ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Με χιούμορ και με αγάπη...

Το χιούμορ είναι σπουδαίο όπλο για όλες τις ώρες, κυρίως τις δύσκολες και η χρησιμοποίησή του αποδεικνύει δύναμη και ωριμότητα χαρακτήρα.... Και από την άλλη η αγάπη... Το πιο σπουδαίο είναι να σκεφτούμε τι ΔΕΝ γίνεται χωρίς αγάπη. Αγαπητικός κυρίαρχα και πρωταρχικά ο χαρακτήρας της αριστεράς και οι πολύ σφιγμένοι, στυγνοί και ψυχροϋπολογίζοντες δεν έχουν θέση ή καταλάθος βρίσκονται εδώ... 
Χιούμορ και αγάπη σε όλους για όλους ευχόμαστe για τη χρονιά που έρχεται παραθέτοντας το άρθρο του Στάθη, που αντιγράφουμε από την ISKRA.

Ο Ακάθιστος Υμνος του Χατζατζάρη

Καλημέρα σας! Η στήλη έχει την υπερηφάνεια (η έννοια της λέξης είναι, στις μέρες μας, σχετική) να φέρει στη δημοσιότητα για χάρη σας ένα ευρύ φάσμα αλληλογραφίας με τις γερμανικές Αρχές, το οποίον λαμβάνει χώραν κατ’ αυτάς σε κλίμα μυστικότητας και συνωμοτικότητας. Στην γκάμα αυτής της αλληλογραφίας ανιχνεύονται πολλά από τα είδη του γραπτού λόγου: η επιστολή, η προσευχή, ο όρκος, το ξόρκι, η εγκύκλιος, τα κάλαντα, η στιχοπλοκή, το εγκώμιον, το επίγραμμα, ο θρήνος, οι ψαλμοί, τα δοξαστικά, η ερωτική άμα τε και λυρική ποίηση, οι συνταγές μαγειρικής και άλλαενώ δι’ όλων αποτυπώνονται στάσεις και συμπεριφορές που αποδεικνύουν την αδιάσπαστη συνέχεια του έθνους μας από τους γραικύλους ως τους γενίτσαρους κι από τους γενίτσαρους ως τους μνημονιακούς, όπως: η γονυκλισία, ο τεμενάς, οι μετάνοιες, το σούρσιμο, οι καταδόσεις, το γλείψιμο, τα καλοπιάσματα και τα πεσκέσια, τα ταξίματα και τα δοσίματα, η γλίτσα, το ευρωλιγουριλίκι, το καρπαζοεισπρακτοριλίκι, το χαρτζιλίκωμα, κι όλα όσα καθιστούν κάποιον σμπίρο, κολίγα, κάπο, κάφρο, γκαουλάιτερ, κουίσλινγκ, δούλο, μηδίζοντα, μηδίσαντα, βδέλλα και εντολοδόχο. Αυτά απ’ τη δική μας πλευρά. Από την πλευρά των γερμανικών Αρχών, ούτε διαταγές, ούτε τελεσίγραφα, εκβιασμοί και κονκορδάτα, παρά μόνον χάχανα! Επικά χάχανα.
Πρώτος και καλύτερος στην επιστολογραφία ο κ. Τσακαλώτος: «αν πέσουμε έξω, θακόψουμε συντάξεις». Τι απλό! Το ενδεχόμενο να κόψει τον λαιμό του ούτε που του περνάει απ’ το μυαλό. Ευτυχώς, πιο αγαπησιάρα η κυρία Φωτίου: «Αγαπητέ μου κύριε Σόιμπλε, να σου στείλω εγώ να φας γιομιστά να γλείφεις τα δαχτυλάκια σου για να τα καθαρίσεις απ’ το αίμα που έχεις στα χέρια σου». Σε ύφος παιάνα (με φραπέ) ο κ. Φλαμπουράρης: «Φιλαράκο Σόιμπλε, λέμε και καμιά κουβέντα στον αέρα (αέρα σας χρωστάμε), μη μας παίρνεις κι εσύ στα σοβαρά! Ας είμαστε σοβαροί». Σε ύφος Λυσία (υπέρ αδυνάτου) ο κ. Σπίρτζης: «Δεν μπορώ να κλαίω άλλο, κύριε Σόϊμπλε, βουλώνουν τα υδραυλικά στα μεγάλα έργα και καθυστερούν τα εγκαίνια». Κυριάκος Μητσοτάκης: «Σκίσ’ τους, μάιν γκρουπενφύρερ, κι εγώ θα κόψω κι άλλες συντάξεις, κι άλλα πόδια, κι άλλους μισθούς, σκίσ’ τους και θα τους ξεσκίζω κι εγώ, διότι κι εγώ δεν θα “μπορώ να κάνω αλλιώς…”». Στο ίδιο κλίμα εθνικής ομοψυχίας και ο κ. Ζουράρις: «Χαίρε Καίσαρ και χάιλ Κάιζερ! Uber alles το συναμφότερον του κουφάλες, η μάνα του πιλάλα δεν έκλαψε ποτέ! Εχε χάρη που ξεμείνανε από μάρμαρο τα μαρμαρένια αλώνια και τα κάναμε ταφόπλακες».
Στο επίγραμμα ο Τσίπρας: «Ενθάδε κείται το ΟΧΙ. Ο,τι έχετε ευχαρίστηση». Πιο γλαφυρός ο μάστορας της διγλωσσίας κ. Παππάς – και πιο εύγλωττος: «Κύριε Σόιμπλε, η μια διχάλα της γλώσσας μου σε δοξάζει, η άλλη σε επαινεί, έχουμε μια εμπλοκή με τα φρουτάκια, γιατί; Πρώτη φορά γεμίζει τη χώρα κουλοχέρηδες η Αριστερά και δεν το εκτιμάτε; Τι δηλαδή; άλλοΚόφτης και άλλο Κουλοχέρης;». 
Υστερόγραφον γραμμένο από τον Χατζατζάρη με τα χεράκια του: «Εννοείται ότι τα ερωτήματα είναι ρητορικά, Πολυχρονεμένε μου. Καλή χρονιά να ’χουμε και “καλή καρδιά” – που λέει και ο Τσίπρας».
Ακριβώς αυτό, αγαπητές μου αναγνώστριες και αγαπητοί μου αναγνώστες! Καλή χρονιά θα έχουμε, όταν πάρει ο Διάολος όσους δεν σέβονται τους λαούς, ταπεινώνουν τους πολίτες κι εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Ραντεβού την Κυριακή (από Σάββατο) με την«Πράβντα» στη RealNews. Με τους υπόλοιπους θα τα πούμε πάλι με το νέο έτος 2017. 
Θα είναι και το 2017 μια δύσκολη χρονιά. Κάπου όμως πρέπει να σπάσει η αλυσίδα της σκλαβιάς. Η ανθρωπότητα έχει οπισθοδρομήσει στις εποχές πριν από το 1917, πριν από το 1914. Μπορεί ο κόσμος να έχει γεμίσει φανταχτερά τεχνολογικά μπιχλιμπίδια, αλλά η ζωή των ανθρώπων, πλην των εκμεταλλευτών, επιστρέφει όλο και πιο πίσω σε έναν «μεσαίωνα» μοναξιάς, ανημποριάς, φτώχειας και αποπολιτισμού. Απελπισία, θλίψη, φόβος, οργή, αυτό είναι το τετράπτυχο της «νέας» εποχής, αυτά είναι τα τέσσερα Ευαγγέλια της Αποκάλυψης. Η στήλη σάς εύχεται από βάθους καρδιάς υγεία, αντοχή, εμβάθυνση στη γνώση και την αυτογνωσία, αγωνιστικότητα, σθένος κι ελπίδα. Είθε στον δρόμο μας να συναντήσουμε το κάλλος και την καλοσύνη, συνοδοιπόρους προς το δίκαιο και το ανθρωπινότερο. Μπορεί ο δρόμος να μη μας βγάλει πουθενά, θα έχουμε όμως κάνει μια ωραία διαδρομή…
Χρόνια πολλά και ας αγωνισθούμε να γίνουνε καλά..!
Α, και το κυριότερο. Με αγάπη. Πάνω απ’ όλα η αγάπη. «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει». Η αγάπη νικά. Η αγάπη λυτρώνει απ’ την ήττα – η αγάπη φουσκώνει τα στήθη των ανθρώπων που συντρίβουν την τυραννία, αυτή είναι η μάνα και η ουσία της συντροφικότητας, αυτή παρηγορεί και εξοπλίζει, η αγάπη…

