλα σε αυτά, πάλι όπως σε κάθε λαό, θα βρούμε τα θετικά χαρακτηριστικά, που πάντα υπερτονίζονται για να δυναμώσουν την αυτοεκτίμηση, όπως το φιλότιμο, η ιδιόρρυθμη εργατικότητα, το εμπορικόδαιμόνιο, η ναυτική ικανότητα.  
Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό, πολύτιμο και εξαιρετικά αναγκαίο για σήμερα. Η ικανότητα αυτών των κοινωνιών που αναπτύχθηκαν στα παράλια του Αιγαίου και του Ιονίου να συγκρούονται, να αναμετρώνται και να εξέρχονται νικηφόρες απέναντι στις επικρατούσες συμβατικές αντιλήψεις. Η ικανότητα να επινοούν εντελώς καινοτομικούς ριζοσπαστικούς δρόμους στις σκέψεις και στη δράση, να έχουν τη γενναιότητα να βηματίσουν προς το διαφορετικό. Έτσι γεννήθηκε η ελληνική σοφία, όχι από το κεφάλι ή το πόδι ενός θεού, αλλά από έναν λαό, που κατέστησε ξεπερασμένη την ερμηνεία του κόσμου ως παράγωγου μια ανώτερης δύναμης, έκανε χωρίς δισταγμό πέρα τους θεούς, τις νύμφες και τους ιερείς και αναζήτησε με τον «λόγο» την ερμηνεία της φύσης και των νόμων της. Δεν ήταν σκόρπιες κουβέντες αυτά. Έτσι γεννήθηκε η παγκόσμια φιλοσοφία, η μελέτη της φύσης, τα μαθηματικά, η ιατρική. Και σε κοινωνικό επίπεδο γεννήθηκαν οι δημοκρατικοί θεσμοί με λειτουργίες που ακόμα και σήμερα θα μας φαίνονταν εξτρεμιστικές, όπως η εκλογή πολιτικών ηγετών, στρατηγών, νομοθετών με κλήρωση – παρά το γεγονός ότι το άλλο μεγάλο βήμα, η ισοπολιτεία όλων, συμπεριλαμβανομένων των δούλων, δεν μπόρεσε να γίνει.  
Ας μη φοβόμαστε λοιπόν. Ας μην αφήνουμε να μας φοβίζουν τραπεζίτες, μέσα ενημέρωσης, εξανδραποδισμένοι πολιτικοί. Κατ’ αυτούς, αν η Ελλάδα πάρει ένα διαφορετικό δρόμο από τον καταστροφικό που μας υπαγορεύουν τα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα, σε λίγο η Πελοπόννησος θα φέρνει σε Ουκρανία, η Στερεά Ελλάδα σε Συρία, στα Γιάννενα θα έχει μεταστεγαστεί το Ισλαμικό Χαλιφάτο και τα Χανιά θα πυρπολούνται όπως το Ντιγιαρμπακίρ. Τέρατα και σημεία – όπως οι Μάγοι, οι Γόητες, οι Οιωνοσκόποι, οι Τσαρλατάνοι αντιμετώπιζαν το ορθό λόγο στη Μίλητο, τη Σικελία, την Αθήνα.  
Ας μην αφήσουμε λοιπόν τα σύγχρονα χαρακτηριστικά της σημερινής Ελλάδας της κρίσης να γίνονται η υποτακτικότητα, ο ραγιαδισμός, η μοιρολατρία, ο πεσιμισμός, η ηττοπάθεια, η συμβατικότητα, η παραίτηση, η παθητικότητα, ο τρόμος απέναντι στο καινούργιο. Ας κατανοήσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις συνταγές, τα φάρμακα και τις εντολές των ισχυρών της Ευρώπης. Ότι δεν είμαστε πιο ανίκανοι από τους Σουηδούς ή τους Δανούς ή τους Νορβηγούς που δεν χρειάζονται το νόμισμά τους και τους καταστροφικούς τους εαυτούς. Ότι μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας κι ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε το σκάφος με σταθερότητα μέσα από τα άγρια πελάγη του σημερινού κόσμου. Ότι χρειάζεται, σε αυτό τον στόχο της απελευθέρωσης από τα δεινά αυτού του τόπου, προηγουμένως να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας. Να τον κάνουμε σύμμαχο, εμπνευστή και αρωγό σε αυτό τον απελευθερωτικό στόχο, από αντίπαλο, φρένο και εμπόδιο.  
