ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Επικίνδυνο κοκτέιλ η ανοησία με την κακή πρόθεση

Αυτές τις μέρες βαρεθήκαμε να διαβάζουμε την ... "κατάθεση ψυχής" πολλών νεοφιλελεύθερων -original και αριστερογενών-, που εξοργίζονται με την απόδοση τιμής προς τον Κάστρο - έναν στυγνό δικτάτορα όπως λένε οι ίδιοι... Μεταξύ αυτών και ο δημοσιγράφος Γιάννης Λοβέρδος, που έχει και ...ατράνταχτα οπτικά επιχειρήματα... Παραθέτουμε την είδηση και τον σχολιασμό του φίλτατου Στέφανου Πάντου, δηλώνοντας προς τον εμπνευστή της κακογουστιάς, ότι μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... Αν και αμφιβάλλουμε σφόδρα αν πρόκειται περί σκέτης μωρίας... Τέτοιες ενέργειες "αμερόληπτης" δημοσιογραφίας μπορούν να βοηθήσουν στην κατάκτηση κάποιου βραβείου ....

in memorial . . .Φιντέλ Κάστρο!
Καλό είναι να ψάχνετε κάθε είδηση από όπου κι αν προέρχεται . . .
Για παράδειγμα!
Η αλήθεια πίσω από μια φωτογραφία και η προπαγάνδα

Αφού προσπάθησαν να παραπληροφορήσουν με φωτογραφίες νοσοκομείων από άλλες χώρες και χοντροκομμένα ψέματα για την υποτιθέμενη αμύθητη περιουσία του Φιντέλ Κάστρο, ορισμένοι δημοσιογράφοι επιστρέφουν με μια από τις παλαιότερες ιστορίες που αναπαράγουν τα ακροδεξιά site σε όλο τον κόσμο.
Ο Γιάννης Λοβέρδος παρουσίασε φωτογραφία του Κάστρο δίπλα στον δικτάτορα Πινοσέτ και χαρακτήρισε «αφελείς ελληνάρες» όσους μίλησαν θετικά για τον Κουβανό ηγέτη.
Βέβαια, η φωτογραφία τραβήχτηκε δυο χρόνια πριν από το πραξικόπημα που οργάνωσε η CIA για την ανατροπή και τη δολοφονία του προέδρου Αλιέντε στη Χιλή.
Ο Πινοσέτ ήταν τότε Γενικός Διοικητής της Φρουράς του Σαντιάγκο. Ο Κάστρο λοιπόν, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη ως επίσημος προσκεκλημένος της κυβέρνησης της Χιλής, ήταν αναγκασμένος να τηρήσει το πρωτόκολλο και να φωτογραφηθεί με τους επισήμους.
Ο Γιάννης Λοβέρδος παραλείπει να σημειώσει ότι δυο χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Αλιέντε προήγαγε τον Πινοσέτ σε αρχηγό γενικό επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Χιλής, μη γνωρίζοντας φυσικά ότι ο στρατηγός είχε ήδη έτοιμο το σχέδιο της ανατροπής και της δολοφονίας του.
Αν κατηγορήσουμε λοιπόν τον Κάστρο θα πρέπει να κατηγορήσουμε και τον Αλιέντε ότι φωτογραφιζόταν με τον υποψήφιο δολοφόνο του και άρα ήταν και αυτός δικτάτορας. Επιχείρημα για δημοσιογράφους και προπαγανδιστές από τα Lidl, οι οποίοι θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα για το πώς λειτουργεί το πρωτόκολλο των υπουργείων Εξωτερικών.
Αυτό επίσης που κανένας από τους επικριτές του Κάστρο δεν θέλει να θυμάται είναι ότι ο Πινοσέτ, όταν πλέον έγινε δικτάτορας και εφάρμοσε πειραματικά τον νεοφιλελευθερισμό, έγινε και προσωπικός φίλος της Μάργκαρετ Θάτσερ. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Εφυγε ο Μάρκος Ανα

Αυτό ήταν το ψευδώνυμο του Ισπανού αγωνιστή ποιητή Φερνάντο Μακάρο Καστίγιο, που σε ηλικία 96 ετών ξεκίνησε το μακρινό τελευταίο ταξείδι. Ενας ακόμη αγωνιστής της ζωής και της τέχνης με βιογραφικό αντίστοιχο πολλών πρωτοπόρων στη χώρα του, την Ισπανία, και τον κόσμο ολόκληρο. Παραθέτουμε την νεκρολογία, που διαβάσαμε στον ιστότοπο Nooz.gr. Υπογραμμίζουμε την τελευθταία πρόταση του κειμένου, σαν χαρακτηριστικό των αληθινών ανθρωπιστών-αγωνιστών, που δεν χωράει σε μνησίκακους συμπλεγματικούς δήθεν...

Πέθανε ο "κομμουνιστής ποιητής" Μάρκος Άνα

Ο ισπανός ποιητής Μάρκος Άνα, ο οποίος είχε περάσει 23 χρόνια στη φυλακή στη διάρκεια της δικτατορίας του Φρανσίσκο Φράνκο, πέθανε στη Μαδρίτη σε ηλικία 96 ετών, ανακοίνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (ΚΚΙ).

Ο ποιητής, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1920 και το πραγματικό του όνομα ήταν Φερνάντο Μακάρο Καστίγιο, «απεβίωσε την Πέμπτη στο νοσοκομείο Γκρεγκόριο Μαρανιόν, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του και φίλους», αναφέρει η Mundo Obrero, μια έκδοση του ΚΚΙ στους κόλπους του οποίου παρέμεινε στρατευμένος μέχρι το τέλος της ζωής του.

«Κατηγορούμενος για τρεις δολοφονίες για τις οποίες είχαν ήδη τουφεκιστεί άλλοι κρατούμενοι», μπήκε στη φυλακή σε ηλικία 19 ετών και δεν βγήκε παρά στα 42 του, υπενθύμισε η εφημερίδα El Pais, παρουσιάζοντάς τον ως «τον πολιτικό κρατούμενο που έμεινε κλεισμένος στις φυλακές του Φράνκο για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».

Αφού εντάχθηκε πολύ νέος στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στρατεύθηκε στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1936-1939). Μετά τη νίκη των εθνικιστών, συνελήφθη στη Μαδρίτη.

Καταδικάσθηκε δις σε θάνατο, όμως η ποινή του μετατράπηκε σε κάθειρξη. Ο νεαρός κρατούμενος άρχισε τότε να γράφει βιβλία ποίησης -όπως το «Espana a tres voces» (Η Ισπανία σε τρεις φωνές)- για τα οποία κέρδισε εγκώμια από τον Πάμπλο Νερούντα ή τον Ραφαέλ Αλμπέρτι.

Είχε επινοήσει το ψευδώνυμο Μάρκος Άνα συνδέοντας τα ονόματα των γονιών του. Ο πατέρας του είχε σκοτωθεί σε βομβαρδισμό στη διάρκεια του εμφυλίου.

Όταν απελευθερώθηκε το 1961, ο Μάρκος Άνα εξορίσθηκε στο Παρίσι όπου διηύθυνε το Κέντρο Ενημέρωσης και Αλληλεγγύης «με τον Πάμπλο Πικάσο ως επίτιμο πρόεδρο», υπενθύμισε η Mundo Obrero.

Μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, μπόρεσε να επιστρέψει στην Ισπανία, όπου συνέχισε να γράφει και να αγωνίζεται για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα αυτών που κρατούνταν στη Χιλή από τη δικτατορία του Πινοτσέτ.

Αντιδρώντας στον θάνατό του, ο ηγέτης του κόμματος Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας τον χαιρέτισε στο Twitter ως «έναν ήρωα του λαού». «Είσαι το καμάρι των συντρόφων σου και δικό μας», έγραψε.

Το 2007 ο Μάρκος Άνα είχε δημοσιεύσει απομνημονεύματα με τίτλο «Πείτε μου πώς είν' το δέντρο!» και στη συνέχεια, το 2013, ένα βιβλίο αφιερωμένο στη νεολαία που αντιμετώπιζε την οικονομική κρίση, το «Vale la pena luchar» (Αξίζει τον κόπο να μάχεσαι).

Το 2015, στα 95 του, έδωσε μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στην ηλεκτρονική εφημερίδα eldiario.es, στην οποία υπενθύμιζε πως ουδέποτε υπήρξε «οπαδός της εκδίκησης».

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών από όπου και αντιγράφουμε.