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Πως να πείς αντίο...

... Στη φωνή, που κατοχυρώθηκε στην συνείδησή μας ως ο κορυφαίος του χορού στο "Αξιον Εστί" του Οδυσσέα Ελύτη και του Μίκη Θεοδωράκη... Μιλάμε για τον Θεόδωρο Δημήτριεφ, που ανήμερα Χριστούγεννα μας χαιρέτησε.  
Η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει μία σύντομη νεκρολογία από τον ιστότοπο TVXS.

Ο δημοφιλής ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου, Θεόδωρος Δημήτριεφ, πέθανε ανήμερα των Χριστουγέννων, σε ηλικία 82 ετών.Ο ηθοποιός ξεκίνησε από το μουσικό θέατρο το 1955 - 58, τραγουδώντας στις επιθεωρήσεις των θεάτρων «Βέμπο» και «Αλίκη», καθώς και στα κοσμικά κέντρα «Αστέρια» (Γλυφάδας) και «Μπλε Αλεπού» (οδού Τροίας).

Το 1959, προσελήφθη για τις ανάγκες της τριλογίας του Αισχύλου, «Ορέστεια» (σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη), στο Εθνικό Θέατρο, και, έκτοτε, έπαιζε σε αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες, κυρίως ως κορυφαίος του χορού, λόγω της βαθειάς και ιδιαίτερης φωνής του.  Η τελευταία εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο ήταν την περίοδο  2003 - 2004 στον «Άμλετ» ως φάντασμα (σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη).

Έπαιξε (ως Δημητρίου), το 1961, στην ταινία «Άτλας» (σκηνοθεσία - Ρότζερ Κόρμαν) και, το 1962, τον Αγαμέμνονα στην ταινία «Ηλέκτρα» (σενάριο, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη).

Το 1964, τραγούδησε (σε α' εκτέλεση στο Θέατρο Κοτοπούλη «ΡΕΞ») στο ορατόριο «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και, το 1968, στο ορατόριο «Αθανάσιος Διάκος» του Γιάννη Νούσια, που ηχογραφήθηκε αργότερα από το ΕΙΡ (1971/72). Το 1984, τραγούδησε στην «Ελληνική ραψωδία» του Σώτου Βασιλειάδη (α' εκτέλεση) με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, στο «ΠΑΛΛΑΣ».

Επίσης, είχε συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ραδιοφωνικές εκπομπές, μεταγλωττίσεις, χορωδίες και άλλες μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Το απόσπασμα "Ναοί στο σχήμα του Ουρανού" από το "Αξιον Εστί", ακούγεται στο βίντεο, που παραθέτουμε...

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Τον στηρίζουμε αναφανδόν...

.. τον αξιότιμο Ιταλό πολιτικό Αntonio Tajani ως υποψήφιο πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος... Τέτοιες υποψηφιότητες αναδεικνύουν συμβολικά αλλά και ουσιαστικά το πραγματικό ... φιλελεύθερο, φιλολαϊκό, δημοκρατικό, προοδευτικό,  εκσυγχρονιστικό και υπεράνω χρημάτων, συμφερόντων και τάξεων πρόσωπο της ΕΕ !!! 
Αν ενδιαφέρεστε να ερμηνεύετε τον φανατισμό μας υπερ του Antonio, σας παραθέτουμε το ρεπορτάζ του  Μπάμπη Μιχάλη στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

