ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Χάσαμε !!!

...Εναν σπουδαίο φίλο, ένα σπουδαίο σύντροφο, ακέραιο, άοκνο και ασυμβίβαστο. Τον Δήμο Μακατσώρη. Καλοτάξιδος !!! Τίποτε άλλο ... 

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Πάμε για άλλα ...

Για το Brexit και τις διεθνικές του συνέπειες γράφει ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης και αναπαράγουμε.

Ανοίγει με φοβερό ενδιαφέρον 
το “Γιούρο των δημοψηφισμάτων…”
Στο δημοψήφισμα της περασμένης Πέμπτης στη Βρετανία δεν νίκησε απλά το Brexit! Το κυρίαρχο αυτής της μάχης είναι ότι στριμώχτηκε η παγκόσμια τρομοκρατία του πλούτου η οποία χρησιμοποίησε κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να ενεργοποιήσει τα φοβικά αντανακλαστικά του μέσου κυρίως Βρετανού ψηφοφόρου στην περίπτωση που η χώρα του βρεθεί έξω από την ΕΕ. Ακόμα και η δολοφονία της άτυχης βουλευτού του εργατικού κόμματος μπήκε στο βρώμικο παιγνίδι,  προκειμένου να αφυπνίσει αδρανείς ή αμφιταλαντευόμενους οπαδούς του Εργατικού κόμματος. Ενός κόμματος που ο ελάχιστος ηγέτης του, Κόρμπιν σύρθηκε κυριολεκτικά στην εκστρατεία υπέρ του Bremain εγκαταλείποντας την ιστορική ευκαιρία να αναδείξει την ουσιαστική αντίθεση πλατειών Λαϊκών στρωμάτων στην εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική των συντηρητικών. Αντίθεση όμως που εκφράστηκε από σημαντικότατο αριθμό ψηφοφόρων του εργατικού κόμματος με το Brexit στη κάλπη!    
Το αγγλικό δημοψήφισμα, όπως και μια σειρά άλλα σημαντικά γεγονότα που διαδραματίζονται στις χώρες της ΕΕ , εκτός άλλων αποκαλύπτουν την αδυναμία αριστερών - κομμουνιστικών κομμάτων και ακροαριστερών ομάδων - με ορισμένες εξαιρέσεις πάντα - να εμβαθύνουν στις εξελίξεις και να επηρεάσουν στο μέτρο του εφικτού αυτές… Απεναντίας την αδυναμία τους την μετατρέπουν σε αφοριστικό, καταγγελτικό λόγο, απαξιώνοντας αυτούς που γεμίζουν στις “Ολονυχτίες” τις Παρισινές ή Ισπανικές πλατείες , ως ακτιβιστές άνευ περιεχομένου και τους αντιτιθέμενους Βρετανούς στο κρεματόριο της ΕΕ, συλήβδην ως ακροδεξιούς-ρατσιστές και ευρωσκεπτικιστές… Αποτέλεσμα να αφήνουν ανοιχτό δρόμο στα φασιστικά τέρατα να εκφράσουν αυτοί ανενόχλητα τη Λαϊκή δυσαρέσκεια… Αδυναμία τους ; Λάθος εκτίμηση συνέπεια απομόνωσης από τα τρέχοντα πολιτικά γεγονότα; ή άκρατος παλαιοημερολογίτικος δογματισμός…
Την ψυχολογική τρομοκρατική εκστρατεία υπερ του Bremain στήριξαν: Συντηρητικοί, Εργατικοί,  Α Dems, Πράσινοι, ο δήμαρχος του Λονδίνου, ο Independent, ο Guardian, ο Τζορτζ Σόρος, οι G 7, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΟΟΣΑ, οι Financial Times, οι Times, η Daily Mail, η Goldman Sachs, 12 ομάδες της Premier League, η JP Morgan, η Εκκλησία της Αγγλίας, αμέτρητες εταιρείες αυτοκινήτων, όλες οι χρηματιστηριακές υπηρεσίες, μεγάλες εταιρίες παραγωγής ποικίλων προϊόντων, όλα ανεξαιρέτως τα γραφεία στοιχημάτων (?), σχεδόν όλοι οι αξιόπιστοι συστημικοί οικονομολόγοι, ο Μπαράκ Ομπάμα, η Κομισιόν, η συντριπτική πλειοψηφία των Άγγλων Ευρωβουλευτών, ακόμα και ο…Τζέιμς Μποντ.( SNP (Σκωτία), Plaid Cymrou (Ουαλία), Σιν Φέιν (Β. Ιρλανδία). Με απλά λόγια όλο το βαρύ «πυροβολικό» του καπιταλισμού ήταν σε θέση μάχης για τη νίκη του Remain. Στο Brexit αφέθηκαν ανενόχλητοι  δυστυχώς να πρωτοστατήσουν Μπόρις Τζόνσον, Φάρατζ και Μάικλ Γκόβ, δευτέρας διαλογής βουλευτές των Συντηρητικών και λίγοι βουλευτές από την Αριστερή Πτέρυγα των Εργατικών, οι οποίοι και εξέφρασαν την βαθειά πολιτικοποιημένη άποψη ότι ψηφίζουν Brexit γιατί μόνο διαιρεμένος ο καπιταλισμός πολεμιέται καλλίτερα! Υπό αυτές τις ειδικές συνθήκες ψυχολογικής και οικονομικής  τρομοκρατίας, θα έπρεπε το Remain να έχει επικρατήσει πανηγυρικά , ωστόσο εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι τα χαμηλά και σημαντικός αριθμός μεσαίων στρωμάτων οδηγήθηκαν στο Brexit εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την αντίθεσή τους στην εφαρμοζόμενη πολιτική λιτότητας…
 Βεβαίως οι αλεπούδες των Βρυξελλών παρά τα όσα «παλικαρίσια» λένε ότι το έξω είναι έξω… Θα αφήσουν να παγώσει η νίκη του Brexit. Θα ακολουθήσουν διετείς και πλέον διαπραγματεύσεις που θα αφορούν τις πολυδαίδαλες διαδικασίες εξόδου για να ακολουθήσουν υπογραφές για ειδικές συνθήκες σύνδεσης. Όμως τα όσα θα επινοήσουν για να  απαλύνουν το σοκ του Brexit , δεν θα μπορούν να απομακρύνουν την χιονοστιβάδα που πλάκωσε στην ΕΕ… Στην Ιταλία ο βελούδινος Ρέντσι ο οποίος μαζί με τον Τσίπρα θέλουν να…ανακαινίσουν το “Άουσβιτς” της γερμανικής ΕΕ , στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, έχασε ακόμα ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους και η Ρώμη και το Τορίνο, μαζί με μια σειρά μικρότερους δήμους πέρασαν στο κίνημα των Πέντε Αστέρων! Στην ίδια χώρα αναμένεται δημοψήφισμα τον Οκτώβρη για συνταγματική μεταρρύθμιση και μια ήττα του Ρέντσι ακολουθείται από εκλογές, με την ανάσα του Πέπε Γκρίλο να την νοιώθει ο Ρέντσι καυτή…Τα αποτελέσματα των Ισπανικών εκλογών της χθεσινής Κυριακής προσθέτουν ακόμα βαρύτερα σύννεφα στον Ευρωπαϊκό ορίζοντα. Την ίδια στιγμή η δημοτικότητα του θλιβερού Ολάντ κατρακυλάει, ενώ αυτός ανήμπορος παίζει ρόλο υπάκουου μπάτλερ, στο γερμανικό διευθυντήριο, ανοίγοντας δρόμο στη Μαρί Λεπέν και στο φάντασμα του φασισμού. Την ίδια ώρα που σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης και της νεολαίας της Γαλλίας βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα από τον μήνα Μάρτη, ματώνοντας από τα σοσιαλιστικά κλομπ και τα αέρια πιπεριού του φίλου του Αλέξη , Βαλς… Και ενώ σε λίγο τελειώνει το Γιούρο 16 της Γαλλίας , ξαφνικά αρχίζει να αποκτάει φοβερό παγκόσμιο ενδιαφέρον το Γιούρο των Δημοψηφισμάτων, των κρατών μελών της ΕΕ… 

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Εθνικώς υπερήφανοι για 4 λόγους !!!

Μπορεί να καθόμαστε επι αιχμηρών παλουκίων, μπορεί να τραβάμε εδώ και μία εξαετία τουλάχιστον των παθών μας τον τάραχο, μπορεί να υπάρχει σκοτάδι στο βάθος του τούνελ αλλά πάντοτε μας άρεσαν τα καλά λόγια, που μας ανύψωναν το εθνικό φρόνημα. Σε τέτοια ατμόσφαιρα βρισκόμαστε από χτες με βάση τα λεχθέντα του προέδρου Μπάρακ Ομπάμα προς τον νεο-διαπιστευθέντα πρέσβυ μας κ. Χάρη Λαλάκο.Μεταξύ άλλων λοιπόν, ο πλανητάρχης επεσήμανε:
1. Την αξιοθαύμαστη αντοχή και υπομονή του Ελληνικού λαού με την οποία αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες.
2. Την γενναιόδωρα ανθρωπιστική βοήθεια σε πρόσφυγες και μετανάστες που αναζητούν την ελευθερία από τις διώξεις και τη βία. (ποιός την προκάλεσε άραγε;;;).
3. Την βεβαιότητα του, ότι η χώρα θα εξέλθει ισχυρότερη από τις δοκιμασίες (τα πρώτα 100 χρόνια είναι τα δύσκολα...) .
4. Η Ελλάδα αποτελεί πολύτιμο σύμμαχο των ΗΠΑ για την ειρήνη, τη σταθερότητα και τη δημοκρατία στην Ευρώπη, αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο (Μας ήρθε στο νου εκείνο το υπερήφανο: Στρατηγέ μου, ιδού ο Στρατός σας)...

Πώς να μην σου κόβονται μετά τα πόδια από την συγκίνηση... Πρόεδρε ο λόγος σου μας έφτασε και το ψωμί μας φάτο !!!

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Και για του λόγου το ασφαλές...

Η φωτογραφία του ΦΟΙΝΙΚΑ, που μας έστειλε ο φίλτατος Γιώργος Ρούσης είναι φρέσκα, χτεσινή... Την παραθέτουμε για να μπορέσετε να μοιραστείτε μαζί μας τη χαρά, τη περηφάνεια και την ικανοποίηση από την μεταχείριση αυτού του Θεάτρου, κτισμένου στα τέλη του 19ου αιώνα, με την πανελλαδική μοναδικότητα της ύπαρξης μίας σκηνής για τους δύο χώρους (θερινό-χειμερινό) -άλλο ένα τέτοιο θέατρο υπάρχει στο Παλιό Φάληρο- και άρρηκτα δεμένου με την πολιτιστική και καλλιτεχνική ιστορία του τόπου... 
Καμαρώστε... Γιατί σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει... Θα πέφτει λίγο-λίγο, καθώς ο αγώνας θα δικαιώνεται... Κι εμείς θα τραγουδάμε σαν τα παιδιά την πρώτη, τη δεύτερη και την τελευταία μέρα...