Κατά κανόνα οι άνθρωποι παίρνουν την πραγματικότητα ως δεδομένη. Σου λένε: «Έτσι είναι τα πράγματα, έτσι τα βρήκαμε και έτσι πάντοτε ήταν».
Και αφού λοιπόν τα πράγματα είναι ίδια και απαράλλαχτα, μήπως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να προσαρμοστούμε, όσο γίνεται καλύτερα, και να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, όσο γίνεται καλύτερα;
Και αυτό σημαίνει, κατά κανόνα, κυνήγι χρημάτωνσπίτιαυτοκίνητο,δάνειο και κατανάλωση μέχρις εσχάτων και πλήρης αδιαφορία για την κοινωνία και τον διπλανό μας.
Και δημιουργούνται ανεπαίσθητα τείχη γύρω μας για να μας προστατέψουν από τον ξένο και τον διαφορετικό, που δεν είναι σαν κι εμάς, άρα είναι μια εν δυνάμει απειλή, αφού η ύπαρξη του άλλου, με το «αλλιώτικο» που είναι, βάζει υπό αμφισβήτηση το κανονικό που είμαστε εμείς. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν και μια δικιά τους γλώσσα.
Είναι κατά κανόνα πομποί και καθόλου ή ελάχιστα δέκτες. Είναι σίγουροι πως ξέρουν, γι’ αυτό δεν κάνουν τον κόπο να ακούσουν τι λένε οι άλλοι, γιατί εκ των προτέρων είναι πεισμένοι πως οι άλλοι δεν ξέρουν ή, στην καλύτερη περίπτωση, είναι διαφορετικοί.
Αυτή η μεγάλη κατηγορία ανθρώπων έλκεται από τα κόμματα εξουσίας και ψηφίζει σαν να παίζει τις οικονομίες της -αλλά με κομπίνα- στο Χρηματιστήριο.
Και αυτοί οι άνθρωποι πόνταραν λάθος μια φορά, μπορεί να το διορθώσουν τζογάροντας στο επόμενο ή στο μεθεπόμενο κόμμα εξουσίας, πριν καταλήξουν στο συμπέρασμα πως όλοι είναι «ίδιοι» και αρχίσουν να προαλείφονται για ψήφο στη Χρυσή Αυγή.
Το βασικό επιχείρημα είναι: «Τους δοκιμάσαμε όλους. Να δοκιμάσουμε και αυτούς». Στον αντίποδα αυτής της πλειονότητας υπάρχει και μια μειονότητα που βάζει πάντα ένα «γιατί» και θέτει μια σειρά απόερωτήματα, συχνά με την περιέργεια ενός παιδιού.
Αυτοί οι άνθρωποι κατά κανόνα είναι ενοχλητικοί. Και όταν, μάλιστα, αρχίζουν και δίνουν τις δικές τους απαντήσεις και αποδεικνύουν πως τα πράγματα θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς, και αναλαμβάνουνδράση για να αλλάξουν μια άδικη κατάσταση, τότε γίνονται επικίνδυνοι... Δεν έχουμε μάθει ποτέ, τίποτα, από την ιστορία των εκτελεσθέντων και το δίκιο τους, γιατί;
Και εδώ, άθελά μου, έκανα μια άλλη προσέγγιση για το τι είναι Δεξιά και Αριστερά. Μια διάκριση πουποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει, όσο κι αν πια, αυτές οι ορολογίες, συχνά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Οι κρατικοποιήσεις που έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης ήταν αριστερή ή δεξιά πολιτική;
Το ξεπούλημα της εθνικής, κοινής περιουσίας αυτού του λαού που κάνει η κυβερνώσα ομάδα Τσίπρα, είναι δεξιά ή αριστερή πολιτική;
Μιας περιουσίας που δεν είναι του κράτους, αλλά του λαού; Εδώ ποιος από τους δύο υπηρέτησε το κοινό καλό και ποιος υπηρέτησε το Κεφάλαιο; Η απάντηση δική σας. Υπουργός της σημερινής κυβέρνησης έχει παραδεχτεί πως η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή.
Με κάποιες προϋποθέσεις, να συμφωνήσω μαζί του. Αφού λοιπόν η χώρα βρίσκεται υπό ξένο ζυγό, τότε σημαίνει πως έχουμε μια κυβέρνηση δωσίλογων την οποία υπηρετεί ο εν λόγω υπουργός. Κουίσλινγκκαι αριστερός γίνεται; Φαίνεται πως στην Ελλάδα τα πάντα είναι δυνατά.
Και ο καθένας όπως βολεύεται, ελλείψει κριτικής σκέψης, ενός λαού εν υπνώσει. Οι βλάκες εξαιρούνται, γιατί δικαιώνονται. Αλλά ας γυρίσουμε στα καθ’ ημάς και να δούμε μερικά δεδομένα όπου στηρίζεται η σημερινή ελληνική πολιτική.
Και να πάρουμε μερικά στερεότυπα που αναπαράγονται αμάσητα από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά. «Ελάφρυνση χρέους», «Αξιολόγηση», «Κουαρτέτο», «Επενδύσεις», «Ιδιωτικοποιήσεις».
Αυτά γεννούν μια ακατάσχετη λογοδιάρροια τόσο σε εκτενή ρεπορτάζ που αλληλοτροφοδοτούνται όσο και σε πληκτικά πάνελ, σχεδόν πάντα με τους ίδιους πανελολόγους που αναλύουν το τίποτα χωρίς ποτένα βάζουν ένα γιατί. Και τα ερωτήματα που θέτει ο κόσμος των «Γιατί-δων» είναι πολλά καιαναπάντηταΧρέος: Σύμφωνοι.
Αλλά πριν το πληρώσουμε, ας μάθουμε πώς δημιουργήθηκε. Μήπως πληρώνουμε τα χρέη της χούντας για τα έξοδα που έκανε για εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εξορίες;
Αξιολόγηση: Θα δεχόταν ποτέ μία κυρίαρχη χώρα, π.χ. ΓερμανίαΓαλλία κ.λπ., ένα διεθνές κουαρτέτο να την αξιολογεί σαν να ήταν δημόσιος υπάλληλος; Καλές οι επενδύσεις. Αλλά επενδύσεις έχουμε και στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές, στη Μαλαισία κ.α.
Πλούτισαν αυτές οι χώρες; Μήπως όταν λένε επενδύσεις εννοούν στρατόπεδα εργασίας; Δώδεκα ώρες εργασίας την ημέρα, τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο και αμοιβή λιγότερο από πενήντα λεπτά την ώρα. Αυτή είναι η προοπτική μας;
Αν ένα λιμάνι, ένα αεροδρόμιο, μία ΔΕΚΟ είναι κερδοφόρα για τον ελληνικό λαό, τότε γιατί τα δίνουμε; Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πως μόνο διεφθαρμένες κυβερνήσεις Τρίτου Κόσμου το πράττουν αυτό, με αντικειμενικό σκοπό τη μίζα.
Ωραία δουλειά, πουλάς κάτι που δεν είναι δικό σου και τα κονομάς γερά.
Μήπως αυτό σήμερα είναι το ανώτατο στάδιο της πολιτικής; Και μήπως αυτά εκφράζει η καλή μας αριστερή κυβέρνηση, με το επαγγελματικό χαμόγελο του Τσίπρα;

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Η κατάμαυρη Παρασκευή ή ..."όπως Αμερική" …