Πρόταση-πρόκληση από το Λαϊκό Κόμμα

Αntonio Tajani
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνώριζε για τις συσκευές παραποίησης των ελέγχων ρύπων που είχαν εγκαταστήσει η Volkswagen και άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες στα οχήματά τους προκειμένου να δείχνουν «καθαρά», αλλά δεν έκανε τίποτα, διαπιστώνει έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 
Σύμφωνα με το σχέδιο της έκθεσης -το οποίο συνέταξε αρμόδια επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου που ερευνά το θέμα-, η Κομισιόν αγνόησε επιδεικτικά τις υποδείξεις που είχε κάνει το δικό της επιστημονικό σώμα Κοινό Κέντρο Ερευνών (JRC) .
Με έκθεσή του από το 2013 το JRC είχε προειδοποιήσει ότι οι «συσκευές αναστολής» ή αλλιώς το παράνομο λογισμικό που είχε εγκαταστήσει η VW και άλλοι κατασκευαστές στα οχήματά τους «μπορούσαν να ενεργοποιήσουν, να τροποποιήσουν, να καθυστερήσουν ή να απενεργοποιήσουν συστήματα ελέγχου ρύπων» (βλ. σχετικά «Εφ.Συν.» 27/9/2015, «Αγγίζει την Ε.Ε. το σκάνδαλο VW»). Το JRC τόνιζε επίσης στην έκθεσή του ότι τα πετρελαιοκίνητα οχήματα πρέπει να ελέγχονται στον δρόμο και όχι στατικά στα εργαστήρια προκειμένου να ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος παραποίησης των αποτελεσμάτων.
Οι έλεγχοι εκπομπής ρύπων που έκανε επαλήθευαν τα συμπεράσματά του, δείχνοντας ότι οι εκπομπές διοξειδίου του αζώτου στα «πειραγμένα» αυτοκίνητα της VW ξεπερνούσαν κατά πολύ τα επιτρεπόμενα για τους ευρωπαϊκούς δρόμους όρια.
Οι Βρυξέλλες όφειλαν να προειδοποιήσουν τις κυβερνήσεις των χωρών-μελών για τα όσα διαπίστωναν οι επιστήμονές της και να απαιτήσουν μέτρα από αυτές και τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Ομως έκαναν την πάπια.
«Το σκάνδαλο Dieselgate δεν θα είχε συμβεί αν οι εθνικές κυβερνήσεις και η Κομισιόν είχαν ενεργοποιηθεί βάσει των νομικών και διοικητικών τους ευθυνών» τόνισε χαρακτηριστικά ο Ολλανδός ευρωβουλευτής και εκ των συντακτών της έκθεσης του Ευρωκοινοβουλίου, Gerben-Jan Gerbrandy, στον χθεσινό Guardian.
«Η έρευνά μας δείχνει ότι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων, αδιαφορία και κακοδιαχείριση συνέβαλαν στο να γίνει αυτή η απάτη δυνατή» συμπλήρωσε.
Τις βασικές ευθύνες φέρει αναμφίβολα ο τότε επίτροπος Βιομηχανίας της Ε.Ε. (2009-2014) Αntonio Tajani, ο οποίος έκανε γαργάρα τις προειδοποιήσεις του JRC, προφανώς προς χάριν των συμφερόντων των αυτοκινητοβιομηχάνων.
Το περίεργο όμως είναι ότι τον συντηρητικό Ιταλό πολιτικό (πρώην εκπρόσωπο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι), αντί να τον καρατομήσει, τον επιβραβεύει σήμερα το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΡΡ) προτείνοντάς τον ως τον επόμενο πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη θέση του αποχωρούντος Μάρτιν Σουλτς.
Την επιλογή αυτή των συντηρητικών κομμάτων της Ε.Ε. σχολίασε χθες ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Bas Eickhout, υπογραμμίζοντας ότι «θα ήταν πολύ παράξενο αν το Κοινοβούλιο καταλήξει ότι υπήρξε κακοδιαχείριση και στη συνέχεια επιτρέψει σε έναν από τους επιτρόπους που είναι υπεύθυνος γι' αυτήν να γίνει πρόεδρός του».
«Αν οι τροποποιήσεις που προτείνουμε γίνουν δεκτές, τότε η υποψηφιότητα του Tajani δεν μπορεί να γίνει δεκτή» τόνισε. Θα πρόκειται για την απόλυτη ξεφτίλα, να συμπληρώσουμε εμείς.

Για την δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Αγκυρα...

...Γράφει ο Ανδρέας Ζαφείρης και αντιγράφουμε από την ISKRA.

Δολοφονία Ρώσου πρεσβευτή: επιχειρησιακό σχέδιο και πολιτική προβοκάτσια
  1. Η δολοφονία έγινε στο κτίριο του Κέντρου Τεχνών και Πολιτισμού  της περιοχής Çankaya της Άγκυρας, περιοχή μέγιστης ασφαλείας στην Τουρκία. Σε ακτίνα 50 μέτρων (!) υπάρχουν  οι πρεσβείες των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Αυστρίας, η έδρα του  Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, η έδρα του Γενικού Εισαγγελέα και είναι δίπλα  στην λεωφόρο Ατατούρκ, όπου ο πρωθυπουργός περνά κάθε μέρα,  για να πάει στο γραφείο του.
  2. Ο δράστης εξουδετερώθηκε με πυρά. Ο υπουργός Ασφαλείας Soylu, τρεις ώρες μετά, δικαιολόγησε το ότι ο δράστης δεν εξουδετερώθηκε με δακρυγόνα ή τραυματισμό στο πόδι με το ότι σε μια  μικρή αίθουσα όπως αυτή, δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια. Λογικό επιχείρημα, όπως και το ότι η σύλληψη του δράστη ζωντανού θα δημιουργούσε άλλα δεδομένα στην υπόθεση.
  3. Την επόμενη μέρα από την ημέρα της δολοφονίας είχε προγραμματιστεί κοινή συνδιάσκεψη Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν για τη επίλυση του Συριακού, με την συμμετοχή του Τούρκου ΥΠΕΞ Mevlüt Çavuşoğl, του Σεργκέι Λαβρόφ και του Ιρανού ομόλογό τους Τζαβάντ Ζαρίφ. Η Ρωσία δήλωσε ότι η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί κανονικά. Ενώ η δήλωση του Ρώσου προέδρου αναφέρεται  σε «προβοκάτσια , με σκοπό να πληγεί η καλυτέρευση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών».
  4. Στην τελευταία τηλεφωνική τους επικοινωνία, στις 18 Δεκεμβρίου, οι δύο πρόεδροιεξέτασαν επίσης την πρόταση Πούτιν να συγκληθεί  μια συνάντηση μεταξύ του συριακού καθεστώτος και των ομάδων αντιπολίτευσης στην πρωτεύουσα του Καζακστάν Αστάνα.Η βασική διαφωνία της Τουρκίας παραμένει η απαίτηση της να απομακρυνθεί ο πρόεδρος Άσαντ από την ηγεσία.
  5. Συχνή ήταν και η επικοινωνία μεταξύ των ΥΠΕΞ των τριών χωρών: Ο Çavuşoğlu μίλησε με τον  Zarif α στις 18 Δεκεμβρίου σχετικά με τη συμφωνία εκκένωσης του Χαλεπίου. Ήταν η  17η  τηλεφωνική συνομιλία τους κατά τις τελευταίες τέσσερις ημέρες.
  6. Ενδεικτικό του κλίματος ήταν ότι ο Ιρανός Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος EshaqJahangiri ήταν να επισκεφθεί την Τουρκία στις 19 Δεκεμβρίου, αλλά η επίσκεψηαναβλήθηκε για άγνωστους λόγους.
Θα πρέπει, πέρα από συνωμοσιολογικές αναφορές, να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Η δολοφονία καθόλου τυχαία δεν έγινε μετά την ήττα των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στο Χαλέπι (δεκάδες ΝΑΤΟικοί «σύμβουλοι» έχουν συλληφθεί). Ήταν μια συντριπτική ήττα των ΗΠΑ και του νεοσυντηρητικού μπλοκ που είχε επενδύσει τα πάντα στη περιοχή.
Ο τεράστιος επικοινωνιακός πόλεμος που έχουν εξαπολύσει τα κυρίαρχα, ελεγχόμενα ΜΜΕ για «τις σφαγές» στο Χαλέπι, αποτελούν μια δοκιμασμένη τακτική για το imperium : προσπαθεί, με τα μάτια στραμμένα στις 20 Ιανουαρίου, να μετατρέψει μια στρατιωτική ήττα σε πολιτική νίκη.
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα και σε αυτή θα πρέπει να ενταχθεί και το πρωτοφανές γεγονός της δολοφονίας του Ρώσου πρεσβευτή. Ο χρόνος πιέζει και ο πανικός, κάποιες φορές, παίρνει τη θέση του σχεδιασμού. Οπωσδήποτε μια τέτοια δολοφονία προϋποθέτει και την ανάμιξη κρατικών και παρακρατικών «σταγονιδίων». Άν μπορούν –σε αυτή τη περίπτωση-να αναζητηθούν στο περιβάλλον Ερντογάν, είναι ερώτημα. Όχι φυσικά για λόγους ηθικούς. Αλλά για λόγους πολιτικής συγκυρίας.
Και το «cui bono?»… δείχνει με σιγουριά (και) πέρα από τον Ατλαντικό.
Ο Ρώσος Πρέσβης στην Άγκυρα προερχόταν από τη «παλιά Σχολή» και  χαρακτηριζόταν πολεμιστής του Ψυχρού Πολέμου.
Τα τελευταία του λόγια πριν πυροβοληθεί από τον Τούρκο αστυνομικό Mevlüt Mert Altıntaş, πίσω από την πλάτη του, ήταν «είναι πάντα εύκολο να καταστρέψεις, αλλά είναι δύσκολο να χτίσεις».
Με το θάνατό του σφράγισε και τυπικά, αυτό που εδώ και καιρό μόνο τυπικό δεν είναι: την επιστροφή του Ψυχρού Πολέμου.
Και το Αιγαίο κινδυνεύει να μετατραπεί στο τελευταίο σύνορο.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι...