Θα ήθελα τέλος να πω πως υπάρχουν κάποιες ελάχιστες, σημαντικές και ιστορικές πόλεις στον πλανήτη που αυτές, ή παράγωγά τους, είναι γνωστές σε ένα αξιόλογο τμήμα του πληθυσμού της γης. Νέα Υόρκη, Βερολίνο, Παρίσι, Πεκίνο – ή νεοϋορκέζικη ζωή, παριζιάνικη μόδα, βερολινέζικα λουκάνικα, μεγάλο τείχος Πεκίνου. Καμία όμως δεν είναι τόσο πλατιά γνωστή, όσο μια μικρή πόλη, λίγα χιλιόμετρα πέρα από εδώ, από τον Πύργο. Άνθρωποι που δεν έχουν ακούσει το Παρίσι ή τη Μόσχα, ή το Νέο Δελχί, που δεν ξέρουν αν η Ευρώπη είναι ήπειρος ή λίμνη, που δεν γνωρίζουν σε ποιο ημισφαίριο είναι η Ελλάδα, αυτή τη λέξη γνωρίζουν: «Ολυμπία», «Ολυμπιακοί Αγώνες». Και πού βρίσκεται στις μέρες μας αυτή η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, αθλητισμού και ειρήνης; Σε μια ευρωπαϊκή περιφέρεια που είναι από τις πιο φτωχές της Ένωσης, σε έναν νομό που είναι από τους πιο φτωχούς της Ελλάδας, δίπλα σε μια πρωτεύουσα που, όπως το είδα με τα μάτια μου το μεσημέρι, είναι πνιγμένη στα σκουπίδια και τη σήψη, με ένα κράτος ανίκανο, απόν και εγκληματικό.  
Όχι, όχι, όχι λοιπόν. Δεν έχουμε δικαίωμα να αναβάλουμε την έναρξη ή να σταματήσουμε την προώθηση επαναστατικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο τόπος μέχρις ότου μια οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία θα μπορεί να παρεμβαίνει λυτρωτικά για να λύνει ένα οξύ τοπικό πρόβλημα. Μέχρις ότου οι πόλεις μας σταματήσουν να είναι εστίες υλικής, κοινωνικής και ψυχικής σήψης και αρχίσουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των κατοίκων τους. Μέχρις ότου διαλυθεί το νέφος του μαρασμού, της κακομοιριάς και της απαισιοδοξίας, από την κουζίνα και το σαλόνι κάθε διαμερίσματος, και περάσει το φως του ήλιου από τα παράθυρα. Μέχρις ότου οι οικογένειες σταματήσουν να μετρούν πόσους ανέργους έχουν και αρχίσουν τις βραδινές αφηγήσεις για τη δουλειά και τις δυνατότητές τους. Μέχρις ότου σταματήσουν τα νέα παιδιά να εκδιώκονται ως εξόριστα από τον τόπο, να περιφέρονται άσκοπα στους δρόμους χωρίς παρελθόν, παρόν και μέλλον εργασίας, να χιλιοπαρακαλούν για μια δουλειά εξευτελιστική για τις γνώσεις τους, εξευτελιστική για την αμοιβή της, εξευτελιστική για την περηφάνια που ο καθένας μας θα ήθελε για το παιδί του. Μέχρις ότου εμείς συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε κάνει κάτι που αφήνει στην ιστορία αυτού του τόπου όχι λαδιές, μουτζούρες και μαύρες σελίδες, όπως μέχρι σήμερα, αλλά μια πνοή δημιουργίας, προοπτικής, αισιοδοξίας και ελευθερίας.  

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Η Ιλαροτραγωδία της Eurovision

Διαδραματίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα... Ενας συρφετός από γκλαμουράτα μπιτς, αενάως επαναλαμβανόμενα σε εκκωφαντική μουσική Disco... Και στο τέλος, σαν το κερασάκι στην τούρτα ήλθε - τελείως "αξιοκρατικά"- η βράβευση της Ουκρανίας με το "πολιτικό"τραγούδι, που ήταν αφιερωμένο στην δίωξη των Τατάρων μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο... Ωραίο σκηνικό για μαζική αποχαύνωση... Φτηνιάρικη αλλά πιθανόν αποτελεσματική προπαγάνδα μέσα στο κλίμα του παγκοσμιοποιημένου πολιτισμικού ευτελισμού...