Πιθανόν να θυμάστε την εξαιρετικά χαριτωμένη Αφρο-Αμερικάνα Υβέτ Τσάρβις, που με τα σπαστά της, τότε Ελληνικά, διαφήμιζε βαφή νυχιών. Μας ανέβαζε, ψυχολογικά με την διαβεβαίωσή της, ότι ακριβώς έτσι συμβαίνει και στην Αμερική… Δεν πείραζε, λοιπόν, που η φίλη μας, η αδελφή μας, μη σας πω και η μαμά μας δεν βρισκόταν στην Αμερική… Χάρις στην βαφή τάδε μπορούσε να αισθάνεται σαν να ήταν Αμερικάνα… Κ ι εμείς περήφανοι, που έχουμε τέτοια φίλη, μάνα και αδελφή…
Για κάποιους τότε, η επιτυχία της διαφήμισης οφείλονταν στον χαρακτήρα πρόκλησης και υπερβολής, που άγγιζε τα όρια της φαιδρότητας για το μέσο Ελληνικό αισθητήριο, που στέκονταν σκωπτικά απέναντι στην αφέλεια και την κακογουστιά του μέσου Αμερικάνου…
Η ιστορία, όμως μας διδάσκει, πως πολλές φορές η κουλτούρα –καλή ή κακή- μπορεί να αποδειχτεί ισχυρότερο, δηλαδή αποτελεσματικότερο, όπλο ακόμη και από πολύ εξελιγμένους τεχνολογικά οπλισμούς.
Στην χώρα μας, η διαδικασία Αμερικανοποίησης ξεκίνησε άμεσα και με επιθετικούς ρυθμούς μετά τον εμφύλιο… Παράδεισος δημοκρατίας, ελευθερίας, αφθονίας, ευκαιριών, δυνατοτήτων, αξιοκρατίας παρουσιάζονταν η χώρα των υπερατλαντικών μας προστατών.   Ενας δυναμικός μηχανισμός μαζικής πλύσης εγκεφάλων περιελάμβανε κινηματογράφο, κρατικό ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά, αφίσες, διαφημίσεις, διαλέξεις και λοιπά ων ουκ έστιν αριθμός. Κεντρικός άξονας λατρείας το χρήμα…Money, money!!! Ο κατέχων είναι άξιος, ικανός, αξιοσέβαστος, παραδειγματικός και επί το λαϊκότερο: μάγκας, ωραίος, μεγάλος, ο πρώτος, ο δεν υπάρχει…
Στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια μέχρι και την χούντα υπήρχε αντίσταση στο πνεύμα της Αμερικανιάς, που εύρισκε σχετικά περιορισμένη αποδοχή και υιοθέτηση σε στενό κύκλο γόνων υψηλόβαθμων αστών…   Είναι τα χρόνια, που η αριστερά, διωγμένη, εξορισμένη και εκτελεσμένη κατέχει κεντρική θέση στις συνειδήσεις των πολιτών… Διδάσκει ήθος, πολιτισμό, στάση ζωής. Είναι μία αριστερά, που πρωταγωνιστεί, που σχεδόν ηγεμονεύει στις συνειδήσεις των ανθρώπων όσον και αν τις κάνουν τη ζωή δύσκολη, αβίωτη…  Είναι μία αριστερά σαφώς μετωπική, που υπερβαίνει τις φυσικές διαφορές των μετεχόντων –όχι εύκολα πάντοτε- και καταφέρνει να εστιάζει –όχι πάντοτε με επιτυχία- στο κύριο και όχι στο δευερεύον, στο άμεσο και όχι στο απώτερο. Ο πολιτικός λόγος της αριστεράς έχει μεγάλο κύρος και γοητεία… Κατά πολύ ευρύτερο από την εκλογικά αποτυπούμενη επιρροή της, ακόμη και το συγκλονιστικό 25% του 1958. Σε χρόνια που ο εξαναγκασμός στην καθημερινότητα και η νόθευση της λαϊκής θέλησης είναι τα ισχυρότερα εργαλεία της κυρίαρχης τάξης. Με λίγα λόγια: Το σχέδιο εξανδραποδισμού του λαού αυτής της χώρας δεν μπορούσε να δρέψει δάφνες νίκης προχουντικά…
Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα και ενώ η μεταπολίτευση παρουσιάζεται σαν ευκαιρία μεγαλύτερου ανοίγματος της αριστεράς στον πολιτισμό, στην πολιτική και τελικά στην ίδια τη ζωή, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Οι ευκαιρίες υπήρξαν… Κάποια βήματα, ενίοτε σημαντικά, έγιναν.  Ταυτόχρονα, όμως έγινε απίστευτα μεγάλη ανάλωση δυνάμεων στο ιδεολογικοπολιτικό εμφύλιο της κομμουνιστικής αριστεράς. Ούτε σήμερα έχει συνειδητοποιηθεί τι χρόνος, κόπος και πόνος αναλώθηκαν σε αυτό το πεδίο.  Δυστυχώς, εκτός του πραγματικού πεδίου της  ζωής.
Τον ίδιο καιρό όμως ο εχθρός είχε μπει για τα καλά στην πόλη και εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά, την πρώτη, την δεύτερη και τις επόμενες μέρες… Δεν φορούσε την τρομακτική προβιά του λύκου, που τρομάζει και απωθεί… Ισα, ίσα φορούσε ωραία, μοντέρνα, ελκυστικά φτιασίδια… Και μας δίδασκε, πως όταν τα φοράς ανεβαίνεις… Γίνεσαι πετυχημένος, γίνεσαι σπουδαίος, γίνεσαι ευτυχισμένος… Και αυτός, που μας τάλεγε δεν ήταν κάποιος γέρος συντηρητικός, κάποιος σεσημασμένος ακροδεξιός… Κάθε άλλο. Ηταν γνωστός δημοκρατικός, λίγο ή περισσότερο σοσιαλιστής, αρκετά αντιχουντικός και σφόδρα αντιστασιακός… Συνταγή πολύ διαφορετική από την αποτυχημένη προχουντική, την αποκρουστική, την γελοία. Τώρα οι «λαϊκές προσδοκίες» βρίσκουν αντίκρυσμα. Η ευδαιμονία της «πάρτης μου» ανάγεται σε κυρίαρχο ιδανικό… Απενεχοποιημένο από κάθε είδους τύψεις και απελευθερωμένο από κάθε είδους κρατήματα… Οσο εμείς κάνουμε «ταξικές» αναλύσεις και ετοιμάζουμε λεξιλαγνικούς λίβελους, ένας ασυγκράτητος καταναλωτισμός μπουκάρει στην Ελληνική κοινωνία, με την πιο προκλητικά ανοιχτή στήριξη κυβερνώντων, τραπεζιτών, διαφημιστών, ΜΜΕ… Μία άρτια μεθοδευμένη αποκοινωνικοποίηση προωθείται συστηματικά ως υψηλό όραμα … προοδευτικότητας, ξεσκουριάσματος, αντισυντηρητισμού… Πρέπει να μάθεις να πατάς επί πτωμάτων, με …την καλή έννοια… Όπως -καλή ώρα- ο Jason Statham, που ως ο «καλός» πρωταγωνιστής ταινιών δράσης  έχει τουλουμιάσει στο ξύλο όποιον βρίσκει μπροστά του …με την καλή έννοια… Το χρηματιστήριο του 1999 είναι πράξη …μέγιστης λαϊκής μαζικής εκπαίδευσης που ταυτόχρονα αναδεικνύει και το …απεριόριστο των ορίων μας…
Εχουμε μάθει πλέον τα κόλπα και είμαστε έτοιμοι για κάθε νεωτερισμό, που μπορεί να μας ανοίξει δρόμο για καταναλωτικές απολαύσεις… Αν χρειαστεί θα ξεπαγιάσουμε έξω από τα καταστήματα περιμένοντας επί ώρες να ανοίξουν οι πύλες του Παραδείσου. Θα τρέξουμε. Θα σπρωχτούμε. Θα παίξουμε και ξύλο.  Χτές ήταν η αρχή… Μπορούμε και καλύτερα… Όπως σε τόσα Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα…. Όπως Αμερική
Η χτεσινή Παρασκευή μας δίνει πιστοποιητικά Δυτικόφρονου καταναλωτισμού. Μας «ανεβάζει».

Και για να σοβαρευτούμε: Η χτεσινή Παρασκευή είναι μία πραγματικότητα, όχι μόνον για να αναλυθεί αλλά κυρίως για να συνειδητοποιηθεί ως πραγματικότητα… Πρώτα να την παραδεχτούμε σαν τέτοια και μετά κουβεντιάζουμε…

Σήμερα υποκλινόμαστε !!!

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Η εκλογή Τράμπ και εμείς

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του Φίλτατου Γιώργου Ρούση, που αναφέρεται βέβαια στις επιπτώσεις της πρόσφατης εκλογής και που η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει.

