ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Αυτοί δεν είναι τρομοκράτες…

Οχι, ασφαλώς !!! Προς θεού!!! Μιλάμε για την Κριστίν, τον Ζαν Κλώντ, Τον Βόλφγκαγκ, την Αγγελα, τον Φρανσουά, τον Γερούν και τα άλλα παιδιά με τα οποία η εξοικίωσή μας φτάνει σε βαθμό ενικού… Όλα αυτά τα παιδιά η ΦΑΙΑΚΙΑ αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπιστεί ευγνωμονούσα για το φιλεύσπλαχνο έργο τους. Που χρόνια τώρα και ειδικότερα τα τελευταία έξη πραγματοποιούν νυχθημερόν  υπέρ του Ελληνικού λαού… Και αυτά τα τονίζουμε γιατί υπάρχουν και .. οι λαϊκιστές και οι αναρχοκομμουνιστές, που καταθέτουν το μίσος και την χολή τους σε βάρος των σωτήρων μας… Μόνον οι υγιείς εκσυγχρονιστικές δυνάμεις (Σταύρος, Ευάγγελος, Φώτης, Φώφη κ.α.) έχουν εγκαίρως αντιληφθεί την θεάρεστη παρέμβαση των «φίλων» μας και με στεντωρία φωνή εκραύγασαν: Γερά, Γερούν κ.λ.π.  Στις γερές τους πλάτες θα στηριχτεί το μέλλον του τόπου, λαμπρή συνέχεια του φραγκολεβαντίνικου παρελθόντος τους…
Γιατί τα σκεφτήκαμε όλα αυτά;;; Αφορμή ήταν οι πρόσφατες δηλώσεις της αγαπητής μας Κριστίν, πως το πρόγραμμα του ΔΝΤ για την Ελλάδα περιείχε και κάποια λαθάκια… Ε! Και! Τα λάθη ανθρώπινα είναι !!! Ποιος είναι ο αλάθητος;;; Μην το ρίξουμε τώρα και σε καταστροφική αυτοκριτική… Εντάξει, κάποια λάθη έγιναν αλλά μπρος τα κάλλη τι είναι ο πόνος…  Θα είχαμε καταφέρει όλα αυτά αν δεν είχε εφαρμοστεί το εξαιρετικά φιλάνθρωπο πρόγραμμα ΔΝΤ-ΕΕ… Ας μείνουμε λοιπόν στην ουσία και μην χανόμαστε στις λεπτομέρειες. Ας βλέπουμε το δάσος και όχι τα δέντρα… Εντάξει… Εχουν αυτοκτονήσει και περίπου πέντε χιλιάδες Ελληνες σε συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού εξευτελισμού και διασυρμού. Είναι και κάνα-δύο εκατομμύρια άνεργοι απελπισμένοι και άλλα τόσα στην απόλυτη φτωχοποίηση… Είναι και καμμιά διακοσαριά χιλιάδες οι νέοι μας που ξενιτεύτηκαν για τα καλά… Αυτά, όμως όλα είναι μικρά λάθη… Δεν μπορούν να συγκριθούν με τις τρομοκρατικές ενέργειες, που οργανώνουν και εκτελούν οι Τζιχαντιστές με θύματα μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες αθώους… Μην χάσουμε τώρα τον Δυτικότροπο Αριστοτελικής προέλευσης (ο Θεός να το κάνει) ορθολογισμό μας… Και εδώ, που τα λέμε, η Κριστίν δεν είχε ανάμιξη στην κατασκευή του προγράμματος… Την εκτέλεση επιβλέπει του έργου, που σχεδίασε εκείνος ο Πρίαπος ο Ντομινίκ… Ο στενός φίλος του δικού μας ΓΑΠ…  Ευτυχώς, που στην πράξη εκτός από τους προαναφερθέντες υπέρμαχους του περσινού ΝΑΙ, ασμένως «ευρωπαϊστές» αναδεικνύονται και οι υποδείξαντες ΟΧΙ, για πρώτη φορά αριστεροκυβερνώντες, που θεϊκά και εν τρισίν ημέραις το μετέτρεψαν σε ηρωϊκότατο κωλοτουμπάτο ΝΑΙ…
Εν πάσει περιπτώσει η ΦΑΙΑΚΙΑ ενώνει την φωνή της με όλες (παλαιάς και νεώτερης κοπής) υγιείς δυνάμεις του τόπου : Κάτω τα χέρια από την Κριστίν!!!

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: ΓΙΑΤΙ;

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Σαμίρ Αμίν, που αντιγράφουμε από την ISKRA, μεταφρασμένο από τα Γαλλικά (*Πηγή: activistis.gr. Μετάφραση από τα Γαλλικά: Φωτεινή Μαστρογιάννη. Επιμέλεια: Φωτούλα Ιωαννίδου - Τσιρώνη). Το θέμα άπτεται λεπτών ιδεολογικών ζητημάτων μέσα στην αριστερά και-κατά την ταπεινή μας γνώμη- επιβεβαιώνει κρίσεις και ανεπάρκειες. Παραθέτουμε:

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: ΓΙΑΤΙ;

BREXIT ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
---000_Samir_AminΗ υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τηστρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένα απαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.
Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑΕυρώπηΙαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.
Τα οικονομικά και κοινωνικά μέσα του Κράτους (υπακοή των εργαζόμενων στις απαιτήσεις του εργοδότη, οργάνωση της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας, κατακερματισμός της αγοράς εργασίας) και οι πολιτικές παρεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών επεμβάσεων) συνδέονται και συνδυάζονται για την επίτευξη ενός και μοναδικού στόχου: τη μεγιστοποίηση των εσόδων με την προστασία των «εθνών».
Ο νεο-φιλελεύθερος ιδεολογικός λόγος υποστηρίζει τη δημιουργία μιας τάξης που βασίζεται αποκλειστικά στην γενικευμένη ελεύθερη αγορά, όπου οι μηχανισμοί θα είναι αυτορρυθμιζόμενοι και θα παράγουν το κοινωνικά βέλτιστο (κάτι το οποίο είναι προφανώς ψευδές), υπό την προϋπόθεση ότι ο ανταγωνισμός είναι ελεύθερος και διαφανής (δηλαδή κάτι που δεν είναι και δεν μπορεί να είναι στην εποχή των μονοπωλίων), και ισχυρίζεται ότι το κράτος δεν έχει κανένα ρόλο παρά να εγγυάται τηλειτουργία του εν λόγω ανταγωνισμού (που είναι σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζει: απαιτεί τηνενεργό παρέμβαση του κράτους υπέρ του, άρα ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια πολιτική του κράτους). Αυτή η έκφραση της ιδεολογίας του «νεοφιλελεύθερου ιού»- απαγορεύει την κατανόηση της πραγματικής λειτουργίας του συστήματος, όπως είναι οι λειτουργίες που το κράτος και η εθνική κυριαρχία εκπληρώνουν.
Οι ΗΠΑ αποτελούν το παράδειγμα μιας πρακτικής εφαρμογής της «αστικής» έννοιας της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή μία κυριαρχία που βρίσκεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου των χρηματιστικώνμονοπωλίων. Το «εθνικό» δικαίωμα ωφελεί τις Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνοντας την υπεροχή του «διεθνούς δικαίου». Το ίδιο δικαίωμα ίσχυε στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης του δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα.
Έχουν αλλάξει τα πράγματα με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο ευρωπαϊκός λόγος εντάσσει, μέσω της υποταγής, την εθνική κυριαρχία στο "ευρωπαϊκό δίκαιο", κάτι που εκφράζεται μέσα από τις αποφάσεις των οργάνων των Βρυξελλών και της ΕΚΤ, σύμφωνα με τις Συνθήκες του Μάαστριχτ και τηςΛισσαβόνας. Η ελευθερία της επιλογής των ψηφοφόρων περιορίζεται από την υπερεθνική ύπαρξη που είναι σύμφωνη με τις επιταγές του νεο-φιλελευθερισμού. Όπως δήλωσε η Μέρκελ: «Αυτή η επιλογή πρέπει να είναι συμβατή με τις απαιτήσεις της αγοράς» πέρα από αυτή χάνει τη νομιμότητά της. Ωστόσο, σε αντίστιξη με αυτό το λόγο, η Γερμανία υποστηρίζει με πολιτικές πράξεις την εθνική της κυριαρχία και επιδιώκει να υποτάξει τους Ευρωπαίους εταίρους της στις απαιτήσεις της. Η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει τον ευρωπαϊκό νεο-φιλελευθερισμό για να καθιερώσει την ηγεμονία της, ιδιαίτερα στη ζώνη του ευρώ. Η Μεγάλη Βρετανία – με την επιλογή του Brexit – επέλεξε με τη σειρά της να εφαρμόσει τα οφέλη της άσκησης της δικής της εθνικής κυριαρχίας.
Μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι ο «εθνικιστικός λόγος» και ο απεριόριστος θαυμασμός του για τις αρετές της εθνικής κυριαρχίας, όταν γίνεται κατανοητός με αυτό τον τρόπο (αστικο-καπιταλιστικής κυριαρχίας) χωρίς να αναφέρεται το ταξικό περιεχόμενο το οποίο εξυπηρετεί, υπήρξε πάντα αντικείμενοεπιφυλάξεων, για να το θέσω ήπια, των ρευμάτων του αριστερού-lato sensu, δηλαδή, όλων εκείνων που επιθυμούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
Ωστόσο, θα πρέπει να μειωθεί η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας μόνο με τους όρους του «αστικού εθνικισμού». Η υπεράσπιση αυτή ωστόσο είναι απαραίτητη για την εξυπηρέτηση άλλων κοινωνικών συμφερόντων πέραν αυτών του επικρατούντος καπιταλιστικού μπλοκ. Θα πρέπει, λοιπόν, να συνδέεται στενά με την στρατηγική εξόδου από τον καπιταλισμό και δέσμευσης προς τον μακρύ δρόμο προς τονσοσιαλισμό.
Αποτελεί αναπόφευκτη προϋπόθεση της πιθανής προόδου προς την κατεύθυνση αυτή. Ο λόγος είναι ότι η πραγματική αιτία του παγκόσμιου φιλελευθερισμού δεν θα είναι παρά το προϊόν άνισης προόδου μιας χώρας σε βάρος μιας άλλης από τη μια στιγμή στην άλλη. Το παγκόσμιο σύστημα (και το Ευρωπαϊκό υποσύστημαουδέποτε έχει μεταμορφωθεί «από τα πάνω», μέσω των συλλογικών αποφάσεων της «διεθνούς κοινότητας» (ή της «ευρωπαϊκής»). Οι εξελίξεις των συστημάτων αυτών δεν υπήρξαν ποτέ παρά το αποτέλεσμα αλλαγών που συμβαίνουν στα κράτη που τα συνθέτουν και αφορούν την εξέλιξη των σχέσεων εξουσίας μεταξύ τους. Το πλαίσιο που ορίζεται από το κράτος έθνος») παραμένει εκείνο στο οποίο ξεδιπλώνονται με αποφασιστικό τρόπο οι αγώνες που μεταμορφώνουν τον κόσμο.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

"Κουτί" του ήλθε

Ο "αγώνας" του Τούρκου Προέδρου υπερ του "εκδημοκρατισμού" της γείτονος δεν έχει το προηγούμενό του. Γράφει σχετικά ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης.

