ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Η "αριστερή" ραδιοτηλεόραση

Κάποιοι προσπαθούσαν εδώ και καιρό να κουνήσουν ως φύλλο συκής για την "πρώτη φορά αριστερή" κυβέρνηση την εξυγιαντική της παρέμβαση στα δημόσια πράγματα, αφού τίποτε άλλο δεν της επέτρεπε να κάνει ο "αριστερός" της ρεαλισμός... Λέγαμε λοιπόν, και τότε και επαναλαμβάνουμε και τώρα, πως οι δυνάμεις, που καθορίζουν την εξάρτηση της χώρας αποκλείεται να επιτρέψουν έστω και την ελάχιστη δημοκρατικοποίηση στα ΜΜΕ, που αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του συστήματος στην σταθερή επιδίωξη παραπληροφόρησης πολιτιστικής υποβάθμισης και υποταγής... Η μέσω νομοθέτησης αναδιανομή της πίτας στο χώρο του κεφαλαίου ασφαλώς δεν συνιστά εκδημοκρατισμό!!! Σχετικό το κείμενο της Αλέκας Μερτίκα, που αντιγράφουμε από την ISKRA.  


Η ΔΗΜΟΠΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΝΙΒΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
Μια κυβέρνηση η οποία ρεζιλεύει και εξευτελίζει την έννοια της Αριστεράς, έχει μετατρέψει αυτές τις μέρες το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες σεκούρσα, στην οποία το νήμα κόβουν όσοι διαθέτουν δεκάδες εκατομμύρια.

Κανένα άλλο κριτήριο, καμιά ουσιαστικήδέσμευση, κανένα περιεχόμενο, καμιά υποχρέωση και πρόταση για τον χαρακτήρα τηςενημέρωσης, για την ποιότητα της ψυχαγωγίας, για την πολιτιστική παρέμβαση δεν μετράει και δεν έχει σημασία για τη χορήγηση της τηλεοπτικής άδειας.
Μιλάμε για μια εμπορική πράξη. Για μια υπόθεση κρατικών εσόδων που θα καλύψουν τη «μαύρη τρύπα» και τα οποία δεν θα τα πληρώσει τελικά ο επίδοξος καναλάρχης αλλά θα τα «σκάσει» και πάλι ο απλός φορολογούμενος πολίτης και ο δύσμοιρος τηλεθεατής.
Και ποιοι μπορούν να διαθέσουν δεκάδες εκατομμύρια για να πάρουν άδεια και στη συνέχεια, δεν ξέρω πόσα κεφάλαια για να λειτουργήσουν τηλεοπτικό σταθμό, ο οποίος, όσο περιορισμένος και αν είναι ο αριθμός των τηλεοράσεων, μετά πάσης βεβαιότητος, αν δεν «μπαίνει μέσα», είναι, σχεδόν, αδύνατον να έχει κέρδη;
Προφανώς αυτοί που μπορούν να δώσουν αυτά τα χρήματα συγκαταλέγονται οι ίδιοι και όσοι, τυχόν, είναι πίσω τους στους πλούσιους, καλύτερα στους πολύ πλούσιους αυτής της χώρας.
Οι πλούσιοι, λοιπόν, αυτού του τόπου, από κάθε λογής δραστηριότητες, θα ενημερώνουν την μεγάλη πλειοψηφία μιας κοινωνίας που πένεται, που φτωχοποιείται και εξαθλιώνεται.
Μια χούφτα πλούσιοι, λοιπόν, θα διαμορφώνουν, πολιτικές απόψεις και ιδεολογικές στάσεις στους πολίτες και θα χειραγωγούν, επιπλέον, την δημόσια συζήτηση και την πολιτική ζωή.
Και θα τα κάνουν όλα τούτα προφανώς σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και τις επιδιώξεις τους.
Και εφόσον η ενημέρωση και η διάδοση απόψεων είναι η καρδιά της πολιτικής στάσης και της δημοκρατίας, τότε είναι σαφές ότι η δημοκρατία στη χώρα μας θα είναι ναρκοθετημένη από δύο μεριές.
Θα είναι δημοκρατία των πλουσίων, των συμφερόντων και των στοχεύσεών τους και δημοκρατία που τις αποφάσεις της υπερκαθορίζει η τρόικα και τα μνημόνια που η τελευταία υπαγορεύει.
Η τραγωδία είναι ότι για όλα τούτα παινεύεται η κυβέρνηση και τα βαφτίζει αριστερά.
Η δημοκρατία των διαπλεκόμενων καναλαρχών και των τηλεοράσεων της ολιγαρχίας είναι συνυπεύθυνηγια την τραγωδία και τον εφιάλτη που ζει σήμερα η Ελλάδα.
Αυτή η τηλεοπτική δημοκρατία της χειραγώγησης θα λειτουργεί τώρα, μέσα από διάτρητεςδιαδικασίες χρηματικού πλειστηριασμού και με νόμιμη «άδεια» χωρίς στην ουσία υποχρεώσεις και δεσμεύσεις.
Γι' αυτό η νέα τηλεοπτική δημοκρατία δεν θα είναι απλώς μια συνέχεια της παλιάς αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ χειρότερη και πολύ πιο ασύδοτη και ανεξέλεγκτη.
Η χώρα θα μπορούσε να πορευτεί διαφορετικά και θα μπορούσε να έχει ένα πολύ διαφορετικότηλεοπτικό τοπίο στην ενημέρωση, στην ποιοτική ψυχαγωγία και τον πολιτισμό τόσο στον δημόσιοτομέα όσο και με ισχυρή δημόσια παρέμβαση και με κοινωνικό έλεγχο στον ιδιωτικό χώρο.
Αυτά θα απαιτούσαν, όμως, μια μεγάλη ανατροπή! Ανατροπή όχι μόνο πολιτική αλλά και αξιών καιπολιτισμού. Ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας, στις νοοτροπίες και τις συνειδήσεις μας.
Αυτή είναι η πρόκληση που αναδύεται μπροστά στο κακό θέατρο που βλέπουμε να παίζεται με τις τηλεοπτικές άδειες.