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ καταρρέει, ο αγώνας δικαιώνεται…

Η έκφραση καταρρέει είναι κυριολεκτική… Μεγάλο μέρος της στέγης του ιστορικού Θεάτρου κατέρρευσε μόλις προχτές… Δυστυχώς τα στημένα «προστατευτικά» κιγκλιδώματα δεν μας επιτρέπουν να σας προσκομίσουμε και φωτογραφικά τεκμήρια του συμβάντος αλλά πιστέψτε μας, είναι αλήθεια… Εξάλλου κατά την επίσκεψή μας στον χώρο βρισκόταν κλιμάκιο των τοπικών αρχών, που τόσο πολύ έχουν …μοχθήσει για την διάσωση του ΦΟΙΝΙΚΑ, και … απολάμβαναν το θέαμα…
Σ’ αυτές τις συγκινητικές ώρες, που ο πολυετής και συνεπής αγώνας άξιων συμπολιτών μας αρχίζει να δικαιώνεται, στην ΦΑΙΑΚΙΑ αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να μνημονεύσουμε τους σπουδαιότερους παράγοντες αυτού του τοπικού ανδραγαθήματος πολιτικής συνέπειας και ευαισθησίας, γνήσιας αγωνίας για τα κληρονομημένα τεκμήρια πολιτισμού και διάσωσης της κληρονομιάς του τόπου.
Δεν μπορούμε λοιπόν να λησμονήσουμε την παρελθούσα Δημοτική αρχή, που κατάφερε ένα έργο πλήρως και μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας ενταγμένο σε πρόγραμμα χρηματοδότησης να το οδηγήσει σε απένταξη…  Θα ήταν άδικο, όμως να μην επαινέσουμε και την παρούσα Δημοτική Αρχή, που –απ’ ότι μας πληροφόρησε σε τηλεοπτική του παρέμβαση ο κ. Δήμαρχος- έχει συγκροτήσει και αρμόδια τεχνική επιτροπή, που μελετά τις …αδυναμίες  της εγκριθείσας, ολοκληρωμένης, επαινεθείσας και από τα Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μελέτης, έτοιμης προς υλοποίηση εδώ και μία επταετία… Ακόμα τις μελετάει λοιπόν τις …αστοχίες της μελέτης η παρούσα δημοτική αρχή…
Θα ήταν σοβαρή παράλειψη να μην αναφερθούμε στις προοδευτικές δυνάμεις, που μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, τόνισαν… τον απαράδεκτο χαρακτήρα ενός τέτοιου έργου και μάλιστα σε στιγμές οικονομικής κρίσης… Δεν μπορούμε να λησμονήσουμε το συντριπτικό τους επιχείρημα για …την άχρηστη προβλεπόμενη κινητή στέγη του Θερινού ΦΟΙΝΙΚΑ, που ειρήσθω εν παρόδω, θα εξασφάλιζε την λειτουργία ενός Θεατρικού χώρου 650 θέσεων -μεγαλύτερου και από το υπάρχον άθλιο δημοτικό Θέατρο- σε όλη την διάρκεια του χρόνου και όχι μία βροχερή μέρα του Αυγούστου, όπως χαρακτηριστικά ακούστηκε.
Πώς να ξεχάσουμε την σιγή αμνών, που τήρησαν πνευματικοί, πολιτιστικοί και καλλιτεχνικοί σύλλογοι και σωματεία του τόπου. Είναι βέβαιο, πως ΟΛΟΙ κάποτε στέγασαν τη δραστηριότητά τους στον ΦΟΙΝΙΚΑ… Κάποιοι και σε κάποιες περιπτώσεις, που …διυλίζουν τον κώνωπα, στην περίπτωση του ΦΟΙΝΙΚΑ δεν αντιλήφθηκαν την κάμηλο… Φαίνεται, πως ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ είχε να κάνει με την πλέμπα και, κατά συνέπεια, δικαίως σιώπησαν… Το ίδιο εξάλλου κάναμε και εμείς η πλέμπα.  Είτε οι ίδιοι σαν άτομα είτε μέσω των εκλεκτών μας αντιπροσώπων τηρήσαμε άκρα του τάφου σιωπή… Πράγμα που επιβεβαιώνει την σοφή διάγνωση της προηγούμενης και της παρούσας Δημοτικής Αρχής, όταν καταγράφουν την υπόθεση ΦΟΙΝΙΚΑΣ στα παλιότερα των υποδημάτων τους, αποτιμώντας ως ανύπαρκτο το πολιτικό κόστος αυτής της απίστευτης αβελτηρίας…
Τιμή ανήκει και σε όλους του αρμόδιους τεχνοκράτες, που με συνέπεια και αποφασιστικότητα έβαλαν κάθε δυνατή τρικλοποδιά για την έγκριση και υλοποίηση του έργου αποκατάστασης του ΦΟΙΝΙΚΑ… Κάθε γκρεμισμένος τοίχος, κάθε κατεσπαρμένο τούβλο, πέτρα ή μάρμαρο του ΦΟΙΝΙΚΑ θα τους θυμίζει την λαμπρή τους επιτυχία… Πλάϊ τους και όση ενοχλούταν από την ιδέα της στέγης του Θερινού ΦΟΙΝΙΚΑ με το πρόσχημα της αισθητικής αλλοίωσης.  Υπάρχουν χιλιάδες απαντήσεις για όλους αυτούς αλλά η καλύτερη είναι οι φωτογραφίες του στεγασμένου με τσίγκους Θερινού ΦΟΙΝΙΚΑ κατά τους χειμώνες του μεσοπολέμου. Με αυτό τον τρόπο οι «χαζοί» πρόγονοί μας εξασφάλιζαν την λειτουργία του χώρου σε όλη τη διάρκεια του χρόνου… Τι να περιμένει κανείς από … «χαζούς»…
Μετά από το εύλογο αυτό υμνολόγιο δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε να παραδώσουμε στην χλεύη του τόπου και στην περιφρόνηση της ιστορίας, λίγους ανάξιους, που επέμεναν και πάλεψαν μέχρι τελευταίας στιγμής για την μνημειακή διάσωση  και την λειτουργική αναβάθμιση αυτού το μοναδικού αρχιτεκτονικού και πολιτιστικού μνημείου της πόλης και του νησιού. Ανάμεσα σε αυτούς τους λιγοστούς ο τότε Δήμαρχος Σωτήρης Μικάλεφ, που έκανε την υπόθεση ΦΟΙΝΙΚΑΣ έργο ζωής και την πάλεψε από την αρχή μέχρι το τέλος κόντρα σε απίστευτα εμπόδια, τρικλοποδιές και παρεμβάσεις…  Μαζί του και ο τότε Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ, καθηγητής του Ιονίου Πανεπιστημίου Θόδωρος Παπάς… Ο τζουμερκιώτης στην καταγωγή –μη Κερκυραίος δηλαδή- έδειξε για το ζήτημα του ΦΟΙΝΙΚΑ τόση ευαισθησία, αποφασιστικότητα και επιμονή όσο ελάχιστοι συντοπίτες (ευγενική έκφραση του: κανένας). Στην πυρά και οι τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου και ο τότε επικεφαλής τους αντιδήμαρχος Γιάννης Μάμαλος, που έτρεξαν και προσέφεραν έργο πολύ μεγαλύτερο του επιβαλλόμενου και λογικά δυνατού… Ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους μήνες του 2010 είχαν καθημερινή αποστολή την τεκμηριωμένη απόκρουση βομβαρδισμού παρεμβάσεων -δήθεν τεχνοκρατικών ή και άλλων-, που αποσκοπούσαν στην ματαίωση της έγκρισης του έργου… Η «μομφή» για όλους αυτούς δεν έχει κίνητρα φιλικής, ιδεολογικής ή/και πολιτικής προτίμησης. Μεμαρτυρήκαμεν, απλά ως εωρακότες…  
Δεν μας απομένει παρά η «ικανοποίηση» της πρόβλεψης… Πολλοί φίλοι στην διάρκεια της πρόσφατης επταετίας, που παρήλθε νεκρή, μας κατέθεταν την αισιοδοξία τους και την πίστη τους, ότι το έργο θα προχωρήσει. Υπήρξαν βέβαια κατά καιρούς, ιδιαίτερα παραμονές εκλογών, «μπαλκονάτες» διακηρύξεις και διαβεβαιώσεις από μεριάς τοπικής εξουσίας, που αποδείχθηκαν –όπως πιστεύαμε- χοντρό δούλεμα… Δεν παραλείπαμε, λοιπόν, να τονίζουμε, ότι τίποτε δεν δικαιολογεί αισιοδοξία για κάτι, που έπρεπε να είχε προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς και θα είχε προχωρήσει αν υπήρχε και η ελάχιστη επιθυμία υλοποίησης… Αυτή θα ήταν ικανή να παρακάμψει κάθε είδος γραφειοκρατικό ή/και πραγματικό εμπόδιο, που προέκυπτε στην διάρκεια του έργου… Σε αυτό το προφανές λογικό τεκμήριο στηρίχτηκε η «προφητική» ικανότητα, πως το τέλος του ΦΟΙΝΙΚΑ θα είναι αυτό, που θα υλοποιήσει ο πανδαμάτωρ χρόνος μέσα στο κλίμα της απόλυτης και απολύτως συνειδητής εγκατάλειψης. Φαίνεται, πως αυτή η Κέρκυρα μας αξίζει… Λίγη -για αρχή- γκρεμισμένη στέγη του ΦΟΙΝΙΚΑ ανάμεσα στους καλαίσθητους, αρωματικούς και υγιεινοφόρους λοφίσκους σκουπιδιών…
Και καλή μας νύχτα !!! 

Αυτά ανήκουν στο παρελθόν...

Την θλιβερή πραγματικότητα του τόπου και του λαού περιγράφει με αριθμούς το ρεπορτάζ του ιστότοπου Nooz.gr... 
Το καλό είναι πως όλα αυτά μέχρι χτές...Γιατί τώρα, που άνοιξε διάπλατη η λεωφόρος της ανάπτυξης, σύντομα θα γίνουν μία κακή ανάμνηση... Πάντως καλού κακού ρίχτε τη ματιά σας και φυλάξτε κάπου τα νούμερα... Ετσι για μία σύγκριση του χρόνου... Τότε που θα προβληματιζόμαστε πού θα επενδύσουμε τα περισσεύματα του πλούτου μας...

Σε κίνδυνο φτώχειας το 35,7% του πληθυσμού

Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισµού βρίσκεται το 35,7% του πληθυσμού της χώρας και αυτός ο κίνδυνος είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόµων ηλικίας 18-64 ετών (39,4%).