Η εκλογή Τράμπ και  εμείς
  
Αναφορικά με την  εκλογή Τράμπ καταρχάς πρέπει να απορριφθεί η  λογική του μη χείρον βέλτιστο, που θέλει να εμφανίζει τους Δημοκρατικούς και δη τον Ομπάμα σαν ευεργέτη  μας. Ο εξαγνισμός του εκ μέρους του Τσίπρα με τη δήλωση του  ότι εργάσθηκε με σθένος για την Δημοκρατία, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Ομπάμα δεν ήλθε στην Ελλάδα σαν εκπρόσωπος κάποιας  φιλεύσπλαχνης οργάνωσης  για να απαλλάξει τον ελληνικό λαό από το βάρος του χρέους και της λιτότητας . Ήλθε ως  εκπρόσωπος μιας ιμπεριαλιστικής χώρας η οποία παρά τις όποιες διαφορές Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, στα πλαίσια των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων επιδιώκει να αποδυναμώσει τους Γερμανούς ανταγωνιστές της και να διευρύνει τη σφαίρα επιρροής της.
Από την άλλη πρέπει να απορριφθεί η λογική  του τσαρλατάνου Ζίζεκ,-ένθερμου υποστηριχτή του Τσίπρα - ο οποίος, εκθέτοντας τον μαρξισμό όπως ο Τσίπρας την Αριστερά , δήλωσε ότι θα ψήφιζε τον   Ντόναλντ Τράμπ διότι είναι λιγότερο επικίνδυνος από την Χίλαρι Κλίντον. Στην πραγματικότητα η εκλογή  Τράμπ σε συνδυασμό με την άνοδο των ακροδεξιών στην Ευρώπη, ελλείψει μιας ριζοσπαστικής αριστεράς,   σηματοδοτεί ένα  τρανταχτό προμήνυμα επανάληψης της τραγικής για την ανθρωπότητα  διεξόδου από την καπιταλιστική  κρίση της δεκαετίας του 30. 
Εξηγούμαι. Με κριτήριο όχι βεβαίως τις υποτιθέμενες θετικές για τη χώρα μας επιπτώσεις της εκλογής Τράμπ που προβάλλουν ορισμένοι,  αλλά το ίδιο το πρόγραμμα  του  το οποίο ως συνήθως θα επιχειρήσει από κυβερνητική πια θέση να το εφαρμοστεί στην πράξη επί το  συντηρητικότερο, η πολιτική Τράμπ αποτελεί  ένα συνδυασμό άκρατου νεοφιλελευθερισμού, αυταρχισμού  και ρατσισμού: Κυριαρχία της αγοράς, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου, μείωση των φόρων για τους πλούσιους και τους  μεγαλοεπιχειρηματίες, περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και πιο ειδικά υγείας και παιδείας, αύξηση των κατασταλτικών δαπανών –αστυνομία, στρατός- συνέχιση και ένταση της περιβαλλοντικής καταστροφής στο όνομα του κέρδους, ακραίος ρατσισμός και σκληρά  μέτρα κατά των μεταναστών.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν  ένα μείγμα  το οποίο γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο ακριβώς επειδή συγκαλύπτεται από τη δημοκρατικοφανή εκλογική του νομιμοποίηση, έστω κι αν αυτή νοθεύεται  από το εκλογικό σύστημα και την λαϊκή αποξένωση.
Με αυτά τα δεδομένα κάθε προσπάθεια εμφάνισης ως διεξόδου από την κρίση μιας παραπέρα προσέγγισης της χώρας μας με τις ΗΠΑ και δη η συμμαχία μαζί  τους ενάντια στην Γερμανία,  πέρα του ότι θα αποτελούσε στην πραγματικότητα μια μετατόπιση από την Σκύλλα στην Χάρυβδη, θα ενίσχυε αυτήν τη διεθνή συντηρητική μετατόπιση.
Αυτό το ενδεχόμενο που προωθείται απροκάλυπτα από μερίδα των ΜΜΕ, προκύπτει από την  εξουσιολαγνεία  η οποία διακατέχει τον ηγετικό πυρήνα του  ΣΥΡΙΖΑ και δη τον Τσίπρα ο οποίος ούτε καν βήματα προς στοιχειώδεις αστικές μεταρρυθμίσεις κατακτημένες αλλού από το 1789, όπως ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας  δεν δέχεται στο όνομα της πάση θυσία διατήρησης του στο θρόνο της εξουσίας. 
Προκύπτει ακόμη   από την στελέχωση της ίδιας της κυβέρνησης από ανθρώπους οι οποίοι όπως για παράδειγμα:
-Ο υπουργός οικονομικών Παπαδημητρίου, πρόεδρος του ινστιτούτου Τζερομ Λεβί, -ενός αμερικανοσιωνιστικού ινστιτούτου άρρηκτα δεμένου με το αμερικανικό κατεστημένο,  νεοκευνσιανού  προσανατολισμού -  ο οποίος  πέρα του ότι από την περίοδο της πρωθυπουργίας Σαμαρά εκθείαζε τη  στήριξη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, δεν απέκλειε να επιλέξουμε μόνοι μας το  Grexit, δήλωνε, κάτι που έσπευσε να επαναλάβει και ο πρωθυπουργός, ότι «η Ευρώπη χρειάζεται ένα  νέο σχέδιο Μάρσαλ», το οποίο θυμίζω ότι στόχευε στην διατήρηση της Δυτικής Ευρώπης στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ  και στην αποτροπή σε αυτήν  σοσιαλιστικών μετασχηματισμών.
-Το επίσης μέλος του ιδρύματος Λεβί με διασυνδέσεις και με το «παρθεναγωγείο» του Σόρος, σύζυγο του προηγούμενου, υφυπουργό εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου 
-Και την σταθερή προς αυτή την κατεύθυνση αξία,  υπουργό εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, «επίδοξος   σωτήρας και αυτός κάποτε, πολύ νωρίς ανανήψας»  ο οποίος μεταξύ άλλων χαρακτήριζε τον ομόλογο του των ΗΠΑ Τζών Κέρι ως κάποιον που εργάζεται για την δημοκρατία και την ειρήνη!!!! και δηλώνει σήμερα  ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έχει  όπως οι προηγούμενες πάντα  καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ!!!! 
Προκύπτει τέλος από την συμπάθεια με την  οποία αντιμετωπίζει τελευταία τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος στα χνάρια της παράδοσης του παππού του γέρου της Αγγλοκρατίας, μας έριξε στο λάκκο των λεόντων του φιλοαμερικανικού ΔΝΤ.  
Μια τέτοια επιλογή –Ελλάδα, ΗΠΑ, Συμμαχία- αν και καθίσταται πιο δύσκολη με την εκλογή Τραμπ, λόγω των προνομιακών σχέσεων του ελληνικού κεφαλαίου με το Δημοκρατικό κόμμα, είναι βέβαιο ότι, όπως με  το δημοψήφισμα, αν επιχειρηθεί θα επιδιωχτεί να παρουσιαστεί σαν πατριωτική αντίσταση στο τέταρτο Ράιχ και κινδυνεύει όπως τότε να συμπαρασύρει προς τον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που δικαιολογημένα στέφονται κατά του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Η ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική αριστερά καταγγέλλοντας και αυτήν  την καθεστωτική επιλογή θα πρέπει να συμπαραταχθεί  στην πράξη  και όχι μόνον στα λόγια με το  διογκούμενο  τμήμα του αμερικανικού λαού  που εναντιώνεται ταξικά στον Τράμπ και  αρνείται όπως έλεγε ο Τοκβίλ «να βγαίνει μια στιγμή [εκείνη των εκλογών ]από την εξάρτηση για να υποδείξει τον αφέντη του και μετά να ξαναμπαίνει μέσα», να δυναμώσει τους μετωπικούς της αγώνες κατά του ιμπεριαλισμού συνολικά, του ντόπιου κεφαλαίου και των κυβερνητικών τους εκπροσώπων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.   

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Επιτέλους φως...

Στο βάθος του τούννελ της απελπισίας μας για τα πολιτικά πράγματα, φάνηκε ελπίδα... Και βέβαια η ισχύς εν τη ενώσει... Από νέες δυνάμεις... Μακρυά από το αμαρτωλό παρελθόν της διαπλοκής... Εξω τελείως από το κύκλωμα των μνημονίων... Με νέο αέρα. Με νέα ιδεολογία, χωρίς παλιές σκουριές και αγκυλώσεις... Ολα φρέσκα και όλα νέα...
Αντε και καλή μας νύχτα !!!

Οπως μας βολεύει...

Στην χρήση προπαγανδιστικών τεχνασμάτων από μεριάς εξουσιαστικών μηχανισμών, άλλοτε και τώρα αναφέρεται το άρθρο του Νίκου Μητσιάλη, που αναπαράγουμε.