Οι τελευταίοι κυβερνητικοί λεονταρισμοί για τον "13ο" καθόλου δεν καταφέρνουν να καλύψουν όλο το αντιλαϊκό περιεχόμενο της εφαρμοζόμενης σταθερά κατά την τελευταία 6ετία πολιτικής των μνημονίων... Και από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση, που διαθέτει νεοεκλεγμένο ηγέτη, άκρως αποκαλυπτικό για τις πολιτικές εξαρτήσεις... Τις δικές του και της παράταξης.... Γράφει σχετικά ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης.

Η Φάρμα των ζώων…
Κότα λειράτη, θρασύδειλο γαϊδούρι, πουλακίδα φουντωτή και άλλες ποικίλες ατάκες ζωοφιλικές ακούστηκαν εκτός προγράμματος, στοχεύοντας να διανθίσουν την ομολογουμένως μουντή από κάθε άποψη συνεδρίαση της βουλής, που συζήτησε εκτενώς προχθές προκειμένου να νομοθετήσει παροχή «τυρόπιτας» στους χαμηλοσυνταξιούχους… Αφού η κυβερνώσα ομάδα Τσίπρα αφαίρεσε από τη πλειοψηφία των συνταξιούχων ό,τι απέμεινε από τη μεγάλη σφαγή των συντάξεων στο διάστημα των δύο προηγούμενων μνημονίων, μοιράζει τώρα τυρόπιτες, μπουγάτσες και κασεροτυρόπιτες, αναλόγως του ύψους της παρεχομένης χαμηλό σύνταξης!
Και ενώ η κυρά Σοφία των 565 μηνιαίως ρωτούσε εναγωνίως για το μήκος και το πάχος του…εδέσματος που θα της έδινε ο φιλόστοργος Αλέξης, για το ύψος δηλαδή του βοηθήματος που θα έπαιρνε ως χαμηλοσυνταξιούχος, με κομμένο φως, νερό και γεμάτο το τεφτέρι με τα βερεσέ στο Μάρκετ της γειτονιάς,  της ήρθε το μαντάτο πως ο Σόιμπλε δεν συμφωνούσε… Δεν ήταν μέσα στα συμφωνηθέντα η δική της «μπουγάτσα», εκεί στα περιβόητα Eurogroup που αποφασίζουν με πόσο φαγητό θα ξεγελάσει την πείνα της η πλέμπα της Ευρώπης… Εκεί στα Eurogroup που στα μεσοδιαστήματα των κοπιαστικών συζητήσεων σερβίρονται χαβιάρι, πατέ ντε φουά γκρα, σαμπάνια και κορμό σοκολάτας Valrhona με πατέ κάστανου και πολλά ακόμα ερεθιστικά του ουρανίσκου!
"Nein" σε παροχές στους ξεβράκωτους, ξεφώνισε ο Σόιμπλε, κυρά Σοφία μου, και ο Κούλης τινάχτηκε ως ελατήριο σε προσοχή στο κάλεσμα του νέου φύρερ και για την σωτηρία της πατρίδας δεν συμφώνησε η Νέα Δημοκρατία να πάρεις έστω και την…τυρόπιτα, άγιες μέρες που 'ρχονται. Παράδοση παλιά αυτό το κόμμα να έχει ορθάνοιχτα τ’ αυτιά του και να ταλανίζεται από μια χρόνια οσφυοκαμψία στους ξένους «προστάτες»! Το γεγονός έχει καταγραφεί ιστορικά και από την ατάκα Κανελλόπουλου που υποδεχόμενος τον Αμερικανό στρατηγό Τζέιμς Βαν Φλιτ του είπε, παρουσιάζοντας το στρατιωτικό άγημα:«Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας…» Τελικά βολική προσαρμογή στις απαιτήσεις των ξένων στη πολιτική ζωή μιας ξενοκρατούμενης χώρας, για παραμονή στην εξουσία! Την τηρούν όλοι από τότε, ασχέτως ποιο χρώμα έχει η σημαία ευκαιρίας που υψώνουν στο κατάρτι της κομματικής πορείας τους…
Και αγωνία η κυρά μας η καλή Σοφία, που στα εβδομήντα της παρά λίγο, μετρά στο ξύπνο της τα μηδαμινά γραμμάρια ανάσας από την δέκατη τρίτη κατ’ ευφημισμό σύνταξη, σαν ελάχιστη επιστροφή της τεράστιας αρπαγής που της έχει γίνει από όλους εκείνους τους ληστές-εθνοσωτήρες… Αυτούς που μας σώζουν από το 2010 και σωσμό δεν έχουμε! Με τη ψυχή στο στόμα,  ακούει ντόπιους και ξένους να παζαρεύουν αν θα της επιτρέψουν να έχει στο τραπέζι της μαγειρεμένο δικό της φαγητό για να περάσει τη παραμονή των Χριστουγέννων έστω και για μια φορά μαζί με τους δικούς της και όχι στην ουρά με τη μπουκιά του συσσιτίου στο αλουμινένιο κουτάκι της ζητιανιάς… 
Ο Σόιμπλε είπε "Nein" και οι όποιες ευαισθησίες για έναν κόσμο στη μαύρη φτώχεια, που έχει ανάγκη ακόμα και το ψεύτικο Συριζαίικο ενδιαφέρον, χαρακτηρίζονται λαϊκισμοί… Όμως για τον κολασμένο της λιτότητας η «τυρόπιτα» μετράει, τα υπόλοιπα είναι εκλογικίστικοι τακτικισμοί πολιτικάντηδων… Έτσι ο Τσίπρας δίνει ένα υποτυπώδες βοήθημα  μέσα στις τόσες μνημονιακές αρπαγές που έχει κάνει σε επικουρικές, ΕΚΑΣ , κοινωνικά επιδόματα… Προκειμένου να βελτιώσει την αγρίως τρωθείσα εικόνα του… Ο δε Κυριάκος πειθαρχεί στο "Nein" του Σόιμπλε και το εφαρμόζει με ένα απεχθές "παρών" στη βουλή.  Προσθέτοντας μπόνους υποτέλειας στο δικό του μελλοντικό διορισμό, γνωρίζοντας από τη  πρόσφατη ιστορία, ότι τις μνημονιακές κυβερνήσεις στη ξενοκρατούμενη χώρα, τις διορίζει και τις παύει το γερμανικό διευθυντήριο… 