Σύμφωνα με την Έρευνα Εισοδήµατος και Συνθηκών ∆ιαβίωσης των Νοικοκυριών 2015 (εισοδήματα 2014), το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισµού παρουσιάζει μικρή μείωση σε σχέση με το 2014 (36%).

Ο πληθυσµός ηλικίας 18-64 ετών που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισµό εκτιµάται για τους Έλληνες σε 37,4% και για τους αλλοδαπούς που διαµένουν στην Ελλάδα σε 64,3%.

Το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 4.512 ευρώ ετησίως ανά άτοµο και σε 9.475 ευρώ για νοικοκυριά µε δύο ενήλικες και δύο εξαρτώµενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών.

Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 26,6%, σηµειώνοντας αύξηση κατά 1,1 ποσοστιαία µονάδα σε σχέση µε το 2014, ενώ είναι υψηλότερος κατά 5,2 ποσοστιαίες µονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσµού.

Ο πληθυσµός που διαβιεί σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα µέλος ή εργάζεται λιγότερο από τρεις µήνες το έτος, ανέρχεται σε 1.111.300 άτοµα ή σε 18,7% του πληθυσµού ηλικίας 18-59 ετών, ενώ το 2014 ανερχόταν σε 1.165.800 άτοµα.

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές µεταβιβάσεις (δηλαδή µη συµπεριλαµβανοµένων των κοινωνικών επιδοµάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιµο εισόδηµα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 52,9%, ενώ όταν περιλαµβάνονται µόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόµατα, µειώνεται στο 25,5%.

Ο κίνδυνος φτώχειας υπολογιζόµενος µε το κατώφλι φτώχειας σε µια σταθερή χρονική στιγµή- συγκεκριµένα τα έτη 2005 και 2008- αποτελεί ένδειξη για το εάν το επίπεδο διαβίωσης για τα χαµηλότερα εισοδήµατα παρουσιάζει βελτίωση µε το πέρασµα του χρόνου. 

Ο σκοπός αυτής της σύγκρισης είναι να καταγράψει πώς µεταβάλλεται ο κίνδυνος φτώχειας σε απόλυτους και όχι σε σχετικούς όρους, δηλαδή όταν το κατώφλι φτώχειας παραµένει διαχρονικά σταθερό σε όρους πραγµατικής αγοραστικής δύναµης.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Κέρκυρα, Κέρκυρα...

με το Ποντηκονήσι...
Την μεγάλη επιτυχία της Ρένας Βλαχοπούλου σε μουσική Γιώργου Κατσαρού σας την αφιερώνουμε συνοδεύοντας την πριν από λίγο (φρεσκότατη) φωτογραφία, που τραβήξαμε στην Σπιανάδα... Εύγε !!! Και του χρόνου !!!



Μεγάλε ζεις...

Εσύ τους οδηγείς !!!

Πούσαι Ανδρέα να τα δείς τα παιδιά της αλλαγής !!!

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Ενα χρόνο πριν...

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Νίκου Σ. Παπαδόπουλου, εκπαιδευτικού, που αντιγράφουμε από την "Εφημερίδα των Συντακτών"... Για να φρεσκάρουμε και να χρωματίζουμε τη μνήμη μας...

Διαδήλωση υπέρ του «όχι» στην πλατεία Συντάγματος

Δένομαι  στα κατάρτια της ζωής και γυρνάω στην Ιθάκη, μετανιωμένος γι’ αυτά που έκανα και γι’ αυτά που δεν έκανα.
Απόγευμα Παρασκευής. Καλοκαίρι ελληνικό. Περίεργο καλοκαίρι.
Στάση Ηλιούπολη. Η δεύτερη μόλις στάση μετά την αφετηρία της γραμμής Ελληνικό – Ανθούπολη και ο συρμός του μετρό μοιάζει ήδη με κονσέρβα γεμάτη με ανθρωπο-σαρδέλες. Ανθρώπινα μετέωρα μέλη, πρόσωπα κουρασμένα, ιδρωμένες σκέψεις, ταλαιπωρημένες ψυχές. Τώρα πια ο καθένας διαπραγματεύεται με την συνείδησή του, με το αύριό του, με την προοπτική, με τα αδιέξοδά του. Σε ποια στάση του μετρό θα «κατέβει», Ακρόπολη ή Σύνταγμα; Σε ποια στάση της ιστορίας θα σταματήσει το τραίνο της πατρίδας; Στην υποταγή ή στην αξιοπρέπεια; Στο σίγουρο ή στο αβέβαιο; Στο γνωστό ή στο άγνωστο;

Λίγες ώρες πριν, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις βρυχιούνταν και ξέρναγαν τρόμο. Ο «θείος» Γιούνκερ με τη στοργή του πάστορα καθώς μεταλαμβάνει τον μελλοθάνατο πριν την εκτέλεσή του, μας είχε συμβουλεύσει να δεχτούμε το φιλεύσπλαχνο πακέτο του. Κι όπως φώναζε η γειτόνισσά μου από την κουζίνα της , εκείνο το κωλόπαιδο στου Μαξίμου δεν δεχόταν επιτέλους τις προτάσεις αυτού του καλού κυρίου. Ένας αγχωμένος συρμός, ένα λαχανιασμένο καλοκαιρινό απόγευμα, μια χώρα διχασμένη ανάμεσα σε αυτούς που συνήθισαν στις επισκέψεις των «θείων» με τα δωράκια τους και σε αυτούς που αναζητούσαν την ελπίδα, το διαφορετικό, το «ψηλά το κεφάλι», «το επιτέλους ένα όχι» όπως τότε στα βουνά της λευτεριάς.

Και η προπαγάνδα ατέλειωτη, ύπουλη, αδυσώπητη, συντριπτική. Φόβος, φόβος, φόβος. Μια επαίσχυντη επένδυση στον φόβο, στη φτώχεια,στις «ουρές», στις άδειες κατσαρόλες, στα τελειωμένα κωλόχαρτα, στις κλειστές τράπεζες , στα άδεια ΑΤΜ.

Στάση FIX. Η καχυποψία στο ζενίθ της. Το βλέμμα περιπολεί στο βαγόνι , διερευνώντας διαθέσεις, βολιδοσκοπώντας προθέσεις ψάχνοντας λύσεις και απαντήσεις. Θέλει να εισβάλει στα κεφάλια των συνεπιβατών , να ξεκλειδώσει τα σεντούκια των σκέψεων. Θέλει να αποσφραγίσει τα ολόκλειστα χείλια, να βαδίσει στους δρόμους και τις πλατείες των ψυχών που συνωστίζονται ολόγυρα. Το βλέμμα έχει αυτονομηθεί από το σώμα και ψάχνει κρυφά νοήματα και μηνύματα , γκριμάτσες, γωνίες προσώπων, στάσεις σωμάτων, αποκούμπια και οάσεις συντροφικότητας σ’ αυτό το ιδρωμένο οδοιπορικό στην έρημο του πουθενά.

Ανακατώνονται στην μαρμίτα της προσμονής ένδοξες και μαύρες σελίδες από το χθες, έφοδοι και πισωγυρίσματα, λιγοψυχίες και φτερουγίσματα, θρίαμβοι και ενοχές· το «έθνος» του καθενός μας εντός μας μυστηριώδες ,απρόσμενο και διπολικό καιρο-
φυλακτεί για να αναστήσει την ζωή από τον θάνατο αυτής της σκυφτής καθημερινότητας ή να μακαριστεί ενταφιασμένο για πάντα στο κενοτάφιο της υποταγής.

Στάση Ακρόπολη. Οι πόρτες ανοίγουν. Βγαίνουν λίγοι…πολύ λίγοι…σχεδόν κανείς.

Μαζί με αυτούς βγαίνει στην πλατφόρμα η αγωνία και μια υπόκωφη βουή που έρχεται από τους προθάλαμους των ανθρώπινων κορμιών· από στήθια και φάρυγγες.

Ένα βουητό θαυμασμού και έκπληξης. Τώρα ξέρεις. Είμαστε πολλοί. Είμαστε οι πολλοί. Ο κύβος ερρίφθη ή τέλος πάντων «Carthago delenda est». Είμαστε έτοιμοι για την αντιπαράθεση , για τους δύσκολους δρόμους, για το κυνήγι της αξιοπρέπειας.

Στάση Σύνταγμα. Οι πόρτες ανοίγουν. Μαζί τους ανοίγουν και τα πορτοπαράθυρα των ψυχών.Τραβιούνται βίαια οι σκούρες κουρτίνες των σκέψεων και των φοβιών. Το πάθος σαν ένα ορμητικό ποτάμι ξεχύνεται στην πλατφόρμα της ανάτασης. Τώρα απελευθερώνονται τα χείλια και οι καρδιές από τα δεσμά των συμβάσεων. Ψάχνει ο καθένας τη χαμένη του φωνή και διαπιστώνει ότι του την έχει δανειστεί ο διπλανός του και τότε τα μάτια φουρτουνιάζονται από το αλμυρό νερό της δικαίωσης.

- Νίκο, τι πράγμα είναι αυτό; Κόπηκαν τα γόνατά μου, θέλω να κλαίω συνέχεια.
- Βούλα ρούφηξε τις στιγμές μέχρι το τέλος. Σήμερα γράφεται ιστορία και είμαστε παρόντες.

Τα μέτωπα λιβακώνονται από τη ζέστη, οι φλέβες των λαιμών ξεχειλίζουν από την οργή, τα λαρύγγια ξερνάνε πάθος.
Αυτό το ατέλειωτο μελίσσι κατευθύνεται προς την πλατεία της απελευθέρωσης και ο βόμβος του είναι μια γιγάντια κραυγή: «Αλήτες – Ρουφιάνοι – Δημοσιογράφοι».
Παρασκευή ενός Ιούλη διαφορετικού · να μη τελειώσει ποτέ ρε γαμώτο αυτή η γιορτή.

Τρεις μέρες ροβόλαγε το ΟΧΙ μας σε δρόμους, πλατείες και ταράτσες. Ήταν παντού γύρω μας, κρυφά και φανερά, συνωμοτώντας, χαμογελώντας, δακρύζοντας και προσδοκώντας, δροσίζοντας τις άνυδρες ψυχές, ανεμίζοντας της σημαίες του δίκιου και της δικαίωσης.

Όταν τη Δευτέρα το πρωί γύρισε ξενυχτισμένο σπίτι, το κλειδί δεν ξεκλείδωνε την πόρτα. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, ο «Θείος» είχε αλλάξει την κλειδαριά.

Ξοφλήσαμε άραγε; Ξοφλήσαμε;

H ανάπτυξη και τα πράσινα άλογα...