Ο από μηχανής “Αλλάχ…”

Βοήθησε τελικά το Σουλτάνο αφού οι στρατοκράτες με την κραυγαλέα αποτυχία του πραξικοπήματος τους, έδωσαν την ευκαιρία στον Ταγίπ να πραγματοποίηση το δικό του πραξικόπημα παγιώνοντας τη δικτατορία του ! «Καθαρίζει την Τουρκία από το καρκίνωμα…» ο Ερτογκάν, απολύοντας αμέτρητες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους και ένστολους όλων των βαθμίδων!  Φυλακίζοντας, βασανίζοντας και ίσως αύριο και τουφεκίζοντας αντιπάλους… Υπάρχουν διάφορες εκδοχές που προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και τα ευτράπελα της αποτυχίας του εγχειρήματος της ανατροπής του καθεστώτος Ερτογκάν από τους στρατοκράτες, σε μια χώρα που κατ’ επανάληψη έχει πάρει Νόμπελ επιτυχίας στρατιωτικών πραξικοπημάτων… Και βέβαια όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές έχουν λογικοφανείς αφετηρίες , μακριά όμως από μια πειστική απάντηση για το τι ακριβώς συνέβη τη μοιραία εκείνη βραδιά… Αυτά  όμως αποτελούν παρελθόν έστω και πρόσφατο. Ενδιαφέρον τώρα παρουσιάζουν τα μελλούμενα, όπως ο δρόμος που θα ακολουθήσει η πολυεθνική Τουρκία του Ερτογκάν, με τα πολλά ανοιχτά εσωτερικά και εξωτερικά μέτωπα , με κυρίαρχο πάντα το κουρδικό και σήμερα με ένα στρατό που ξεγυμνωμένος δέρνετε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας. Με υψηλόβαθμους επιτελικούς αξιωματικούς σιδηροδέσμιους με εμφανή σημάδια κακοποίησης. Έναν στρατό μέχρι χθες αδιαφιλονίκητο σύμβολο ισχύος και σήμερα ταπεινωμένο… Παράλληλα το κατ’ εξοχή σοβαρότατο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει άμεσα  το καθεστώς Ερτογκάν, είναι οι ταραγμένες σχέσεις του με την Ουάσιγκτον. Σχέσεις οι οποίες δεν χαρακτηρίζονταν από συνεχή νηνεμία και κατά το παρελθόν, το αντίθετο μάλιστα. Θα πρέπει να θυμηθούμε την άρνηση της Άγκυρας στη διέλευση αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το τουρκικό έδαφος το 2003 στην εισβολή του Ιράκ. Το επεισόδιο της σύλληψης των τούρκων κομάντος από αμερικανούς στο Βόρειο Ιράκ και τη ιδιαίτερη «περιποίηση» τους…Την περίπτωση της αιματηρής κατάληψης του τουρκικού πλοίου αλληλεγγύης «Μαβί Μαρμαρά» από ισραηλινούς κομάντος, γεγονός που τάραξε τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ-ΗΠΑ. Και η πρόσφατη φωτογράφιση ανδρών των αμερικανικών δυνάμεων με κουρδικές στολές του PYG της Συρίας και του ΡΚΚ, με δημοσίευση τους σε δυτικά πρακτορεία ειδήσεων! Γεγονός που εκτίναξε την οργή του Σουλτάνου στα ύψη… Έτσι όταν ο Ερτογκάν ενοχοποιεί τον Γκιουλέν για την οργάνωση του πραξικοπήματος, στην πραγματικότητα  κατηγορεί καλυμμένα την Ουάσιγκτον ότι το ενεργοποίησε μέσα από Νατοϊκά κανάλια... Απαιτεί επιτακτικά την έκδοση του ιμάμη Γκιουλέν , του εγκατεστημένου στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, γνωρίζοντας ότι αυτή η απαίτηση δεν θα γίνει αποδεκτή από τις αμερικανικές αρχές. Η ενοχή των ΗΠΑ θα αιωρείται πάντα, «δικαιολογώντας» τις όποιες μελλοντικές αποφάσεις του Ερτογκάν σχετικά με την εξωτερική του πολιτική… Το έστω σύντομο μπλακ-άουτ στη Νατοϊκή βάση του Ιντσιρλίκ είναι μια επιβεβαίωση των παραπάνω και ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι εκεί ήταν ο πυρήνας της εξέγερσης… Όμως το Ιντσιρλίκ δεν είναι μια οποιαδήποτε βάση, από εκεί ξεκινάνε οι βομβαρδισμοί της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και στο Ιράκ. Παράλληλα η σύλληψη του διοικητή της Δεύτερης Στρατιάς που οι επιχειρησιακές αρμοδιότητες του στα σύνορα Συρίας, Ιράκ προϋποθέτουν τον καθημερινό επιχειρησιακό συντονισμό του με τη Στρατιωτική Ιεραρχία των ΗΠΑ, δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τις σχέσεις Ερτογκάν-Ουάσιγκτον. Ό,τι σημαίνουν όλα αυτά για την περαιτέρω πορεία του Ερτογκανικού καθεστώτος θα το δείξει ασφαλώς ο χρόνος , μετά και το ταξίδι του Ταγίπ στη Ρωσία του Πούτιν, ο οποίος κατά μια εκδοχή τον προειδοποίησε για το αποτυχόν πραξικόπημα… Όμως αυτή η αιματηρή μάχη προκειμένου η εξουσία να περάσει από το Σουλτάνο Ερτογκάν στους χασάπηδες στρατοκράτες, δεν έχει σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα του Λαού της Τουρκίας. Ένας Λαός που πλημμύριζε τις πλατείες , με πρώτη τη πλατεία Ταξίμ, αντιμετωπίζοντας ένοπλους ένστολους και ελεύθερους σκοπευτές, απαιτώντας τέλος στις δολοφονίες κούρδων αμάχων, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, δημοκρατικά δικαιώματα και όχι θεοκρατικά πισωγυρίσματα… Ασφαλώς και δεν θα διαδήλωνε στους δρόμους και στις πλατείες για μια Τουρκία της μπούρκας ή του ανώτατου επαναστατικού στρατιωτικού συμβουλίου των πραξικοπηματιών… Αυτό το σημαντικό κομμάτι του προοδευτικού δημοκρατικού , αριστερού τουρκικού Λαού δεν κραύγαζε το ξημέρωμα του Σαββάτου 16/7, υπέρ του Σουλτάνου Ερτογκάν, ούτε δάκρυζε για την αποτυχία των στρατοκρατών… Ας μην μπερδεύουν λοιπόν κάποιοι, αυτό το Λαό , με την οχλοβοή των καλεσμένων για βοήθεια του Σουλτάνου, από τους μιναρέδες των Ιμάμηδων… 

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Υποφέρουμε αλλά πρέπει και να το "νοιώθουμε".

Οπως, πιθανόν,  θα έχετε διαπιστώσει, η επιλογή φιλοξενούμενων κειμένων στην ΦΑΙΑΚΙΑ δεν γίνεται με κριτήριο την συμφωνία επί των απόψεων αλλά το ενδιαφέρον -κατά την κρίση μας- της θεματολογίας. Γι' αυτό και δεν εξαιρέσαμε ποτέ κείμενα, που ελάχιστα ή καθόλου συμφωνούσαμε και αφού βεβαίως η τποθέτησή δεν περιέκλειε αντιδραστική και φασιστική επιχειρηματολογία...
Το κείμενο όμως, που φιλοξενούμε τώρα αισθανόμαστε την ανάγκη να δηλώσουμε, ότι θα το υπογράφαμε (στα περισσότερα σημεία του) με τα δυό μας χέρια. Εχει δημοσιευτεί στην ιστότοπο Kommon. Πρόκειται για το άρθρο του Δημήτρη Κατσορίδα: ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ και ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Εξόχως σημαντικό, πάντοτε κατά τη γνώμη μας, για Μαρξικούς, Μαρξιστές και "Μαρξιστές".