Απλό, παλιό αλλά επίκαιρο

...το κείμενο του Κώστα ΒασιλειάδηΔιπλ. Μηχανολόγου-Ηλεκτρολόγου ΕΜΠ, M.SC. UCL και Σύμβουλου Επιχειρήσεων, γραμμένο το 2014 (προ "αριστερής" κυβέρνησης) για το χρέος. Ο αναγνώστης του κειμένου μπορεί να διαπιστώσει την προεκτασιμότητα του κειμένου στο σήμερα (με την "αριστερά" στην κυβέρνηση). Αντιγράφουμε από την ISKRA. 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ – ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
---000_kostasvasileiadissΤα τελευταία χρόνια η λέξη «χρέος» είναι, ίσως, η πιό χρησιμοποιημένη στο καθημερινό λεξιλόγιο του απλού Ελληνα πολίτη. Το χρέος έχει γίνει συνώνυμο με ένα μεγάλο βάρος (άγος) που έγινε θηλειά στο λαιμό του Λαού και μάλιστα ιδίως των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων του. Για το μικρό ποσοστό των «εχόντων και κατεχόντων» η ίδια περίοδος αποτελεί περίοδο περαιτέρω συσσώρευσης πλούτου εις βάρος των πολλών. Αυτό αποδεικνύουν και οι επίσημες μελέτες ανισοκατανομής πλούτου της Eurostat, με τον σχετικό δείκτη να αυξάνεται στην περίοδο 2008-2012 κατά 12,8%, ενώ την ίδια περίοδο ο δείκτης ανισοκατανομής του πλούτου στηΓερμανία μειώθηκε κατά 10% (βλ. άρθρο Μανόλη Δρεττάκη στην ΑΥΓΗ της 13.4.2014). Είναι προφανές, ότι την περίοδο της κρίσης οι φτωχοί στη χώρα μας και στο Νότο της Ευρώπης έγιναν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Ολα δείχνουν ότι συντελείται παράλληλα μια μεταφορά πλούτου από το Νότο στο Βορρά και από τα χαμηλά στρώματα στα υψηλά. Κατά πολλούς αυτό ονομάζεται στη χώρα μας (με υπερηφάνεια μάλιστα) μεταρρύθμιση!
Ας επανέλθουμε όμως στο χρέος. Ποιά είναι η φύση των οικονομικών πόρων που μεταβιβάζονται από τον πιστωτή στον χρεώστη; Μήπως είναι οικονομικοί πόροι που προέρχονται από το ύστέρημα του χρεώστη; Μάλλον απίθανο. Αυτό που μεταβιβάζεται είναι το μη χρησιμοποιούμενο, διαχρονικά συσσωρευμένο «περίσσεμα» (ο πλούτος) από το εισόδημα του πιστωτή, που επανεπενδύεται δανειζόμενο στον χρεώστη (που κατά τεκμήριο είναι οικονομικά αδύναμος) προκειμένου να επαυξηθεί και να οδηγήσει σε περαιτέρω συσσώρευση και επανεπένδυση σε έναν αέναο φαύλο κύκλο (για τον χρεώστη) και την διαιώνιση της οικονομικής δύναμης (και τελικά πολιτικής εξουσίας) του πιστωτή. Αυτή όμως η «αποταμίευση» από την πλευρά του πιστωτή πως προήλθε κατά κύριο λόγο; Από τη σκληρή του δουλειά και τον καθημερινό του μόχθο; Για να προλάβω κάποιους που θα ισχυριστούν ότι μέρος του χρέους μας προέρχεται από τα ασφαλιστικά ταμεία «φτωχών» εργαζόμενων άλλων χωρών, ας μην προκαλούν τη νοημοσύνη μας: μεγάλο μέρος του κουρέματος (PSI) του Ελληνικού χρέους αφορούσε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων των Ελλήνων εργαζομένων (άρα και τις συντάξεις τους – ότι πολυτιμότερο στο τέλος του εργασιακού τους βίου) και επίσης απλών πολιτών που είδαν τις μικροαποταμιεύσεις μιας ζωής σε Ελληνικά ομόλογα να εξανεμίζονται σε μια νύχτα.
Το περίσσεμα (ο πλούτος) προέρχεται ιστορικά είτε από την τοκογλυφική αξιοποίηση συσσωρευμένου κεφαλαίου, είτε από την καταστροφική υπερεκμετάλλευση φυσικών πόρων, είτε από τις αποικιοκρατικές δραστηριότητες των μεγάλων δυνάμεων, είτε – κυρίως - από αυτό που αποκαλούμε «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Σπάνια δημιουργήθηκε και συσσωρεύτηκε μεγάλος πλούτος από την καινοτομία, την εφευρετικότητα ή τις επιστημονικές εξελίξεις. Αυτές οι περιπτώσεις συσσώρευσης αποτελούν απειροελάχιστη μειοψηφία και μάλιστα μερικές φορές ακολουθούνται από επιστροφή του πλούτου αυτού στην κοινωνία (βλέπε περίπτωση Bill Gates της Microsoft, που αφού έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της εποχής του μέσα από τη συγκυρία των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, έχει αφιερωθεί πλήρως στην επίλυση των πιό σύνθετων κοινωνικών και ανθρώπινων προβλημάτων που προκαλεί ηφτώχεια στις πιό απίθανες γωνιές του πλανήτη).
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που πρέπει να επισημάνουμε: η μεγάλη οικονομική δύναμη που αποκτάται μέσα από αυτή τη συσσώρευση πλούτου μεταφράζεται άμεσα σε πολιτική δύναμη. Ποιός αμφιβάλλει ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται εν τέλει στα χέρια των οικονομικά δυνατών; Δυστυχώς στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες οι πολίτες έχουν απλά την ψευδαίσθηση ότι εκλέγουν σε τακτά διαστήματα τους κυβερνήτες τους. Με εξαίρεση σύντομες, πραγματικά δημοκρατικές αναλαμπές, οι οικονομικά ισχυροί παράγοντες (διεθνείς και οι τοπικοί τους τοποτηρητές) κυβερνούν τη χώρα και ορίζουν τις τύχες των απλών πολιτών.
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ
Το Ελληνικό Κράτος ήταν από την εποχή του 1821 μόνιμα χρεωμένο στις ξένες μεγάλες οικονομικές (εννοείται και ποιλιτικο-στρατιωτικές) δυνάμεις που ουσιαστικά κυβερνούσαν - με λίγες εξαιρέσεις - μέσω διορισμένων βασιλέων ή ντόπιων υποχείριών τους. Μετά την ένταξη στην ΕΟΚ (πλέον ΕΕ) στην προσπάθεια δημιουργίας μιας μεγάλης Ευρωπαικής αγοράς που θα προστάτευε καλύτερα τα συμφέροντα των Ευρωπαικών (και όχι μόνο) οικονομικών δυνάμεων – με «παράπλευρες» θετικές επιπτώσεις και στα μεσαία και χαμηλά στρώματα – ειδικότερα δε μετά την είσοδο στο Ευρώ, εισέρρευσε στη χώρα μας άφθονο, φτηνό χρήμα. Αντί να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για πραγματική ανάπτυξη στη χώρα, που θα μας έβγαζε από τον φαύλο κύκλο, με κεντρική ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων από το 1990 έως σήμερα, επιδοθήκαμε σε μια σπάταλη διαχείριση των οικονομικών αυτών πόρων με αλόγιστες στρατιωτικές δαπάνες, αδικαιολόγητα δαπανηρούς - νεοπλουτίστικους Ολυμπιακούς αγώνες, φαραωνικά δημόσια έργα υποδομών χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό. Μέσα από αυτή την «άσωτη» διαχείριση πλούτισαν βέβαια πολλοί, διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, μεσάζοντες, υψηλόβαθμα και μη κρατικά στελέχη. Για να μην γκρινιάζει και ο απλός Λαός, μοιράστηκαν και διάφορες λογικές και παράλογες παροχές, δημιουργώντας έτσι και την εντύπωση ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Μέχρι εδώ όλα καλά. Προφανώς υπερδανειστήκαμε, προφανώς διαχειριστήκαμε με σπάταλο τρόπο τους οικονομικούς πόρους, αλλά όταν έφτασε η στιγμή της αλήθειας για ποιό λόγο είπαμε στους δανειστές μας «σφάξε με αγά’μ να αγιάσω»; Στην αρχή του κειμένου αυτού αναπτύξαμε εν συντομία το πως δημιουργείται ο πλούτος που επιτρέπει σε κάποιον να δανείζει . Για ποιό λόγο λοιπόν εμείς όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι δεχτήκαμε να τα επιστρέψουμε όλα εδώ και τώρα; Γιατί «μαγειρεύαμε» μάλιστα (όπως έχει διατυπωθεί από πολλούς) και τα στατιστικά στοιχεία εις βάρος μας, δίνοντας τα όπλα στους δανειστές μας να μας βάλουν στη γωνία; Σάμπως οι δανειστές μας δεν γνώριζαν όταν δάνειζαν την Ελλάδα, ότι στην πραγματικότητα χρηματοδοτούσαν τις δικές τους βιομηχανίες για να μας πωλούν τα ακριβά τους προιόντα, καθιστώντας όμως εμάς εγγυητές του χρέους;
Γιατί λοιπόν ενώ το περίσευμα πλούτου που δημιούργησε το Ελληνικό χρέος προέρχεται κατά κύριο λόγο από ανήθικες, ίσως και παράνομες, δραστηριότητες των δανειστών μας εμείς δείχνουμε τέτοια νομιμοφροσύνη να το επιστρέψουμε με επαχθείς όρους; Δεν ισχυρίζομαι ότι θα έπρεπε να αρνηθούμε την επιστροφή του με το «έτσι θέλω» ή ότι δεν θα πρέπει να «συμμαζέψουμε» και να εκσυγχρονίσουμε τα του «οίκου» μας. Αντιθέτως. Ομως από το σημείο αυτό έως του να φτάνουμε σε τέτοιο επίπεδο αναξιοπρέπειας αποδεχόμενοι οτιδήποτε θέλουν να μας επιβάλλουν οι δανειστές, λογικό ή παράλογο, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Δυστυχώς εδώ σημαντικό ρόλο έχουν διαδραματίσει εντέχνως τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ κατορθώνοντας να διαβρώσουν σε μεγάλο βαθμό το ηθικό του απλού πολίτη, υποβάλλοντάς του, μεθοδικά, «ενοχές» μεγαλύτερες από αυτές που του ανήκουν και αποδίδοντας του τις ίδιες ευθύνες με αυτές που αποδίδουν τους κυβερνήτες του. Ακόμα δε έχουν βάλει στο ίδιο «κάδρο» και την Αριστερά, ως εξίσου συνένοχη με τις μέχρι σήμερα κυβερνητικές εξουσίες, λες και η Αριστερά συγκυβερνούσε. Μα αν η Αριστερά είχε τόσο μεγάλη δύναμη, τώρα το θυμήθηκαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Γιατί δεν είχαν πεί τίποτα μέχρι σήμερα; Αλλά μάλλον και αυτό εντάσσεται στην προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών τους;
Οποιοι λοιπόν κληθούν στο προσεχές μέλλον να διαπραγματευθούν, ότι πλέον μπορεί να περισωθεί μετά από μια καταστροφική για το Λαό και τον εθνικό πλούτο διακυβέρνηση των 4 τελευταίων ετών, θα πρέπει να έχουν καλά στο μυαλό τους ότι αυτά που χρωστάμε προέρχονται κυρίως από ηθικά απαράδεκτο πλουτισμό των πιστωτών μας, που έχει επενδυθεί το μανδύα μιας – δήθεν - νομιμότητας . Μόνο εάν πιστέψουν πραγματικά σε αυτό θα μπορέσουν να διαπραγματευθούν με αποτελεσματικότητα και αξιοπρέπεια το μέλλον των παιδιών μας.

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Συμπαράσταση στην Ρούσεφ...

...Την νόμιμη πρόεδρο της Βραζιλίας, που το κατεστημένο της χώρας ετοιμάζεται να την ξαποστείλει πολιτικά χρησιμοποιώντας νομιμοφανείς και μη διαδικασίες, που τελευτία -όλως τυχαίως!!!- έχουν ενεργοποιηειί σε ολόκληρη σχεδόν την Λατινική Αμερική... Η συμπαράσταση στην Ρούσεφ έχει ιδιαίτερη αξία όταν προέρχεται από δραστήριους ανθρώπους μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο TVXS.

Νόαμ Τσόμσκι, Ναόμι Κλάιν και Όλιβερ Στόουν: «Όχι στο πραξικόπημα στη Βραζιλία»

Ναόμι Κλάιν, Όλιβερ Στόουν, Νόαμ Τσόμσκι, Σούζαν Σάραντον, Αρουντάτι Ρόι και 17 ακόμη ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διανοούμενοι και δημόσια πρόσωπα καταγγέλλουν πραξικόπημα στη Βραζιλία. 

Σε επιστολή που έστειλαν την Τετάρτη στην κυβέρνηση της Βραζιλίας, καταδικάζουν τη μομφή κατά της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ και ζητούν η Γερουσία της Βραζιλίας να «σεβαστεί την εκλογική διαδικασία του Οκτωβρίου 2014 στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 100 εκατομμύρια πολίτες’.

Την επιστολή έδωσε στη δημοσιότητα η οργάνωση Όχι Πραξικόπημα στη Βραζιλία, η οποία εδρεύει στη Βρετανία. 

Οι διανοούμενοι υποστηρίζουν ότι η «Βραζιλία είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και έχει τη μεγαλύτερη οικονομία στη Λατινική Αμερική. Αν αυτή η συνεχής επίθεση στους δημοκρατικούς της θεσμούς πετύχει, τα αρνητικά κύματα από το σοκ θα προκαλέσουν δονήσεις σε όλη την περιοχή». 

«Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους συναδέλφους μας καλλιτέχνες και με όλους αυτούς που αγωνίζονται για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε όλη τη Βραζιλία», αναφέρουν και προσθέτουν ότι «η Βραζιλία βγήκε πρόσφατα από μια δικτατορία περίπου 30 χρόνων και οι εξελίξεις αυτές μπορεί να πάνε πίσω δεκαετίες ολόκληρες την πρόοδο της χώρας προς την κοινωνική και οικονομική ένταξη». 

«Ανησυχούμε για την πολιτικά υποκινούμενη μομφή κατά της προέδρου, την οποία έχει εγκαταστήσει μια μη εκλεγμένη μεταβατική κυβέρνηση», αναφέρουν οι συγγραφείς. «Η νομική βάση για τη μομφή που είναι σε εξέλιξη αμφισβητείται ευρέως και υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που δείχνουν ότι οι βασικοί υποστηρικτές της εκστρατείας της μομφής επιδιώκουν την απομάκρυνση της προέδρου ώστε να σταματήσουν οι έρευνες για διαφθορά στην οποία οι ίδιοι εμπλέκονται» σημειώνουν μεταξύ άλλων.

Η δίκη της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, η οποία απομακρύνθηκε προσωρινά από την εξουσία τον Μάιο και παραπέμφθηκε σε δίκη, άρχισε την Πέμπτη και διακόπηκε για λίγο την Παρασκευή.

Τυχόν απομάκρυνση της Ρουσέφ θα τερματίσει 13 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το Κόμμα των Εργατών, με συνέπεια ότι ο μη εκλεγμένος, κεντροδεξιός Τέμερ να είναι πρόεδρος της Βραζιλίας μέχρι το 2018, το υπόλοιπο της θητείας της Ρουσέφ.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ενα διαφορετικό κείμενο...

...από τα συνήθη, που αναρτούμε στην ΦΑΙΑΚΙΑ είναι αυτό του καθηγητή Μαθηματικής Ανάλυσης στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεόδωρου Σταυρόπουλου. Αντιγράφουμε από την ISKRA

ΦΥΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Η μόρφωση, όπως ακριβώς μια εύφορη γη, φέρνει όλα τα καλά

"Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ’ αγαθά φέρει"
έλεγε ο Σωκράτης και πιθανών ο νέος να είχε περισσότερη "εξυπνάδα" αν έκανε τον κόπο να μελετήσει τον Αθηναίο φιλόσοφο, διότι θα ήξερε ότι όσο δεν βασίζεται στην πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του, τόσο περισσότερο θα οδηγείται στον ατομικισμό, ναρκισσισμό και την φαυλότητα.

---000_StayropoulosΣε κάθε ανθρώπινη ενεργοποίηση, που αξιώνει ιδιαίτερη και συνεχή ετοιμότητα της συνείδησης, αλλά και σε κάθε αποδοτικότητα παρεμβάλλεται η παράμετρος "διαφέρον", για να ξεδιπλώσει ένα καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ανθρώπου.

Το διαφέρον είναι πολύ σπουδαία παρόρμηση της ψυχής η οποία λαμβάνει κάθε φορά εκδήλωση σύμφωνα με τις εξωτερικές επιδράσεις και τις εξωτερικές διεγέρσεις. Με διαφορετικές λέξεις το διαφέρον είναι εσωτερικό ελατήριο που ενεργοποιεί όλες τις ψυχικές δυνάμεις για να κατορθώσει ένα συγκεκριμένο σκοπό. Οτιδήποτε μας διαφέρει, αυτό προκαλεί την προσοχή μας και συντείνει στην υλική, ψυχική και πνευματική μας ευημερία. Όπως και κάθε ανθρώπινη παρόρμηση, έτσι και το διαφέρον ακολουθεί τους κανόνες της μόρφωσης και της διαπαιδαγώγησης. Γι' αυτό ο βασικότερος όρος της παιδείας είναι η αναζωπύρωση και η διατήρηση του διαφέροντος, ώστε να βρίσκεται συνεχώς σε καθεστώς ετοιμότητας ο παιδαγωγούμενος. Έτσι ο άνθρωπος που ζει με λιγοστά διαφέροντα, μειονεκτεί στο συναίσθημα της ζωής και εξαφανίζει την εξαιρετική αντίληψη αυτής.

Ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα των ανθρώπων είναι και αυτό της αχαριστίας. Της αγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που με τις ενέργειες τους έχουν συμπαρασταθεί στο να υπερνικηθούν αρκετές δυσκολίες και σοβαροί κίνδυνοι. Είναι αχαριστία όταν την ευπραγία μας την αποδίδουμε μόνο στα προσόντα μας, στην αξιοσύνη μας, και όχι στα ταλέντα που μας παραχώρησε ο θεός, στους γονείς που επιδίωξαν να μας μορφώσουν, στους φίλους που μας συμπαραστάθηκαν ποικιλοτρόπως και στην κοινωνία που μας προσέφερε υλικά αγαθά για την κάλυψη αναγκών. Η αχαριστία είναι μεγάλη ασθένεια, γιατί είναι μια ψυχική νόσος που εξουσιάζει τον άνθρωπο και που αχρηστεύει την υπόσταση του.  Τα εφήμερα φθαρτά αγαθά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αιώνιο πνευματική σπουδαιότητα της ψυχής, γι' αυτό δεν πρέπει να την ρυπαίνουμε με το πρωτόζωο της αχαριστίας.

Κανείς θα μπορούσε να ελεεινολογεί ώρες ατελείωτες την ηθική (κατά)πτώση που χαρακτηρίζει τόσο την εποχή μας όσο και την Ελληνική κοινωνία, ειδικότερα. Η παιδεία της λεγόμενης «νέας γενιάς» ομοιάζει με αυτούς τους αλαλάζοντες νεαρούς, θιασώτες των «ακραίων σπορ», που πηδούν από κάποιο αεροπλάνο αναζητώντας την στιγμιαία αναζωογόνηση που προσφέρει η έξαρση της αδρεναλίνης στον ανθρώπινο οργανισμό. Στην εποχή του ίντερνετ και της απεριόριστης και εύκολα προσβάσιμης πληροφορίας, η ουσιαστική γνώση πνίγεται μέσα σ’ έναν ωκεανό εφήμερων πληροφοριών και επιστημονικοφανών απόψεων που υπηρετούν συμφέροντα και λόμπι κάθε λογής. Σήμερα, με το μέσο επίπεδο μόρφωσης να είναι υψηλότερο απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη εποχή και οι βιβλιοθήκες του κόσμου είναι ανοιχτές στους πάντες, δεν έπρεπε να βλέπουμε νέους Φειδίες, Νεύτωνες, Πύρρωνες και όλων των ειδών τα λαμπρά μυαλά να αναδύονται; Αντ’ αυτού, ποιος μπορεί ν’ αρνηθεί ότι η σύγχρονη νεολαία, στη συντριπτική της πλειοψηφία, είναι διανοητικά οκνηρή και πνευματικά πλαδαρή; Κι αυτό γιατί έχει χαθεί ο ενθουσιασμός από τις μέρες μας: αυτή η έμφυτη πυξίδα μέσα στον άνθρωπο που τον οδηγεί στο να κυνηγά την πραγμάτωση του μεγαλειώδους, του ωραίου, του θεάρεστου και του θεϊκού. Ο ενθουσιασμός, στην πραγματική του διάσταση, είναι ένα είδος όρασης που επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει τον κόσμο μέσα από μια πνευματική ματιά, να εστιάζει στην ουσία και τις ιδέες – να κοιτά τον έναστρο ουρανό και να βλέπει τα γρανάζια του σύμπαντος σε κίνηση αντί για έναν μαύρο μπερντέ με αδιάφορα λαμπιόνια. Δεν πρέπει όμως να γινόμαστε «οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» δίχως να έχουμε να προτείνουμε κάτι χειροπιαστό ως αντίδοτο σ’ αυτή τη μάστιγα. Ο ενθουσιασμός μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα στη ψυχή του ανθρώπου, όπως άλλωστε όλες οι αρετές και όλα τα πάθη. Είναι, από τη φύση του, ένας σπόρος που πρέπει να πέσει στο γόνιμο έδαφος της παιδικής ψυχής όσο πιο νωρίς γίνεται. Δεν διδάσκεται με λόγια και σοφούς αφορισμούς αλλά με βιωματική εμπειρία και μια εσωτερική χαρά. Αυτή η εμπειρία πολλές φορές μπορεί να είναι λυπητερή και σκληρή όσο ο νέος άνθρωπος συγκρούεται με την ασχήμια του κόσμου, μα η μύχια χαρά του είναι μια φλόγα που μπορεί να κατακαύσει τα συντρίμμια και τα χονδροειδή παραπήγματα που συσσωρεύονται μέσα του με τον ρούν του χρόνου. Στη φλόγα αυτής της φωτιάς όλα μετουσιώνονται: η αποτυχία γίνεται αφορμή για χάραξη νέας ρότας και όχι λόγος για θρήνο· η αχαριστία ξαφνικά φαντάζει παράλογη, παρακατιανή αντίδραση στον άνθρωπο που εμφορείται από όνειρα και ευγενείς φιλοδοξίες. Εκείνος, άλλωστε, δεν κοιτά πίσω του, αλλά μπροστά. Μια ενθουσιώδης ψυχή δεν έχει χρόνο για μικρότητες και δεν θλίβεται υπέρμετρα. Παρατηρεί, ελπίζει, προσεύχεται και σιωπά. Μπορεί αυτή η σιωπή να φαντάζει αναποτελεσματική και παρακατιανή στον θορυβώδη και φανφαρόνο κόσμο του σήμερα όμως, για να πειστούμε ως προς την αποτελεσματικότητά της, δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ότι και η ίδια η Φύση έτσι ακριβώς μεγαλώνει το αιωνόβιο πλατάνι και χτίζει τα επιβλητικά της βουνά. Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να την μιμηθούμε.