Η ΦΑΙΑΚΙΑ, έχοντας βαθύτατα πιστέψει πώς όλα όσα σμφωνήθηκαν και ψηφίστηκαν είναι για το καλό μας, δηλαδή για την ανάπτυξή μας, παραθέτει σχετικό άρθρο του Στάθη, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο enikos.gr.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;


Δίκαιη ανάπτυξη είναι η μικροεργασία! Από την εποχή Σημίτη, όταν εμφανίσθηκε κατά πρώτον ο homo (τρόπος του λέγειν) απασχολήσιμος, φθάσαμε σήμερα, στην εποχή Τσίπρα, στον nano-εργαζόμενο, στον άνθρωπο μειωμένων αποδοχών και μειωμένων προσδοκιών. Στον αόρατο άνθρωποένα τοσοδούλι-να-μυρμηγκάκι που θα καλείται να δουλεύει (δούλος) μια-δυο ώρες τη βδομάδα, ή δυο ώρες την ημέρα ή τρεις ώρες κάθε τρεις μέρες - ένας άνθρωπος παρίας, ένας υποπρολετάριος, ένα υποχείριο των υπομειόνων που άρχουν στην κοινωνία μας.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι η ευέλικτη και ελαστική εργασία, χωρίς συλλογικές συμβάσεις ή με ατομικές τέτοιες, ή με συμβάσεις της μιας ημέρας - αυτή είναι η Δίκαιη ανάπτυξη. Για οκτώ ώρες δουλειάς να αμείβεσαι τις τέσσερις. Δίκαιη ανάπτυξη είναι εκείνη που εξασφαλίζει στον εργαζόμενο την απόλυση, τη μαζική απόλυση, την ανεργία, τη μακροχρόνια ανεργία. Το μερίδιο του εργαζόμενου από την Δίκαιη ανάπτυξη είναι να μην πάρει σύνταξη ποτέ ή, αν πάρει, να φθάνει για τον οβολό που θα χρειασθεί να δώσει στον Χάροντα. 
Δίκαιη ανάπτυξη, ω σκατόψυχοι που ξετσίπωτα αγορεύετε στην Πνύκα, είναι να πεθαίνει όποιος δεν έχει φράγκα έξω από τα ξεχαρβαλωμένα νοσοκομεία, με την ιδιωτική ασφάλιση να του πίνει για μια ζωή το αίμα.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι το μέρισμα του γεωργού στη φορολόγησή του. Ολο και πιο φθηνά στο χωράφι, όλο και πιο ακριβά στο ράφι. Είναι το σπάσιμο της ραχοκοκαλιάς της χώρας, δηλαδή των μικρών μαγαζιών και των μικρών επιχειρήσεων, που το ένα μετά το άλλο, η μία μετά την άλλη, δεν έχουν πια να χάσουν παρά μόνον τις αλυσίδες που τους φοράνε οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων και πολυεθνικών. Μιλάς εσύ, Τσίπρα, για Δίκαιη ανάπτυξη και με τα ξερά ξύλινα χέρια της μαριονέτας των Δανειστών αρπάζεις τα σπίτια του κοσμάκη με όπλο τα κόκκινα δάνεια. Και ύπουλο όπλο τις ψευδείς υποσχέσεις που έδωσες για όλα αυτά.
Η Δίκαιη ανάπτυξη που εξαγγέλλεις είναι η βρώμικη ανάπτυξη ενός προτεκτοράτου. Στο οποίο η εργασία είναι δουλεία, τα σπίτια των αδύναμων λεία των Δυνατών και τα μαγαζιά όπως και οι μικροεπιχειρήσεις λάφυρα των πολυεθνικών. Δίκαιη ανάπτυξη είναι το real estate του Κεραμέως - οι μπίζνες με ταακάθαρτα λεφτά μιας προδοσίας.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι να πουλάς τον εαυτόν σου στα αφεντικά και να τους δίνεις το ελληνικό μπιρ παρά, να ξεπουλάς λιμάνια και αεροδρόμια, να υποθηκεύεις υποδομές και πόρους της χώρας σαν να έχασε η πατρίδα πόλεμο.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι να ξεζουμίζεις τον λαό για να του βγάλεις (μαζί με την ψυχή) πλεόνασμα 3,5% επί σειρά ετών. Τόσο δίκαιο, όσον και αληθινό. Διότι ο κ. Στουρνάρας, που ζητούσε 4,5% πλεόνασμα, τώρα ζητάει 2%! Τόσον αληθινό όσον και τίμιο. Οσον τίμιες είναι οι κουβέντες του Τσίπρα για το χρέος (όσο ήταν για τον ΕΝΦΙΑ) και όσο τίμιες είναι οι κουβέντες του (σιωπηλές όπως ενός δαρμένου σκυλιού) για τη διεκδίκηση των Γερμανικών Πολεμικών Επανορθώσεων.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι οι κατασχέσεις ακόμα και για χρέη των 30 ευρώ - ενώ στις λίστες των offshore και των Λαγκάρντ ακμάζουν απείραχτοι οι «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» Ακαταδίωκτοιόπως άπληκτοι και απαραβίαστοι θα είναι οι κυαίστορες του Υπερταμείου των εκποιήσεων. Δίκαιη ανάπτυξη και ηθική όπως εκείνη του Κλέωνα του Βυρσοδέψη, διότι μόνον ένας δημαγωγός σαν κι αυτόν θα έδινε άδειες για κανάλια στους πλούσιους για να... ψυχαγωγούν (διάβαζε: να χειραγωγούν) τους πιο φτωχούς. Διότι αυτό είναι Αριστερά! όποιος έχει πιο πολλά λεφτά να αποκτά νόμιμα και ηθικά το πιο εξελιγμένο πολεμικόόπλο της εποχής μας: τον έλεγχο της πληροφόρησης.
Αυτή είναι η Δίκαιη ανάπτυξη του Τσίπρα, οι έπαινοι του Σόιμπλε για Δίκαιη ανάπτυξη, οι έπαινοι του Φρουραρχείου για τα 99 χρόνια της εξουσίας του πάνω μας, Δίκαιη ανάπτυξη είναι ο καημός της Κομαντατούρ για τα ΕΚΑΣ που κόβει ο Κατρούγκαλος και οι κρυμμένοι κόφτες μέσα στους Κόφτες.
Ανέβα λοιπόν στο Μουσείο της Ακρόπολης κι αγόρευε όπως κάτι κούφιοι Αυλητές και Καισαρίωνες, με το στόμα σου θα μιλάει ο Σόιμπλε, το «δίκιο» του Δυνατού είναι η Δίκαιη ανάπτυξη που εξαγγέλλεις, μια πικρή φάρσα, διότι απ’ το στόμα σου δεν θα βγαίνει η φωνή των παιδιών που πεινάνε, αλλά ο κρωγμός των βαμπίρ που τα τρώνε...

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Με απλά λόγια...