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ και ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, έλεγε ο Ράιχ, διαμορφώνεται από τη ζωή του, τις συνθήκες ύπαρξής του, αναπτύσσεται πάνω στη βάση τους, τις αναπαράγει και τις αντανακλά.Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα προβλήματα που αγγίζουν τη σφαίρα της καθημερινότητας είναι υποχρεωμένη η Αριστερά να τα λάβει υπόψη της και να μην τα υποτιμάει. Αν η Αριστερά θέλει να προσελκύει τον κόσμο στη χαρά του να κάνει πολιτική είναι αναγκαίο να πολιτικοποιήσει την καθημερινότητα.
Μια από τις αιτίες της ήττας των σοσιαλιστικών ιδεών είναι η έλλειψη μιας μαρξιστικής πολιτικής ψυχολογίας, η οποία θα επιχειρήσει να μελετήσει με ποιον τρόπο αναπτύσσεται η ταξική συνείδηση και γιατί δεν αναπτύσσεται αυθόρμητα κάτω από τις κοινωνικές πιέσεις. Αυτή η ανεπάρκεια και υποτίμηση από μέρους της Αριστεράς ωφέλησε τον αντίπαλο, ο οποίος χρησιμοποίησε την ψυχολογία, όπως και άλλες επιστήμες (οικονομία, ιστορία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία κλπ.), για δικό του όφελος και την έκανε ένα από τα ισχυρότερα όπλα του.
Κατά συνέπεια, η επιστημονική έρευνα και η πολεμική ενάντια στην αστική επιστήμη, σε όλους τους τομείς, αποτελεί μέρος της πολιτικής δράσης και γι’ αυτό επιβάλλεται να δούμε τη θεωρία ολιστικά.
Δηλαδή,  να πάψουν τα στεγανά που υπάρχουν μεταξύ των διαφόρων επιστημών, αλλά και στο εσωτερικό του κάθε επιστημονικού τομέα (της οικονομίας, της πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της ψυχολογίας, της ιστορίας κλπ.), διότι ο τελικός σκοπός είναι η προαγωγή των αναγκών της κοινωνίας και των ανθρώπων.
Υπό αυτήν την έννοια, ίσως είναι αναγκαίο να δούμε ότι η ταξική συνείδηση των μισθωτών βρίσκεται σε πολύ συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις είναι προσωπικής υφής: δηλαδή, σε καθημερινά προβλήματα και μικροζητήματα που περιλαμβάνουν τις καλές ή κακές σχέσεις μέσα στην οικογένεια και τις υποχρεώσεις προς αυτήν, τις δυσκολίες ανατροφής και τη σχολική επίδοση των παιδιών, τα χαμηλά εισοδήματα, τον περιορισμό μέχρις ελαχιστοποίησης του ελεύθερου χρόνου, την έλλειψη επικοινωνίας με τους φίλους, τη διατροφή, τις σεξουαλικές σχέσεις, τον περιορισμό των ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων (κινηματογράφος, θέατρο, διασκέδαση, χορός, αθλητισμός, εκδρομές), την αγορά ή την επίπλωση του σπιτιού, την καθημερινή πίεση από τον εργοδότη, τον χαμένο χρόνο και την κούραση από το συγκοινωνιακό χάος και διάφορα άλλα τέτοια ζητήματα που αφορούν αυτό που ονομάζουμε προβλήματα της καθημερινής ζωής και ποιότητα ζωής.
Η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, έλεγε ο Ράιχ, διαμορφώνεται από τη ζωή του, τις συνθήκες ύπαρξής του, αναπτύσσεται πάνω στη βάση τους, τις αναπαράγει και τις αντανακλά. «Ο κόσμος δημιουργείται, χρησιμοποιείται και μεταβάλλεται μονάχα από τον άνθρωπο, μέσω της θέλησής του να ενεργήσει και της βλέψης του στην ευτυχία – με δύο λόγια, από την ψυχική του ύπαρξη. Αυτό το ξέχασαν εδώ και πολύ καιρό όλοι αυτοί οι ‘’μαρξιστές’’ που εκφυλίστηκαν σε οικονομιστές. Εάν μια οικονομική και κοινωνική πολιτική… πρόκειται να είναι μαρξιστική, τότε πρέπει να συνδεθεί με την ασήμαντη, κοινότυπη, πρωτόγονη, απλή καθημερινή ζωή και τις επιθυμίες των πλατύτερων μαζών του λαού με όλη την ιδιομορφία της κοινωνικής τους κατάστασης» (Β. Ράιχ).
Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα προβλήματα που αγγίζουν τη σφαίρα της καθημερινότητας είναι υποχρεωμένη η Αριστερά να τα λάβει υπόψη της και να μην τα υποτιμάει. Αν η Αριστερά θέλει να προσελκύει τον κόσμο στη χαρά του να κάνει πολιτική είναι αναγκαίο να πολιτικοποιήσει την καθημερινότητα. «Πολιτικοποιείστε λοιπόν την προσωπική ζωή, τις διασκεδάσεις, τα χορευτικά κέντρα, τους κινηματογράφους, τις αγορές, τις κρεβατοκάμαρες, τα ξενοδοχεία, τα καταστήματα στοιχημάτων! Η επαναστατική ενέργεια βρίσκεται στην καθημερινή ζωή!», έλεγε πάλι ο Ράιχ.
Η Αριστερά χρειάζεται να ανακαλύψει και να προβάλει ένα θετικό πρόταγμα, το οποίο θα ξεκινά από το θυμικό και ταυτόχρονα θα έχει στρατηγική. Διότι, αν με την αντι-ηγεμονία εννοούμε μια νέα ηγεμονία, τότε με το αντι-καπιταλισμό τι εννοούμε; Ο αντι-καπιταλισμός δεν είναι θετικό πρόταγμα. Υπό μία ετυμολογική έννοια αντί του καπιταλισμού, τι θέλουμε; Έναν νέο καπιταλισμό;
Βέβαια, το θετικό πρόταγμα χωρίς το συναίσθημα είναι μισό. Διότι, δεν λείπουν από την Αριστερά τα προτάγματα, τα προγράμματα και τα οράματα. Ασχολούμαστε πολύ νοητικά με το σχέδιο, την οργάνωση και τις μορφές πάλης, αλλά δεν ασχολούμαστε με τα συναισθήματα του κόσμου, τη θλίψη και τον πόνο του. Λέμε, μόνο, τι πρέπει να γίνει. Όμως, ένας πληγωμένος και θυμωμένος άνθρωπος δεν έχει διάθεση να μπει σε «πρέπει».
Εδώ τίθεται το ερώτημα: οι θυμωμένοι άνθρωποι θα φέρουν την αλλαγή ή οι δυναμωμένοι; Ο θυμωμένος μπορεί να είναι δημοκρατικός; Απεναντίας, μπορεί να βλάψει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους. Μόνο αν διεργαστείς τον θυμό σου μπορείς να ξεμπλοκάρεις. Και προς αυτήν την κατεύθυνση το παράδειγμα και η δράση είναι τα εργαλεία.
Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και απαντήσεις. Και είναι καλό να το ομολογήσουμε και να το παραδεχτούμε. Είναι ένα πρώτο βήμα για την ανίχνευση λύσεων: να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει καμία σταθερά. Αλήθεια, από πού να πιαστεί κανείς σήμερα; Από ποιο όραμα; Είναι, άραγε, το όραμα ο σοσιαλισμός; Και αν ναι, πώς τον εννοούμε; Και πώς θα ξέρουμε πώς τον εννοούμε, αν δεν κουβεντιάσουμε μεταξύ μας και αν δεν το μοιραστούμε; Αν δεν πούμε πόσο καημό έχουμε και γιατί; Αν αυτά και άλλα ακόμη, δεν τα πούμε σε έναν πολιτικό φορέα που έχουμε αποφασίσει να συνυπάρχουμε, πώς θα καταλάβουμε ότι είμαστε μαζί και ότι έχουμε έναν κοινό στόχο;
Θέλουμε μια Αριστερά, η οποία θα βγάζει πάθος γι’ αυτά που πιστεύει και αγωνίζεται. Χωρίς πάθος δεν έχει γίνει καμία αλλαγή στην κοινωνία. Καμία δημιουργία.
Δεν είναι σε αντιδιαστολή η λογική με το συναίσθημα, με το πάθος. Και δεν υπάρχει λόγος να επιλέγουμε ανάμεσα στα δύο. Χρειάζεται να αναπτύσσονται και τα δύο. Αν αναπτύσσουμε μόνο τη λογική μπορεί να γίνουμε ανάλγητοι ή ακόμη χειρότερα να προβούμε σε αγριότητες. Για παράδειγμα, αν είσαι στρατιώτης και λειτουργείς με το συναίσθημα δεν μπορείς να σκοτώσεις τον «εχθρό». Αν, λοιπόν, το συναίσθημα και το πάθος αναπτυχθούν παράλληλα με τη λογική, ο νους δεν μπορεί να κάνει αγριότητες. Γι’ αυτό είναι θεμιτό να αξιοποιήσουμε τόσο τη λογική γι’ αυτά που είναι φτιαγμένη όσο και το συναίσθημα γι’ αυτά που είναι φτιαγμένο.
Τέλος, θέλουμε μια Αριστερά που δεν θα έχει ανάγκη τη νίκη, την οποία βεβαίως χρειάζεται να την κυνηγήσουμε, αλλά και αν αυτή δεν έρθει να μη θεωρήσουμε ότι πήγε χαμένος ο χρόνος μας. Εξάλλου, η δική μας προσωπική ζωή είναι ένα πολύ μικρό μέγεθος στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι αν η διάρκεια της ζωής μας είναι μικρή, αλλά πώς χρησιμοποιούμε τον χρόνο της. Έτσι, το συναίσθημα της ματαίωσης δεν θα υπάρξει αν έχουμε αφήσει κάτι πίσω μας, μια παρακαταθήκη και ως άτομα και ως Αριστερά.
Ο σοσιαλισμός είναι ένας ανάμεσα σε πολλά ιστορικά σχέδια. Το πιο σχέδιο θα επικρατήσει είναι το ζητούμενο. Το ερώτημα, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;» εκεί ακριβώς παραπέμπει.

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Τεχνικές χειραγώγησης...

Η συζήτηση για την κατωχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών μπροστά στην συνταγματική αναθεώρηση στην Ελλάδα του 2016 μοιάζει με ανέκδοτο ...σουρρεαλιστικού χαρακτήρα.... Σχετικό με το θέμα το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου στην Εφημερίδα των Συντακτών απόπου και αντιγράφουμε.

Ο Τσίπρας, οι προτάσεις κι ο Περικλής

Ανθυπομειδιά κανείς (πικρά, όχι πικρόχολα) διαβάζοντας ότι επιθυμία του Ελληνα πρωθυπουργού είναι να συμπεριλάβει στις προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος την κατοχύρωση του κοινωνικού χαρακτήρα των δημόσιων αγαθών ή, ακόμη, την ενίσχυση του ρόλου της Βουλής απέναντι στην κεντρική εξουσία.
Μάλιστα. Την ίδια ώρα: η συγκατανευσιφάγος αριστερή κυβέρνηση έχει ξεπουλήσει (πραγματικά μπιρ παρά) λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, κάθε φιλέτο της δημόσιας περιουσίας. Από τη μια· από την άλλη ούτε παράγραφος νόμου δεν γίνεται αποδεκτή εάν δεν δώσουν την έγκρισή τους οι δανειστές.
Πλήρης βιασμός και αντιστροφή της πραγματικότητας! Το εντυπωσιακό δεν είναι αυτό, όχι· κάθε πολιτικός μπορεί να ξεφουρνίζει τα ψεύδη του ή τις αναλήθειές του -εκείνο που σχεδόν συγκλονίζει είναι ότι καταφέρνει και πείθει το πόπολο ότι οι προθέσεις του είναι αγνές, ότι διακατέχεται από το πάθος για εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και για κοινωνική μέριμνα, τάχα.
Θα τολμήσω (επειδή πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της γελοιοποίησης) να παραθέσω ένα απόσπασμα από τον Περικλή του Πλούταρχου (8,5): Αρχιδάμου δε του Λακεδαιμονίων βασιλέως πυνθανομένου πότερον αυτός ή Περικλής παλαίει βέλτιον, «όταν», είπεν, «εγώ καταβάλλω παλαίων, εκείνος αντιλέγων ως ου πέπτωκε, νικά και μεταπείθει τους ορώντας».
Εχει ενδιαφέρον. «Οταν λοιπόν ρωτήθηκε κάποτε ο βασιλιάς των Σπαρτιατών Αρχίδαμος ποιος τάχα είναι ο καλύτερος παλαιστής, ο ίδιος ή ο Περικλής, έτσι απάντησε: Ακόμη κι όταν τον βάζω κάτω, εκείνος το αρνείται και λέει ότι δεν έπεσε (και όχι μόνο αυτό)· πείθει, τελικά, ακόμη κι αυτούς που ήσαν παρόντες και τον είδαν να πέφτει!»
Αρχίζω ν' αναρωτιέμαι αν είναι τόσο καλά δασκαλεμένος ή πληροφορημένος ο κ. Τσίπρας και αντιστρέφει έτσι άνετα την αλήθεια χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού ξέρει (;) ότι έτσι λειτουργεί το πολιτικό θέατρο, ότι δηλαδή και να αντιδράσει κάποιος το μόνο που θα καταφέρει είναι, πρώτον, να κατηγορηθεί ως δεξιός και, δεύτερον, να λοιδορηθεί (τουλάχιστον). Πάντως ακόμη ομιλεί και πράττει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα (!), σαν να είναι ακόμη στην αντιπολίτευση και να ρητορεύει.
Φαίνεται ακατανόητο αλλά δεν είναι· είναι η ελληνική πραγματικότητα της πολιτικής (αυτής) της Αριστεράς κατά τον εικοστό πρώτο αιώνα, παρακαλώ. Και ποια δημόσια αγαθά έχουν απομείνει στην ελληνική επικράτεια;
Ο ήλιος, ο αέρας και ο Παρθενώνας... -και τα νησιά και τα βουνά δεν τα βλέπω και πολύ στέρεα... Ας περάσουν τουλάχιστον οι προτάσεις για αλλαγή στον νόμο περί ευθύνης υπουργών (που υποτίθεται θα περιορίσει τα προνόμιά τους και θα αναγκάζονται να λογοδοτούν όποτε προκύψει) και ας πάψει (αναμορφωθεί, έστω) το καθεστώς χρηματοδότησης των κομμάτων· και τα δημοψηφίσματα αποδεκτά.
Ε, και όταν βγούμε από τα μνημόνια θα επανέλθει η ομαλότητα στη χώρα (την οικονομία της, τον πολιτισμό της, το δίκαιο και την ηθική της). Δεν κατάλαβα καλά τι θα γίνει με τις σχέσεις Εκκλησίας - κράτους (κάτι για λεπτές ισορροπίες μόνο έγινε λόγος).
ΥΓ. Αντλησα το χωρίο του Πλούταρχου από το βιβλίο Αγών Ομήρου του Φρ. Νίτσε, εκδ. Gutenberg (πρόλογος-μετάφραση-σχόλια Βαγγέλης Δουβαλέρης, φιλολογική επιμέλεια-σχόλια Ηρκος Ρ. Αποστολίδης). Ευχαριστώ θερμά για τα βιβλία-δώρα τους.

Για τα Τουρκικά...

Την άποψή του καταθέτει στην ISKRA ο Δημήτρης Σαραφιανός, μέλος της ΠΓ της ΛΑ.Ε για τα διαδραματιζόμενα στην Τουρκία... Αναπαράγουμε το πλούσιο σε πληροφόρηση άρθρο.