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Ο Γερμανικός "Παράδεισος" δεν είναι για όλους !!!

Οι κατά την επικράτειαν φραγκολεβαντίνοι, που άλλοτε μας εζάλιζαν με τον Αμερικάνικο Παράδεισο της ελευθερίας και της αφθονίας κάπως δυσκολεύτηκαν τα  τελευταία χρόνια και έστρεψαν την πυξίδα της αναφοράς τους προς την εντός της Ευρώπης Γερμανία, που χρησιμοποιείται πλειστάκις ως μέτρο αναφοράς ευταξίας, ευρυθμίας και γενικώς "ευ". Τελικά πόσο Παράδεισος είναι η Γερμανία του Σόϊμπλε, που πρόσφατα εξέφρασε τη λύπη του γιατί παλιότερες προσπάθειες "τακτοποίησης" στην Ευρώπη (διάβαζε αυτονόητα α΄και β΄παγκόσμιος πόλεμος) απέτυχαν;;; 
Την απάντηση στο ερώτημα έλαβε η Γερμανίδα Υπουργός Εργασίας, που έθεσε το σχετικό ερώτημα στις υπηρεσίες του Υπουργείου της. Καθόλου δεν της άρεσε η απάντση και γι' αυτό πήρε τα μέτρα της - με την καλή έννοια- στα πλαίσια της ... δημοκρατίας, ελευθερίας, ελευθεροτυπίας, αντικειμενικής και πλήξρους ενημέρωσης των πολιτών.. Διαβάστε σχετικό ρεπορτάζ του ιστότοπου TVXS. 

Η γερμανική κυβέρνηση παρενέβη ώστε να… εξωραΐσει έρευνα για τη φτώχεια

Στη Γερμανία συμβαίνει ότι και οπουδήποτε αλλού. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί γίνονται φτωχότεροι ή περισσότεροι. Αυτό δείχνει η νέα μεγάλη έκθεση για τη φτώχεια στη χώρα που διενεργήθηκε για το υπ. Εργασίας. Τα αποτελέσματα της, όμως δεν άρεσαν στη γερμανική κυβέρνηση που, σύμφωνα με την Süddeutsche Zeitung, έσπευσε να παρέμβει για να… εξωραΐσει την έρευνα!

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, για πρώτη φορά στο πλαίσιο της έκθεσης για τη φτώχεια κατόπιν αιτήματος της Γερμανίδας υπουργού Εργασίας Αντρέα Νάλες, διερευνήθηκε το εύρος της επιρροής που έχουν εύποροι πολίτες στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, αλλά και η αντίστοιχη επιρροή εισοδηματικά ασθενέστερων συμπολιτών τους.

Και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εύποροι έχουν σαφώς μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική συγκριτικά με τους φτωχότερους. Η γερμανική κυβέρνηση έσπευσε να αφαιρέσει τα επίμαχα συμπεράσματα, ώστε η έρευνα όταν φτάσει στο ευρύ κοινό να είναι κάπως πιο… εύπεπτη. 

Η SZ γράφει ότι από την αναθεωρημένη εκδοχή λείπει, για παράδειγμα, η διατύπωση ότι «η πιθανότητα για μια πολιτική αλλαγή είναι σημαντικά μεγαλύτερη όταν αυτή την πολιτική αλλαγή υποστηρίζεται από μεγάλο αριθμό ανθρώπων με υψηλότερο εισόδημα».

Παραγράφηκε επίσης από τη γερμανική κυβέρνηση η αναφορά περί «κρίσης πολιτικής αντιπροσώπευσης», καθώς και η παρατήρηση ότι «άτομα με χαμηλότερο εισόδημα παύουν να συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα εξαιτίας εμπειριών που τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικοί προσανατολίζονται λιγότερο με βάση αυτούς για τη λήψη αποφάσεων».

Η έκθεση πρόκειται να παρουσιαστεί επίσημα στις αρχές του 2017, ωστόσο ήδη έχουν διαρρεύσει αποσπασματικά στοιχεία στον γερμανικό τύπο, σύμφωνα με τη Deutsche Welle. 

Μεταξύ άλλων καταγράφεται ότι ο αριθμός των εκατομμυριούχων στη Γερμανία αυξήθηκε σε 16.495 από 12.424 το 2009 και οι μισθοί όσων έχουν μόνιμη θέση απασχόλησης ανέβηκαν πάνω από 10% τα τελευταία τέσσερα χρόνια. 