Το μπλέντερ…
Πριν την πτώση του «υπαρκτού» και ιδιαίτερα στα χρόνια του ψυχρού πολέμου σε εξόντωναν με τη ταμπέλα του κομμουνιστή. Πριν μέρες δόθηκαν στην δημοσιότητα και τα στοιχεία της ασφάλειας από το φάκελο του Μάνου Χατζηδάκη που μέχρι το 80 τον είχαν φακελωμένο! Και βέβαια όταν έπαψε να υφίσταται ο «κομμουνιστικός κίνδυνος», ήταν ανάγκη να βρεθεί ένας άλλος τρόπος εξουδετέρωσης για τους αρνητές. Ένας ορισμός που να τσουβαλιάζει όλους μαζί, χωρίς διαχωρισμό, ακροδεξιούς και αριστερούς. Και ενεμφανίσθη ο «Λαϊκισμός» στην πιάτσα! Μαζί λοιπόν στο «Μπλέντερ» του συστήματος όλες οι φωνές, γνήσιες και πλαστές! Έτσι ώστε ο πολτός του «Λαϊκισμού» , που σερβίρεται από τα ΜΜΕ στους καναπεδάτους, να μην είναι δυνατόν να ξεχωρίζει το γνήσιο αντισυστημικό που εναντιώνεται αγωνιστικά και προέρχεται από τις αριστερές διαδηλώσεις των Γάλλων εργαζομένων από τη δημαγωγία του καρά-συστημικού φασιστικού μετώπου της Λεπέν… Αν το Βρετανικό Brexit ήταν ακροδεξιά έκφραση ή αντίδραση λαϊκών στρωμάτων της Βρετανικής κοινωνίας για μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται εκεί από το 2010 με ντιρεκτίβες Κομισιόν. Μεταξύ αυτών των μέτρων και οι αυξήσεις στα δίδακτρα των Βρετανικών πανεπιστημίων, που οδήγησαν σε πρωτοφανείς συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία, σπάζοντας ακόμα και φράγματα οι διαδηλωτές που είχαν στήσει οι αστυνομικοί έξω από το Βρετανικό Κοινοβούλιο! Η επικείμενη εκλογική πρωτιά των πέντε αστέρων του Μπέμπε Γκρίλο στην Ιταλία, μπαίνει στο μπλέντερ του «λαϊκισμού», μαζί με τη Λέγκα του Ιταλικού Βορά και τη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι… Όμως τι ακριβώς σημαίνει «Λαϊκισμός», μια που δεν αποτελεί μια πολιτική θεωρία ή ιδεολογία; Απλούστατα χρησιμεύει πάντα σαν εργαλείο απαξίωσης για όσους εναντιώνονται στο σύστημα. Με αυτή την έννοια βαφτίστηκε λαϊκιστής ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, μετέπειτα ο ηρωικός Αλιέντε από τα σκουλήκια της σχολής του Σικάγου, στη συνέχεια ο Τσάβες και άλλοι. Αν πάμε παλιότερα και στην Αφρική βάφτισαν το ίδιο, τον Μαντέλα και τον βασανισμένο Πατρίς Λουμούμπα καθώς και άλλους… Αν τους γράψεις σ’ αυτό το κείμενο ότι ακόμα είναι «θολές» η οθόνες των τηλεοράσεων από το πολύ λιβανωτό που έκαναν στον Ομπάμα, θα σε πουν λαϊκιστή της ξεφτίλας που υποβαθμίζεις το σημαντικότερο γι’ αυτούς γεγονός της τελευταίας… εκατονταετίας! Αν τους θυμίσεις ότι αυτός ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ όταν η Λιβύη έγινε κόλαση και η ευρύτερη περιοχή της Συρίας μετατρέπονταν σ’ ένα απέραντο νεκροταφείο γιατί οι Σιωνιστές δεν έκαναν «κέφι» τον Άσαντ και όχι μόνο… Ότι τα αεροπλάνα του στο Αφγανιστάν τινάζουν στον αέρα νοσοκομεία, σχολεία (Chardara) και οι επίλεκτοί του Rangers να πυροβολούν αμάχους σε…παράπλευρες απώλειες, θα σε αποκαλέσουν χυδαίο λαϊκίζοντα! Κοντόφθαλμο… Που δεν λαμβάνει υπ’ όψη του ότι τον Οκτώβρη του 2009 πήρε Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ένα από εκείνα τα γνωστά που μυρίζουν μούχλα σκοπιμότητας… Εντυπωσιάστηκαν από το Video με τον Ομπάμα στην Ακρόπολη, τηλεπερσόνες της σιλικόνης και απαίτησαν να σταλεί για διαφήμιση της χώρας, στις διεθνείς τουριστικές αγορές… Εκεί οργίζεται ο καθείς νουνεχής και σαν επαίτης θυμάται το παλιό άσμα του Τραϊφόρου: «Πάρτε τουρίστες μιά κάρτ ποστάλ / μιά σουβενίρ ντ' Ατέν!!!» Τι θλίψη… Να τον παρακαλάνε οι θεσμικοί «μας», τον Μπαράκ Χουσέιν Ομπάμα, να πει δυό λογάκια στο Βόλφγκανγκ να κόψει χρέος. Ένα χρέος που φούσκωσε από τις διαχρονικές χοντρές αρπαχτές πολιτικών που μας κυβέρνησαν, χωρίς αυτοί να λαϊκίζουν… Παρ’ όλα αυτά και σένα, Λαϊκιστή θα σε βαφτίσουν αν αντιδράς στο βούρκο της λαμογιάς ή στη καφρίλα της κωλοτούμπας και θα σε φτύσουν και μετά στο «μπλέντερ» μαζί με τους φασίστες θα σε ρίξουν… Έτσι που να βγεις πολτός για να μην σε ξεχωρίζουν οι φιλήσυχοι, αραχτοί καναπεδάτοι, αν είσαι φασίστας ή Αριστερός! Πρωί, πρωί με την αυγούλα λοιπόν… Στεφάνωσαν και το γλυπτό του Μέμου του Μακρή που βρίσκεται στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ανήμερα της επετείου! Οι Βούτσης, Φίλης, Δρίτσας, Γαβρόγλου, Ρήγας και λοιποί… Λίγο μετά που βγήκε ο ήλιος ο ηλιάτορας έκαναν το «καθήκον» τους εκεί στη μοναξιά του πρωινού, για να μην μπλέξουν άσχημα με τους απροσάρμοστους στα Συριζαίικα ήθη, Αριστερούς… Λαϊκιστές! 

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Την βρώμικη δουλειά την κάνουν καλύτερα οι "προοδευτικοί"

Δυστυχώς, η χώρα μας επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτή την αλήθεια, ιδιαίτερα από τα χρόνια της απελευθέρωσης (1944) μέχρι σήμερα !!! Σχετικό το άρθρο του Γώργου Δελαστίκ στο χθεσινό ΠΡΙΝ

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ''ΞΕΠΛΥΝΕ'' ΤΙΣ ΗΠΑ!

Απίστευτης έκτασης επιχείρηση «ξεπλύματος» της πολιτικής των ΗΠΑαπέναντι στην Ελλάδα έλαβε χώρα από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, με αφορμή την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. «Αποχαιρετούμε τον πρόεδρο Ομπάμα που εργάστηκε με σθένος για τη δημοκρατία», είπε ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτηριστικά. «Για να παραμείνει η Ελλάδα ανταγωνιστική χώρα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις», τόνισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος αμέσως μετά τόνισε: «Θα ήθελα να συγχαρώ τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για τις μεταρρυθμίσεις»!
Φαίνεται ότι τον Τσίπρα και τον Ομπάμα τους ενώνει η παταγώδης αποτυχία και των δύο να εκπληρώσουν τις θεμελιώδεις προεκλογικές υποσχέσεις τους. «Θα κλείσει το Γκουαντανάμο σε 100 μέρες», είχε υποσχεθεί ο Ομπάμα — δηλαδή σε τρεις μήνες και δέκα μέρες. Ο Ομπάμα έμεινε στην εξουσία όχι 3, αλλά συνολικά… 96 (!) μήνες και φυσικά ούτε κατά διάνοια δεν έκλεισε το Γκουαντανάμο. Ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί 13η σύνταξη σε όσους παίρνουν κάτω από 700 ευρώ, αλλά αντί γι’ αυτό …μειώνει τιςσυντάξεις. Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, οι Γερμανοί αντιμετώπισαν με περιφρόνηση τον Ομπάμα, αφού αυτός που θα αναλάβει ανήκει στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα και διαφέρει από τον Ομπάμα στις πολιτικές του θέσεις όσο η μέρα με τη νύχτα. «Παρά τον ενθουσιασμό, τίθεται κυρίως ένα ερώτημα από την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα», αναρωτιέται στην ιστοσελίδα του το δεύτερο τηλεοπτικό κανάλι της Γερμανίας ZDF και το προσδιορίζει: «Πόσο βάρος έχουν τα λόγια του Ομπάμα στην Ουάσιγκτον και την Ευρώπη;». Η Μπιλτ, που είναι μακράν πρώτη σε κυκλοφορία, έχει έτοιμη την απάντηση: «Τίποτα δεν έφερε για τον πρωθυπουργό Τσίπρα η επίσκεψη Ομπάμα»!
Μόνο η ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, η οποία συνδέεται πολιτικά με τον καταρρέοντα Ιταλό σοσιαλιστή πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι , έδειξε ενθουσιασμένη: «Ο πραγματικός παραλήπτης του μηνύματος σχετικά με την αναποτελεσματικότητα της λιτότητας είναι η Γερμανία», τόνισε χαρακτηριστικά. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν δίστασε να το πει κατάμουτρα στον Ομπάμα: «Όποιος λέει “θα ανακουφίσουμε τα χρέη σας” προσφέρει κακή υπηρεσία στην Ελλάδα», δήλωσε χωρίς περιστροφές τη νύχτα της Τρίτης. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης παρενέβη στη συζήτηση. «Είναι σημαντική η επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στη χώρα μας, έστω κι αν είναι απερχόμενος… Το πρόβλημα είναι ότι ο Ομπάμα φεύγει, αλλά δυστυχώς τα προβλήματα μένουν εδώ και μένουν άλυτα». Καταλυτική όμως ήταν η παρέμβαση της αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου του κόμματος Ν. Γιαννακοπούλου, η οποία ήταν σαφώς πιο επιθετική απέναντι στην κυβέρνηση. «Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια της θητείας του Ομπάμα από τη Χίλαρι Χίλτον, αλλά ανάληψη της προεδρίας από τον κ. Τραμπ», άρχισε.
«Αυτό μειώνει σε ένα βαθμό τις προσδοκίες… Όμως σε κάθε περίπτωση πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τον οποιοδήποτε ξένο ηγέτη ως τον Άγιο Βασίλη που θα δώσει τη μαγική λύση στα προβλήματα της Ελλάδας», πρόσθεσε η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ. Διασκεδαστική ήταν η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος γνωρίζει πως οι Αμερικανοί τον βλέπουν ως υποχείριο των Γερμανών, οπότε και προσπάθησε να υποκριθεί και τον φιλοαμερικανό. Στην αρχή έβαλε τον εκπρόσωπο κόμματος Γ. Κουμουτσάκο να δηλώσει: «Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τη σημαντική επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στην Ελλάδα. Τόσο σε επίπεδο ουσίας όσο και σε επίπεδο εικόνας πέρασε κάτω από την πήχυ», ισχυρίστηκε ο Κουμουτσάκος. «Η επίσκεψη Ομπάμα συνιστά αναμφισβήτητα σημαντικό γεγονός για την πατρίδα μας», είπε στη συνέχεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όμως στη συνέχεια πρόσθεσε μένοντας πιστός στους Γερμανούς: «Ασφαλώς είναι πολύ σημαντική η στήριξη των φίλων μας, όπως είναι ο πρόεδρος Ομπάμα, αλλά από μηχανής θεοί δεν υπάρχουν». Εδώ που τα λέμε, ο Ομπάμα μετά το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, που έδωσε την προεδρία των ΗΠΑ στον Ντόναλντ Τραμπ, μπορούσε να μιλήσει πιο ελεύθερα από όσο αν είχε εκλεγεί πρόεδρος η απολύτως συστημική Χίλαρι Κλίντον και έτσι να υπερτονίσει τις διαφορές των Δημοκρατικών με τους Ρεπουμπλικανούς. Αυτό εξέφρασε με την ομιλία του στο ίδρυμα Νιάρχος. «Έχω επίγνωση και είμαι υπερήφανος για όλα όσα έχει κάνει η κυβέρνησή μου για να στηρίξει την Ελλάδα σε αυτές τις προσπάθειες — και μέρος του σκοπού της επίσκεψής μου είναι να αναδείξει στον κόσμο τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει εδώ στην Ελλάδα», είπε ο Ομπάμα και πρόσθεσε αμέσως:
«Υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να κάνουμε. Θέλω να συγχαρώ τον πρωθυπουργό Τσίπρα για τις πολύ δύσκολες μεταρρυθμίσεις». Από τα χείλη του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ, λοιπόν, άκουσε ο Τσίπρας ότι ηγείται της …αμερικανικής «Αριστεράς» στην Ελλάδα!