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ 
ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
ΜΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Η εκδήλωση ενός αιματηρού πραξικοπήματος από τμήματα του στρατού, οι συγκρούσεις των τμημάτων αυτών με την αστυνομία, λαϊκές δυνάμεις και επίλεκτες δυνάμεις στρατοχωροφυλακής, οι εκτεταμένες εκκαθαρίσεις σε όλα τα τμήματα του κρατικού μηχανισμού (κατασταλτικού και ιδεολογικών), η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης (ήτοι κοινοβουλευτικής δικτατορίας) και φυσικά ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη ΝΑ Τουρκία κατά των Κούρδων δείχνει ότι στη γειτονική μας χώρα ξεδιπλώνεται μια βαθιά πολιτική κρίση που παίρνει ανοιχτά χαρακτηριστικά κρίσης του κράτους. Μια κρίση που θα διαρκέσει αρκετά. Το πώς φτάσαμε εδώ και το τι στάση οφείλει να κρατήσει η Αριστερά στη χώρα μας αποτελεί αντικείμενο έντονων αντιπαραθέσεων.
Είναι εντυπωσιακές οι μεταμορφώσεις του πολιτικού πεδίου στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια, αν σκεφτεί κανείς ότι το 2007 ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, το Συνταγματικό δικαστήριο και ο πρώην πρόεδρος της Τουρκίας (που διόρισε τα μέλη του δικαστηρίου) άνοιγαν ένα μέτωπο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση του ΑΚP προκειμένου να αντιταχθούν στην επιλογή του Γκιουλ για την προεδρεία της δημοκρατίας, επειδή η σύζυγός του φορούσε μαντήλα. Μόλις δηλαδή 9 χρόνια πριν διατηρείτο στις υψηλότερες κρατικές βαθμίδες το βαθύ κράτος της παραδοσιακής στρατοκρατικής κεμαλικής γραφειοκρατίας που αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως θεματοφύλακα της λαϊκότητας του κράτους. Τέσσερα χρόνια μόλις μετά, το 2013 το ΑΚΡ ένιωθε τη δύναμη να εξαγγείλει μέτρα, όπως η απαγόρευση του αλκοόλ ή του φιλιού σε δημόσιους χώρους (μέτρα που συνέβαλαν φυσικά στο ξεδίπλωμα της εξέγερσης του πάρκου Γκεζί).
ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
Το βάθος όμως της αντιπαράθεσης έλκει τις ρίζες του στις προηγούμενες δεκαετίες και σχετίζεται με τις κοινωνικές και οικονομικές μεταλλαγές στο συνασπισμό εξουσίας. Τα ισλαμικά κόμματα, κυρίως όπως αυτά περιστρέφονταν γύρω από το κίνημα Μιλί Γκιορούς του Ν. Ερμπακάν, εξέφραζαν παραδοσιακά μικροαστικά τμήματα της Τουρκίας, ιδίως των πιο καθυστερημένων περιοχών της Ανατολίας. Όπως και σε άλλες περιοχές της Μ. Ανατολής τα κινήματα αυτά έστηναν δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, εκπαίδευσης, αλλά και επιχειρήσεις στις οποίες έβρισκαν δυνατότητα κοινωνικής έκφρασης, αλλά και ανόδου ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Σε ιδεολογικό επίπεδο τα κόμματα αυτά εξέφραζαν ένα έντονο συντηρητισμό και μια αντιδυτική προσέγγιση, καταγγέλλοντας την διάλυση των παραδοσιακών αξιών από το φιλοδυτικό προσανατολισμό του κεμαλικού κράτους, το οποίο ας μην ξεχνάμε δεν αποτελούσε μόνο ένα πολιτικό μηχανισμό με το στρατό και τη γραφειοκρατία στο κέντρο του, αλλά και ένα κοινωνικό πόλο με τις δικές του επιχειρήσεις και ήταν ο βασικός πυλώνας σταθερότητας και εξασφάλισης των συμφερόντων της αστικής τάξης στην Τουρκία. Στην περίοδο όξυνσης των εργατικών διεκδικήσεων και της ταξικής πάλης στην Τουρκία τη δεκαετία του 1970, τα ισλαμικά κόμματα ενισχύθηκαν από το κράτος ως μοχλός χτυπήματος της τουρκικής αριστεράς. Και πράγματι τα κόμματα αυτά – μαζί με την ανοικτή καταστολή – αποτέλεσαν πολύ πιο αποφασιστικό μέσο για το χτύπημα της αριστεράς από τα καθοδηγούμενα από το κράτος φασιστικά κόμματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και τα ίδια τα ισλαμικά κόμματα δεν δέχονταν ισχυρά κατασταλτικά χτυπήματα σε περιόδους πολιτικών κρίσεων και ανοιχτής παρέμβασης του στρατού, αλλά και απαγόρευση λειτουργίας τους από το Συνταγματικό δικαστήριο: το 1997, μόλις 1 χρόνο μετά την εκλογή του Ερμπακάν στην πρωθυπουργία, καθαιρέθηκε με παρέμβαση του Προέδρου και του Συνταγματικού Δικαστηρίου και το κόμμα του (για πολλοστή φορά) απαγορεύθηκε.
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ
Όμως το ίδιο χρονικό διάστημα σημαδεύει μια στροφή τόσο στην στάση των ισλαμικών κομμάτων, όσο και στην οικονομική πολιτική της Τουρκίας. Η παραδοσιακή οικονομική πολιτική του τουρκικού κράτους στηριζόταν στην ενίσχυση του τουρκικού κεφαλαίου με ενίσχυση των εξαγωγών και υποκατάσταση των εισαγωγών, ενώ βασικός ήταν ο ρόλος του κράτους (και του στρατού) σε πολλές επιχειρήσεις (όπως πχ το κρατικό μονοπώλιο καπνού και ποτών). Σε ένα πεδίο κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού σε διεθνές επίπεδο και ανοίγματος των αγορών, το μοντέλο αυτό αποτελούσε τροχοπέδη για την περαιτέρω ανάπτυξη του τουρκικού κεφαλαίου. Παρά το ότι η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και του ανοίγματος στις διεθνείς αγορές κατέστη σύντομα ο κυρίαρχος προσανατολισμός όλων των μερίδων της τουρκικής αστικής τάξης το μεγαλύτερο δυναμισμό επεδείκνυαν τμήματα του κεφαλαίου με ιδιαίτερες σχέσεις με τα ισλαμικά δίκτυα. Ο – μόλις το 1990 – ιδρυθείς σύνδεσμος μικρομεσαίων επιχειρήσεων (MUSIAD), χαρακτηριζόμενος και ως ο ισλαμικός ΣΕΒ σε αντιπαράθεση με τον παραδοσιακό τουρκικό ΣΕΒ (TUSIAD) συγκέντρωσε γύρω του ορισμένες από τις πιο δυναμικές επιχειρήσεις, οργανώνοντας ταυτόχρονα δικούς του μηχανισμούς κοινωνικής πρόνοιας. Σε αυτό το πεδίο αναπτύχθηκε και το κίνημα Gulen που επένδυσε στο χτίσιμο ιδιωτικών σχολείων που λειτουργούσαν με υποτροφίες και έδιναν τη δυνατότητα σε παιδιά λαϊκών τάξεων να εκπαιδευθούν. Με άλλα λόγια το παράλληλο ισλαμικό κράτος που καταγγέλλει σήμερα ο Ερντογάν όχι μόνο δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, αλλά είναι η ίδια μήτρα που γέννησε και το ΑΚΡ.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Το χρέος

Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο contra-xreos.gr αυτρό το βίντεο, που νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο να δούμε. Παραθέτουμε και το σχετικό ενημερωτικό κείμενο του ιστότοπου. Τίτλος: Η κρίση του Ελληνικού Δημόσιου χρέους, μία Ευρωπαϊκή τραγωδία

To video κινούμενων σχεδίων "Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία", είναι αποτέλεσμα της σκληρής εκλαϊκευτικής εργασίας μιας μικρής ομάδας των Productions du Pavé και μια άλλης της CADTM. 
2016-07-22 02 la-crise-de-la-dette
Αυτό το βίντεο επιδιώκει να συνοψίσει, όσο γίνεται πιο απλά και ​ανάλαφρα, τη διαδικασία καταχρέωσης της Ελλάδας που την οδήγησε στη κρίση του δημόσιου χρέους από το 2010. Επιτρέπει επίσης να καταγγελθεί, με πλήθος επιχειρημάτων, η μαζική παραπληροφόρηση που έγινε σχετικά με αυτό το ζήτημα.
Οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτό το βίντεο προέρχονται από την ​έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος
Αυτός ο σύνδεσμος δίνει τη δυνατότητα στο ευρύτερο κοινό να γνωρίσει τα συμπεράσματα ​αυτής ​της έκθεσης.Οι ελληνικοί υπότιτλοι είναι της Ελένης Τσέκερη. ​Το βίντεο "Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία" κυκλοφορεί ήδη στα γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά, ιταλικά, πολωνικά, ουγγρικά,  σερβο-κροάτικα και ελληνικά, ενώ προσεχώς θα υπάρξει και σε άλλες γλώσσες.​



Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Εφτά χρόνια φαγούρα...

Με πικρό χιούμορ σχολιάζει την επικαιρότητα ο ΣΤΑΘΗΣ. Αναπαράγουμε από το enikos.gr και την ISKRA

ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΟΥΝΤΑ, 
ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ
Σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» η Τουρκία για τους επόμενους τρεις μήνες. Σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» και η Γαλλία εδώ και εννέα μήνες. Θα μου πείτε ότι «υπάρχουν διαφορές». Βεβαίως! και στην Ελλάδα νομίζουμε ότι έχουμε Σύνταγμα, αλλά έχουμε Μνημόνιο - η τήρηση
του οποίου (του Μνημονίου) επαφίεται στο φιλότιμο των μνημονιακών κομμάτων. Θα μου πείτε ότι στη Γαλλία σκοτώνονται στους δρόμους με φορτηγά, στην Τουρκία σκοτώνονται μεταξύ τους με τανκς, ενώ εμείς αυτοκτονούμε ήσυχα στα σπίτια μας. Σωστόν! στις
δημοκρατίες υπάρχουν διαβαθμίσεις στο πόσο δικτατορίες έχουν γίνει. Αρχαία υπόθεση οι διαβαθμίσεις. Μια φορά κι έναν καιρό, συνεδρίαζε η Βουλή μιας πόλης ελληνίδος, συμμάχου της Ρώμης - ή υποτελούς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία η διαβάθμιση, με την παρουσία ενός Ρωμαίου επάρχου - ή εκπροσώπου του Ανθυπάτου, ή απεσταλμένου της Συγκλήτου ή του Καίσαρα, πάλι δεν έχει σημασία η διαβάθμιση. Αγόρευαν λοιπόν με υπερβάλλοντα ζήλο ενώπιον του Ρωμαίου οι βουλευτές, έβαζαν στα ελληνικά τους τα καλά τους, βαριόταν εκείνος και ασυναισθήτως άρχισε να χαϊδεύει το σπαθί του (δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα τα κομπολόγια). Τρόμος και πανικός στο Βουλευτήριο - κάτι λάθος είπαμε, σύντροφοι! κάτι λάθος κάναμε, αδέρφια! μπουχός οι Βουλευτές, μπούρμπερη τα ψηφίσματα, «είμαστε όλοι οι λέξεις του Συντάγματος», θα μπορούσε να μουρμουρίσει ο πιο εκπαιδευμένος κιστής, αλλά δεν είχε καιρό για λόγια, μόνον για πηλάλα (η τρεχάλα στα δωρικά).
Καλημέρα σας! Πήρε ο Τσίπρας το μυστρί, πήγε και εγκαινίασε το νοσοκομείο της Σαντορίνης, τον πίστεψε μια ετοιμόγεννη κυρία, πήγε κι αυτή στο νοσοκομείο να λευτερωθεί και τη έστειλαν προς τούτο διακομιδή στην Κρήτη (όπου και η ευτυχής μητέρα γέννησε το μωρό της - να σας ζήσει και να ευτυχήσει!). Τα ίδια,
ή σχεδόν τα ίδια, έπαθαν κι άλλοι προστρέξαντες στο νοσοκομείο, όπου όλοι ηύραν το μυστρί, αλλά άλλος δεν εύρισκε αναισθησιολόγο κι άλλος άλλες ειδικότητες. Πάλι καλά που δεν έπεσαν πάνω στον κ.Πολάκη, να τους θάψει δύο μέτρα κάτω απ’ τη γη κι όχι τρία, καθ’ ότι το έδαφος της Σαντορίνης τυγχάνει ηφαιστειογενές και σκληρό - έχουν και όρια οι άθλοι που κατορθώνουν τα παλληκάρια.
Οχι, δεν είναι απατεώνες. Απατεωνίσκοι είναι. Οχι, δεν πάνε να φτιάξουν ένα καζίνο στην Αθήνα, δύο πάνε να φτιάξουν. Ομως,
στο σημείο αυτό η στήλη θα πρέπει να σας αποχαιρετήσει (έναρξις τον Σεπτέμβριον) για καλοκαίρι και να σας ευχηθεί γλυκές στιγμές, κάποια γαλήνη και λίγη χαρά που τόσο έχουμε ανάγκη. Και πλάκα! (όχι απαραιτήτως χιούμορ) - πλάκα, να ξεσκάσετε λιγάκι, μεγάλο φάρμακο το γέλιο, μεγάλο φάρμακο και η Ελλάδα, οι θάλασσες και τα βουνά, τα ταβερνάκια, τα σινεμαδάκια και οι παρέες, με ένα βιβλίο, ευγένεια στην οδήγηση, ευρυχωρία και ευπροσηγορία, θέρος να το απολαύσουμε, έστω με τη φτώχεια μας, δεν θα μας τρελάνουν, δεν θα μας πεθάνουν, δυο μάτια και μια αγκαλιά, ένα δένδρο που μουρμουρίζει, η θάλασσα που σου λέει ιστορίες, τα αστέρια χωρίς την αντιφεγγιά των πόλεων, για όλους έχει απ’ όλα το καλοκαίρι,
και, καλού κακού, μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας ορισμένα από τα αθάνατα συνθήματα του γένους που κράτησαν τους Γραικούς όρθιους από τότε που στάθηκε όρθιος ο άνθρωπος: Πιτσιόρλα,
δώσ’ τα όλα!
Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες που ανήκουν στους ξένους ● ΣΥΡΙΖΑ παντού, δεν έμεινε τίποτα για πούλημα ● Με μια Τζάκρη ξεχνιέμαι ● Ελλάς-Γαλλία, γιομιστά ● Οταν πιάνει το αντιπραξικόπημα, τύφλα να ’χει το πραξικόπημα ● Το ΟΧΙ το είπε το ΝΑΙ ● Πρώτη φορά, Τοτό γερά ● Ψωμί, παιδεία, Ινστιτούτο της Φλωρεντίας ● Μια του Κόφτη, δυο του Κόφτη, μην τον είδατε τον Παναγή ● Πρώτη φορά, Τοτό γερά (δις) ● Δεν
περιγράφω άλλο, είμαι ήδη απερίγραπτος, 42 ελικόπτερα έχασαν οι Τούρκοι, δεν θα βρει ένα ο Καρανίκας(που είναι και αεροσμηναγός); Καλό καλοκαίρι, με όλη μου την αγάπη, ραντεβού τον Σεπτέμβρη...

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Θανάση, καλοτάξειδος !!!


Γειάσου Θανάση Βλάσση... Εσύ φεύγεις για τον Σείριο και εμείς σε κρατάμε ολοζώντανο στην μνήμη μας... Με δύναμη, με πίστη και με ανθρωπιά... 
Αντίο φίλε !!!

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο Στέφανος σχολιάζει...

Ο φίλατος Στέφανος Πάντος μας κοινοποίησε το σχόλιό του πάνω στο κείμενο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου... Παραθέτουμε...

Ποιος «λαός» κατέβηκε στους δρόμους της Τουρκίας;
Τα κομματόσκυλα του Ερντογάν, οι μυστικές υπηρεσίες του νέου Σουλτάνου και η τρομοκρατική αστυνομία του ήταν ο "λαός" που αντιστάθηκε στο στρατιωτικό πραξικόπημα φωνάζοντας θεοκρατικά και ισλαμικά συνθήματα... Οι φάτσες που είδα στην τηλεόραση ηταν άγριοι και φανατικοί άνθρωποι του Ερντογάν (μόνο άντρες) και δεν είχαν απολύτως καμμιά σχέση με τους αγωνιστές και αγωνίστριες που διαδηλώνουν στην πλατεία Ταξίμ ...

Δεν υποστήριξε κανείς το πραξικόπημα ... Αλλά το να υποστηρίζει κάποιος οτι οι προοδευτικοί  και οι κομμουνιστές βγήκαν στον δρόμο για να υπερασπιστούν τον μεσαίωνα στην Τουρκία και την διεφθαρμένη και ισλαμοτρομοκρατική ακροδεξιά κυβέρνηση του Ερντογάν δείχνει πολιτική τύφλωση που αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να δεί ούτε την μύτη του.( όπως όλοι οι γνήσιοι αριστεριστές).

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου κάνει λάθος..(κατά την ταπεινή μου γνώμη ).

 Η απόλυτη και τυφλή αφοσίωση στις "αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες" και στις "δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις" και η έξ ορισμού αντιπάθεια στα στρατιωτικά πραξικοπήματα (όπως και η απόλυτη και τυφλή αφοσίωση στον ΣΥΡΙΖΑ) είναι επικίνδυνη για την ψυχική υγεία και μπορεί να οδηγήσει και σε κανόνικη μόνιμη τύφλωση.

Για το πραξικόπημα στην Τουρκία...

Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου εκθέτοντας τις απόψεις του για γενεσιουργές δυνάμεις και συνέπειες σε άρθρο του που αντιγράφουμε από την ISKRA.