Δυσάρεστο νέο είναι ότι 4,17 εκατομμύρια Γερμανοί, που αντιστοιχούν σε 6,1% του πληθυσμού, είναι υπερχρεωμένοι και ανήκουν κατά κανόνα στον τομέα των χαμηλά αμειβόμενων, οι οποίοι υπολείπονται αισθητά του μέσου εθνικού όρου. Τέλος, ο αριθμός των αστέγων σημείωσε σημαντική αύξηση από 223.000 το 2008 σε 335.000 το 2014.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Εμπρός στον δρόμο, που χάραξε ο Βόλφγκαγκ

... Λίγα είναι αυτά που αξίζουν στην κωμικοτραγική ιστορία του 13ου, που δεν είναι 13ος αλλά εφάπαξ καταβολή κ.ο.κ. 
Ενα από αυτά λοιπόν είναι η στάση του Κυριάκου, που αποδεκνύει την βαθύτατη αφοσίωση, πίστη και συνέπεια στα αφεντικά ... Το δικό του "απών" είναι διαχρονικό σύμβολο για την στάση των αστών πολιτικών ακόμη και σε στοιχειώδεις ευκαιρίες ενός ψελίσματος ελάχιστα διαφορετικού από τις επιθυμίες και τις επιταγές των εις την Εσπερίαν ηγετών...
Ελπίζω αυτή η θυσία -ακόμη και ο Καραμανλής εξαγριώθηκε- να μην πάει χαμένη και να αναγνωριστεί την ώρα, που πρέπει από αυτούς που ρυθμιίζουν τις πολιτικές μας εξελίξεις... 

Στο Χαλέπι αλλάζουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες

Σημαντικά πράγματα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, ειδικότερα στην Συρία, που οι προβολές τους φτάνουν και στη χώρα μας... Περιγράφει και αναλύει ο Ανδρέας Ζαφείρης, του οποίου το σχετικό άθρρο αντιγράφουμε από την ISKRA.

Ελεύθερο το Χαλέπι! Ανατροπή στην ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή!

Ελεύθερο το Χαλέπι! Ανατροπή στην ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Συνάντηση για πρώτη φορά Ρωσίας-Χεζμπολάχ και ο ρόλος της Κίνας.
Η απελευθέρωση της παλιάς πόλης αποτέλεσε μια βαριά ήτταστρατηγική καιψυχολογική, για τις δυνάμεις που επιθυμούν το διαμελισμό της Συρίας και μια μεγάλη επιτυχία για το συριακό καθεστώς και την Χεζμπολάχ, καθώς σφράγισαν την επιστροφή της κεντρικής εξουσίας, στην καρδιά της «Χρήσιμης Χώρας», που ελέγχει τώρα και  πέντε μεγάλες πόλεις της Συρίας (Δαμασκό, Χαλέπι, Χομς, Χάμα, Λατάκεια ).
Το πέρασμα al-Bab, περίπου τριάντα χιλιόμετρα ανατολικά του Χαλεπίου, θα είναι το επόμενο βήμα της επίθεσης των συριακών δυνάμεων.
Το Χαλέπι, με βάση τη στρατηγική που είχε εφαρμόσει η Δύση στη Λιβύη, αξιοποιώντας τη Βεγγάζη, προοριζόταν σαν προγεφύρωμα «ανθρωπιστικής βοήθειας», στήριξης δηλαδή των στρατιωτικών συμμάχων του ΝΑΤΟ, με πρόσχημα την «ανθρωπιστική εκεχειρία». Γι αυτό και τα στοχευμένα (και χαλκευμένα) δημοσιεύματα των δυτικών ΜΜΕ, τόνιζαν με τέτοια ένταση-ειδικά όταν η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει δραματικά- τις «ανθρωπιστικές» πλευρές αυτής της μάχης.
Μιας μάχης που ανέδειξε τον κρίσιμο στρατηγικό ρόλο της Χεζμπολάχ, της οποίας η τακτική διδάσκεται πλέον στις ρωσικές ακαδημίες πολέμου. Της Χεζμπολάχ, η οποία  θρηνεί την απώλεια στη Συρία αρκετών διακεκριμένων ηγετών της ,του Muhamad Badradin, διοικητή της στρατιωτικής πτέρυγας της Χεζμπολάχ, του Jihad Mughniyah, γιού του ιδρυτή της στρατιωτικής πτέρυγας, Imad , του Samir Qintar, διοικητή της αεράμυνας και δεκάδων άλλων.
Το Νοέμβριο υπήρξε και η πρώτη συνάντηση ρωσικής αντιπροσωπείας με τη Χεζμπολάχ. Η συνάντηση , ήταν η πρώτη διμερής μεταξύ των δύο συμμάχων . Μέχρι τότε, οι επαφές  ήταν σε τακτικές διαβουλεύσεις της τετραμερούς, στο κοινό κέντρο διοίκησης (Ρωσία,  Ιράν,  Συρία,  Χεζμπολάχ), ή στο πεδίο της μάχης. Ενδεικτικό του κλίματος προετοιμασίας ήταν ότι  κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ντμίτρι Μεντβέντεφ, στο Ισραήλ, στα τέλη Νοεμβρίου 2016, ο ρώσος  πρωθυπουργός δήλωσε ότι «Η Χεζμπολάχ δεν είναι μια τρομοκρατική οργάνωση… ». Όταν μια τέτοια δήλωση γίνεται μέσα στη καρδιά του Ισραήλ…
Μην ξεχνάμε ότι η Ρωσία έχει δύο βάσεις στη Συρία, την αεροπορική βάση Humaymin, νοτιο-ανατολικά της Λατάκεια, και τη  ναυτική βάση στην Ταρτούς. Η αμυντική διάταξη τους περιλαμβάνει πυραύλους των οποίων το βεληνεκές καλύπτει ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο (Συρία, Τουρκία, Κύπρο, Λίβανο, Ισραήλ), διασφαλίζοντας την προστασία όχι μόνο του εναέριου χώρου της Συρίας, αλλά και στην περιοχή όπου αναπτύσσεται η Χεζμπολάχ, στο νότιο Λίβανο.
Η αυξανόμενη παρουσία της Κίνας
Το 2016, η Κίνα άρχισε την οικοδόμηση μιας ναυτικής πλατφόρμας  για το κινέζικο Ναυτικό στη ρωσική βάση στην Ταρτούς. Στην προσπάθειά της να υποστηρίξει την πολεμική προσπάθεια της Συρίας, η Κίνα έχει παράσχει στρατιωτική βοήθεια  7 δισεκατομμυρίων για τη Συρία, της οποίας οι δυνάμεις μάχονται στο Χαλέπι  Ουιγούρους «εθελοντές»(κινέζους  μουσουλμάνους), που προέρχονται από την επαρχία Xinjiang της Κίνας,-στρατηγικό σημείο  που συνορεύει με οκτώ χώρες (τη Μογγολία, τη Ρωσία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Ινδία). Πολλοί Ουιγούροι αγωνίζονται στη Συρία κάτω από τις σημαίες  του «Ισλαμικού Κινήματος του Ανατολικού Τουρκμενιστάν», ενώ ενισχύονται οικονομικά και στρατιωτικά από την Τουρκία.
Η νίκη στο Χαλέπι, η στενή συνεργασία της Ρωσίας και με τη Χεζμπολάχ πλέον, η ανάμειξη της Κίνας αλλάζουν δραματικά το συσχετισμό δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και οδηγούν τη χώρα μας- με ανυπολόγιστες συνέπειες μεσοπρόθεσμα (και ίσως και όχι)  για το λαό της-να βρίσκεται στη λάθος πλευρά του Ρουβίκωνα.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Τα τρένα, που φύγαν...