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Από τον Νίκο Γόδα ως τον Παύλο Φύσσα...

...Υπάρχει ένα λεπτό νήμα τιμής και αξιοπρέπειας.... Δυσδιάκριτο στους καιρούς των businessmen, των εκσυγχρονιστών, των "προοδευτικών", των ...αναπτυξιακών, των υπεράνω, των "κοιτάμε προς τα μπρός"... Εάν νήμα, που σαν χτές πριν από 68 χρόνια (19η Νοέμβρη 1948) βάφτηκε στα ερυθρόλευκα... Πρωταγωνιστής -με όλη τη σημασία- ένας νέος ταλαντούχος ποδοσφαριστής του Ολυμπιακού που συνήθισε να λέει τα μεγάλα ΟΧΙ...Στην κατοχή και μετά... Και απέναντί του αυτοί που ήξεραν καλά να λένε τα ρυπαρά ΝΑΙ. Οι δοσίλογοι, ταγματασφαλίστες, Γερμανοτσολιάδες και υποταγμένοι στους Αγγλο-Αμερικάνους σωτήρες... Σε αυτούς είπε το μεγάλο του ΟΧΙ ο Νίκος Γόδας !!! Φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλλα... Που την τίμησε όσο ελάχιστοι... Οπως ίσως και ο Ανδρέας Μουράτης, που αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή της διάσωσης του Πειραιά από την ανατίναξη, που σχεδίαζαν οι Γερμανοί, όντας ο ίδιος Ελασίτης. Ο ίδιος ο Ανδρέας ζήτησε από τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού να παρέμβει για να σώσει τον Νίκο Γόδα από την εκτέλεση. Η απάντηση βάζει τα πράματα στη θέση τους: Ας πρόσεχε !!!
Δέκα εννιά του Νοέβρη και ως Φαίακες έχουμε το προνόμιο να αγναντεύουμε μία ζεστη, ηλιόπουστή μέρα το Λαζαρέτο... Εκεί, που στον τοίχο του σατήθηκε ο Νίκος Γόδας, όωπς και άλλα παληκάρια, πρωτοπόροι της πανανθρώπινης λευτεριάς... 
Τρία χρόνια περάσανε από τότε, που ο Παύλος Φύσσας, νέο παληκάρι οραματιστής και καλλιτέχνης, κράτησε στο χέρι του το ερυθρόλευκο νήμα, που έπλεξε ο Νίκος Γόδας και άλλοι λιγότερο γνωστοί για αυτή τη δράση τους... Δεν τον έστησαν στον τοίχο τον Παύλο. Τον μαχαίρωσαν κάτι λεβεντόπαιδα, γνήσιοι απόγονοι των εκτελεστών -φυσικών και ηθικών- του Νίκου Γόδα.
Αντιγράφουμε και σας παρουσιάζουμε ένα κείμενο για τον Νίκο Γόδα, από τον ιστότοπο Sport24 σε επιμέλεια του Θοδωρή Ρούσσου.

Νίκος Γόδας: Στο απόσπασμα με την ερυθρόλευκη

Η ιστορία του Νίκου Γόδα, που εκτυλίχθηκε στις Φυλακές της Κέρκυρας το 1948, καταδεικνύει την αχαλίνωτη δύναμη της ψυχής. Της ανθρώπινης ψυχής, που όταν γιγαντωθεί και συναντηθεί με το πάθος, δεν λογαριάζει τίποτα. Ούτε καν το θάνατο!
ίκος Γόδας υπήρξε ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού την περίοδο 1943-44 και η ασπρόμαυρη φωτογραφία που βλέπετε, είναι η τελευταία που έστειλε στους γονείς του.
"Αφιερωμένη στη μανούλα μου και στον πατέρα μου εις ένδειξη σεβασμού και αγάπης. Φυλακές Κέρκυρας 22/2/48", γράφει πάνω σε αυτήν, λίγο πριν πάει στο εκτελεστικό απόσπασμα, όντας καταδικασμένος σε θάνατο.
 