Επίκαιρο "μάθημα" πολιτικής οικονομίας μοιάζει το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Σπύρου Στάλια στην ISKRA απόπου και αντιγράφουμε.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ 
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Δυο μήνες, ίσως και παραπάνω, παρακολουθούμε τις εργατικές αναταραχές στη Γαλλία, και από την άλλη την άρνηση της ΓαλλικήςΣοσιαλιστικής Κυβέρνησης να υποχωρήσει σε αυτά που απαιτεί να εφαρμόσει, καίτοι όλος ο Γαλλικός Λαός είναι εναντίον της. Τι θέλει η Γαλλική Κυβέρνηση;
Να καταστήσει την οικονομία της Γαλλίας ανταγωνιστική, να εξάγει δηλαδή πιο πολλά και πιο πολλά στην Ευρώπη και στον Κόσμο όλο, πιο πολύ απ’ ότι η Γερμανία, για να μπορεί να συνυπάρξει μαζί της.
Για να γίνει όμως αυτό, απαιτείται να μειωθούν οι εργατικοί μισθοί, οι συντάξεις, και να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Ας δούμε αυτόν τον ισχυρισμό της Γαλλικής Κυβέρνησης κατά πόσο στέκει, και που αποτελεί, ο ισχυρισμός αυτός, τον μεγάλο πυλώνα που στηρίζεται το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Θα σας διηγηθώ δυο ιστορίες, με όσο απλό τρόπο μπορώ, να κατανοήσετε την στάση του Γαλλικού Λαού αλλά και την αξίωση των νεοφιλελεύθερων για το πώς η οικονομία πρέπει να λειτουργεί στην ΕΕ τον 21οαιώνα και που αυτό οδηγεί.
Ας πάμε μια βόλτα στο 19ο αιώνα (επί της ουσίας θα σας μιλώ για τον 21ο αιώνα). Πως θα μπορούσε ένας εξαγωγέας εκείνη την εποχή, να είναι σίγουρος ότι ένας αγοραστής των εμπορευμάτων του, τα χρήματα που θα του έστελναν πίσω, θα είχαν άξια, και δεν θα ήσαν ένα μάτσο χαρτιά; Μην το ψάχνουμε πολύ. Η απάντηση είναι ότι δεν θα είχε καμία σιγουριά. Λόγω λοιπόν της έλλειψης της εμπιστοσύνης, το εμπόριο ήταν λίαν περιορισμένο, έως ότου ήρθε στη μέση ο χρυσός.
Με βάση την κατά συνθήκη πίστη, ότι ο χρυσός είναι αποθήκη αξίας, δηλαδή εγώ νομίζω ότι κάτι έχει αξία επειδή κάποιος άλλος νομίζει ότι έχει αξία, και στο τέλος όλοι μαζί πιστεύουμε ότι αυτό το πράγμα έχει αξία, ο χρυσός έλυσε το πρόβλημα της εμπιστοσύνης. Κατέστη το νόμισμα των διεθνών συναλλαγών. Με άλλα λόγια, Χ νομισματικές μονάδες του νομίσματος Υ, θα ανταλλάσσονταν με Ζ γραμμάρια χρυσού και το πρόβλημα της εμπιστοσύνης λύθηκε.
Τι γινόταν ακριβώς; Κάθε χώρα ‘έδενε’ το νόμισμα της με κάποια σταθερή ποσότητα χρυσού που κατείχε, γνωστή σε όλους εκ των πρότερων. Έτσι όταν μια χώρα έκανε μια εξαγωγή σε μια άλλη χώρα, γνώριζε ότι τα χρήματα που θα έπαιρνε, ήσαν εκπεφρασμένα σε χρυσό, που σήμαινε ότι ανά πάσα στιγμή ανταλλάσσονταν με μια συγκεκριμένη ποσότητα χρυσού. Με άλλα λόγια μπορούσε ο εξαγωγέας να απαιτήσει να φορτωθεί ο χρυσός από το λιμάνι του εισαγωγέα στο λιμάνι του εξαγωγέα.
Όσο η μετατρεψιμότητα σε χρυσό διετηρείτο, πράγμα απίθανο, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, αλλά αν παρουσιαζόταν αδυναμία μια χώρα να τιμήσει την ισοτιμία του νομίσματος της, φαινόμενο σύνηθες, η χώρα πτώχευε, ετίθετο υπό επιτήρηση, το χρέος της αναδιαρθρώνονταν, η χώρα υποθηκεύοταν, πλουτοπαραγωγικές πηγές της επωλούντο και συγκεκριμένα έσοδα από ορισμένα προϊόντα της χώρας πήγαιναν στους πιστωτές της.
Καθώς ο χρυσός μειωνόταν, η προσφορά του χρήματος μειωνόταν, οι μισθοί όπως και η τιμές μειώνοντανκαι έτσι υποτίθετο ότι η χώρα μακροχρονίως θα καθιστάτο και πάλι ανταγωνιστική. Αλλά αυτό, όπως δεν αποδεικνύεται στη θεωρία, δεν απεδείχθη στην πράξη ποτέ, που η πράξη κρίνει και την θεωρία.
Καθώς η ύφεση και ο αντιπληθωρισμός δρούσαν μαζί, η οικονομία ήταν αδύνατον να ανακάμψει. Ο συνεχής δε δανεισμός, που ανακούφιζε βραχυχρονίως, έκανε μακροχρονίως τα πράγματα πιο χειρότερα. Η ανάπτυξη ήταν γραμμική προς τα κάτω, ενώ ο δανεισμός έτρεχε με εκθετική μορφή. Η χώρα ήταν αιχμάλωτη στα χέρια των δανειστών.
Ο μηχανισμός ο όποιος τελικά εκαλείτο να σηκώσει το βάρος της ανταγωνιστικότητας της χώρας, με στόχο διατήρησης της ισοτιμίας του νομίσματος, ήταν ο μηχανισμός μείωσης των εργατικών μισθών συνεπικουρούμενος με αύξηση των επιτοκίων, αύξηση τη φορολογίας μείωσης των κρατικών δαπανών, πράγμα που δημιουργούσε μεγαλύτερη ύφεση και ανεργία εφιαλτική. Αυτοί που δεν εζημιώνονταν ήσαν οι τράπεζες και οι κάτοχοι κεφαλαίων.
Εδώ τελειώνει η πρώτη ιστορία και πάμε στην δεύτερη.
Το 1945 πιστέψαμε όλοι οι Ευρωπαίοι ότι μάθαμε πια την Γερμανία να ζει ειρηνικά μέσα στην Ευρώπη. Την βοηθήσαμε όλοι να βγει από την καταστροφή και μάλιστα να γίνει η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης.
Εδώ όμως ανέκυψε ένα άλλο θέμα. Πως εμείς θα συνυπάρξουμε με μια τέτοια οικονομική υπερδύναμη με όρους αποτελεσματικότητας και παραγωγικότητας. Η Γερμανία παράγει τέτοια προϊόντα που και αν αυξηθεί η τιμή τους η ζήτηση τους δεν μειώνεται. Τα προϊόντας της έχουν την χαμηλότερη ελαστικότητα ζήτησης.
Οι Ευρωπαίοι στο πλαίσιο της προσπάθειας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, θεώρησαν ότι είναι δυνατόν να παρακολουθήσουν την Γερμανία, αν έδεναν τα νομίσματα τους με το γερμανικό μάρκο σε κάποια ισοτιμία, που σημαίνει ότι θα υπήρχαν τιμές και πληθωρισμός ανάλογα της Γερμανίας. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι η υπόλοιπη ευρωπαϊκή βιομηχανία θα ήταν ανταγωνιστική της γερμανικής, με όρους τιμών και ποιότητας. Πόσο κοντή είναι η ανθρωπινή μνήμη. Τι ανοησία Θεέ μου.
Το 1990 στον ευρωπαϊκό μηχανισμό των ισοτιμιών, εισήλθε και η Αγγλία. Ο μόνος τρόπος όμως για να διατηρήσει την ορισμένη ισοτιμία η λίρα Αγγλίας προς το Γερμανικό μάρκο ήταν, ή να μειώσει δραματικά τους μισθούς και τις τιμές της που σήμαινε ανεργία ή να διαθέτει αποθετικά σε ξένο νόμισμα.
Έτσι όταν η λίρα Αγγλίας έχανε την αξία της, η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας πούλαγε τα ξένα αποθεματικά που είχε, για να διατηρήσει την σχέση λίρας-μάρκου, αγοράζοντας πίσω τις λίρες.
Αλλά αν η αγορά υπολογίζει ότι δεν έχεις αρκετά αποθεματικά, τότε οι κερδοσκόποι στοιχηματίζουν εναντίον σου, και σε εξαναγκάζουν σε υποτίμηση και κερδίζουν την διάφορα της 'δεμένης τιμής’ με την νέα τιμή της αγοράς του νομίσματός σου.
Το 1992 η λίρα Αγγλίας και η Ιταλική λιρέτα δεχτήκαν μια άνευ προηγούμενου επίθεση από τον γνωστό σε όλους μας George Soros που είχε υπολογίσει ότι η Αγγλία δεν είχε αρκετά αποθεματικά να στηρίξει την τιμή της λίρας. Ο George Soros και οι άλλοι κερδοσκόποι κέρδισαν αμύθητο πλούτο!
Οι Άγγλοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αποχωρήσουν αναγκαστικά από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών τον γνωστό ως ‘φιδάκι στο τούνελ’, εκτός αν έκαναν γενναία υποτίμηση των μισθών και των τιμών τους, δηλαδή στα τέλη του 20ου αιώνα, να επαναφέρουν τον κανόνα του χρυσού. Αυτό δεν τους έπαιρνε να το κάνουν.
Έφυγαν, άφησαν το νόμισμα τους να διακυμαίνεται ελευθέρα και αποκατέστησαν την εσωτερική ισορροπία της οικονομίας τους, ασκώντας ανεξάρτητη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική.
Αυτή είναι και η αιτία που ποτέ η Αγγλία δεν υιοθέτησε το ευρώ και τώρα ετοιμάζεται να εγκαταλείψει εντελώς την ΕΕ. Αυτό θα το δούμε σε λίγες μέρες. Ελπίζω ότι δεν θα έχουν κοντή μνήμη.
Ας συνοψίσουμε τις δυο ιστορίες. Ο κανόνας του χρυσού ήταν από την φύση του αντιφατικός. Από την μια καθόριζε ένα κόσμο χωρίς πληθωρισμό, αλλά με τιμές αντιπληθωριστικές, που είχαν τεράστια επίπτωση στην καταναλωτική και επενδυτική δαπάνη με αποτέλεσμα ο κόσμος του 19ου αιώνα και του 20ου ως τα μισά του, να είναι ένας κόσμος θλιβερός για τους εργαζόμενους. Τον κανόνα του χρυσού η Ελλάδα τον πλήρωσε με 6 πτώχευσες έως το 1932 και με μια καινούργια το 2010. Όλες οι πτωχεύσεις της χώρας έγιναν όταν η χώρα είχε ξένο νόμισμα. Αυτό ως Έλληνες δεν κάνει να το ξεχνάμε.
Ο κανόνας του χρυσού δημιούργησε δυο από τις μεγαλύτερες υφέσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, το 1870 και το 1930, ήταν υπεύθυνος για το 1ο και 2ο ΠΠ, γιατί κάθε Λαός προσπαθούσε το πρόβλημα του να το εξάγει στον άλλο Λαό, για την υπονόμευση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, για τον ιμπεριαλισμό, και για τραγικά πανανθρώπινα εγκλήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα εργατικά κινήματα άνθισαν εκείνη την εποχή.
Τώρα αν στη θέση του χρυσού βάλετε το ευρώ, δεν θα κάνετε κανένα λάθος. Το ευρώ εκ κατασκευής έχει τις ιδιότητες του χρυσού και γι αυτό απαιτεί λιτότητα, κατάλυση του κράτους, διάλυση των εργατικών κατακτήσεων, εξευτελιστικούς μισθούς και συντάξεις.
Πάμε στην ουσία του θέματος του κανόνα του χρυσού και του ευρώ. Μια χώρα όταν αντιμετωπίζει οικονομική κρίση και έχει το δικό της νόμισμα, για να ξεφύγει από αυτή θα πρέπει ή να πληθωρίσει ή νααποπληθωρίσει ή να υποτιμήσει το νόμισμα της ή να πτωχεύσει.
Στην εποχή του χρυσού οι χώρες δεν μπορούσαν να πληθωρίσουν την οικονομίας τους, το κράτος δηλαδή να δαπανήσει, ούτε να υποτιμήσουν το νόμισμα τους λόγω του κανόνα του χρυσού. Το μόνο περιθώριο που είχαν ήσαν να πτωχεύσουν, που δεν ήταν επιθυμητό, και έτσι το μόνο που έμενε ως άσκηση πολίτικης ήταν η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η πώληση του και η δραματική μείωση μισθών και συντάξεων με αποτέλεσμα την φτώχεια. Ασκούσαν μόνο εισοδηματική πολιτική τα κράτη και οι κυβερνήσεις προς τα κάτω.
Το ευρώ ως καθεστώς είναι ακόμα πιο σκληρό από το καθεστώς του χρυσού. Φυσικά εδώ δεν υπάρχει η μετατρεψιμότητα του νομίσματος σε χρυσό, αλλά η εμπιστοσύνη ότι το κράτος, έως το τελευταίο ευρώ, θα εξοφλήσει τα χρέη του, πράγμα που οδηγεί κατ ευθείαν σε πολιτικές λιτότητας, όπως και ο χρυσός 80 χρόνια πριν. Είναι σαν να έχουμε καθεστώς χρυσού στην καρδιά της Ευρώπης το 21ο αιώνα.
Στο κάτω κάτω, και όπως έγινε, τα κράτη κάποια στιγμή αποτίναξαν την μετατρεψιμότητα του νομίσματος τους σε χρυσό και πορεύτηκαν στην ανάπτυξη. Εμείς τώρα ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε αφού οι πάνσοφοι ηγέτες μας παρέδωσαν τις τυπογραφικές πρέσες των Εθνικών Νομισμάτων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στους Γερμανούς. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω μέσα από το παρόν καθεστώς. Μας απομένει η άσκηση εισοδηματικής πολιτικής προς τα κάτω, με άλλα λόγια η φτώχεια ως άσκηση πολίτικης.
Αν μελετήσουμε την εφαρμογή της λιτότητας ως πολίτικης στις ΗΠΑ 1921-1937, στη Μεγάλη Βρετανία1921-1939, στη Σουηδία 1921-1938, στη Γερμανία 1923-1933, στην Ιαπωνία 1921-1937, στη Γαλλία1919-1939 και από την εφαρμογή της λιτότητας σε διάφορα κράτη από το 1980 έως το 1990 και από το 2008 έως το 2016 στην Ευρώπη δυο πολύτιμα μαθήματα παίρνουμε.
Το πρώτο μάθημα είναι ότι η λιτότητα ποτέ δεν λειτούργησε όσες φορές έχει εφαρμοστεί. Αναγνωρίζοντας αυτό, το δεύτερο μάθημα είναι, ότι οικοδομώντας την ευρωπαϊκή νομισματική πολιτική πάνω στον αποπληθωρισμό, αυτό σταματά την ανάπτυξη σε κράτη με μικρότερη παραγωγικότητα, τα αιχμαλωτίζει στους τραπεζίτες, καταλύει τελικά την Κοινωνική Δημοκρατία, μετατρέποντας τους ευρωπαϊκούς λαούς σε άτομα στη ζούγκλα. Δεν μπορεί οι λαοί να φτωχαίνουν και οι τραπεζίτες και οι άθλιοι προδότες πολιτικοί τους να ευημερούν.
Η αίσθηση μου είναι ότι ο Γαλλικός Λαός αυτά τα έχει κατανοήσει και γι αυτό δεν θέλει να είναι ο παθητικός Ελληνικός Λαός.
* Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος Ph.D

Κινήματα...