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
ΣΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ  
Το αποτυχημένο πραξικοπήμα στην Τουρκία θα έχει μεγάλες επιπτώσεις στην εσωτερική εξέλιξη της χώρας, στις σχέσεις της με τη Δύση- συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας- στο Συριακό και το Κουρδικό πρόβλημα, γενικότερα στην κρίση που μαστίζει την ήδη εκρηκτικά αποσταθεροποιημένη περιοχή της Ανατολικής Μεοσγείου και της Μέσης Ανατολής. Πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη τη δραματική νύχτα της 15ης προς 16η Ιουλίου παραμένουν ακόμη αναπάντητα. Είναι ωστόσο υποχρεωμένος κανείς να αποτολμήσει, με την επιφύλαξη που επιβάλλει η σοβαρότητα των εξελίξεων, κάποιες πρώτες υποθέσεις, βασισμένες σε αυτά που έχουν ήδη γίνει γνωστά.
-Ποιοι οργάνωσαν και γιατί την απόπειρα πραξικοπήματος; Η δημοφιλής, στο Διαδίκτυο και σε εθνικιστικούς κύκλους, "θεωρία" περί πραξικοπήματος- οπερέτα, μιας προβοκάτσιας που οργανώθηκε από τον ίδιο τον Ερντογάν για να ξεκαθαρίσει τους αντιπάλους του, δεν μπορεί να υποστηριχτεί στα σοβαρά. Το πραξικόπημα ήταν μια πολύ σοβαρή, μεγάλων διαστάσεων και από καιρό σχεδιασμένη κίνηση με στόχο την ανατροπή του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Σ'αυτό συμμετείχαν στρατηγοί, διοικητές στρατιών, οι οποίοι κατέλαβαν αστραπιαία τα αεροδρόμια, κατέβασαν τανκς στο κέντρο της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης, εισέβαλαν στην κρατική τηλεόραση, βομβάρδισαν το κοινοβούλιο, τα αρχηγεία της αστυνομίας και της κεντρικής υπηρεσίας Πληροφοριών, σκότωσαν τον επικεφαλής της πολιτικής εκστρατείας του Ερντογάν και αποπειράθηκαν να σκοτώσουν τον ίδιο τον πρόεδρο της χώρας, στη Μαρμαρίδα. Ήδη έχουν συλληφθεί 11 στρατηγοί, οι οποίοι είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν τη θανατική ποινή. Το να επιμένει κανείς ότι όλα αυτά σχεδιάστηκαν από τον Ερντογάν δεν φαίνεται και πολύ λογικό.
Από την άλλη, δεν φαίνεται να έχει βάση η εκδοχή ότι η απόπειρα πραξικοπήματος οργανώθηκε από τις ΗΠΑ. Όχι επειδή η απόπειρα απέτυχε- και άλλα πραξικοπήματα, που ξεκάθαρα υποστηρίχθηκαν από τιςΗΠΑ, από την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, στην Κούβα, μέχρι το στρατιωτικό κίνημα εναντίον του Τσάβες, στη Βενεζουέλα- απέτυχαν. Αλλά γιατί η Ουάσιγκτον, παρότι ασφαλώς δεν συμπαθεί καθόλου, για τους δικούς της λόγους, τον Ερντογάν, είχε πλήρη συνείδηση ότι ένα "επιτυχημένο" πραξικόπημα θα της δημιουργούσε πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα θα έλυνε. Η Τουρκία, μια στρατηγικής σημασίας χώρα του ΝΑΤΟ, θα βυθιζόταν σε ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο, μπροστά στον οποίο το λουτρό αίματος στην Αίγυπτο μετά την ανατροπή του Μόρσι από τον στρατηγό Σίσι θα έμοιαζε με τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος που κατονομάζεται από τον Ερντογάν ως ιθύνων νους του πραξικοπήματος, ο Φετουλάχ Γκιουλέν, βρίσκεται αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ δεν αποτελεί απόδειξη. Άλλωστε, ο Γκιουλέν βρίσκεται στις ΗΠΑ από το 1999, κυνηγημένος όχι από τον Ερντογάν, με τον οποίο ήταν μέχρι πρόσφατα στενός σύμμαχος, αλλά από την Κεμαλική στρατοκρατία.
Επομένως; Τείνουμε να πιστέψουμε- χωρίς να μπορεί κανείς, αυτή τη στιγμή, να είναι απολύτως βέβαιος- ότι το αποτυχημένο πραξικόπημα οργανώθηκε από μια ισχυρή, αλλά μειοψηφική, όπως αποδείχθηκε, μερίδα του στρατεύματος, σε συνεργασία με κύκλους της Δικαιοσύνης και των δυνάμεων ασφαλείας, οι οποίοι βεβαίως υπολόγιζαν ότι θα τύχουν της υποστήριξης ή τουλάχιστον της ανοχής των ΗΠΑ στο βαθμό που θα επικρατούσαν. Είναι πολύ πιθανό ότι το δίκτυο του Γκιουλέν, το Hizmet, έπαιξε βασικό ρόλο στον συντονισμό όλων των αντι- Ερντογάν στοιχείων και στην προετοιμασία του πραξικοπήματος. Οι ταπεινώσεις που υπέστη ο στρατός με τις υποθέσεις Εργκένεγκον και Βαρειοποούλα, αλλά και η καταπόνησή του λόγω των τυχοδιωκτισμών του Ερντογάν στο Συριακό μέτωπο και στο Κουρδικό, προφανώς δημιούργησαν ένα περιβάλλον εκτεταμένης δυσαρέσκειας στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων, την οποία προσπάθησαν να εκμεταλλευθούν οι πραξικοπηματίες. Οι επικείμενες κρίσεις για την ηγεσία του στρατού, στα τέλη Ιουλίου, ίσως να έδρασαν όντως ως ο καταλύτης που επιτάχυνε τις εξελίξεις.
-Γιατί απέτυχε το πραξικόπημα; Πρώτα απ' όλα, γιατί οι κινηματίες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν την πειθαρχία όλων ή τουλάχιστον των περισσότερων κρίσιμων κρίκων στους κόλπους του στρατεύματος, όπως θα πρέπει να υπολόγιζαν. Ένα πρώτο, εξ όσων γνωρίζουμε, πλήγμα ήρθε από τον διοικητή της Α' Στρατιάς, στρατηγό Νουντάρ, ο οποίος ανακατέλαβε το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης. Το γεγονός ότι οι ειδικές δυνάμεις του στρατού, η στρατοχωροφυλακή και η ΜΙΤ τάχθηκαν από την πρώτη στιγμή εναντίον των κινηματιών έδωσε μια πολύ ισχυρή, κρίσιμη μάζα στο στρατόπεδο Ερντογάν.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι κινηματίες δεν εξασφάλισαν ερείσματα στη φιλοδυτική αντιπολίτευση, κάτι που θα τους έδινε ένα πολιτικό πρόσωπο- μεταξύ άλλων, εμφανίζοντας αμέσως μετά την εκδήλωση του κινήματος, έναν μεταβατικό, πολιτικό πρωθυπουργό. Σύσσωμη η αντιπολίτευση συμπαρατάχθηκε με τον πρωθυπουργό του ΑΚΡ Μπιναλί Γιλντιρίμ στο πολιορκημένο κοινοβούλιο, ενώ το CNN Turk ήταν το κανάλι που μετέδωσε το μήνυμα του κρυπτόμενου Ερντογάν, μέσω FaceTime, στο λαό, καλώντας τον να βγει στους δρόμους και να φράξει το δρόμο στους πραξικοπηματίες. (Το γεγονός ότι το CNN Turk και γενικότερα ο αντιπολιτευόμενος, φιλοδυτικής κατεύθυνσης, όμιλος Ντογάν πρωτοστάτησαν, τις κρίσιμες ώρες, στις προσπάθειες απόκρουσης του πραξικοπήματος, προφανώς λέει πολλά).
Ο τρίτος και αποφασιστικότερος παράγοντας που οδήγησε στην αποτυχία του πραξικοπήματος ήταν η μαζική, ηρωική αντίσταση εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων πολιτών, τόσο οπαδών του Ερντογάν, όσο καιΚεμαλιστών, αριστερών, φιλοκουρδικών και προοδευτικών δυνάμεων. Σε αντίθεση με τα πραξικοπήματα του 1960 και του 1980, που επικράτησαν σχεδόν χωρίς να συναντήσουν αντίσταση- αντίθετα, για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους, στην αρχική φάση τους είχαν συναντήσει την επιδοκιμασία σημαντικού τμήματος του κοινωνικού σώματος- το αποτυχημένο κίνημα των στασιαστών προσέκρουσε, αυτή τη φορά, σε μια πραγματική λαϊκή εξέγερση. Ο τουρκικός λαός, μεγάλο μέρος του οποίου είχε υποστεί την περιφρόνηση, την καταπίεση ή και την ωμή καταστολή από το καθεστώς Ερντογάν τα προηγούμενα χρόνια, ήταν αυτός που έσωσε την τουρκική δημοκρατία, ένα μάθημα που ο επίδοξος "σουλτάνος" δεν μπορεί, ακόμη κι αν το θέλει, να υποτιμήσει.
-Τι θα γίνει τώρα στην Τουρκία; Βραχυπρόθεσμα, ο Ταγίπ Ερντογάν βγαίνει κατά πολύ ενισχυμένος- όπως πάντα συμβαίνει με τα παρ' ολίγον θύματα αποτυχημένων πραξικοπημάτων. Ο δεσμός του με μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων ανανεώθηκε και σφυρηλατήθηκε με το αίμα εκατοντάδων δημοκρατών. Οι διαρκείς καταγγελίες του περί συνωμοσιών για την ανατροπή του φαίνονται τώρα, στο φώς της νωπής, δραματικής εμπειρίας, ότι δεν ήταν κραυγές ενός ψεύτη βοσκού. Ο "λύκος" αποδείχθηκε πραγματικός. Τον επικαλείται ήδη για ένα σαρωτικό κύμα κάθαρσης των Γκιουλενικών και άλλων στασιαστών σε στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη και άλλους τομείς του κρατικού μηχανισμού. Όσο κι αν παρόμοια μέτρα ασφαλώς και επιβάλλονται, γνωρίζοντας κανείς την αυταρχική νοοτροπία του ανδρός έχει κάθε λόγο να υποψιαστεί ότι οι εκκαθαρίσεις είναι πιθανό να περιλάβουν κάθε ενοχλητική, αντιπολιτευόμενη φωνή. Κρίσιμο τεστ των προθέσεων του Ερντογάν θα είναι αν επιμείνει στην αλλαγή του πολιτεύματος, με συγκέντρωση των εξουσιών στα χέρια του, σε βάρος των δημοκρατικών δικαιωμάτων και εγγυήσεων.
Αν ο Ερντογάν μεταφράσει την υποστήριξη που εισπράττει σήμερα από τους πολίτες ως λευκή επιταγή για μια μεγάλη στροφή προς την απολυταρχία, θα προκαλέσει τη μοίρα του. Το πραξικόπημα, παρά την αποτυχία του, άνοιξε βαθύτατες πληγές σε μια ήδη βαθύτατα διχασμένη κοινωνία. Και μόνο το γεγονός ότι, μετά από 13 χρόνια στην εξουσία, ο Ερντογάν είδε να απειλείτει το αξίωμα και το ίδιο το κεφάλι του από στρατηγούς και συνταγματάρχες, αποτελεί τεράστιο πλήγμα για το γόητρό του. Σε μια στιγμή που, λόγω Ισλαμικού Κράτους και Κουρδικού, έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε το στρατό, οι ένοπλες δυνάμεις έχουν υποστεί τεράστια ζημιά και η ιεραρχική αλυσίδα έχει κλονιστεί σε πάρα παλλούς, κρίσιμους κρίκους (ακόμη κι ο στρατιωτικός σύμβουλος του Ερντογάν εμφανίζεται ως πραξικοπηματίας). Επομένως, αν ο Ερντογάν δεν ρίξει, με κάποιο τρόπο, γέφυρες στην αντιπολίτευση και επιμείνει στον απολυταρχισμό του, ένα νέο πραξικόπημα, αυτή τη φορά "πετυχημένο" δεν μπορεί να αποκλειστεί στο μέλλον- ίσως μάλιστα να έρθει από τους στρατηγούς που σήμερα εμφανίζονται ως οι αποφασιστικοί υπερασπιστές της δημοκρατικής τάξης: έτσι εμφανιζόταν άλλωστε και ο Πινοτσέτ, ο οποίος διορίστηκε αρχηγός ΓΕΕΘΑ από τον Αλιέντε για να τον προστατεύσει από τους πραξικοπηματίες!
-Τι επιπτώσεις να περιμένουμε στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας; Το ερώτημα αυτό είναι το πιο δύσκολο να απαντηθεί, δεδομένου ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική ήταν ήδη σωρός ερειπίων και το δίδυμο Ερντογάν- Γιλντιρίμ επιχειρούσε να κλείσει κάποια από τα μέτωπα που είχε ανοίξει η Άγκυρα το προηγούμενο διάστημα, σε πρώτη φάση με Ρωσία και Ισραήλ.
Το αμέσως επόμενο διάστημα θα συνεχιστούν οι αναταράξεις με τις ΗΠΑ γύρω από το τουρκικό αίτημα έκδοσης του Φετουλάχ Γκιουλέν, κάτι που είνα πάρα πολύ δύσκολο να δεχθούν οι Αμερικανοί, αν δεν θέλουν να στείλουν διεθνώς μήνυμα ότι είναι έτοιμοι, ανά πάσα στιγμή, να "πουλήσουν" τους φίλους τους. Μεσοπρόθεσμα, δεν νομίζουμε ότι ο Ερντογάν έχει τη βούληση, αλλά ούτε και διαθέτει την πολυτέλεια της αποξένωσης με τις ΗΠΑ. Άλλωστε είναι καιρός τώρα που κάνει κινήσεις σύσφιξης των σχέσεων με τηνΟυάσιγκτον- πρώτα με την παραχώρηση της βάσης του Ιντσιρλίκ για βομβαρδισμούς στη Συρία, έπειτα με την αποκατάσταση των σχέσεων με το Ισραήλ κ.α.
Δεν αποκλείεται, ωστόσο, η Τουρκία του Ερντογάν να στραφεί ακόμη περισσότερο στο ρόλο ενός αυτόνομου "παίχτη" στην περιοχή, με ευκαιριακές συμμαχίες προς διάφορες κατευθύνσεις και με ακόμη μεγαλύτερη καχυποψία έναντι των Αμερικανών και των Ευρωπαίων εταίρων της. Δεν θα εκλπαλούμε καθόλου αν, σε αυτό το πλαίσιο, δούμε κάποιες θεαματικές κινήσεις προσέγγισης του Ερντογάν με τον Πούτιν, προτού συμπληρωθεί χρόνος από την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου, που έφερε τις δύο χώρες στα πρόθυρα πολεμικής σύγκρουσης.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

2016 μ.Χ.

Στις φρικαλεότητες, που μας περιτριγυρίζουν ασναφέρεται το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου στην Εφημερίδα των Συντακτών απόπου και αντιγράφουμε

Της φρίκης...

πίνακας Κραυγή Έντβαρτ Μουνκ Πρέπει, λένε κάθε φορά μετά τη φρίκη οι ηγέτες της Δύσης, να καταπολεμήσουμε με κάθε μέσο την τρομοκρατία. Ωραία. Ας αποσύρουν λοιπόν οι πολιτισμένες χώρες τα στρατεύματά τους από ξένες χώρες, ας αποτινάξουν την αποικιοκρατική λογική και πρακτική τους· ας φροντίσουν να ενδυναμώσουν θεσμούς υπέρ της κοινωνίας και ας πάψει επιτέλους αυτή η τεράστια οικονομική ανισότητα μεταξύ φτωχών και πλούσιων.

Η φρίκη δεν αναλύεται, δεν εκλογικεύεται και ας είναι αποτέλεσμα πολιτικής στρατηγικής. Πολλοί, όντως, πολιτικοί σχηματισμοί, αδιαφορώντας παγερά για την αξία της ανθρώπινης ζωής, έχουν επιλέξει ως πρώτιστο πολιτικό στόχο και σκοπό την αφαίρεση ζωής ανθρώπων.

Παράπλευρες απώλειες, λένε κυνικά, ειρωνευόμενοι προφανώς τα αθώα θύματα των χωρών που δέχονται βομβαρδισμούς από τους αποικιοκράτες, τα οποία πρώτοι αυτοί (οι αποικιοκράτες) ονομάτισαν έτσι (για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα).

Η τυφλή βία είναι πλέον μέσον πολιτικής σύγκρουσης, είναι η ίδια η πολιτική -και αυτό δεν έχει να κάνει με διεστραμμένα μυαλά ή με θρησκόληπτους φανατικούς.

Η τρομοκρατία δεν καταπολεμείται εύκολα, ακόμη κι αν αστυνομευθεί κάθε σπιθαμή γης στις εθνικές επικράτειες.

Αντί οι ηγέτες της Δύσης (όλου του πλανήτη) να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα στις τηλεοράσεις και να διαλαλούν πόσο λυπούνται που πλήττεται έτσι βάρβαρα η δημοκρατία, ας κάνουν βήματα οι ίδιοι ώστε να επικρατήσει αυτή η ταλαίπωρη δημοκρατία, διότι η «δημοκρατία» που οι ίδιοι έχουν «χτίσει» δεν είναι δημοκρατία· είναι ολιγαρχία τουλάχιστον, «δημοκρατία» έστω των ολίγων, αυτών που υμνούν και κολακεύουν την εξουσία και τις ελίτ. Ας σταματήσει λοιπόν αυτή η υποκρισία.