Ο υπερήφανος αυτός άνδρας, που λάτρεψε όσο λίγοι τον Ολυμπιακό, γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί. Βρέθηκε στη Μυτιλήνη μετά τη μικρασιατική καταστροφή και εν συνεχεία στην Κρήτη, λίγο πριν ριζώσει στην Παλαιά Κοκκινιά του Πειραιά. Το ποδόσφαιρο ήταν η διαφυγή του από τη σκληρή καθημερινότητα και την προσπάθεια του ίδιου και της οικογένειάς του για επιβίωση. Είχε περάσει ο δύσκολος χειμώνας της μεγάλης πείνας του '41 και είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στοιχειωδώς μια αθλητική δραστηριότητα.
Ο ίδιος είχε ταλέντο στη μπάλα και αυτό φάνηκε στην ομάδα της Κοκκινιάς, όπου πρωτοφόρεσε ποδοσφαιρικό φανελάκι και σορτς. "Ο βασιλιάς του ξερού", τον αποκαλούσαν!
Εν μέσω του πολέμου, ο Γόδας πραγματοποιεί το παιδικό του όνειρο, που δεν ήταν άλλο να φορέσει την ερυθρόλευκη ριγωτή φανέλα του κοσμαγάπητου και λατρεμένου Ολυμπιακού. Παράλληλα, αναπτύσσει έντονη αντιστασιακή δράση ως μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά.
Το 1942 αγωνίζεται δίπλα στον Βάζο, τον Αναματερό, τον Συμεωνίδη, τον Γραμματικόπουλο και σκοράρει για πρώτη φορά ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού σε βάρος του Εθνικού και εν συνεχεία και επί του Απόλλωνα.
Τον Μάιο του 1943 αγωνίζεται βασικός απέναντι στον Παναθηναϊκό στον τελικό ενός τουρνουά που διοργάνωσε ο Δήμος Πειραιά και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους πρωταγωνιστεί στον τελικό του Κυπέλλου Χριστουγέννων, όπου ο Ολυμπιακός συντρίβει 5-2 τον Παναθηναϊκό.
Μια από τις σπάνιες φωτογραφίες, με πρωταγωνιστή το Νίκο Γόδα
Βασικός στους αγώνες του Ολυμπιακού, "βασικός" και στον αγώνα για τη λευτεριά εναντίον των Γερμανών. Στη μάχη της "Ηλεκτρικής" στο Κερατσίνι, βρισκόταν στα πολυβολεία. "Πρώτη γραμμή" και στη μάχη της Κοκκινιάς, την 7η Μαρτίου του 1944. Τον Δεκέμβρη του 1944 ο εχθρός έχει αλλάξει και ο Γόδας πλέον πολεμά τους Άγγλους στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.
Αρχές του 1945, παθαίνει πνευμονία και επιστρέφει από το Βελούχι (όπου είχε αποσπαστεί) στην Αθήνα. Τον "κάρφωσαν". Συνελήφθη και οδηγείται στις φυλακές της Αίγινας. Το σώμα του ήταν φυλακισμένο, όχι όμως και το πνεύμα του: Η μάχη, ο αγώνας, η μπάλα, ο Ολυμπιακός, ήταν φλόγες που έκαιγαν μέσα του. Ακόμα στην Αίγινα έπαιζε ποδόσφαιρο στην ομάδα που είχε δημιουργηθεί από τους φυλακισμένους.
Κατόπιν οδηγείται στην απομόνωση των φυλακών της Κέρκυρας. Ο Γόδας μαζί με τα άλλα Πειραιωτάκια, τον Λούβαρη και τον Κουφαδάκη, ακόμα και λίγο πριν το απόσπασμα, σχεδιάζουν πώς θα στήσουν την ομάδα όταν βγουν από τη φυλακή.
Η μοίρα του είναι προδιαγεγραμμένη... Στις 13 Ιουλίου του 1945, ο Νίκος Γόδας και άλλοι 10 συναγωνιστές του, καταδικάζονται σε θάνατο.
Στη φυλακή της Κέρκυρας έμεινε τρία χρόνια. Μέχρι να ξημερώσει η 19η Νοεμβρίου του 1948...
Στο σημείο αυτό, επιτρέψτε μας να μεταφερθούμε όλοι μας νοερά σε εκείνο το πρωινό. Ακριβώς, όπως μας είχε ταξιδέψει με τη μοναδική του περιγραφή στις "Θρυλικές Ιστορίες" ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης...
Στο κελί κάνει αφόρητο κρύο. Ο βοριάς περονιάζει. Στο βάθος της αυλής, βλέπει ένα δέντρο. Ψηλό, περήφανο, μοιάζει άνθρωπος. Εστιάζει το βλέμμα του για ώρα. Ωραίο, δέντρο, μόνο, ελεύθερο, με τα κλαδιά του να απλώνονται και τα φύλλα να κυματίζουν στον αέρα. Ξαφνικά, από το βάθος του διαδρόμους ακούγεται η φωνή του αγρυπνητή:
 
"Έρχονται, σύντροφοι, ετοιμαστείτε".
Τα χωνιά είναι έτοιμα από νωρίς. Ακούει τα βήματα του φύλακα. Η πόρτα ανοίγει.
"Γόδας! Σε θέλουν στη διεύθυνση".
Η ώρα έχει φτάσει. Βγάζει την ερυθρόλευκη φανέλα από το καρφί και ακολουθεί τον φύλακα στο γραφείο. Ο διευθυντής κρατάει ένα στυλό, έχει μπροστά του ένα χαρτί, ένα χαρτί που το ξέρει καλά.
"Τελευταία σου ευκαιρία ποδοσφαιριστή. Υπογράφεις;"
Ούτε καταδέχεται να απαντήσει.
"Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό;"
"Ναι".
"Αγύριστο κεφάλι είσαι. Έχεις καμιά τελευταία επιθυμία;"
Ο Νίκος ζητάει να του δώσουν το άσπρο σορτσάκι, που του 'χαν κρατημένο. Δίνει κι ένα σημείωμα για τους συγγενείς του. "Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου. Αν κάνετε γιο, να του δώσετε το όνομά μου" - το είχε γράψει από μέρες (οι συγγενείς του θα τον τιμήσουν: Ο αδερφός του, Δημήτρης, θα ονομάσει την κόρη του, Νίκη).
Βάζει την ερυθρόλευκη φανέλα, κι έτσι ντυμένος με τη στολή της ομάδας που τόσο είχε αγαπήσει, ακολουθεί τους αστυφύλακες στην έξοδο. Με το που τον βλέπουν να βαδίζει στο διάδρομο, οι συγκρατούμενοί του αρχίζουν να φωνάζουν με τα χωνιά το σύνθημα που συνόδευε κάθε εκτέλεση: "Κερκυραϊκέ λαέ, σήμερα πάλι παίρνουν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης για εκτέλεση". Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας.
"Νενικήκαμεν! Ζήτω οι Ολυμπιονίκες του Σοσιαλισμού. Γεια σας συναθλητές μου", ήταν τελευταία λόγια του φεύγοντας από τη φυλακή, όπως τα διασώζει ο συγκρατούμενός του εκείνα τα χρόνια, Σταμάτης Σκούρτης.
Ο Νίκος περνάει την έξοδο της φυλακής ντυμένος με την εμφάνιση του Ολυμπιακού, σαν να βγαίνει στο γήπεδο. Τον μεταφέρουν στο Λαζαρέτο, ένα νησάκι έξω από το λιμάνι. Σε λίγη ώρα ο παίκτης του Θρύλου βρίσκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ενώ ο ήλιος μόλις είχε κάνει δειλά την εμφάνισή του πίσω από τα βουνά.
Οι φυλακές της Κέρκυρας και το Αστικό Νοσοκομείο, όπως φαίνονταν από το Παλιό Φρούριο, πριν αναπτυχθεί το σημερινό άλσος
Το απόσπασμα στη θέση του. Ο Νίκος φωνάζει:"Mε δολοφονείτε με τη φανέλα του Ολυμπιακού! Μη μου δέσετε τα μάτια για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή".
Ο αξιωματικός σηκώνει το χέρι. Οι στρατιώτες έχουν απέναντί τους έναν συμπατριώτη τους, έναν συνομίληκο νεαρό αθλητή. Κάποιοι τρέμουν λίγο. Η διαταγή: "Πυρ!". Το κόκκινο απλώνεται στο κόκκινο. Ο Νίκος φεύγει, ψηλά, για την τελευταία κεφαλιά. Νικητής!
Ο Νίκος Γόδας, εκτελέστηκε ως κομμουνιστής στις 19 Νοεμβρίου του 1948 στη νησίδα Λαζαρέτο της Κέρκυρας, φορώντας την εμφάνιση του Ολυμπιακού, την ερυθρόλευκη φανέλα και το λευκό σορτσάκι...
*** Ο άνθρωπος που έχει βάλει ως στόχο ζωής να προβάλει το έργο, τη ζωή και τις ιδέες του Νίκου Γόδα, είναι ο ανιψιός του, Χρήστος Γόδας. Ο νεαρός σκηνοθέτης από τον Πειραιά γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τον ξεχωριστό πρόγονό του, περιγράφοντας μεταξύ άλλων την ασύγκριτη αγάπη που είχε για τον Ολυμπιακό. Για εκείνον, ο θείος του ήταν ένας ήρωας που πέθανε με την ερυθρόλευκη φανέλα. Ενας άνθρωπος που πέθανε για τα ιδανικά του, τον Ολυμπιακό...

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Οι πρώτες μέρες του Τράμπ...

...όπως περιγράφονται με σαφήνεια στο πρόγραμμα του νεοεκλεγμένου πλανητάρχη μας της παρουσιάζει επιγραμματικά το πληροφοριακότατο άρθρο της Ελένης Πορτάλιου, που αναπαράγουμε από την ISKRA.

 ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Τα 28 προεκλογικά σημεία του προγράμματος των 100 πρώτων ημερών από τον ήδη πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ αποτυπώνουν τη φιλοσοφία του πολυεκατομμυριούχου επιχειρηματία, ο οποίος δηλώνει ότι θ’ αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργεί οπαγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του 21ου αιώνα με λογικήlaisser faire του 19ου αιώνα. Φαντάζεται μια Αμερική εσωστρεφή, απομονωμένη οικονομικά και πολιτικά από το διεθνές περιβάλλον, στην οποία η ανώτερη τάξη, η μεσαία τάξη και οι εργαζόμενοι θα ευημερήσουν αν το κεφάλαιο αφεθεί ελεύθερο να δράσει χωρίς κανένα οικονομικό, κοινωνικό, φορολογικό, περιβαλλοντικό ή άλλο περιορισμό.
Όπως ο ίδιος δεν πλήρωσε ποτέ φόρους έτσι θα μειωθούν δραστικά οι φορολογικές κλίμακες και θα φτάσουν από το ανώτερο 35% σήμερα στο 10-15%. Οι εταιρείες στο εξωτερικό ανακαλούνται με κίνητρο τη χαμηλότερη φορολογία 10%. Κατά συνέπεια το κράτος θ’ αποσυρθεί από τη δημόσια υγεία και παιδεία, που θα καλύπτονται από επιδόματα των πολιτειών ή των εργοδοτών ώστε οι χρήστες ν’ αναζητήσουν γιατρούς και σχολεία στην ελεύθερη αγορά. Καταργείται το πρόγραμμα χρηματοδότησης της υγείας του προέδρου Ομπάμα και ο ενιαίος χαρακτήρας της εκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία.
Οι λευκοί εργαζόμενοι είναι στο έλεος της επιτυχίας αυτού του επιχειρηματικού laisser faire αλλά οι έγχρωμοι μετανάστες πρέπει ν’ αδειάσουν τη γωνιά των ΗΠΑ αμέσως. Σε πρώτη φάση θ’ απελαθούν 2 εκατ. και θα οικοδομηθεί το νέο Τείχος του Αίσχους στα σύνορα με το Μεξικό. Νέες φυλακές, με νέες πρόσθετες δαπάνες, θα φιλοξενήσουν τους μη νόμιμους ενώ θα ματαιωθεί όλη η ομοσπονδιακή χρηματοδότηση στις πόλεις παροχής ασύλου. Θα αφαιρεθεί η βίζα σε ξένες χώρες που δεν θα δεχτούν την επιστροφή των μεταναστών με καταγωγή από αυτές, θα ανασταλεί η μετανάστευση από περιοχές επιρρεπείς στην τρομοκρατία και θα τροποποιηθεί η κανονική παροχή βίζας ώστε να περιοριστεί η είσοδος ξένων στη χώρα.
Αίρονται όλοι οι περιορισμοί επενδύσεων στους ρυπογόνους ενεργειακούς τομείς και ματαιώνονται οι πληρωμές δισεκατομμυρίων στα προγράμματα του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή. Η οικονομία του laisser faire εστιάζει παραδοσιακά στις υποδομές, που στο παρελθόν ήταν απαραίτητες. Σήμερα, με συμπράξεις ιδιωτικού - δημόσιου τομέα και ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις, προωθούνται επενδύσεις στους ρυπογόνους ενεργειακούς τομείς και τους αυτοκινητόδρομους, όχι στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Να σημειώσουμε ότι ο Τραμπ δεν αποδέχεται τη NAFTA και τη Διατλαντική Συμφωνία, στο πλαίσιο του εμπορικού προστατευτισμού, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο να προχωρήσει σε ρήξη
Δημόσια χρήματα για το κοινωνικό κράτος δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως για το κράτος ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυξάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες και οι δαπάνες εσωτερικής ασφάλειας με τη δημιουργία δύναμης ταχείας επέμβασης, με αύξηση χρηματοδότησης της τοπικής αστυνομίας και νέων μέτρων ασφαλείας.
Ο ακραίος συντηρητισμός και ταυτόχρονα ο αμετροεπής σεξισμός, η χυδαιολογία και το ακαταλόγιστο στο δημόσιο λόγο, ο δολοφονικός ρατσισμός του Τραμπ παραπέμπουν στο πιο σκοτεινό πρόσωπο της βαθιάς ακροδεξιάς Αμερικής. Όσοι, μεταξύ αυτών και κάποιοι αριστεροί, φαντάζονται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί γροθιά στο πρόσωπο του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, της Wall Street και των μεγιστάνων του πλούτου, έχουν απλώς παραδώσει τα όπλα της κριτικής σε μισητές δυνάμεις. Όσοι φαντάζονται ότι η διεθνής αντιδραστική πολιτική, οι τοπικοί και περιφερειακοί πόλεμοι θα εκλείψουν επειδή ένας καουμπόι δεν ενδιαφέρεται παρά για τα μέρη που γνωρίζει, κάνουν πάλι λάθος. Γιατί, έχοντας ιστορικά αντιταχθεί στις παραδοσιακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εκλαμβάνουν χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία, ως συμμάχους.
Οι ΗΠΑ δεν είναι χώρα νεκρή ταξικά, κοινωνικά και πολιτικά. Στη διαδικασία της εκλογικής αναμέτρησης η άλλη Αμερική εκφράστηκε με τα 12 εκατ. ψήφους του Σάντερς, που θα μπορούσε να έχει κερδίσει τη θέση του προέδρου στις εσωτερικές διαδικασίες του δημοκρατικού κόμματος, με ψήφο στο οικολογικό κόμμα και αποχή. Αντίστοιχα ο Τραμπ έλαβε στην κούρσα των ρεπουμπλικανών 13 εκατ. ψήφους. Ο Σάντερς ηττήθηκε από το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ που από κοινού με τη Χίλαρι Κλίντον τον πολέμησαν με αθέμιτα μέσα. Έχει ενδιαφέρον η κοινωνική και ιδεολογική γεωγραφία ενός σημαντικού μέρους των ψηφοφόρων οι οποίοι επέλεξαν Κλίντον στο αναπόφευκτο δίλημμα. Είναι βασικά νέοι, αφροαμερικανοί, ισπανόφωνοι, γενικά μετανάστες, γυναίκες. Αυτή η δημοκρατική Αμερική διαδηλώνει σήμερα γιατί δε θεωρεί τον Τραμπ δικό της πρόεδρο. Σίγουρα από τις κατειλημμένες πλατείες του Ουισκόνσιν και της Νέας Υόρκης, δεν έχουν χαθεί τα πάντα.
Δυστυχώς η δική μας αριστερά δεν μπορεί ν’ αναζητήσει έξωθεν παραμυθία για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Οφείλουμε να θέσουμε και ν’ απαντήσουμε υπαρξιακά ερωτήματα. Άλλως «αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ».

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Θέλει αρετήν και τόλμην...

Θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε το κείμενο του φίλτατου Στέφανου Πάντου -παιδί του Φλεβάρη και αυτός, που έχει γευτεί τις ...καλοσύνες της χούντας και της ΕΣΑ- αλλά καλύτερα να το αφήσουμε ατόφιο. Γράφει λοιπόν με την ευκαιρία της ασθένειας του Θάνου Πλεύρη. 


ΘΑΝΟΣ ΠΛΕΥΡΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΥΠΕΡΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ,ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ"ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ" ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ..(ΠΧ  στην εντατική με λοίμωξη αναπνευστικού ο Θάνος Πλεύρης, δε χώρανε πολιτικά εδώ, ελπίζουμε η λοίμωξη αναπνευστικού να βγει νικήτρια). . .

ΘΑ ΘΥΜΙΖΩ ΠΑΝΤΑ ΟΤΙ:

Ο Κώστας Κάππος στη δίκη των βασανιστών της δικτατορίας και σε όσες ομιλίες του είχαν σχέση με βασανιστές και εκείνη την περίοδο πάντα έλεγε: Αγωνιζόμαστε για να ζήσουν όλοι οι άνθρωποι καλύτερα σε ένα καλύτερο κόσμο και αυτοί που με βασάνισαν και τα παιδιά τους.
( Και είναι γνωστό ότι ο Κάππος είχε στο πρόσωπο και σε όλο του το κορμί βαθιές ουλές από τα βασανιστήρια που του έκαναν...)


Οσο και αν αντιπαθώ τον Θάνο Πλεύρη και θα αγωνίζομαι ενάντια σε αυτόν και σε ότι φασιστικό και σντιδραστικό έχει πεί και εκπροσωπεί ,με βάση τα παραπάνω, πραγματικά εύχομαι περαστικά στον Θάνο Πλεύρη.

Στέφανος

Τι πιο φυσιολογικό!!!


Αξιος ο μισθός των φυσικών απογόνων -βιολογικών ή μη- των γερμανοτσολιάδων, των χιτών και των ταγματασφαλιτών... Δεν πρόκειται για βεβήλωση του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, όπως καταγγέλει ο Δήμος Καισαριανής αλλά για φυσική απόδοση τιμής στους προγόνους και στους μέντορες τους ... Οταν κάποιοι έδιναν το αίμα τους για ελευθερία, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία, οι υπογράψαντες το σύνθημα ετιμούσαν - με τον δικό τους τρόπο- τους καταχτητές ως ... ημέτερους... Ολα φυσιολογικά, λοιπόν.