Τα κινήματα με καθαρά αντισυστημικές προεκτάσεις, που τον τελευταίο καιρό αναπτύσσονται στην Γαλλία και τις ΗΠΑ έχουν -όπως είναι φυσικό- εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον...Στην ΦΑΙΑΚΙΑ συγκεντρώνουμε την προσοχή μας, πιστεύοντας βαθύτατα, πως -τελικά0 η υπόθεση: ανατροπή δεν θα περάσει μέσα από τυπολατρικά επαναλαμβανόμενες συνταγές αλλά από την δημιουργική αφομοίωση των νεώτερων δεδομένων, που απαιτούν εμπλουτισμούς στους προβληματισμούς και τις δράσεις... Σχετικό το άρθρο του Γιώργου Μητραλιά, που παραθέτουμε.

ΗΠΑ και Γαλλία: Τα δύο νέα κινήματα 
που αλλάζουν τα δεδομένα

2016-06-18 01 france-01Φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι εδώ και μήνες, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, δυο μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα αντιστέκονται και προχωρούν ενάντια στις δυνάμεις της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού. Και επίσης φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι και τα δυο αυτά μεγάλα κινήματα αντιμετωπίζουν τη συντονισμένη λυσσαλέα αντίδραση των ΜΜΕ που εδώ και μήνες (!) επαναλαμβάνουν μονότονα και σε εικοσιτετράωρη βάση ότι επίκειται η παράδοση και εξαφάνισή τους…
Αναφερόμαστε προφανώς στο μεγάλο απεργιακό –και όχι μόνο- κίνημα των Γάλλων εργαζομένων ενάντια στο νόμο που θέλει να εξαφανίσει τις εργασιακές κατακτήσεις ενός αιώνα αγώνων. Και αναφερόμαστε επίσης στο γιγάντιο  ριζοσπαστικό και ιστορικών διαστάσεων και συνεπειών πολιτικό κίνημα που δημιούργησε στις ΗΠΑ η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς. Και στις δυο περιπτώσεις, ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει εναντίον τους τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν έχει προηγούμενο και εγκαινιάζει μια νέα εποχή στους όρους διεξαγωγής των ταξικών αγώνων, τουλάχιστον σε περίοδο (κοινωνικής) ειρήνης…
Συγκεκριμένα, τουλάχιστον από τον περασμένο Μάρτη το σύνολο των αμερικανικών ΜΜΕ (τηλεοπτικά δίκτυα, καθημερινές εφημερίδας, περιοδικά, ιστοσελίδες, κλπ), ακολουθούμενα βεβαίως από το σύνολο των ΜΜΕ του πλανήτη μας, όχι μόνο διαπιστώνουν καθημερινά «το τέλος» της καμπάνιας του Μπέρνι αλλά και τον καλούν, όλο και πιο επιτακτικά, να αποσυρθεί και να σταματήσει «αυτή την ιστορία που έχει παρατραβήξει». Μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου, ο παραδοσιακός «φιλελεύθερος» καθωσπρεπισμός πολλών από αυτά τα ΜΜΕ έχει παραχωρήσει τη θέση του σε μια άκρατη χυδαιότητα καθώς δεν διστάζουν πια να απευθύνονται στον «ξεροκέφαλο» Σάντερς καλώντας τον «να τελειώνει» ή ακόμα και «να ξεκουμπιστεί» πάραυτα! (1)
2016-06-18 02 Bernie-02 Θέλοντας να αφιερώσουμε περισσότερο χώρο στις γαλλικές εξελίξεις, σταματάμε σε αυτό το σημείο την αναφορά μας στην αμερικανική κοσμογονία περιοριζόμενοι στην εξής διαπίστωση, που απορρέει –και- από τη βαρυσήμαντη ομιλία του γερουσιαστή από το Βερμόντ στους υποστηρικτές του τη νύχτα της 16ης Ιουνίου: Το κίνημα του Μπέρνι Σάντερς είναι σήμερα περισσότερο ακμαίο, ριζοσπαστικό και μαζικό παρά ποτέ,  ο ίδιος δηλώνει  αποφασισμένος να συνεχίσει και να δομήσει οργανωτικά την «πολιτική επανάστασή» του και κυρίως, θα πρέπει να θεωρείται πια δεδομένη η ντε φάκτο δημιουργία τόσο του ανεξάρτητου κινήματος των πολλών εκατομμυρίων πολιτών όσο και του περίφημου «τρίτου» κόμματος που θα φθείρει ανεπανόρθωτα τον παραδοσιακό πυλώνα της αμερικανικής μεγαλοαστικής ηγεμονίας,  τον αμερικανικό δικομματισμό!(2)
Αν και σε σύγκριση με τα τεκταινόμενα στις ΗΠΑ τα μεγέθη είναι πολύ διαφορετικά, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολύ πιο κοντινή μας Γαλλία. Από τότε που ξεκίνησε το σημερινό κύμα διαμαρτυρίας ενάντια στο «νόμο εργασίας», δηλαδή τον περασμένο Μάρτιο, τα γαλλικά ΜΜΕ, μαζί με την κυβέρνηση αλλά και τη δεξιά αντιπολίτευση, δεν έχουν σταματήσει ούτε ένα λεπτό να διαλαλούν ότι το κίνημα «ασθμαίνει», «συρρικνώνεται», «ξεφουσκώνει» ή «δίνει την τελευταία μάχη του για την τιμή των όπλων».  Ταυτόχρονα, διακρίνονται για τη συστηματική κατασυκοφάντηση των απεργών που φτάνει μέχρι την εξομοίωσή τους με «τρομοκράτες», σε μια περίοδο μάλιστα που η Γαλλία αιμορραγεί από την πραγματική τρομοκρατία. Όμως, το αποτέλεσμα είναι οικτρό: οι μεν απεργοί και τα συνδικάτα τους (CGT, FO, Solidaires), παρά τις κάθε λογής αντιξοότητες, κρατούν γερά η δε κοινή γνώμη εξακολουθεί να απορρίπτει μαζικά (70%) το διαβόητο νόμο και την κυβέρνηση που τον εμπνεύστηκε.
Τρανή απόδειξη η τεράστια συμμετοχή στη παρισινή διαδήλωση της 14ης Ιουνίου, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο από τότε που άρχισε το υπό εξέλιξη κίνημα. Ακόμα και αν οι διαδηλωτές δεν ήταν ένα εκατομμύριο, όπως ανακοίνωσαν τα συνδικάτα, ξεπέρασαν όμως σίγουρα τις 500.000 και μόνο κωμικοί είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και των ΜΜΕ που δεν δίστασαν να κάνουν λόγο για «70.000 διαδηλωτές» και για «κίνημα που φθίνει».
 Πέρα από όλα αυτά, είναι όμως η ίδια η στάση του πρωθυπουργού Βαλς που διαψεύδει τους ισχυρισμούς περί «ξεφουσκώματος» του απεργιακού κινήματος. Πράγματι, αν όλα πήγαιναν για την κυβέρνηση τόσο καλά όσο δηλώνει ο κ. Βαλς και οι δικοί του, τότε προς τι οι υστερικές απειλές του ιδίου προς τους απεργούς και τα συνδικάτα τους αμέσως μετά το τέλος της τεράστιας διαδήλωσης; Προς τι οι δηλώσεις του περί… απαγόρευσης των προγραμματισμένων για τις επόμενες μέρες και εβδομάδες νέων εργατικών διαδηλώσεων; Και προφανώς, προς τι οι ανά δεκαπεντάλεπτο επαναλαμβανόμενες  όλο το εικοσιτετράωρο (!) από τα τηλεοπτικά κανάλια συνεχούς πληροφόρησης συκοφαντίες ότι οι απεργοί μπορεί και να είναι κοινοί… τρομοκράτες και να  αξίζουν ανάλογη μεταχείριση;  Αν μάλιστα πιστέψουμε τελευταία δημοσιεύματα του γαλλικού τύπου, η πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετη από εκείνη που θέλει να παρουσιάσει ο άτεγκτος, αυταρχικός και ακραίος νεοφιλελεύθερος Γάλλος πρωθυπουργός:  Στην κυβέρνηση του πνέει άνεμος πανικού και η συνοχή της δοκιμάζεται αγρίως αυτό τον καιρό καθώς ακόμα και εξέχοντες υπουργοί διαπιστώνουν ότι «ο Βαλς την οδηγεί γραμμή στον τοίχο» και το (Σοσιαλιστικό) κόμμα στη καταστροφή…
2016-06-18 03 france-03Ωστόσο, η αποσύνθεση των μεν, δηλαδή της κυβέρνησης Ολάντ-Βαλς, δεν σημαίνει αναγκαστικά και βέβαιη επικράτηση των δε, δηλαδή των απεργών καθώς το κίνημά τους υφίσταται πάντα τις συνέπειες της ιστορικής κρίσης της γαλλικής αριστεράς και μόλις πριν από λίγο άρχισε την ανασυγκρότησή του μετά από δεκαετίες ηττών και υποχώρησης. Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά, οι νέες κατασταλτικές μέθοδοι που εφαρμόζει η αστυνομία του υπουργού Εσωτερικών κ. Καζνέβ κλιμακώνουν απερίγραπτα την ένταση, προκαλούν ανοιχτά τους απεργούς/διαδηλωτές και μπορούν ανά πάσα στιγμή να οδηγήσουν σε μια γενικευμένη και αιματηρή ανεξέλεγκτη έκρηξη που θα μεταβάλει δραστικά τα δεδομένα της γαλλικής κρίσης. Με άλλα λόγια, όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοιχτά συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του γενικού σαπίσματος της κατάστασης καθώς καμιά από τις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις δεν υπερέχει ξεκάθαρα, ενώ ταυτόχρονα η δεξιά αντιπολίτευση είναι σε οικτρή κατάσταση και αδυνατεί να επωφεληθεί από τον αργό θάνατο της σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης.
Το συμπέρασμά μας δεν είναι δύσκολο: η δημιουργία ενός τεράστιου και άκρως ριζοσπαστικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να βοηθήσει την ευρωπαϊκή αριστερά και κυρίως, τα ευρωπαϊκά εργατικά και άλλα κοινωνικά κινήματα να σταθούν στα πόδια τους και να μπολιαστούν με την ζωογόνο ριζοσπαστικότητα που τους έχουν στερήσει τα τελευταία 30-35 χρόνια της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας. Και για να εξηγούμεθα: Όσο ταχύτερα συνειδητοποιήσουν αυτή τη νέα διεθνή πραγματικότητα οι ηγεσίες τους και πράξουν ανάλογα, τόσο συντομότερη και λιγότερο επώδυνη θα είναι η έξοδος όλων μας από τη γενικευμένη κοινωνική αλλά και υπαρξιακή μας κρίση!…
Πηγή: contra-xreos.gr
Σημειώσεις
1. Βλέπε http://contra-xreos.gr/arthra/1065-2016-06-05-19-03-12.html 
καθώς και http://contra-xreos.gr/arthra/1069-2016-06-12-00-01-00.htm


2. Για τις κατακλυσμικές εξελίξεις στην παγκόσμια υπερδύναμη, και ειδικά στο κίνημα υποστήριξης του Μπέρνι Σάντερς, μπορείτε να προσφεύγετε στο πλούσιο σε έγκυρη πληροφόρηση Facebook που δημιούργησε η Πρωτοβουλία   «Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς».