Σχετικό το άρθρο του Ανδρέα Ζαφείρη, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο ISKRA.

EURO – NAZI – UNION: Η ΨΕΥΤΙΚΗ ''ΤΡΑΓΙΚΗ'' ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΖΑΜΑΛΑ ΚΑΙ 
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΤΑΡΟΥΣ


Ο ''ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ'' ΣΑΝ ΟΠΛΟ ΜΕ ΓΕΜΑΤΗ ΤΗ ΘΑΛΑΜΗ
Ένα τραγούδι που μιλάει για την  ιστορία της «ξεριζωμένης» προγιαγιάς της τραγουδίστριας, κέρδισε τον διαγωνισμό της Eurovision. Και είναι να αναρωτιέται κανείς αν αξίζει πραγματικά να ασχοληθεί κανείς με το αισθητικό/καλλιτεχνικό πλαίσιο ενός διαγωνισμού, που αυτοκυρώθηκε όταν το S.A.G.A.P.O. του Μιχάλη Ρακιντζή δε μπόρεσε να ανέβει πάνω από την 17ηθέση.
Και ίσως μόνο η απαξίωση να αξίζει σε ένα διαγωνισμό πιο troll και από troll,  και το άρθρο να ήταν περιττό, εάν δεν υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια:
Πλην υποψιασμένων Λακεδαιμονίων, εκατομμύρια σε όλη την Ευρώπη, ακόμη και αυτοί που δεν πείστηκαν για την «καλλιτεχνική αξία» του άσματος και υποψιάστηκαν ότι κάτι άλλο τρέχει, πληροφορήθηκαν ότι :
« στις 18 Μαΐου του 1944, το αιμοσταγές κομμουνιστικό καθεστώς, διέταξε τη μαζική εκτόπιση του τουρκογενούς φύλου των Τατάρων της Κριμαίας, με την υποψία ότι είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου».
…με την υποψία!
Το τραγούδι αύριο δε θα το θυμάται κανείς. Η πληροφορία όμως έμεινε. Εντελώς τυχαία η «αντικειμενική» αυτή πληροφορία αφορά την πιο ευαίσθητη, πολιτικοστρατιωτικά, ζώνη της Ευρώπης, αυτή τη στιγμή.
Και το πιο τραγικό είναι ότι ίσως και εντός αριστεράς να υπάρχουν φωνές που μπορεί - έστω και χαμηλόφωνα - να σιγοψιθυρίζουν για την «αντικειμενικότητα» της παραπάνω «αλήθειας».
Δυστυχώς όμως η ιστορία έχει άλλη άποψη:
Το πρώτο διάστημα της εισβολής στην ΕΣΣΔ, το 1941, οι Ναζί αντιμετώπισαν τους τοπικούς πληθυσμούς όπως ακριβώς προέβλεπε το σχέδιο: σαν αναλώσιμους υπανθρώπους. Μετά τη τραγική κατάληξη της μάχης της Μόσχας, όταν φάνηκε ότι ο πόλεμος θα κρατούσε πολύ περισσότερο από 5 μήνες, όπως αρχικά υπολόγιζαν, προσπάθησαν να δημιουργήσουν συμμαχίες, με βάση τις εθνικές ιδιατερότητες, στις κατακτημένες περιοχές.
Στη περιοχή της Κριμαίας, για την οποία το σχέδιο εποικισμού προέβλεπε, μετά τον πόλεμο, τον πλήρηεκγερμανισμό της, η στρατολόγηση των Τατάρων είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Ήδη από τον Οκτώβριο του1941 είχαν δημιουργηθεί «αστυνομικά σώματα» Τατάρων, με γερμανούς αξιωματικούς ως επικεφαλής, που αριθμούσαν συνολικά 9.000 Τατάρους. Κάθε ομάδα αποτελούνταν από 50-170 στρατιώτες, εξοπλισμένους με όπλα του σοβιετικού στρατού, κατά το 1/3 φορούσαν γερμανικές στολές και ήδη, μέχρι το τέλος του φθινοπώρου του 1941 είχαν δολοφονήσει πάνω από 40.000 κατοίκους της Κριμαίας. ΚυρίωςΡώσους αλλά και Έλληνες.