Η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει επανειλημμένα αρθρογραφήσει υπέρ της ανάπτυξης σιδηροδρομικών συγκοινωνιών στην χώρα σαν βασικού στοιχείου οικονομικής ανάπτυξης αλλά και ποιoτικής αναβάθμισης της ζωής των πολιτών... Χρονοαποστάσεις, που μοιάζουν ονειρικές με τους πολυδάπανους αυτοκινητόδρομους και τα επίσης δαπανηρά, ενεργειοβόρα και υψηλώς ρυπαίνοντα οχήματα (επιβατικά & εμπορικά) αποτελούν συνήθη κατάκτηση των μέσων τραίνων, που κινούνται στις περισσότερες χώρες της γηραιάς Ηπείρου...
Το ταξείδι π.χ. Ηγουμενίτσα-Αθήνα με ένα τραίνο μεσαίας -για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα- κατηγορίας θα διαρκούσε γύρω στις δύο ώρες...Γϊνεται εύκολα αντιληπτό, πώς κάτι τέτοιο θα συνέβαλε αποφασιστικά στην ριζική μετανολή -προς το καλύτερο- της ανθρωπογεωγραφίας της χώρας. Αυτά όμως αποδεικνύονται και πάλι όνειρα θερινής νυκτός αφού ο πολλά υποσχόμενος εκσυγχρονιστής κ. Σπίρτζης, εδήλωσε σαφώς, πως το τραίνο Ηγουμενίτσα- Θεσσαλονίκη (α΄κομμάτι σιδηροδρομικής Εγνατίας) δεν ...βρίσκεται στις προτειραιότητες της σφόδρα αγαπούσας τον σιδηρόδρομο κυβέρνησής μας. 
 Στην Ελλάδα, η μη ανάπτυξη ή καλύτερα η αποανάπτυξη του πριν από ενάμισυ αιώνα σιδηροδρομικού δικτύου είναι χαρακτηριστική του παρασιτικού, μεταπρατικού και εξαρτημένου χαρακτήρα του καπιταλισμού. Ετσι η χώρα, που καμάρωσε εκσυγχρονισμούς, "σοσιαλισμούς" και φιλελευθερισμούς διαθέτει το μακράν χειρότερο δίκτυο σιδηροδρόμων ολόκληρης της Ευρώπης -Ανατολικής & Δυτικής- και ασφαλώς τις χειρότερες συγκοινωνίες ενώ το πλήθος των οχημάτων ανά χιλιόμετρο εθνικού και επαρχιακού οδοστρώματος είναι εφάμιλλο αναπτυσσόμενων Αφρικανικών χωρών... Ιδιαίτερα το μετεμφυλιακό κράτος των ΚΛΤΕΛατζήδων και των φερυμποτατζήδων επέβαλλε με όλη την πολιτική του επιρροή και δύναμη την συστηματική αποδόμηση των προοπτικών ανάπτυξης των μέσων σταθερής τροχιάς στην χώρα...
Τις σκέψεις αυτές επαναφέραμε στο προσκήνιο καθώς διαβάσαμε το ενδιαφέρον σε διαπιστώσεις, αιτιολογήσεις και προτάσεις άρθρο του οικονομολόγου  Γιάννη Μεταξιώτη, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Ypodomes.com

Αναγκαιότητα οι σιδηρόδρομοι στην χώρα

Αναγκαιότητα οι σιδηρόδρομοι στην χώρα
Η ανάγκη να προχωρήσει η χώρα άμεσα σε μια κατεύθυνση επανασχεδιασμού, ανασυγκρότησης και ανάπτυξης του σιδηροδρόμου είναι επιτακτική ανάγκη με δεδομένο ότι οι σιδηροδρομικές μεταφορές αποτελούν έναν πολύ σημαντικό παράγοντα κοινωνικής ευημερίας, οργάνωσης των μεταφορών και προώθησης της οικονομικής ανάπτυξης.

Η σημερινή κατάσταση στους σιδηροδρόμους έχει διαμορφωθεί σε σειρά δεκαετιών μέσα από τις ήδη ασκηθείσες πολιτικές και πρακτικές με κυρίαρχη την επιλογή της μεθόδου της αποεπένδυσης σε σύγκριση με τους αυτοκινητόδρομους αλλά προφανώς και από άλλους παράγοντες.

Ως αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ήταν η ανάπτυξη των οδικών μεταφορών και των ιδιωτικών συμφερόντων που εκπορεύονται από αυτά σε βάρος των σιδηροδρόμων, τα μεγάλα προβλήματα και τα πολλά αδιέξοδα για το κοινωνικό σύνολο.

Ένα χαρακτηριστικό αυτής της χρόνιας διαδικασίας που βιώνει η κοινωνία είναι τα κυκλοφοριακά προβλήματα στις πόλεις και στις μεγάλες υπεραστικές αρτηρίες, το νέφος από τη μόλυνση στις αστικές περιοχές και το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τις βιοκλιματικές αλλαγές στο σύνολο του πλανήτη μας, οι οποίες έχουν ως κύριες αιτίες τις οδικές μεταφορές και στη βιομηχανία.