Θα κλείσω με μια αναφορά στον σπουδαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη: 

Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο "Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον"

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Τέλος εποχής...

...σημαίνει η "αποχώρηση" του Ανδρέα Μπάρκουλη... Αυτής της μετεμφυλιακής κουλτούρας, που έφτασε μέχρι τα όρια της μεταπολίτευσης...Ζεν πρεμιέ ο Ανδρέας, ακαταμάχητρος γόης, που το σύνθημα: κορίτσια ο Μπάρκουλης ήταν δηλωτικό της ερωτικής του απήχησης στο άλλο φύλο... Ταυτίστηκε με τον ρόλο αυτό αλλά δεν έχασε τις ευκαιρίες να δείξει το πραγματικό του ταλέντο στον κινηματογράφο και το Θέατρο, όπου συνεργάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία με μεγάλους συμπρωταγωνιστές και σκηνοθέτες. Ταλαιπώρησε και ταλαιπωρήθηκε με την Υγεία του αλλά δεν του έλειψαν το κουράγιο και η ανθρωπιά.
Καλοτάξειδος !!! 

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Τι γίνεται στην Λατινική Αμερική;

Και ειδικότερα στην Βενεζουέλα... Κάποιες όψεις του ζητήματος επιχειρεί να περιγράψει ο Χρήστος Λάσκος στο άρθρο του, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο: Το κουτί της Πανδώρας και την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η Βενεζουέλα και η Αριστερά

Αν κάτι κάνει εντύπωση τους τελευταίους μήνες, που η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας βρίσκεται σε μεγάλη και προφανή κρίση, είναι η εκκωφαντική (!) απουσία αναλύσεων αλλά και τοποθετήσεων από την πλευρά της διεθνούς Αριστεράς.

Το πράγμα, μάλιστα, γίνεται μυστηριώδες και παράδοξο, αν αναλογιστούμε πόσο είχε αξιοποιηθεί το τσαβικό παράδειγμα, επί σειρά ετών, για να δείξει πως είναι δυνατή μια εναλλακτική πολιτική με αντινεοφιλελεύθερο προσανατολισμό, ακόμη και δίπλα στην καρδιά του θηρίου. Μην πάμε μακριά. Αρκεί να θυμηθούμε τη στάση του ίδιου του πρωθυπουργού μας, από την πληθωρισμική αναφορά στον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα μέχρι την παρουσία του στην κηδεία του Ούγκο Τσάβες.

Τώρα σιωπή.

Οι εφημερίδες –και γενικότερα τα έντυπα– της ελληνικής Αριστεράς έχουν αφιερώσει ελάχιστο χώρο σε γεγονότα, που, ακόμη κι αν δεν αναφέρονταν σε μια χώρα που είχε αποτελέσει, με τον τρόπο της, σύμβολο κι ελπίδα επί καιρό, δεν μπορεί παρά να θεωρηθούν μεγάλης σημασίας. Σηματοδοτούν μια αλλαγή φάσης στη Νότια Αμερική, που ίσως αποβεί καθοριστική συνολικότερα για τις διεθνείς εξελίξεις, όπως μπορεί ο καθένας να καταλάβει.

Γιατί, λοιπόν, τόση σιωπή;

Μια εξήγηση είναι, προφανώς, η αμηχανία μπροστά στις εξελίξεις: η κακή τροπή των πραγμάτων απαιτεί, πάντοτε, μια ηθική και διανοητική γενναιότητα, δηλαδή εντιμότητα, που δεν είναι εύκολο να τη διαθέτεις. Μια δεύτερη ερμηνεία της σιωπής, χειρότερη, αλλά όχι λιγότερο πιθανή, είναι ο εκτεταμένος κυνισμός, η εγκατάλειψη του ηττημένου, η από τα πράγματα παραδοχή πως το δίκιο είναι με τον νικητή –ή, αλλιώς, δεν έχει σημασία με ποιον είναι το δίκιο.

Δεν πάει έτσι, όμως. Η σιωπή πρέπει να σπάσει. Η αναμέτρηση με τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική είναι υποχρεωτική για όσους θέλουν να πείσουν κι άλλους πως υπάρχει εναλλακτική, πως ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και ο καπιταλισμός, δεν είναι αναγκαστικά το μέλλον μας. Πολύ περισσότερο, όταν είναι πολλά τα σημάδια που δείχνουν πως με τον καπιταλισμό το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και του πλανήτη, αρχίζει και τίθεται εν αμφιβόλω.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, στη Βενεζουέλα. Προφανώς, ο χώρος μιας επιφυλλίδας δεν είναι αρκετός για να απαντηθεί το ερώτημα. Νύξεις, μόνο, μπορούν να γίνουν.

Για ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, εδώ και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής αποτέλεσαν ελπίδα και αναφορά. Οπως και οι πολιτικές απολήξεις τους, άλλωστε. Πράγμα που, σχεδόν πάντα, συνέβαινε με αδιαφοροποίητο τρόπο.

Ως εάν, δηλαδή, οι Ζαπατίστας και ο Τσάβες –ή και ο Κορέα ή οι Κίρχνερ– να ήταν το ίδιο. Που δεν ήταν. Στην Τσιάπας έψαχναν τρόπους να «αρνηθούν» το κράτος, ιδρύοντας νέες μορφές οριζόντιας διαχείρισης των πραγμάτων και των καταστάσεων, με την ευρεία αξιοποίηση και της ιθαγενικής κουλτούρας, ενώ στη Βενεζουέλα και αλλού η κατάκτηση του κράτους θεωρήθηκε εκ των ων ουκ άνευ όρος για προοδευτικές αλλαγές.

Ενώ ο Μάρκος, με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού, υπέγραφε ως «υπο»-διοικητής («υπό» τίνος;), ο Τσάβες έξι ώρες στην τηλεόραση, με κόκκινο πουκάμισο, δίδασκε τον «λαό του» αδιαμεσολάβητα, ως κυρίαρχος κυβερνήτης.

Ασήμαντα και επιφανειακά ζητήματα; Διακρίσεις που συνιστούν αισθητική πολυτέλεια, ενώ «το πράγμα βράζει»; Το αντίθετο! Σε τέτοια θέματα, τελικά, φαίνεται πως κρίνονται τα πάντα. Γιατί, ίσως, είναι δείκτες αυτού που σημείωνε ο Αλβαρο Ρέγες, σ’ αυτήν εδώ την εφημερίδα, στις 11 Ιουλίου: «Δεν κατέλαβαν την εξουσία, αυτή τους κατέλαβε».

Επ’ ουδενί, όμως, τα προηγούμενα σχόλια δεν θα πρέπει να οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως οι προοδευτικές κυβερνήσεις της Νότιας Αμερικής δεν αποτέλεσαν μια σημαντική πολιτική τομή. Το αντίθετο!

Οντας συνέπεια της κοινωνικής κίνησης, εξεγερσιακής σε μεγάλο βαθμό, υπήρξαν θετικά επεισόδια στην πορεία των λαών της περιοχής για χειραφέτηση. Η μείωση της απόλυτης φτώχειας και των ανισοτήτων είναι αναμφισβήτητη και όχι στατιστική. Το ενδιαφέρον για τις κατώτερες τάξεις έμπρακτο.

Κι όμως, φαίνεται πως το κυβερνητικό «πείραμα» τελειώνει με κακό τρόπο. Υπάρχει εξήγηση; Αριστεροί και αναρχικοί ισχυρίζονται πως ο λόγος που οι ριζοσπαστικές κυβερνήσεις δεν τα κατάφεραν είναι πως τους έλειπε, ακριβώς, ο ριζοσπαστισμός. Στην πραγματικότητα, αξιοποίησαν μια ευνοϊκή διεθνή συγκυρία για την άσκηση μιας περιορισμένα «προοδευτικής» πολιτικής.

Η επένδυση στον εξορυκτισμό, η αύξηση, πρακτικά, της εξάρτησης από τις τιμές των πρώτων υλών και τις πολυεθνικές που ελέγχουν τη χρήση τους κατέστησαν θνησιγενές, εξ αρχής, το εγχείρημα.

Αντί να αξιοποιηθεί η ευνοϊκή συγκυρία προκειμένου να επιχειρηθούν ριζικές τομές, τόσο στο θεσμικό όσο και στο παραγωγικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις αφέθηκαν στην πολύ «κερδοφόρα» συμμετοχή τους στον διεθνή καταμερισμό εργασίας –και μια εσωτερική «ανάπτυξη» βασισμένη στον διπλασιασμό του μέσου ποσοστού κέρδους από 10% σε 20%.

Χαρακτηριστικά, στην περίπτωση της Βενεζουέλας, το 30% του ΑΕΠ, το 50% των δημόσιων εσόδων, το 90% των εξαγωγών προέρχονταν από το πετρέλαιο. Πράγμα που κάθε άλλο παρά άλλαξε στην περίοδο Τσάβες. Με το που έπεσαν οι τιμές, μαζί και με τη μείωση της ζήτησης από την Κίνα λόγω της παγκόσμιας κρίσης, το πράγμα έφτασε στην ολοκληρωτική σχεδόν κατάρρευση, που παρακολουθούμε σήμερα.

Με μεγάλη προσοχή θα πρέπει να συζητηθούν οι εξελίξεις. Οπως κι αν σταθεί κάποιος, ωστόσο, η άποψη της «μιας πλευράς» της συζήτησης φαίνεται να δικαιώνεται: ή μεγάλες ριζικές τομές ή μικρά διαλείμματα μιας καλύτερης ζωής και μετά πάλι επιστροφή σ’ αυτό που μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός. Φτώχεια, ανισότητες, βία και ανασφάλεια. Στρατηγικής σημασίας διαπίστωση.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Αληθινή είδηση είναι μόνον η κατασκευαζόμενη...