Από τον Οκτώβριο του 1942 οι ομάδες αυτές, από «αστυνομικά σώματα», μετεξελίχθηκαν σε στρατιωτικές μονάδες, με βαρύτερο εξοπλισμό.
Σύμφωνα με τα επίσημα γερμανικά αρχεία στις μονάδες αυτές υπηρετούσαν 20.000 Τάταροι (το 9% του συνολικού πληθυσμού των Τατάρων, σύμφωνα με την απογραφή του 1939). Επίσης από τις 10.000 Τατάρους που υπηρετούσαν στο Κόκκινο Στρατό πριν τη γερμανική εισβολή, χιλιάδες λιποτάκτησανπρος τους Ναζί.
Ήταν τόση η προθυμία των Τατάρων, ώστε ο ίδιος ο Χίτλερ, στην ομιλία του στις 24 Μαΐου 1942 στοReichstag, αναφέρθηκε στις εθνότητες που πολεμούσαν «ώμο τον ώμο, με τους Γερμανούς στρατιώτες… Εσθονοί, Λιθουανοί, Ουκρανοί και Τάταροι…».
Βέβαια η υλική ανταμοιβή για την στήριξη αυτή δεν ήταν αμελητέα. Και τα οικονομικά κίνητρα ισχυρά. Με την διάλυση των κολχόζ η καλύτερη γη δόθηκε στους Τατάρους. Σπίτια, αγροκτήματα, περιουσίες (Ρώσων και Ελλήνων) αρπάχτηκαν .
Ολόκληρα χωριά καταστράφηκαν και οι κάτοικοι δολοφονήθηκαν. Τα χωριά TsabliLiaki,Tsair και άλλα ήταν τα Καλάβρυτα και το Δίστομο της Κριμαίας.
Στη μάχη της Σεβαστούπολης, μια από τις πιο σημαντικές μάχες του πολέμου,τα ταταρικά τάγματα είχαν ενεργή συμμετοχή. Εκτελούσαν εν ψυχρώ κάθε σοβιετικό αιχμάλωτοΜαρτυρίες αιχμαλώτων στο κόλπο Alushta βεβαιώνουν τις εν ψυχρώ δολοφονίες. Οι ίδιοι σώθηκαν μετά από παρέμβαση ιταλών στρατιωτών.
Πορεία 3.000 αιχμαλώτων προς το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Felnygorodok διασταυρώθηκε με Ταταρικό απόσπασμα και 1500 αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.
Μετά το 1943, και ενώ ο πόλεμος είχε αλλάξει τροπή, άρχισε η «αυτομόληση» Τατάρων στις μονάδες των παρτιζάνων. Το Δεκέμβριο εντάχθηκαν στις παρτιζάνικες ομάδες, και έγινα δεκτοί, 406 Τάταροι219από αυτούς υπηρετούσαν πριν στις δωσίλογες  «αστυνομικές δυνάμεις».  Τον Ιανουάριο του 1944 οιΤάταροι που υπηρετούσαν στις ανταρτικές μονάδες ήταν 598.
Μάλλον λοιπόν η γιαγιά της  Τζαμάλα δεν είπε την αλήθεια στην εγγονή της. Αλλά και η εγγονή της, μάλλον δεν άκουσε ποτέ για τάγμα Τατάρων εθελοντών που πολεμάει «ώμο με τον ώμο» με τα ναζιστικά τάγματα του Αζόφ, στην ανατολική Ουκρανία. Και σίγουρα δε ξέρει ότι στα τάγματα αυτά έχουνστρατολογηθεί και «αδέλφια» από τους Γκρίζους Λύκους.
Το πώς γίνεται προσπάθεια να αξιοποιηθεί ο πολιτισμός σαν όπλο το ζήσαμε και στη Αθήνα πρόσφατα. Όταν το ίδρυμα “opensociety”  του Soros, μαζί με την ουκρανική και αμερικανική πρεσβεία, προσπάθησαν να διοργανώσουν φιλο-maidan festival, που έχει ήδη διατρέξει τη μισή Ευρώπη. «Δυστυχώς», στην Αθήνα, «αναβλήθηκε λόγω τεχνικών προβλημάτων», από τη δράση του αντιφασιστικού κινήματος.