Γινόμαστε κάθε τόσο μάρτυρες συγκλονιστικά ειδεχθών πράξεων· ο κάθε ένας από μας δε, θα μπορούσε να είναι θύμα· άρα ζούμε από σύμπτωση, από θαύμα θα έλεγα. Πώς να ζήσει ήσυχος πλέον ο Ευρωπαίος πολίτης, ο κάθε πολίτης του «ελεύθερου» κόσμου;

Κάνουν λόγο για σύγκρουση πολιτισμών, για μουσουλμανικό φονταμενταλισμό. Ποιος είναι υπαίτιος ακόμη και γι' αυτό; Και πώς τολμάνε να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε ξένα κράτη με τη χυδαία δικαιολογία του «εκδημοκρατισμού» αυτών των κρατών;

Λες και χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ποιος πραγματικά ευθύνεται για τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ψυχών από τον θεμέλιο τόπο, από τις πατρογονικές ρίζες, από τον γενέθλιο πολιτισμό.

Η φρίκη δεν φαίνεται πως θα λείψει από το ανθρώπινο είδος που εκχωρεί την εξουσία σε λίγους. Ο 20ός αιώνας, κορύφωση τάχα του τεχνικού πολιτισμού, μάς «φιλοδώρησε» με δύο παγκοσμίους πολέμους· η φρίκη στο ύψιστο σημείο (της).

Ο 21ος τον ακολουθεί πιστά και είναι ακόμη πιο τρομακτικός διότι πλέον οι «αντίπαλοι», οι «εχθροί» κατέχουν τη γνώση, τεχνικά και δυστυχώς πολιτικά ώστε οι συγκρούσεις και οι τυφλές τρομοκρατικές ενέργειες να μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε εάν αξίζει να εξακολουθούμε να υπάρχουμε ως είδος. Τέτοια μανία για απαξίωση της ανθρώπινης ζωής...

Οχι η καταστολή παρά μόνο η πραγματική εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας μπορεί να σταματήσει τη φρίκη (Πού να βρεθεί ο χρόνος, όμως, και λοιπά...)

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Αυτό θα πει σεβασμός στην Παράδοση !!!


Αρκετά σας είχαμε απασχολήσει το περισινό καλοκαίρι με την εξέδρα που είχε στήσει η δημοτική αρχή μπροστά στο πάλκο της Σπιανάδας και παρέμενε επι μήνες σε βάρος της αισθητικής, της μνημιακής αξίας, της λειτουργίας του τόπου αλλά και της σωματικής ακεραιότητας των μικρών παιδιών, που κάθε μέρα παίζουν εκεί γύρω...Είχαμε μάλιστα γράψει -ειρωνικά- πως η παραμονή της ίσως είναι έκφραση οικονομίας δυνάμεων από μέρους των δημοτικών υπηρεσιών... Και - ώ του θαύματος!- διαπιστώσαμε, τότε, ότι αυτό το δικό μας καλαμπούρι δεν ήταν αστείο αλλά αληθινό επειχείρημα των αρμοδίων!!! 
Η πρώτη φωτογραφία, που παραθέτουμε είναι περισινή και δείχνει την εξέδρα στημένη στην βόρεια πλευρά του πάλκου...Φέτος (κάτω φωτογραφία) η εξέδρα είναι στημένη Δυτικά...
Ετσι και αλλιώς σημασία έχει, πως η παρούσα Δημοτική Αρχή υπερέβη (σε τί ;;;) όλες τις προηγούμενες, που (κακώς, μάλιστα) επέτρεπαν το στήσιμο της εξέδρας αμέσως πριν από κάποια εκδήλωση στην Σπιανάδα με απαραίτητο όρο το ξεστήσιμό της μόλις η εκδήλωση τελείωνε (πολλές φορές και το ίδιο βράδυ)... Υπερέβη και επέβαλλε την εξέδρα σαν αναγκαίο θερινό διάκοσμο της Σπιανάδας... Δεν εκπλησσόμαστε γιατί γνωρίζουμε τα πρόσωπα και τα πράματα... Γνωρίζουμε ακόμη ότι η βαρβαρότητα δημιουργεί πολύ εύκολα καθεστώς όταν σιωπούν αυτοί που την υφίστανται και όταν την εγκρίνουν σιωπηλά οι διυλίζοντες των κώνωπα και καταπίνοντες την κάμηλο εντεταλμένοι και αρμόδιοι παράγοντες για την προστασία της καλαισθησίας του αστικού περιβάλλοντος... Ιδού, λοιπόν η ΦΑΙΑΚΙΑ σας παρουσιάζει με υπερηφάνεια και βαθειά ικανοποίηση μία φρέσκια, σημερινή φωτογραφία με την στημμένη εξέδρα μπροστά στο πάλκο εδώ και 5 μέρες τώρα, χωρίς να έχει γίνει ΚΑΜΙΑ εκδήλωση στο μεταξύ... 
Να λοιπόν, μία ποιοτική αναβάθμιση σε μία παράδοση αθλιότητας... Πάει καθιερώθηκε... Η εξέδρα θα στήνεται και θα παραμένει ενώ ...ο αγώνας θα δικαιώνεται !!!  
Στενά δεμένη με τα παραπάνω και με κοινή, πιθανότατα, αιτιολόγηση είναι μία "μικρούλα" μεταβολή, που παρατηρήσαμε στο πρόγραμμα του μουσικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού... Ειρήσθω εν παρόδω ότι με φανατισμό έχουμε υποστηρίξει την αναβίωση των θερινών συναυλιών των φιλαρμονικών στο Πάλκο της Σπιανάδας... Οσοι έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει στην Κέρκυρα και έχουν συμπληρώσει κάποια ... -ήντα, ξέρουν ότι οι Συναυλίες αυτές αποτελούν τον πιο γνήσιο λαϊκό καθιερωμένο καλλιτεχνικό θεσμό στην πόλη με μοναδική Κερκυραϊκή ιδιαιτερότητα στο πανελλήνιο και ικανότατο να αποτελέσει μεταξύ πολλών άλλων, σοβαρότατο συμβλητικό στοιχείο στην ποιοτική αναβάθμιση του τουρισμού στο νησί...  
Ο θεσμός αναβίωσε και συμπληρώνει σχεδόν μία 10ετία της νέας του φάσης, παρά τις τεράστιες δυσκολίες και ιδιαίτερα την αδιαφορία και τα εμπόδια, που δημιούργησαν διάφορες δημοτικές αρχές, όωπς π.χ. ακύρωση συναυλιών λόγω χορήγησης του χώρου για άλλη εκδήλωση, απουσία των δημοτικών καθισμάτων, μη εξυπηρέτηση της μεταφοράς των φιλαρμονικών της Υπαίθρου στην πόλη κ.λ.π. Αναβίωσε και επεβίωσε ο θεσμός δίνοντας μοναδική ευκαιρία σε αξιολογότατα φιλαρμονικά σχήματα της υπαίθρου να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης... Κυριολεκτικά συγκινητική είναι η παρουσία πολλών μικρών παιδιών από τα χωριά του νησιού στις συναυλίες αυτές... 
Στους οργανωτές του θερινού προγράμματος είχαμε πλειστάκις καταθέσει την σκέψη μας, πως θα ήταν πολύ καλύτερα άν ο κύκλος των Συναυλιών στο Πάλκο απλώνονταν και ολόκληρο τον Ιούλιο, ώστε μαζί με εκείνες του Αυγούστου να συγκροτούν ένα γεμάτο δίμηνο καλοκαιρινό πρόγραμμα. Με τον αυτονόητο πάντοτε σεβασμό στις επιλογές του κάθε σώματος, προτείναμε την συχνότερη παρουσία στο Πάλκο, γιατί αυτό θα ενίσχυε, θα επέβαλε, θα διέδιδε καλύτερα τον θεσμό... 
Και εδώ έχουμε φέτος μία νέα πρωτοτυπία... Στις 11 Αυγούστου, ημέρα μνήμης του πολιούχου και της ιστορικής πολιορκίας και μάλιστα στη συμπλήρωση 300 χρόνων από αυτήν, το Πάλκο θα μείνει ΑΔΕΙΟ, δηλαδή χωρίς συναυλία φιλαρμονικής !!! Η καθειρωμένη εκείνη την ημέρα Συναυλία της Φιλαρμονικής ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ θα πραγματοποιηθεί στην Κάτω Πλατεία !!!
Επειδή, όπως γράψαμε και παραπάνω γνωρίζουμε την ποιότητα προσώπων και πραγμάτων, δεν εκπλησσόμαστε... Οχι μόνον δεν παραξενευόμαστε αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η "νεωτεριστική έμπνευση" θα δημιουργήσει μέσα από την αδράνεια της μιζέριας, της ανοχής και του ωχαδελφισμού μία νέα παράδοση !!!
Κάθε πέρισυ και καλύτερα, δηλαδή κάθε του χρόνου και χειρότερα... Είμαστε βέβαιοι, πως η συνένοχη σιωπή μας θα επιβραβεύσει τους βαρβάρους και τους βαρβαρίζοντες...
Και καλή μας νύχτα !!!

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Εμαγκεψάμαν ...

Από προχτές είμαι ακόμη πιο περήφανος για την πρώτη φορά αριστερά κυβέρνησή μας... Οπως γνωρίζετε οι Υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ επέβαλλαν -χωρίς να τους πιέσει καθόλου ο Βόλφγκαγκ- κυρώσεις σε βάρος της Ισπανίας και Πορτογαλίας γιατί ξέφυγαν λίγο στους δημοσιονομικούς στόχους. Ε! λοιπόν ! πιος μεταξύ άλλων εψήφισε θετικά και έκανε την απόφαση ομόφωνη;;; Ο Ελληνας Υπουργός κ. Ευκλ. Τσακαλώτος !!!
Πως να μην μας ξεχειλίζει μετά η περηφάνεια και από τα μπατζάκια μας !!!

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Αριβεντέρτσι Ρόμα...