Θυμάστε το πελεκάνο του δήθεν Περσικού κόλπου, γεμάτο πετρέλαιο, θύμα του κακού Σαντάντ, που τελικά αποδείχθηκε κατασκεύασμα των "αντικειμενικών" Αμερικάνικων μέσων πληροφόρησης... Τελικά, η κατασκευαζόμενη αλήθεια αποδεικνύεται πανίσχυρο ανίκητο όπλο για την χειραγώγηση της κοινή γνώμης... Κάπου εκεί αποσκοπεί και το Συριόπουλο, που εμφανίστηκε σε όλα τα ΜΜΕ του "ελεύθερου" κόσμου. Γράφει σχετικά στην ISKRA ο Ανδρέας Ζαρείφης.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΟΜΡΑΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ A LA CARTE
ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ή μήπως όχι; Μήπως περάσαμε στην εποχή όπου μια φωτογραφία μπορεί να αποκρύψει χίλιες αλήθειες;
Η μάχη στο Χαλέπι είναι ίσως η πιο σημαντική (έως τώρα) μάχη του πολέμου στη Συρία.
Στις 17 Αυγούστου (οι ημερομηνίες έχουν σημασία) οι συριακές δυνάμεις, μαζί με τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ και υποστηριζόμενες από τη ρωσικήαεροπορία, προσέβαλαν το κέντρο επιχειρήσεων του «Jaish al-Fatah» στο νοτιοδυτικό Χαλέπι, τη περιοχή 1070 και τη βάση πυροβολικού στο Ramouseh. Οι δυνάμεις των τζιχαντιστών, παρ όλη την σφοδρή αντεπίθεση που πραγματοποίησαν, δεν ανέκτησαντον έλεγχο.
Στις 18 Αυγούστου οι συριακές δυνάμεις είχαν απελευθερώσει το 80% της περιοχής, τις συνοικίεςQarassial-Amiriyah και το λόφο al-Jam’iyat και οι δυνάμεις του «Jaish al-Fatah» είχαν εγκλωβιστεί στο νότιο, (ανίκανες να επιχειρήσουν εκεί, λόγω των αεροπορικών επιχειρήσεων) και στο ανατολικό τμήμα.
Ο στόχος των συριακών δυνάμεων είναι ο άξονας Huwayz – Qarassi ώστε να αποκοπεί κάθε δυνατότηταανεφοδιασμού και ενίσχυσης των δυνάμεων των τζιχαντιστών. Ο έλεγχος αυτού του άξονα θα σήμαινε αυτόματα την παράδοση τους και τον πλήρη έλεγχο της πόλης από τις συριακές δυνάμεις, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη του πολέμου.
Μόνη σωτηρία για τις δυνάμεις των τζιχαντιστών θα αποτελούσε μια μικρή εκεχειρία, που θα τους επέτρεπε να ανασυνταχθούν και να ανεφοδιαστούν.
Και ιδού το θαύμα!
---000_omranh
Ακριβώς αυτή τη στιγμή «εμφανίζεται» το ρεπορτάζ για τον μικρό Ομράν. Από το κανάλι του Κατάραρχικά (χώρα τροφοδότη – διαμεσολαβητή του ΝΑΤΟ – των τζιχαντιστών). Στη συνέχεια το ρεπορτάζ αναπαράγεται από όλα τα δυτικά ΜΜΕ και τα «κανάλια αντικειμενικής πληροφόρησης» που ελέγχουν και χειραγωγούν τα κοινωνικά δίκτυα.
Η «διεθνής κοινότητα» απαιτεί «εκεχειρία» και «ανθρωπιστική βοήθεια» στη πόλη, «ανθρωπιστική βοήθεια» που στη πράξη σημαίνει άνοιγμα διαδρόμων ανεφοδιασμού για τους τζιχαντιστές και τίποτα περισσότερο.
Ο μικρός Ομράν είναι το θύμα ενός πολέμου που δημιούργησαν και συνεχίζουν να τροφοδοτούν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Από την εποχή του πολέμου του Κόλπου και τη φωτογραφία «του Κορμοράνου» τα δυτικά ΜΜΕ έχουν αποδείξει πως μπορούν να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το πόλεμο της Εικόνας και της Επικοινωνίας.
Μην περιμένετε να δείτε φωτογραφία από την πρόσφατη σφαγή του 12χρονου Αμπντάλα Ίσσα. Ούτε από τα δεκάδες παιδιά που δολοφονούνται εν ψυχρώ, σε σχολεία και νοσοκομεία της Υεμένης. Ούτε από τα, δολοφονημένα από ΝΑΤΟικές σφαίρες, παιδιά στο Ντονμπάς.
Ο πόλεμος είναι ήδη εδώ. Και μοναδική ελπίδα για τον μικρό Ομράν, τον Αϊλάν και τα δεκάδες χιλιάδες θύματα δεν είναι τα like στο facebook και η a la carte κατευθυνόμενη ευαισθητοποίηση. Αλλά ο αγώνας ενάντια στις ΝΑΤΟικές επεμβάσεις.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Δικαίωμά του δεν είναι;;;

Η ΦΑΙΑΚΙΑ αισθάνεται αποιτροπιασμό και αγανάκτηση για την συγκλονιστική ταλαιπωρία του sir Philip Green, που συνέβη μάλιστα -τί ντροπή!!!- σε Ελληνικό έδαφος... Ενας άθλιος δημοσιγραφίσκος του Sky news είχε το απίστευτο θράσος να ερωτά επίμονα τον συμπαθέστατο sir, στην Ιθάκη, τι σχεδιάζει να κάνει με τους χρωστούμενους μισθούς και τις συντάξεις δώδεκα περίπου χιλιάδων απολυμένων από τα καταστήματα BHS. Τα καταστήματα, που ανήκουν στον φουκαρά sir Philip έχουν πτωχεύσει. Τι το απλούστερο!!! Πτωχεύσαμε;; Αντε γειά !!!
Και ενώ ο γλυκύτατος sir Philip, όπως διαβάσαμε στον ιστότοπο Nooz.gr, προσπαθεί να ξεχάσει τον πόνο του πάνω στην φτωχική του βαρκούλα -την βλέπετε στην φωτογραφία- έρχεται ο ανεκδιήγητος κύριος Ian Wright και δηλώνει, πως: υπάρχει μεγάλη αντίθεση στις δυο εικόνες, από τη μία ο κ. Green να απολαμβάνει τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά με το καινούριο του γιωτ και από την άλλη 20.000 πρώην εργαζόμενοι της BHS να αντιμετωπίζουν μειώσεις συντάξεων. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δουλέψει σκληρά για πολλά, πολλά χρόνια στην εταιρεία, οι οποίοι -μετά από όσα έχουν υποστεί οικονομικά και ηθικά αυτούς τους τελευταίους μήνες – θα ήθελαν πολύ να κάνουν αυτή τη στιγμή διακοπές. Ορίστε, λαϊκισμοί !!!
Μία άλλη ανεκδιήγητη κυρία, πρώην συνεργάτης του στην BHS, η Lin Macmillan, δήλωσε στο Sky News ότι καλύτερα θα ήταν να πάρει το ιδιωτικό του αεροσκάφος και να γυρίσει στη χώρα του για να ασχοληθεί με την “μαύρη τρύπα” στα ταμεία της εταιρείας, αντί να κάνει διακοπές. Τονν κάλεσε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, "εν ανάγκη να πουλήσει ένα από τα γιωτ του" (έχει τρία) για να καλύψει τους συνταξιούχους. 
Και ερωτώ: Δικαίωμά του δεν ήταν να πουλήσει για μία λίρα την αλυσίδα καταστημάτων, η οποία καταρρέοντας προκάλεσε την απώλεια 11.000 θέσεων εργασίας και μειώσεις 22.000 συντάξεων πρώην υπαλλήλων;;; Ο sir Philip πάντοτε προσέχει την τήρηση των νόμων....Διαθέτει μάλιστα και νομικό επιτελείο, που τον κατευθύνει πάντοτε στον δρόμο του δικαίου... 
Αλιώς να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τη δημοκρατία μας, τους νόμους μας, τις φιλελεύθερες αξίες μας και να οδηγηθούμε στο χάος !!!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Σωστές δουλειές !!!

Δεν θα μπορούσε να είναι τυχαίος ο έχων αναλάβει το έργο ανατροπής της προέδρου της Βραζιλίας...  Τα WikiLeaks, λοιπόν μας πληροφορούν για το ποιόν του κυρίου νέου Προέδρου της χώρας. Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο TVXS.

WikiLeaks: Πληροφοριοδότης των ΗΠΑ ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας 

Είναι ένας από τους ενορχηστρωτές του «πραξικοπήματος» που επιχειρείται για την ανατροπή της προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ στη Βραζιλία, αλλά όχι μόνο αυτό. Σύμφωνα με τα WikiLeaks έχει υπάρξει και μυστικός πληροφοριοδότης των ΗΠΑ. Ο λόγος για τον νέο μεταβατικό πρόεδρο της χώρας, τον επικεφαλής του Δημοκρατικού Κινήματος της Βραζιλίας (PMDB), Μισέλ Τέμερ.