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

BREXIT ???

Στην πιθανότητα εξόδου της Βρεττανίας από την ΕΕ αλλά και στις συνέπειες αυτής της εκδοχής αναφέρεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναπαράγουμε...

Ας γίνει το Brexit η αρχή…
Ο πνευματικός ηγέτης της Εκκλησίας της Αγγλίας, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, Τζάστιν Ουέλμπι, ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να ψηφίσει υπέρ της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην EE, την οποία χαιρέτισε ως «δύναμη ειρήνης και συμφιλίωσης». Αναφαίρετο δικαίωμα του, αλλά τι το ήθελε εκείνο «ως δύναμη ειρήνης και συμφιλίωσης» να το αναφέρει… 
Λησμόνησε προφανώς ότι οι ηγέτες της ΕΕ ως δύναμη «ειρήνης» χειροκροτούσαν από κοινού το 99, τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς που έπλητταν με απεμπλουτισμένο ουράνιο, πόλεις κατοίκων της Σερβίας, ομόθρησκων του πατρός Ουέλμπι… Βεβαίως όταν απειλούνται εξουσίες και συμφέροντα  συγκλίνουν αποφάσεις… Με το Σίτι λοιπόν και ο πνευματικός ηγέτης, με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Ομπάμα, την Λέσχη Bilderberg και με τους G7 !!!  
Τρεις και μια μέρες μείνανε και να που φθάνουμε στην Πέμπτη 23/6 ημέρα που οι Βρετανοί θα πάνε να δημοψηφίσουν για παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ. Παραμονή στην ΕΕ θα σημαίνει για το Βρετανικό Λαό συνέχιση της λιτότητας και το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας και των φορολογουμένων!  Έξοδος από την ΕΕ, ασφαλώς και δεν θα σημάνει ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξης», το πέρασμα των μέσων παραγωγής και τα κλειδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην εργατική τάξη. Στην ίδια εκμετάλλευση η ζωή του εργαζόμενου , πλην όμως ένα αποτέλεσμα που θα είναι ξεκάθαρα υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, ανοίγει νέους δρόμους! Θα αποτελέσει έναν οδηγό πλεύσης σε Λαούς της Ευρώπης προκειμένου να εναντιωθούν στην μέγγενη ενός ακραίου νεοφιλελεύθερου εκτρώματος και στην άμεση προοπτική εφαρμογής της περιβόητης διατλαντικής συμφωνίας (TTIP). Συμφωνία που την υπογραφή της, προωθεί ασθμαίνοντας το διευθυντήριο της ΕΕ, με την οποία εκτός πολλών άλλων εξοντωτικών μέτρων στοχεύουν  και στην ολοκληρωτική ουσιαστικά αλλαγή του μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης. Προκειμένου σε κάποιο βάθος χρόνου να έχουν στη διάθεσή τους ένα νέο ανθρώπινο μόρφωμα, χωρίς ιστορική μνήμη και εθνική ταυτότητα…   

Ακόμα και στην περίπτωση που το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν είναι δεσμευτικό για το κοινοβούλιο της Βρετανίας, όπως υποστηρίζουν εγχώριοι επαΐοντες, το Brexit θα ενισχύσει περαιτέρω φυγόκεντρες τάσεις που καταγράφονται στις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Ο διευθυντής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) Μάρτσελ Φράτσερ, φοβάται ότι θα προκηρυχθούν όμοια δημοψηφίσματα τόσο στη Γαλλία, όσο και στην Ιταλία. 
Η ίδιοι κύκλοι προσπαθούν να «βάψουν» ανεξαιρέτως όλους εκείνους που θα στραφούν στο ψηφοδέλτιο της εξόδου από τη ΕΕ, με απωθητικά, ξενοφοβικά και ακροδεξιά χρώματα, ακόμα και με αίμα, από την προχθεσινή δολοφονία της άτυχης Βρετανίδας βουλευτού. Που πιθανόν να τους χρησιμεύσει σαν από «μηχανής διάβολος» στην εκστρατεία εναντίον του Brexit… Είναι αποκαλυπτική αλλά όχι πρωτόγνωρη η σιωπή των Βρετανικών ΜΜΕ που αποφεύγουν να παρουσιάσουν το αποκρουστικό πρόσωπο της Ευρώπης και την αντίθεση Βρετανικών συνδικάτων σε μέτρα που οδηγούν σε εξουθένωση τα χαμηλά και μεσαία στρώματα. Παρά το γεγονός ότι η Γαλλία βρίσκεται από το Μάρτη σε κατάσταση εργατικής εξέγερσης ενάντια σ’ αυτά ακριβώς τα μέτρα.


Προοδευτικοί και αριστεροί Βρετανοί ψηφοφόροι του Brexit, όπως και ο για 46 χρόνια βουλευτής των εργατικών και πρώην ανθρακωρύχος Ντένις Σκίνερ, υποστηρίζουν την έξοδο της χώρας τους από την ΕΕ, γιατί πιστεύουν ότι όσο πιο διασπασμένο είναι το καπιταλιστικό μέτωπο, τόσο πιο εύκολο είναι να καταπολεμηθεί! Παράλληλα υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν ότι το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ, που συθέμελα έχει διαπεραστεί αθεράπευτα από το καρκίνωμα της νεοφιλελεύθερης χρηματοπιστωτικής οικονομίας, είναι δυνατόν να ανακαινιστεί πάνω σε νέες, δημοκρατικές, βάσεις. Είναι περισσότερο προβοκατόρικη και όχι αφελής αυτή άποψη, που ωθεί τελικά αμφιταλαντευόμενους να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετούν και εκείνοι που διακηρύσσουν ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να επιχειρηθεί τώρα μια έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ.


Τις επιβαλλόμενες από το γερμανικό οικονομικό διευθυντήριο ντιρεκτίβες, τις έχουν χαρακτηρίσει, έστω και πολύ καθυστερημένα, ως εξοντωτικές τόσο ο ΟΟΣΑ όσο και το ΔΝΤ. Οργανισμοί που δεν χαρακτηρίζονται από αριστερές ή σοσιάλ-ανθρωπιστικές αντιλήψεις… Αναγκάζονται όμως εκ του αποτελέσματος να αναγνωρίσουν ότι το γερμανικό πείραμα των τελευταίων 30 ετών έχει παταγωδώς αποτύχει, βάζοντας σε κίνδυνο ακόμα και τα δικά τους νεοφιλελεύθερα προγράμματα. Οι φωτιές στους Γαλλικούς δρόμους και όχι μόνο εκεί, δεν μπορεί παρά να φωτίσουν Βρετανούς εργαζόμενους, απόμαχους, γυναίκες, νεολαίους αλλά και τους «περισσευούμενους» του συστήματος, για να ψηφίσουν την έξοδο της χώρας τους από την ΕΕ! Ξεκινώντας έτσι από την ερχόμενη Πέμπτη το ξήλωμα του ευρωσάβανου που έχει τυλίξει τους Λαούς της Ευρώπης και παράλληλα έχει παραδώσει ευρύ χώρο δράσης στο τέρας του ναζισμού… 

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Συνωμοσιολογία; Δεν νομίζω

Το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στο "ΠΡΙΝ", που κυκλοφορεί είναι εξαιρετικά επίκαιρο και φοβερά ενδιαφέρον θίγοντας υτην πεμπτουσία του Οργουελικού συστήματος μέσα στο οποίο παρεπιδημούμε... Αντιγράφουμε:

ΦΟΝΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΕ!

Ωμά θα το θέσουμε το ζήτημα: οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι αυτές που οργάνωσαν τη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, με στόχο να επηρεάσουν καταλυτικά την έκβαση του δημοψηφίσματος την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της Αγγλίας στην ΕΕ; Αν όντως έχει συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας MI5 έδιναν ως πιθανότατη τη νίκη της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Η δολοφονία της Τζο Κοξ θα πετύχει να αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος υπέρ της παραμονής στην ΕΕ της Αγγλίας;

Αυτό θα το δούμε τη νύχτα της Πέμπτης 23 Ιουνίου, οπότε θα έχουμε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αν πάντως η δολοφονία της βουλευτού Τζο Κοξ μεθοδεύτηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, το βρετανικό κατεστημένο πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.

Ως θύμα δολοφονίας, η Τζο Κοξ ήταν το ιδανικό θύμα. Μια πρωτοεκλεγμένη γυναίκα βουλευτής, γλυκιά σαραντάρα, μητέρα δύο μικρών παιδιών, τριών και πέντε χρονών, που θα μεγαλώσουν ορφανά. Η Τζο Κοξ ανήκε στην ακραία δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Πρώτα απ' όλα ήταν υπέρ μιας συνολικής, γενικής επίθεσης εναντίον της Συρίας για να επιτευχθεί η ανατροπή του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Δεύτερον, όχι μόνο ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, αλλά τάχθηκε και κατά του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, θεωρώντας ότι δεν τάχθηκε με επαρκή για την ίδια αποφασιστικότητα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ! Μιλάμε για τον Κόρμπιν, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι το “Ναι” στην παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ θα είναι αποτέλεσμα πρωτίστως των οπαδών του Εργατικού Κόμματος υπέρ της ΕΕ!