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναφέρεται στις ραγδαίες οικονομικοπολιτικές εξελίξεις, που απειλούν την γείτονα Ιταλία και όχι μόνον... Αναπαράγουμε

Αριβεντέρτσι Ρόμα…

Εμείς μπήκαμε από νωρίς στο χορό της χρεοκοπίας! Αφού πρώτα μας στόλισαν με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα… «Ένα διεθνές φτύσιμο» και με τη σφραγίδα του ανεκδιήγητου Παπανδρέου. Τεμπέληδες, λαμόγια του νότου και τα μύρια όσα απαξιωτικά, επαναλαμβανόμενα νυχθημερόν και από ντόπια παπαγαλάκια Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, με αποκορύφωμα εκείνο το προβοκατόρικο της λιπαρής προστυχιάς απόφθεγμα ότι «μαζί τα φάγαμε». Ελλάδα το πειραματόζωο, που από εδώ ξεκίνησαν και εξακολουθούν να εφαρμόζονται προγράμματα ευθανασίας και σ’ άλλες ημιθανείς οικονομίες ! Με πρόθυμους πάντα ντόπιους ναιναίκους δημοσιογράφους και…τηλε-διανούμενους, να υποστηρίζουν με το αζημείοτο, ότι εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σ’ αυτό το χάλι γιατί δεν εφαρμόζουμε κατά γράμμα αυτή τη «θεραπευτική» αγωγή με ψυχή και με καρδιά… Προσθέτοντας μάλιστα, ότι ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι «Μένγκελε» του γερμανικού διευθυντηρίου και του ΔΝΤ, θα έπρεπε από μόνοι μας να  εφαρμόσουμε τα όσα θανατηφόρα μέτρα μας επιβλήθηκαν στο διάστημα της εξαετίας…  

Και καλά εμείς καταρρεύσαμε γιατί δεν…προσέξαμε! Για την Ιταλία την τέταρτη οικονομική δύναμη της ΕΕ, που τρίζουν τα θεμέλια του σαθρού τραπεζικού οικοδομήματος της, τι έχουν να πουν; Σύμφωνα με το Reuters η κρίση αυτή μπορεί να  κάνει πραγματικότητα ακόμα και τα πλέον εφιαλτικά σενάρια, να προκαλέσει μία κατάρρευση «τύπου Ελλάδας», που θα είναι  αδύνατο να την τιθασεύσει η Ευρώπη. Στους επικήδειους υπάρχουν πάντα και οι ανώνυμοι που αποφεύγουν για ευνόητους  λόγους να εκτεθούν! Ένας τέτοιος, πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ χαρακτήρισε την Ιταλία σαν: «Το τεκτονικό ρήγμα της Ευρώπης, που τόσο το δημόσιο χρέος όσο και ο τραπεζικός τομέας είναι μία πυριτιδαποθήκη, που διατηρείται μέσα από μία διαδικασία μη αναγνώρισης των συσσωρευμένων ζημιών…» Όλοι γνωρίζουν και όλοι δέχονται το εκρηκτικό του Ιταλικού προβλήματος, αλλά το βάζουν κάτω από το κόκκινο χαλί των δεξιώσεων! Ως πότε όμως; Ο Φραντσέσκο Γκαλέτι, επικεφαλής της εταιρείας Policy Sonar και πρώην αξιωματούχος του Ιταλικού υπουργείου Οικονομικών δίνει την δική του εκδοχή : «Η Ιταλία αντιμετωπίζει μία ισχυρή συστημική οικονομική κρίση, που ενισχύεται με γεωμετρική πρόοδο, το άμεσο έναυσμα αυτής είναι η τραπεζική κρίση. Ο τραπεζικός δείκτης της Ιταλίας υποχώρησε κατά 30% και από τη στιγμή που η Μ. Βρετανία αποφάσισε υπέρ του Brexit, ανεβάζοντας τις απώλειες μέχρι στιγμής στο 57%!!!»

Και να τώρα ο Ρέντσι, στα χνάρια του αμλετικού υπαρξιακού διλήμματος «to be or not to be». Να συμμορφωθεί με τις γερμανικές διαταγές διάσωσης των τραπεζών, εξασφαλίζοντας την ήττα του στο δημοψήφισμα του Οκτώβρη…Ή απειθαρχία στην  Kommandantur της Κομισιόν και ίσως προσωρινή διάσωση των τραπεζών με δημόσιο χρήμα η οποία του δίνει κάποιες ελπίδες παραμονής στην πρωθυπουργία; Επισήμανση την οποία κάνουν και οι «Financial Times» σε σχόλιο τους… Ο Ιταλός πρωθυπουργός όμως γνωρίζει πολύ καλά πως η εφαρμογή κανόνων bail in το οποίο με την σημερινή κατάσταση των Ιταλικών τραπεζών είναι δυνατόν να ξεπεράσει το επικίνδυνο «όριο», με αποτέλεσμα να οδηγήσει σε απρόβλεπτες περιπέτειες την Ιταλική κοινωνία. Μπρος γκρεμός και πίσω χάος, για τον Φλωρεντινό Ματέο Ρέντσι που οι τράπεζες του έχουν κατακόκκινα δάνεια 198 δις ευρώ και σε υπολογίσιμη χρονική καθυστέρηση πληρωμής δάνεια 360 δις ευρώ, παράλληλα και με ένα εκρηκτικό δημόσιο χρέος… 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες αναγκαστικά το Βερολίνο θα προσπαθήσει να το παίξει «κατενάτσιο», παγώνοντας το «παιγνίδι» μέχρι τις γερμανικές εκλογές του 2017. Ελπίζοντας στο διάστημα αυτό να μην σκάσει η Ιταλική τραπεζική φούσκα, αλλά και το όποιο «απρόοπτο» από τη τοξικότητα της Deutsche Bank… Ανεξάρτητα όμως από την ημερομηνία των γερμανικών εκλογών, αυτόν τον Οκτώβρη κάνει δημοψήφισμα ο Ρέντσι , για τη Γερουσία ο οποίος αν χάσει θα φύγει και τότε αλίμονο για τους… σοβαρούς της ΕΕ, έρχεται ο «λαϊκιστής» Πέπε Γκρίλο… Το Μάρτη 2017 έχει βουλευτικές εκλογές η Ολλανδία. Δημοψήφισμα τον Οκτώβρη στην Ουγγαρία για την αποδοχή η όχι της δυνατότητας να επιβάλλει η ΕΕ ποσοστώσεις υποχρεωτικής αποδοχής προσφύγων χωρίς την έγκριση της Βουλής (ανταρσία εναντίον αποφάσεων ΕΕ), και αναμενόμενη συντριπτική νίκη του εισηγητή Ορμπάν! Τον Μάη 2017 προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και αμέσως μετά βουλευτικές τον Ιούνη... Προσφάτως προστέθηκαν και οι επαναληπτικές προεδρικές εκλογές της Αυστρίας στις 5 αυτού του Οκτώβρη με τους ακροδεξιούς ante portas… Και μετά από όλα αυτά, ο μεν Τσίπρας επιμένει να αλλάξει την ΕΕ και ο Κυριάκος να την πείσει να κάνει αυτοκριτική!!! Με τέτοιες άρες – μάρες, ευρωσαχλαμάρες, προσπαθούν οι φωστήρες «μας» να αποκοιμίζουν τους κατοικούντες στην αυλή των θυμάτων… 

Η φωτογραφία της ελπίδας...

Προσωποποιημένης στην αέρινη μα σθεναρή έκφραση αυτής της όμορφης ΑφροΑμερικανίδας, που κάνει τους πάνοπλους αστυνομικούς να σαστίσουν... Στιγμιαία... Κάνει το γύρο του διαδικτύου...

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

"Αριστερός" νεοφιλελευθερισμός

Οταν οι ΔΗΜΑΡίτες αποχωρούσαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο όταν μπήκαν τσόντα στην δυομισυκομματική κυβέρνηση, σύσσωμες οι τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ καταδίκαζαν αυτόν τον αδίσταχτο οππορτουνισμό και επαίσχυντο κυβερνητισμό, που δεν ήταν τίποτε άλλο από διάτρητος "αριστερός" φερεντζές στα πιο δεξιά αντιδραστικά και εξοντωτικά πολιτικά και οικονομικά μέτρα μπορούσαν να παρθούν... Ο χρόνος παρήλθε και πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις η "αριστερή" τάση του ΣΥΡΙΖΑ, που ακούει στον τίτλο "53" μας αιτιολογεί την πολιτική της χωροταξία ως στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία αφού -άκουσον, άκουσον !!!- χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση τα μέτρα θα ήταν ακόμη χειρότερα... Θα μπορούσε να γελάσει κανείς αν το ζήτημα δεν αφορούσε την τραγικότητα της καθημερινότητάς μας, την υπογεγραμμένη με "αριστερό" μελάνι υποδούλωση της χώρας... Και το χειρότερο, την εγγυημένη -ήδη ορατή και για τους φανατικότερους εθελοτυφλούντες- δυσφήμιση της αριστεράς, που μετά την συνέγερση λαού και νεολαίας, ιδιαίτερα στην περίοδο του δημοψηφίσματος λεκιάζεται με όλες τις απίθανες "κωλοτούμπες", που ακολουθούν... Υπάρχουν, βέβαια και εκείνοι, που παρακολουθούν με ειρωνικό μειδίαμα τις εξελίξεις για να υπογραμμίσουν την ορθότητα της πρόβλεψής τους... Και άλλοι, που με απίστευτους συνδυασμούς διαλεκτικόμορφων φράσεων χαιρετίζουν την ευκαιρία συπείρωσης των γνήσιων, καθαρών επαναστατικών δυνάμεων κ.λ.π. Δεν αισθανόμαστε την επιθυμία επιχειρηματολογίας για όλα αυτά τα χιλιάκις επαναληφθέντα στις πρόσφατες και παλιότερες διαδρομές μας... Οταν η πραγματικότητα δεν μας βολεύει τόσο το χειρότερο για αυτήν... Θλίψη βαρειά μας προκαλεί το γεγονός, πως η ιστορία μπορεί και να μην σε διδάσκει τίποτε αν δεν θέλεις... Και όπως είπε πρόσφατα αγαπητός και φίλτατος: Ο αντίπαλος γνωρίζει την πραγματικότητα και εμάς πολύ καλύτερα απ' ότι εμείς τους εαυτούς μας και την πραγματικότητα... 
Ας επανέλθουμε όμως στους 53 και στους φίλους τους... Και για ακρίβεια για κάποιους λίγους από αυτούς, που -από προσωπική γνώμη- τους αναγνωρίζουμε ανιδιοτέλεια αφού -μέχρι τώρα- δεν τους είδαμε σε διαδρόμους και σε θώκους... Και επειδή η ανιδιοτέλεια συνιστά απαραίτητο αλλά όχι και ικανό χαρακτηριστικό του αριστερού ή για να το πούμε καλύτερα ιδιοτέλεια και αριστεροσύνη δεν συνυπάρχουν, μήπως καλούνται αυτοί οι ελάχιστοι να αναλογιστούν τί επιδοκιμάζει η παράταση της παρουσίας τους στον χώρο;;; Εκαναν λάθος τότε, που αποδοκίμαζαν και επιτιμούσαν τους πρώην συντρόφους τους ΔΗΜΑΡίτες, που από συμμέτοχοι των λαϊκών κινημάτων (με λίγη ξυνίλα βέβαια) έγιναν συγκαθήμενοι της εξουσίας;;; Μήπως μπορούν να μας αφηγηθούν τί προσφέρει η παρουσία τους;;; Είναι βέβαιο, πως αν επιθυμούν να απαντήσουν πολιτικά και όχι πολιτικάντικα, με διάθεση ειλικρίνειας και όχι εξωραϊσμού (εδώ δεν πρόκειται για εξωραϊσμό αλλά για το κρέας σε ψάρι) καλούνται να θυμηθούν τα επιχειρήματά τους εδώ και μόλις δύο χρόνια... Τόσο κοντά... Αυτοί μπορεί να αισθάνονται σήμερα ...ταλαντευόμενοι αλλά η αλήθεια είναι πως δεν βρίσκονται με τα δύο πόδια σε δύο βάρκες...Εχουν καθήσει αποκλειστικά στην μία. Εκείνη του σοσιαλφιλελευθερισμού. Του μέχρι και σήμερα καλύτερου σύμμαχου του συστήματος... 
Με επιχειρήματα για το μη χείρον μας είχε φλομώσει η ΔΗΜΑΡ και ο κυρ Φώτης και τότε αυτοί οι ίδιοι (53 και Σια) γελούσαν πικρά και θυμωμένα... Η δική τους σημερινή παρουσία στην θέση των Φώτηδων, δεν καθαγιάζει τα τεκταινόμενα αλλά καταβαραθρώνει τους ίδιους... Λίγη αντικειμενικότητα με απλή αποστασιοποίηση και έντιμη (όχι διπρόσωπη) αυτοκριτική αρκούν τώρα τουλάχιστον που τα πράγματα είναι τόσο πολωμένα...Το επιχείρημα ή και η ίδια η φυσική ανάγκη συμμετοχής δεν μπορεί να καταξιώσει την ψήφο εμπιστοσύνης στην πιο κραυγαλέα ασυνέπεια υποσχημμένων διακηρύξεων και βιούμενης πραγματικότητας, που έζησε ο τόπος και που δυστυχώς την χρεώνεται η αριστερά...