Με νέα ανάρτηση τους τα WikiLeaks βάζουν λάδι στη φωτιά που έχει ξεσπάσει στη Βραζιλία, όπου διχασμένη βυθίζεται στη μεγαλύτερη πολιτική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, που σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.
Νέες αναταράξεις προκαλεί η αποκάλυψη της ιστοσελίδας ότι ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ υπήρξε στο παρελθόν πληροφοριοδότης των ΗΠΑ και είχε μεταφέρει «ευαίσθητες» πληροφορίες σε Αμερικανούς διπλωμάτες πριν από τις εθνικές εκλογές του 2006.
Τα τηλεγραφήματα που αναρτήθηκαν στον διαδικτυακό τόπο των Wikileaks έχουν τη σήμανση «ευαίσθητα αλλά όχι διαβαθμισμένα» και περιλαμβάνουν περιλήψεις συνομιλιών που είχε ο Τέμερ, ομοσπονδιακός βουλευτής την περίοδο εκείνη, με Αμερικανούς αξιωματούχους.
Στο έγγραφο, ο Τέμερ φαίνεται να διαβιβάζει σε Αμερικανούς αξιωματούχους την εκτίμηση  ότι στις τότε εκλογές, στις οποίες επανεξελέγη τελικά το Εργατικό Κόμμα (PT) του Λούλα, το κόμμα του θα γινόταν ο ρυθμιστικός παράγοντας για όποια κυβέρνηση προέκυπτε. Στην ανάλυση του του ο Τέμερ εξηγεί τη στρατηγική που θα ακολουθήσει το κόμμα του ως προς πιθανές συμμαχίες βάσει το τι θα δείξουν οι δημοσκοπήσεις λίγο πριν τις εκλογές. Ούτε λίγο, ούτε πολύ λέει ότι σε έναν δεύτερο εκλογικό γύρο θα συνεργαζόταν με οποιονδήποτε φιναλίστ. Ανοίγει επίσης τα χαρτιά του για τον εσωτερικό διχασμό που υπήρχε στην παράταξη του και το πως σκόπευε να τον ξεπεράσει.
Σχολιάζοντας την πολιτική κατάσταση λίγο πριν τις κάλπες, ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας έλεγε στους Αμερικανούς αξιωματούχους ότι «η εκλογή Λουλά γέννησε την ελπίδα στον βραζιλιάνικο λαό, αλλά οι επιδόσεις του στη διακυβέρνηση έχουν υπάρξει απογοητευτικές». Του ασκούσε κριτική επίσης για το γεγονός ότι προσπαθούσε να στήσει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας και ότι δεν εστίαζε στην οικονομική ανάπτυξη. Στις συζητήσεις που είχε δεν παρέλειψε να τονίσει τον προσανατολισμό του κόμματος του στην ανάπτυξη αλλά και να δώσει υποσχέσεις για τη συμφωνία FTAA, για μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου στην αμερικανική ήπειρο, με εξαίρεση την Κούβα.
Όπως υποστήριζε επιπλέον στις συνομιλίες του με τους αξιωματούχους των ΗΠΑ πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (ΡΤ) είχαν καταχραστεί χρήματα όχι για ιδίον όφελος, αλλά για να ενδυναμώσουν το κόμμα.

Πώς ανατράπηκε η Ρούσεφ
Η «Σιδηρά Κυρία» της Λατινικής Αμερικής όπως την αποκαλούν, η Ντίλμα Ρούσεφ, βρίσκεται κατηγορούμενη από την αντιπολίτευση για παραβίαση δημοσιονομικών κανόνων. Κατηγορείται πως με «δημιουργική» λογιστική «μαγείρεψε» τα δημοσιονομικά μεγέθη, προκειμένου να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες και να μπορέσει να κερδίσει τις εκλογές του 2014, θάβοντας την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.
Η αντιπολίτευση ξεκίνησε μια εκστρατεία για την παραπομπή της Ρούσεφ στη Δικαιοσύνη. Σε αυτή την προσπάθειά της βρήκε συμμάχους ακόμη και στο χώρο των συνεργατών της Ρούσεφ. Μεταξύ αυτών και ο αντιπρόεδρος της Βραζιλίας  από το 2011 Μισέλ Τέμερ, επικεφαλής του Δημοκρατικού Κινήματος της Βραζιλίας, που έσπασε τον κυβερνητικό συνασπισμό.
Μετά την αποπομπή της ο Τέμερ ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος.
Ο διάδοχος της Ρούσεφ, Μισέλ Τέμερ, που εμπλέκεται στο σκάνδαλο Petrobas αλλά και σε άλλες υποθέσεις διαφθοράς, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του έστειλε μήνυμα ενότητας. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως επιδίωξή του είναι να παραμείνει στον προεδρικό θώκο έως τον Δεκέμβριο του 2018, οπότε και λήγει η προεδρική θητεία. Στις προτεραιότητες του σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές στη Βραζιλία είναι η αλλαγή του συνταξιοδοτικού και φορολογικού και η ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών.
Σημειώνεται, ότι όχι μόνο ο Τέμερ αλλά και πολλά από τα μέλη της Βουλής και της Γερουσίας βρίσκονται υπό έρευνα για υποθέσεις διαφθοράς.
Με την ανάληψη της προεδρίας έχει πλέον τη δυνατότητα να περάσει νομοθετήματα που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τις έρευνες…

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ας το σκεφτούμε...

Δεν πιστεύω, πως το παράδειγμα που εκθέτει ο Περικλής Κοροβέσης είναι αυτομάτως γενικεύσιμο... Είναι όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον για όσους προβληματίζονται για την ουσία της αλλαγής και όχι για την απλή -δύσκολη έστω- μετάβαση της εξουσίας. Παραθέτουμε...

ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ

Τον Αύγουστο του 1970 βρέθηκα στη Στοκχόλμη για να παρουσιάσω το πρώτο μου βιβλίο.  
Η οργάνωση της εκδήλωσης ήταν εκ των ενόντων, και αυτό σήμαινε πως δεν υπήρχαν λεφτά για ξενοδοχείο.  
Ομως έπρεπε να βρεθεί κάποιο κατάλυμα. Και ο μόνος χώρος δωρεάν διαμονής που βρέθηκε ήταν σε μια κατάληψη.  
Ρώτησα τον φίλο μου που έμενε εκεί κατά πόσο σίγουρη ήταν αυτή η κατάληψη, γιατί τα χαρτιά μου δεν ήταν αυτά που θα έπρεπε και στην Ελλάδα η χούντα ανθούσε.  
Και η απάντησή του με άφησε ενεό: «Είναι μια νόμιμη κατάληψη στο πλαίσιο της στεγαστικής πολιτικής του δήμου. Οπου υπάρχει ακατοίκητο σπίτι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, θεωρείται πως ο ιδιοκτήτης δεν το χρειάζεται πια. Και η κατοικία είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινο δικαίωμα. Το ίδιο ισχύει και για τα χωράφια. Αν δεν τα καλλιεργείς τα παίρνει ο γείτονας ή ο παραγείτονας. Η γη δεν είναι εμπόρευμα. Εχει αξία χρήσης και παράγει πλούτο».  
Περίμενα η κατάληψη να ήταν κανένα ερείπιο. Ηταν μια μεγάλη βίλα με μεγάλο κήπο και μια πισίνα άδεια. 
Εμεναν καμιά δεκαριά άτομα και ένα ζευγάρι με ένα μωρό. Οι περισσότεροι φοιτητές. Ολα πεντακάθαρα και σε άψογη τάξη.  
Η ατμόσφαιρα εγκάρδια και όλοι τους είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.  
Λειτουργούσαν σαν κοινότητα και οι δουλειές ήταν μοιρασμένες. Φυσικά δεν έλειψε και η γενική συνέλευση και κλήθηκα να πάρω μέρος και εγώ.  
Οποιος έμενε στο σπίτι, έστω και λίγο καιρό, αποκτούσε τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους.  
Η κουβέντα ήταν γύρω από την οικολογική οργάνωση του σπιτιού.  
Και στο τέλος υπήρχε μια γενική οδηγία να μην πετάμε μπουκάλες και εφημερίδες στα σκουπίδια, γιατί είναι πρώτες ύλες που ανακυκλώνονται.  
Επίσης να κοιτάμε πάντα τα προϊόντα που αγοράζονται να είναι οικολογικά και όχι από χώρες που έχουν δικτατορία.  
Ολα αυτά τα παραπτώματα τα είχα κάνει εγώ, γιατί η πολιτικοποίηση δεν μου είχε δώσει καμιάοικολογική συνείδηση.  
Ας είναι καλά αυτά τα παιδιά. Από εδώ μυήθηκα στην οικολογία.  
Αλλά φυσικά, εκείνα τα χρόνια, δεν μπόρεσα να πείσω κανέναν. Απλά, μου βγήκε το κουσούρι πως πήγα στη Σουηδία, βρήκα μια γκόμενα και έγινα φυσιολάτρης.  
Κατά κάποιο τρόπο, αποστάτησα από τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό και πέρασα στουςμικροαστούς.  
Σήμερα η Σουηδία ανακυκλώνει το 99% των απορριμμάτων της.  
Ηδη από την πηγή γίνεται διαχωρισμός. Ακόμα και τα αποφάγια ανακυκλώνονται.  
Στην Ελλάδα το οικολογικό κίνημα δεν ευτύχησε. Οι λίγοι άνθρωποι που βρέθηκαν να έχουν γνώση του προβλήματος δεν βρήκαν μεγάλη απήχηση στην κοινωνία.  
Εν τούτοις ένα φωτάκι άναψαν. Ευθύνες βέβαια έχουν και τα κόμματα της Αριστεράς.  
Ποτέ δεν πήραν την οικολογία στα σοβαρά. Ο προσανατολισμός τους ήταν πάντα προς την εξουσία, την όποια εξουσία, και όχι στο χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας.  
Μια οικολογική κοινωνία εκ φύσεως είναι αντιεξουσιαστική γιατί λειτουργεί για την ευημερία τωνανθρώπων.  
Και όπου τα οικολογικά κόμματα ή κινήματα γινήκαν εξουσιαστικά, στράφηκαν ενάντια στην οικολογία και έπεσαν σε ανυποληψία.  
Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι οικολογικός παράδεισος. Και γι’ αυτό δεν θα χρειαζόταν να ξανανακαλύψουμε την Αμερική.  
Ετσι καλλιεργούσαν οι παππούδες μας έχοντας συσσωρεύσει σοφία αιώνων. Με τις σύγχρονες γνώσεις που έχουμε αυτή η εμπειρία θα μπορούσε να αποδώσει περισσότερο.  
Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται μια πολιτική βούληση που να εμπνεύσει και να ενισχύσει τους ανθρώπους που θα πάρουν τέτοιες πρωτοβουλίες.  
Εχω συναντήσει ανθρώπους που έκαναν τέτοιες αξιέπαινες πράξεις και αντιμετώπισαν ανυπέρβλητες δυσκολίες.  
Είναι σαν να βρίσκονται υπό διωγμό. Αλλά επιμένουν. Και αυτό μάς δίνει ελπίδα.  
Οπως υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που γίνονται σε όλη τη χώρα και τα αγνοούμε ελλείψει συντονισμού και δικτύων.  
Να δώσω ένα παράδειγμα. Υπάρχει η Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙΚΙΠΑ) που εκδίδει μια εφημερίδα που λέγεται «Εν αιθρία».  
Η έκδοση είναι περιοδική και έχει είκοσι έξι χρόνια ζωής. Η ίδια η Κίνηση φέτος κλείνει τα τριάντα τηςχρόνια.  
Εκτός λάθους, δεν νομίζω πως έχουμε αντίστοιχο φαινόμενο στην Ελλάδα.  
Η εφημερίδα δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το περιβάλλον από όλο τον κόσμο και παράλληλα ασχολείται δραστήρια με τα τοπικά προβλήματα που έχουν σχέση με το περιβάλλον.  
Οι Πατρινοί φίλοι μου μού λένε πως η ΟΙΚΙΠΑ είναι ζωντανό κύτταρο της πόλης και έχει σημαντικό έργο.  
Τέτοια πράγματα μας χρειάζονται σε κάθε πόλη. Να τους ευχηθούμε τα καλύτερα.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Τα μετάλλια και η παράγκα!!!

