ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Η "αριστερή" ραδιοτηλεόραση

Κάποιοι προσπαθούσαν εδώ και καιρό να κουνήσουν ως φύλλο συκής για την "πρώτη φορά αριστερή" κυβέρνηση την εξυγιαντική της παρέμβαση στα δημόσια πράγματα, αφού τίποτε άλλο δεν της επέτρεπε να κάνει ο "αριστερός" της ρεαλισμός... Λέγαμε λοιπόν, και τότε και επαναλαμβάνουμε και τώρα, πως οι δυνάμεις, που καθορίζουν την εξάρτηση της χώρας αποκλείεται να επιτρέψουν έστω και την ελάχιστη δημοκρατικοποίηση στα ΜΜΕ, που αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του συστήματος στην σταθερή επιδίωξη παραπληροφόρησης πολιτιστικής υποβάθμισης και υποταγής... Η μέσω νομοθέτησης αναδιανομή της πίτας στο χώρο του κεφαλαίου ασφαλώς δεν συνιστά εκδημοκρατισμό!!! Σχετικό το κείμενο της Αλέκας Μερτίκα, που αντιγράφουμε από την ISKRA.  


Η ΔΗΜΟΠΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΝΙΒΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
Μια κυβέρνηση η οποία ρεζιλεύει και εξευτελίζει την έννοια της Αριστεράς, έχει μετατρέψει αυτές τις μέρες το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες σεκούρσα, στην οποία το νήμα κόβουν όσοι διαθέτουν δεκάδες εκατομμύρια.

Κανένα άλλο κριτήριο, καμιά ουσιαστικήδέσμευση, κανένα περιεχόμενο, καμιά υποχρέωση και πρόταση για τον χαρακτήρα τηςενημέρωσης, για την ποιότητα της ψυχαγωγίας, για την πολιτιστική παρέμβαση δεν μετράει και δεν έχει σημασία για τη χορήγηση της τηλεοπτικής άδειας.
Μιλάμε για μια εμπορική πράξη. Για μια υπόθεση κρατικών εσόδων που θα καλύψουν τη «μαύρη τρύπα» και τα οποία δεν θα τα πληρώσει τελικά ο επίδοξος καναλάρχης αλλά θα τα «σκάσει» και πάλι ο απλός φορολογούμενος πολίτης και ο δύσμοιρος τηλεθεατής.
Και ποιοι μπορούν να διαθέσουν δεκάδες εκατομμύρια για να πάρουν άδεια και στη συνέχεια, δεν ξέρω πόσα κεφάλαια για να λειτουργήσουν τηλεοπτικό σταθμό, ο οποίος, όσο περιορισμένος και αν είναι ο αριθμός των τηλεοράσεων, μετά πάσης βεβαιότητος, αν δεν «μπαίνει μέσα», είναι, σχεδόν, αδύνατον να έχει κέρδη;
Προφανώς αυτοί που μπορούν να δώσουν αυτά τα χρήματα συγκαταλέγονται οι ίδιοι και όσοι, τυχόν, είναι πίσω τους στους πλούσιους, καλύτερα στους πολύ πλούσιους αυτής της χώρας.
Οι πλούσιοι, λοιπόν, αυτού του τόπου, από κάθε λογής δραστηριότητες, θα ενημερώνουν την μεγάλη πλειοψηφία μιας κοινωνίας που πένεται, που φτωχοποιείται και εξαθλιώνεται.
Μια χούφτα πλούσιοι, λοιπόν, θα διαμορφώνουν, πολιτικές απόψεις και ιδεολογικές στάσεις στους πολίτες και θα χειραγωγούν, επιπλέον, την δημόσια συζήτηση και την πολιτική ζωή.
Και θα τα κάνουν όλα τούτα προφανώς σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και τις επιδιώξεις τους.
Και εφόσον η ενημέρωση και η διάδοση απόψεων είναι η καρδιά της πολιτικής στάσης και της δημοκρατίας, τότε είναι σαφές ότι η δημοκρατία στη χώρα μας θα είναι ναρκοθετημένη από δύο μεριές.
Θα είναι δημοκρατία των πλουσίων, των συμφερόντων και των στοχεύσεών τους και δημοκρατία που τις αποφάσεις της υπερκαθορίζει η τρόικα και τα μνημόνια που η τελευταία υπαγορεύει.
Η τραγωδία είναι ότι για όλα τούτα παινεύεται η κυβέρνηση και τα βαφτίζει αριστερά.
Η δημοκρατία των διαπλεκόμενων καναλαρχών και των τηλεοράσεων της ολιγαρχίας είναι συνυπεύθυνηγια την τραγωδία και τον εφιάλτη που ζει σήμερα η Ελλάδα.
Αυτή η τηλεοπτική δημοκρατία της χειραγώγησης θα λειτουργεί τώρα, μέσα από διάτρητεςδιαδικασίες χρηματικού πλειστηριασμού και με νόμιμη «άδεια» χωρίς στην ουσία υποχρεώσεις και δεσμεύσεις.
Γι' αυτό η νέα τηλεοπτική δημοκρατία δεν θα είναι απλώς μια συνέχεια της παλιάς αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ χειρότερη και πολύ πιο ασύδοτη και ανεξέλεγκτη.
Η χώρα θα μπορούσε να πορευτεί διαφορετικά και θα μπορούσε να έχει ένα πολύ διαφορετικότηλεοπτικό τοπίο στην ενημέρωση, στην ποιοτική ψυχαγωγία και τον πολιτισμό τόσο στον δημόσιοτομέα όσο και με ισχυρή δημόσια παρέμβαση και με κοινωνικό έλεγχο στον ιδιωτικό χώρο.
Αυτά θα απαιτούσαν, όμως, μια μεγάλη ανατροπή! Ανατροπή όχι μόνο πολιτική αλλά και αξιών καιπολιτισμού. Ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας, στις νοοτροπίες και τις συνειδήσεις μας.
Αυτή είναι η πρόκληση που αναδύεται μπροστά στο κακό θέατρο που βλέπουμε να παίζεται με τις τηλεοπτικές άδειες.
Δημοσίευση σχολίου