Τον περασμένο μήνα η Κοξ κατέστησε δημόσια γνωστή τη διαφωνία της με την εκλογή του Κόρμπιν ως αρχηγού των Εργατικών. Σε άρθρο της στον Γκάρντιαν τον κατηγόρησε ότι δεν έχει τη “στόφα” πρωθυπουργού και του προσήψε “αδύναμη ηγεσία, κακή ικανότητα κρίσης και εσφαλμένες προτεραιότητες”. Η Κοξ είχε δουλέψει στο ίδρυμα Μπιλ Γκέιτς, ενώ υπήρξε και σοβαρό στέλεχος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Όξφαμ. Διετέλεσε ακόμη σύμβουλος της Σάρας Μπράουν, της συζύγου του τελευταίου πρωθυπουργού των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν, άρα η Κοξ ήταν οργανικά δεμένη με τη δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Όταν όμως κάποιος δολοφονείται, οι επιμέρους πολιτικές τους απόψεις υποχωρούν και αυτό που μένει είναι η αποτρόπαια δολοφονία μιας νεαρής μητέρας με δύο παιδάκια τριών και πέντε χρόνων. Ο δράστης έχει συλληφθεί από τις βρετανικές αρχές και πρόκειται για μια ακροδεξιά προσωπικότητα. Φρόντισε άλλωστε να το κάνει γνωστό, φωνάζοντας τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα “Πρώτα η Βρετανία”. Θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς ένα σύνθημα, αν αυτό δεν ήταν ταυτόχρονα το όνομα μιας... βρετανικής ακροδεξιάς οργάνωσης!

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το τραγικό γεγονός προκειμένου να καταστήσουν συμπαθέστερη στους Έλληνες την ΕΕ, παρά τον νεοαποικιακό ζυγό που η ΕΕ έχει επιβάλει στην Ελλάδα. “Ματωμένο δημοψήφισμα” ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την Παρασκευή, την επόμενη μέρα μετά τη στυγνή δολοφονία. “Πάγωσαν Βρετανία και Ευρώπη από τη δολοφονία της Τζο Κοξ”, ήταν ο υπέρτιτλος της πρώτης σελίδας. “Φωνάζοντας το σύνθημα «Πρώτα η Βρετανία», ο πενηντάχρονος δράστης σκότωσε τη βουλευτή των Εργατικών. Ανεστάλησαν όλες οι συγκεντρώσεις, υπέρ και κατά του Brexit, μία βδομάδα πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα” ανέφερε ο υπότιτλος της πρώτης σελίδας της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια αξιοποίησης συμμετείχε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. “Κοινός εχθρός είναι όσοι θέλουν να διασπάσουν την ενότητα των λαών και των κοινωνικών δυνάμεων” δήλωσε χωρίς να καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος τι έλεγε. “Να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια πολιτικό που χάθηκε άδικα και να ελπίσουμε ότι είναι το τελευταίο θύμα σε μια περίοδο όπου στην Ευρώπη το μίσος αναζωπυρώνεται και ενισχύεται έναντι της νηφαλιότητας και του πολιτικού λόγου”, πρόσθεσε, επιχειρώντας να στρεβλώσει το νόημα της σύγκρουσης που διεξάγεται στην Αγγλία γύρω από το αν η Γερμανία θα μπορέσει ή όχι να οικοδομήσει το τέταρτο Ράιχ της, αυτή τη φορά όμως όχι με τα τανκς, αλλά με το ευρώ.

Η ψυχολογική πίεση που ασκείται εναντίον του αγγλικού λαού είναι τρομερή. Ένας φόνος μιας νεαρής γυναίκας είναι εφιαλτικό βάρος. Θα αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος; Σε πέντε μέρες θα το μάθουμε και θα κρίνουμε αν οι Άγγλοι είναι λαός μιας μεγάλης χώρας ή αν πρόκειται για άτομα που απλώς κατοικούν σε μια μεγάλη χώρα.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Καθώς η ανάπτυξη παραφυλάει...

Είναι καιρός να προβληματιστούμε, πού θα επενδύσουμε τα περισσεύματα του πλούτου μας... Είναι πια ολοφάνερο, πως η λεωφόρος της ανάπτυξης ξανοίγεται μπροστά μας και εμείς δεν έχουμξε παρά να την βαδίσουμε με ψυχική και συνειδησιακή ηρεμία... Ο προβληματισμός του Στάθη μπορεί να μας βοηθήσει και γι' αυτό τον αντιγράφουμε από τον ιστότοπο enikos.gr.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;
Δίκαιη ανάπτυξη είναι η μικροεργασία! Από την εποχή Σημίτη, όταν εμφανίσθηκε κατά πρώτον ο homo (τρόπος του λέγειν) απασχολήσιμος, φθάσαμε σήμερα, στην εποχή Τσίπρα, στον nano-εργαζόμενο, στον άνθρωπο μειωμένων αποδοχών και μειωμένων προσδοκιών. Στον αόρατο άνθρωπο, ένα τοσοδούλι-να-μυρμηγκάκι που θα καλείται να δουλεύει (δούλος) μια-δυο ώρες τη βδομάδα, ή δυο ώρες την ημέρα ή τρεις ώρες κάθε τρεις μέρες - ένας άνθρωπος παρίας, ένας υποπρολετάριος, ένα υποχείριο των υπομειόνων που άρχουν στην κοινωνία μας.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι η ευέλικτη και ελαστική εργασία, χωρίς συλλογικές συμβάσεις ή με ατομικές τέτοιες, ή με συμβάσεις της μιας ημέρας - αυτή είναι η Δίκαιη ανάπτυξη. Για οκτώ ώρες δουλειάς να αμείβεσαι τις τέσσερις. Δίκαιη ανάπτυξη είναι εκείνη που εξασφαλίζει στον εργαζόμενο την απόλυση, τη μαζική απόλυση, την ανεργία, τη μακροχρόνια ανεργία. Το μερίδιο του εργαζόμενου από την Δίκαιη ανάπτυξη είναι να μην πάρει σύνταξη ποτέ ή, αν πάρει, να φθάνει για τον οβολό που θα χρειασθεί να δώσει στον Χάροντα, Δίκαιη ανάπτυξη, ω σκατόψυχοι που ξετσίπωτα αγορεύετε στην Πνύκα, είναι να πεθαίνει όποιος δεν έχει φράγκα έξω από τα ξεχαρβαλωμένα νοσοκομεία, με την ιδιωτική ασφάλιση να του πίνει για μια ζωή το αίμα.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι το μέρισμα του γεωργού στη φορολόγησή του. Ολο και πιο φθηνά στο χωράφι, όλο και πιο ακριβά στο ράφι. Είναι το σπάσιμο της ραχοκοκαλιάς της χώρας, δηλαδή των μικρών μαγαζιών και των μικρών επιχειρήσεων, που το ένα μετά το άλλο, η μία μετά την άλλη, δεν έχουν πια να χάσουν παρά μόνον τις αλυσίδες που τους φοράνε οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων και πολυεθνικών. Μιλάς εσύ, Τσίπρα, για Δίκαιη ανάπτυξη και με τα ξερά ξύλινα χέρια της μαριονέτας των Δανειστών αρπάζεις τα σπίτια του κοσμάκη με όπλο τα κόκκινα δάνεια. Και ύπουλο όπλο τις ψευδείς υποσχέσεις που έδωσες για όλα αυτά.
Η Δίκαιη ανάπτυξη που εξαγγέλλεις είναι η βρώμικη ανάπτυξη ενός προτεκτοράτου. Στο οποίο η εργασία είναι δουλεία, τα σπίτια των αδύναμων λεία των Δυνατών και τα μαγαζιά όπως και οι μικροεπιχειρήσεις λάφυρα των πολυεθνικών. Δίκαιη ανάπτυξη είναι το real estate του Κεραμέως - οι μπίζνες με τα ακάθαρτα λεφτά μιας προδοσίας.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι να πουλάς τον εαυτόν σου στα αφεντικά και να τους δίνεις το ελληνικό μπιρ παρά, να ξεπουλάς λιμάνια και αεροδρόμια, να υποθηκεύεις υποδομές και πόρους της χώρας σαν να έχασε η πατρίδα πόλεμο.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι να ξεζουμίζεις τον λαό για να του βγάλεις (μαζί με την ψυχή) πλεόνασμα 3,5% επί σειρά ετών. Τόσο δίκαιο, όσον και αληθινό. Διότι ο κ. Στουρνάρας, που ζητούσε 4,5% πλεόνασμα, τώρα ζητάει 2%! Τόσον αληθινό όσον και τίμιο. Οσον τίμιες είναι οι κουβέντες του Τσίπρα για το χρέος (όσο ήταν για τον ΕΝΦΙΑ) και όσο τίμιες είναι οι κουβέντες του (σιωπηλές όπως ενός δαρμένου σκυλιού) για τη διεκδίκηση των Γερμανικών Πολεμικών Επανορθώσεων.
Δίκαιη ανάπτυξη είναι οι κατασχέσεις ακόμα και για χρέη των 30 ευρώ - ενώ στις λίστες των offshore και των Λαγκάρντ ακμάζουν απείραχτοι οι «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» Ακαταδίωκτοι, όπως άπληκτοι και απαραβίαστοι θα είναι οι κυαίστορες του Υπερταμείου των εκποιήσεων. Δίκαιη ανάπτυξη και ηθική όπως εκείνη του ΚλέωνατουΒυρσοδέψη, διότι μόνον ένας δημαγωγός σαν κι αυτόν θα έδινε άδειες για κανάλια στους πλούσιους για να... ψυχαγωγούν (διάβαζε: να χειραγωγούν) τους πιο φτωχούς. Διότι αυτό είναι Αριστερά! όποιος έχει πιο πολλά λεφτά να αποκτά νόμιμα και ηθικά το πιο εξελιγμένο πολεμικόόπλο της εποχής μας: τον έλεγχο της πληροφόρησης.
Αυτή είναι η Δίκαιη ανάπτυξη του Τσίπρα, οι έπαινοι του Σόιμπλε για Δίκαιη ανάπτυξη, οι έπαινοι του Φρουραρχείου για τα 99 χρόνια της εξουσίας του πάνω μας, Δίκαιη ανάπτυξη είναι ο καημός της Κομαντατούρ για τα ΕΚΑΣ που κόβει ο Κατρούγκαλος και οι κρυμμένοι κόφτες μέσα στους Κόφτες.
Ανέβα λοιπόν στο Μουσείο της Ακρόπολης κι αγόρευε όπως κάτι κούφιοι Αυλητές και Καισαρίωνες, με το στόμα σου θα μιλάει ο Σόιμπλε, το «δίκιο» του Δυνατού είναι η Δίκαιη ανάπτυξη που εξαγγέλλεις, μια πικρή φάρσα, διότι απ’ το στόμα σου δεν θα βγαίνει η φωνή των παιδιών που πεινάνε, αλλά ο κρωγμός των βαμπίρ που τα τρώνε...