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναφέρεται στο γκρέμισμα της παράγκας προπονητηρίου της Αννας Κορακάκη αλλά και σε άλλες παράγκες, που δύσκολα γκρεμίζονται...

Τα μετάλλια και η παράγκα!!!

Βιάστηκε ο δήμαρχος και με το δίκιο του, έτσι όπως του ήρθε ξαφνικά το αναπάντεχο μαντάτο… Τι άλλο να έκανε; Εξετέθη από τα δύο ολυμπιακά μετάλλια που κατέκτησε η Κορακάκη και έδωσε τη παραγγελιά στον μπουλντοζιέρη να εξαφανίσει πάραυτα το τρανταχτό δείγμα της… φροντίδας με την οποία περιβάλλει η εξουσία κεντρική και αποκεντρωμένη, τον αθλητισμό γενικότερα και ειδικότερα  εκείνον της επαρχίας! Όρμησε λοιπόν η μπουλντόζα και η παράγκα-σκοπευτήριο με τις λαμαρίνες και τα σαπιόξυλα, αποτελεί πλέον παρελθόν ! Όμως τι και αν γκρεμίστηκε… «Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις, όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα…» 

Σε μια παράγκα με λαμαρίνες στο καταχείμωνο και η Κορακάκη εκεί, να σημαδεύει τη πρωτιά με παγωμένα δάκτυλα! Και τώρα τιμητικό απόσπασμα, κόκκινο χαλί και ο Κουρουπλής στητός! Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μένει ολόρθα η παράγκα δίπλα σ’ όλα αυτά τα μεγαλεία, μουτζουρώνοντας μια «εθνική γιορτή» και η εικόνα της ξεφτίλας να τηλε-φεύγει ρεζιλεύοντας μας διεθνώς… Γι’ αυτό και εδόθη η εντολή για γρήγορη κατεδάφιση! Μια εξουσία με παράτες, με φάτσες απούσες συνήθως από την επίπονη και πολύχρονή προσπάθεια των αθλητών, τώρα είναι έτοιμη να αποσπάσει και αυτή μερίδιο δόξας μεταλλίου… Από δίπλα και η νέα Δημοκρατία που τύπωσε στα γρήγορα αφίσα για την Ολυμπιακή πρωτιά της Κορακάκη υμνώντας την αριστεία… Προφανώς θεωρεί άριστο το γεγονός που κατήγγειλε η Ολυμπιονίκης ότι: «Μέχρι να πάρω την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Νέων (2014) και να μας δώσει ρούχα η Ολυμπιακή Επιτροπή, αγόραζα μπλούζες και τύπωνα την ελληνική σημαία, ώστε να φοράω τα χρώματα της χώρας μου στον αγώνα…»

Ο Τάσος Κορακάκης πατέρας και προπονητής της Άννας, μίλησε για τις πρώτες εικόνες που αντίκρισε από την κατεδάφιση του σκοπευτηρίου μετά την επιστροφή του από το Ρίο: «Δεν το περίμενα με τίποτα αυτό, είχα πράγματα που ήθελα να τα κρατήσω από εδώ, σαν ενθύμιο, είχα τους στόχους… Τους έχουν καταστρέψει, δεν βρήκα πράγματα που ήθελα να κρατήσω, από αυτή την παράγκα που είχαμε τόσα χρόνια και βγήκε η Άννα Ολυμπιονίκης…» Τι να σου κάνει και ο  μπουλντοζιέρης αυτός μόνο κατεδαφίσεις ξέρει κάνει, δεν δήλωσε συλλέκτης ενθυμίων ο άνθρωπος! Το αντίθετο μάλιστα τα ενθύμια της παράγκας έπρεπε να καταστραφούν χωρίς βεβαίως να έχουν αντικατασταθεί τα ερείπιά της από ένα νέο κτίσμα σκοπευτηρίου, έτσι που να μπορούν να αθλούνται όσες και όσοι το επιθυμούν για να πάρουν τη θέση της Άννας κάποτε…

Αυτά όχι στη χώρα της παράγκας που «ανακαλύπτει» εκ των υστέρων τα μετάλλια, προκειμένου οι κάμερες να καδράρουν την εκάστοτε εξουσία να επαναλαμβάνει ακούραστα ότι θα παράσχει την: «Αμέριστη φροντίδα και συμπαράσταση για τα αθλούμενα νιάτα της χώρας…» Και μια λεπτομέρεια: η Σκοπευτική Ομοσπονδία Ελλάδας δεν αναγνωρίζει το πατέρα της Άννας σαν προπονητή! Φαίνεται ότι δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα παρά την Ολυμπιακή πρωτιά που πέτυχε η προπονούμενη από αυτόν κόρη του… Βέβαια η Ομοσπονδία κρατά την επίσημη σφραγίδα, το πρωτόκολλο εισερχομένων-εξερχομένων και κυρίως το Ταμείο! Ο Κορακάκης μπορεί να έχει την διεθνή αναγνώριση μιας απολύτως επιτυχημένης προπονητικής βοήθειας στην προσπάθεια απόκτησης δύο Ολυμπιακών μεταλλίων! Δεν έχει όμως την αποδοχή της  «σφραγίδας» και στην Ελλάδα, μόνο η οποιαδήποτε σφραγίδα μετράει! Οι Ολυμπιακοί αγώνες σε λίγο τελειώνουν, τα φώτα θα σβήσουν, η γιορτή θα λήξει, όμως η εξουσία της «σφραγίδας» στη χώρα της παράγκας, θα παραμένει εσαεί ακλόνητη για να σφραγίζει με τη μιζέρια της, κάθε προσπάθεια για το ταξίδι στο όνειρο…     

Υ.Γ: Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας και η «σφραγίδα» της μιζέριας που μας ακολουθεί…

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Πίσω από την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι...

Λίγες μέρες πριν συμπληρώθηκαν χρόνια από το "αναγκαίο" ολοκαύτωμα δύο Γιαπωνέζικων πόλεων, που μας έδωσε την ευκαιρία να "απολαύσουμε" τις συνέπειες της ατομικής βόμβας... 
Σχετικό το άρθρο του Αλέκου Αναγνωστάκη, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο "Kommon" γιατί φωτίζει πολλές πλευρές της δήθεν αναγκαιότητας αυτής της πρωτοφανούς πυρηνικής καταστροφής...


Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, πυρηνική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία

"… Μέσα στο μυαλό μου, κυριάρχησε ένας στίχος από το ινδικό έπος του  "Bhagavad-Gita" στην οποία ο Krishna προσπαθεί να πείσει τον πρίγκιπα ότι πρέπει να κάνει το καθήκον του: "Είμαι ο θάνατος: ο καταστροφέας των κόσμων" σημειώνει στο ημερολόγιο του ο Οπενχάιμερ, ο νομπελίστας πυρηνικός φυσικός και επικεφαλής τότε του προγράμματος ανάπτυξης των πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ.
Στις 6 Αυγούστου του 1945, δυο μόλις ημέρες πριν και στις 9 Αυγούστου, μια ημέρα μετά την κήρυξη από τη Σοβιετική Ένωση του πολέμου σε βάρος της Ιαπωνίας, οι ΗΠΑ χτύπησαν διπλά.  Στις 6  Αυγούστου στις 8.15 και δεκαεφτά δευτερόλεπτα ξεκινά στη Χιροσίμα τη ρίψη εφτά χιλιάδων τόνων πυρηνικών ανά τετραγωνικό.
Σε κλάσματα του δευτερολέπτου περισσότερο από τριάντα χιλιάδες άτομα εξανεμίστηκαν όχι μόνο ως ανθρώπινα όντα αλλά ως υποστάσεις με μάζα. Αυτό που έμεινε πάνω στα ανθεκτικά υλικά, όπως ο γρανίτης, είναι οι σκιές ανθρώπων, ζώων και φυτών.
Οι νεκροί των δυο εκρήξεων υπολογίζονται  στους 300.000!
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσαν το 1950 τα δημοτικά συμβούλια των δυο  πόλεων, 179.558  άτομα σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν την μοιραία εκείνη ημέρα. Χιλιάδες άλλοι πέθαναν αργότερα με τον αργό και βασανιστικό θάνατο που φέρνει η προσβολή από την ραδιενέργεια.
 176.987 έμειναν άστεγοι.
Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, πυρηνική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία, συντελείται.
Όταν η θύελλα του πολέμου κόπασε και έγιναν γνωστές οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του "ατομικού βομβαρδισμού" των δυο πόλεων, το δέος μπροστά στη νέα κατάκτηση του ανθρώπου το διαδέχτηκε η αγανάκτηση και εναντίωση.
«Ήταν πεποίθησή μου, αναφέρει στο βιβλίο του «The White House years: Mandate for change» ο κατοπινός συντηρητικός πρόεδρος των ΗΠΑ στρατηγός Αϊζενχάουερ,  πως η Ιαπωνία εκείνη τη στιγμή αναζητούσε τρόπο να παραδοθεί με το λιγότερο εξευτελιστικό τρόπο.
Η Ιαπωνία είχε ήδη ηττηθεί και η ρίψη της βόμβας ήταν εντελώς μη απαραίτητη.
Η χώρα μας θα έπρεπε να αποφύγει να σοκάρει την παγκόσμια κοινή γνώμη με τη χρήση ενός όπλου, το οποίο δεν ήταν πια υποχρεωτικό ως μέσον για να σώσουν ζωές Αμερικανών.»
 «Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησαν ατομικά όπλα εναντίον ενός εχθρού που είχε ουσιαστικά ηττηθεί» συμπληρώνει στο Bulletin of the atomic Scientists το 1946 ο ίδιος ο  Oπενχάιμερ.
«Πιστεύω ακράδαντα ότι η χρήση της ατομικής βόμβας έσωσε μερικά εκατομμύρια ζωές Αμερικανών και Ιαπώνων μαζί» αντιπαραθέτει στο «Atlantic Monthly» το 1946 ο επίσης νομπελίστας φυσικός Κόμπτον, πρόεδρος τότε του ΜΙΤ.
Ο ψυχρός πόλεμος είχε ήδη αρχίσει.
Ο Τρούμαν υποστήριζε ότι  «η επιχείρηση «Ντίμπλς»  και η ρήψη των πυρηνικών βομβών ήταν αναγκαία επειδή μια εισβολή στην Ιαπωνία θα κόστιζε χιλιάδες ζωές Αμερικανών.
Το επιχείρημα επανέρχεται διαρκώς. Αρκεί να ψάξει κανείς για άρθρα με τίτλο «Γιατί ήταν πολιτικά ορθή η απόφαση να πέσει η ατομική βόμβα στην Ιαπωνία» και θα καταλάβει.
Ο  Χίτλερ όμως τον Αύγουστο του 1945 είχε ήδη αυτοκτονήσει.
Οι ναζί είχαν υπογράψει συνθηκολόγηση με την υπογραφή του στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ.
 Η Ιαπωνία έμενε μόνη και με κατεστραμμένο τον ιαπωνικό στόλο, με 64 πόλεις κατεστραμμένες από συμβατικούς βομβαρδισμούς (μόνο στο μαζικό βομβαρδισμό του Τόκιο στις 9 και 10 Μάρτη 1945 έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι)τους πολίτες της χώρας να υποφέρουν  από την πείνα και την  παραγωγή να βρίσκεται κυριολεκτικά στο μηδέν.
Η Ιαπωνία είχε ήδη χάσει.
Ανήμπορη να  διατηρήσει τον πόλεμο προσπαθούσε να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία με τους Συμμάχους.
Επιπλέον στη Διάσκεψη της Κριμαίας το 1945 ο Στάλιν επαναβεβαίωνε τους συμμάχους ότι η Σοβιετική Ένωση θα μπει στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας, δέσμευση που είχε αναλάβει ήδη από τη Διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943. Ο δε Ιάπωνας πρεσβευτής στην Ελβετία με εντολή της κυβέρνησης του είναι κάνει γνωστές στις ΗΠΑ και μέσω Μόσχας κινήσεις για συνθηκολόγηση.
Οι επιστήμονες γνώριζαν
Η ευθύνη της απόφασης για τη ρίψη της πυρηνικής βόμβας και την ανάπτυξη της υδρογονοβόμβας ανήκει κυρίως στην κυβέρνηση και στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ένα όχι αμελητέο μερίδιο όμως ανήκει σε πυρηνικούς επιστήμονες υψηλού επιστημονικού κύρους. Αν αυτοί οι επιστήμονες δεν συνηγορούσαν υπέρ της στρατιωτικής χρήσης της πυρηνικής βόμβας, αν είχαν ενεργοποιηθεί και ανακοινώσει την αντίθεσή τους, τότε το στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα και οι κυβερνώντες θα συναντούσαν εξαιρετικά εμπόδια στην προώθηση των εγκλημάτων τους.
Φυσικά μια τέτοια στάση συνεπαγόταν συλλογικό αγώνα, συγκρούσεις και θυσίες.
Όμως η μεγάλη πλειοψηφία του επιστημονικού κόσμου με «εκπρόσωπο» τον Οπενχάιμερ, συμφωνούσε για τη ρήψη της βόμβας σε πραγματικό στόχο. Ένα μειοψηφικό ρεύμα διαφωνούσε προκρίνοντας ένα εναλλακτικό σενάριο: Την επίδειξη της βόμβας σε ερημικό τόπο στους εκπροσώπους των Ενωμένων Εθνών και την έμπρακτη προειδοποίηση για το τι θα ανέμενε όσους δεν παραδίνοταν χωρίς όρους.
Κοινό τους στοιχείο η δημιουργία μετά τον πόλεμο ενός «κόσμου ανοιχτού στη γνώση των επιστημονικών ανακαλύψεων και στη χρήση της ατομικής ενέργειας». Προς αυτό και γι αυτόν το σκοπό επεδίωκαν την άμεση και πλήρη ενημέρωση των συμμάχων, στην ουσία δηλαδή της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θέση που ήταν σε ευθεία αντίθεση με την πολιτική των κυρίαρχων κύκλων των ΗΠΑ, και κυρίως το ρόλο και χρήση της επιστήμης από τα μονοπώλια.
Τέλος ένα τρίτο ρεύμα, μειοψηφικό στην αρχή και πλειοψηφικό στην πορεία, με πιο γνωστό τον φον Νόιμαν, ανεκδήλωτο δημόσια πριν τη ρήψη, που αντλούσε τη δύναμη του από το στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα, θεωρούσε εξ αρχής αναγκαία την αποκλειστική κτήση και αποτελεσματική χρήση των ατομικών όπλων όχι μόνο και όχι κυρίως για την ήττα των δυνάμεων του άξονα αλλά για το ζήτημα της ηγεμονίας στον μεταπολεμικό κόσμο.
«Η χρήση της ατομικής βόμβας θα κάνει την Ρωσία πιο χειραγωγήσιμη» ήταν η  πολιτική άποψη με βάση εκτόξευσης την αμερικάνική κυβέρνηση και προεξάρχοντα τον Τζέιμς Φ. Μπερνς, τότε υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ
Σίγουρο επίσης είναι πως όλοι ανεξαίρετα οι περίφημοι φυσικοί, ο Μπορ, ο Οπενχάιμερ και ο Κόμπτον, ο φον Νόιμαν και ο Λόρεντζ,  ο Χάιζενμπεργκ και ο Φέρμι γνώριζαν. Πολύ περισσότερο αφού ο Ενρίκο Φέρμι ήδη από το 38 είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ της Φυσικής για την συνεισφορά του "στον προσδιορισμό των νέων ραδιενεργών στοιχείων που παράγονται από τον βομβαρδισμό ουδετερονίων (νετρόνια) και την ανακάλυψη των πυρηνικών αντιδράσεων που συμβαίνουν με βραδέα ουδετερόνια".
Σε συνδυασμό μάλιστα με την ήδη γνωστή από την πρώτη δεκαετία του 20ουαιώνα «αρχή ισοδυναμίας μάζας κι ενέργειας» του Αϊνστάιν γνώριζαν τα ασύλληπτα ποσά θερμικής, ωστικής και ραδιενεργούς ενέργειας που απελευθερώνει μια ατομική έκρηξη.  Αυτό που δεν γνώριζαν καλά ήταν όχι το αν αλλά το κατά πόσον το αποτέλεσμα της ραδιενέργειας μπορούσε να επηρεάσει  επόμενες γενιές. Δηλαδή ποιες είναι οι δόσεις που προκαλούν βιολογικές μεταλλάξεις, τερατογενέσεις και τα διάφορα είδη θανατηφόρων και μη καρκίνων.
Γνώριζαν λοιπόν πολύ καλά το καταστρεπτικό μέγεθος μιας πυρηνικής έκρηξης.
Άρα η άγνοια δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τη ρίψη των πυρηνικών βομβών, διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Στο σημερινό κόσμο οι ΗΠΑ, ο ηγεμόνας ακόμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στη διαπάλη για διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα.
Το γεγονός πως κανείς αμερικανός πρόεδρος  δεν ζήτησε ποτέ ούτε μια συγγνώμη δεν έχει μόνο συμβολική σημασία.
Επιπλέον τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν τις επισκέφθηκε ποτέ κανείς πρόεδρος (ο Νίξον τις επισκέφθηκε πριν και ο Κάρτερ μετά την προεδρία).
 Ο Ομπάμα πήγε τον περασμένο Μάιο δίχως όμως μια συγγνώμη.
Οι ΗΠΑ με κύριο σύμμαχο το Ισραήλ αποτελούν  εξαιρετική απειλή για την ανθρωπότητα. Με πρόσχημα τα όπλα μαζικής καταστροφής, στέφονται εναντίον όλων όσων αμφισβητούν, η εκτιμούν πως μπορεί να αμφισβητήσουν την παντοκρατορία τους.