Μερικά χαρακτηριστικά περιβαλλοντικά και ενεργειακά στοιχεία, που παρατίθενται συνοπτικά παρακάτω, επιχειρούν να σκιαγραφήσουν την εικόνα:
• Aπό 6,8 έως 10,45 φορές περισσότερη ενέργεια καταναλώνεται για να μετακινηθεί ένας επιβάτης σε ένα χιλιόμετρο απόσταση με το I.X. αυτοκίνητο σε σύγκριση με το τρένο.
• Για τη μεταφορά ενός τόνου φορτίου σε ένα χιλιόμετρο απόσταση, δαπανάται από 1,6 έως 11,43 φορές περισσότερη ενέργεια με το φορτηγό αυτοκίνητο σε σύγκριση με το τρένο.
• Τα οδικά μέσα μεταφορών, με 16% συμμετοχή στο παγκόσμιο μεταφορικό έργο, έχουν 78% συμμετοχή στην παγκόσμια κατανάλωση ενέργειας, ενώ το τρένο, με 17% συμμετοχή στο μεταφορικό έργο, συμμετέχει στο 3% της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας.
• Οι αντίστοιχοι υπολογισμοί της σύγκρισης εκπομπής ρύπων ανάμεσα σε σιδηροδρομικές και οδικές μεταφορές, έχουν αποτελέσματα ποσοτικά ανάλογα με τη σύγκριση της ενεργειακής κατανάλωσης (από 6 έως 10 φορές γίνεται περισσότερη παραγωγή καυσαερίων στις οδικές μεταφορές σε σύγκριση με τις σιδηροδρομικές).
• Η ανάπτυξη και η επέκταση στους σιδηροδρόμους της ηλεκτροκίνησης έχει ως αποτέλεσμα τόσο τη μεγάλη μείωση του κόστους στη χρήση της ενέργειας συγκριτικά με το ντίζελ όσο και τη σχεδόν μηδενική συμμετοχή στην ατμοσφαιρική ρύπανση.
• Η κατάληψη και η χρήση εδάφους παρουσιάζει συντριπτική διαφορά στις σιδηροδρομικές σχετικά με τις οδικές μεταφορές. Μια κατάληψη 1,3% της συνολικής εδαφικής έκτασης από την οδική κυκλοφορία είναι αντίστοιχη για τον σιδηρόδρομο στο 0,03%, δηλαδή 43 φορές λιγότερο. Στον ανωτέρω υπολογισμό στις επιφάνειες αυτές δεν περιλαμβάνονται οι χώροι στάθμευσης και τότε φυσικά η σύγκριση είναι ακόμη πιο δυσμενής για τις οδικές μεταφορές, όταν συνυπολογιστούν οι επιπτώσεις στο αστικό περιβάλλον. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει «κυκλοφοριακό πρόβλημα» και «πρόβλημα στάθμευσης» στις σύγχρονες πόλεις.
• Για τη μεταφορά ενός επιβάτη με I.X. δαπανάται έκταση οδοστρώματος περίπου 20 με 30 τετραγωνικά μέτρα οδοστρώματος (επιφάνεια οχήματος, αποστάσεις ασφαλείας, νησίδες, πεζοδρόμια και αναλογούσα έκταση για στάθμευση), ενώ ο ίδιος επιβάτης με σιδηρόδρομο καταλαμβάνει έκταση μόνο 1 έως 1,5 τετραγωνικό μέτρο, δεδομένου ότι οι παραπάνω απαιτήσεις σε χώρο μειώνονται σημαντικά όχι μόνο λόγω της αναλογίας ανά επιβάτη που έχουν τα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς αλλά και των ιδιαίτερα μειωμένων απαιτήσεων σε χώρο που έχουν τα Μέσα Σταθερής Τροχιάς.
• Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε το κοινωνικοοικονομικό κόστος του κυκλοφοριακού προβλήματος (καθυστερήσεις, απώλεια χρόνου, υπερκατανάλωση ενέργειας και καυσίμων κ.ά.).

Στο κοινωνικοοικονομικό αυτό κόστος, επίσης, πρέπει να συνυπολογισθούν τα τροχαία οδικά ατυχήματα τα οποία μόνο για τη χώρα μας φτάνουν σε έναν αριθμό χιλιάδων θανάτων και τραυματισμών τον χρόνο (πολλοί από τους οποίους είναι τελικά θανατηφόροι), ενώ είναι γνωστό ότι για τις χώρες της Ε.Ε. αντιστοιχούν 1.300 θάνατοι από οδικά τροχαία ατυχήματα σε έναν θάνατο από σιδηροδρομικό ατύχημα. Στις χώρες της Ε.E. έχουμε χιλιάδες θανάτους από τροχαία οδικά ατυχήματα και εκατομμύρια τραυματίες, από τους οποίους ένα ποσοστό σε σοβαρή κατάσταση και με ανεπανόρθωτες αναπηρίες και είναι γνωστό τι σημαίνει αυτά, πέρα από την ανθρώπινη πλευρά, που είναι και η σημαντικότερη σε κόστος κοινωνικής πρόνοιας (περίθαλψη, σύνταξη κ.λπ.).

Σήμερα είναι περισσότερο από επιτακτικό να χαραχτούν κατευθύνσεις με στόχο την αλλαγή της πολιτικής υπέρ ενός ενιαίου και δημόσιου σιδηροδρόμου και με λογιστικό διαχωρισμό των δραστηριοτήτων. Να υπάρξει μια σαφής και με σταθερό προσανατολισμό πολιτική ενίσχυσης του σιδηροδρόμου απέναντι στις οδικές μεταφορές με τους παρακάτω προφανείς στόχους:
• Τη μείωση της κατανάλωσης της ενέργειας.
• Τη μείωση των εκπομπών του C02.
• Τη βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών.
• Τη μείωση των ατυχημάτων.
• Την αύξηση των ταχυτήτων στις μεταφορές.
• Την κοινωνική ευημερία.
• Την οικονομική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας μας.

Συνυπογράφουμε...

Δεν το κάνουμε συχνά, να συνυπογράφουμε κείμενα, θεωρώντας, ότι η ΦΑΙΑΚΙΑ απλά φιλοξενεί κάθε άποψη -εκτός από φασιστικές και ρατσιστικές- , που μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη γόνιμου, χρήσιμου διάλογου, χωρίς δογματικά τελεσίδικα και σχολαστικισμούς. Εντούτοις, στην περίπτωση αυτή δεν θα αναδημοσιεύσουμε απλά -από τον ιστότοπο Nooz.gr- το κείμενο της πολιτικής αγωγής στην δίκη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή και φίλων της οικογλενειας... Θα το συνυπογράψουμε και θα υπενθυμίσουμε σε ένιους, ακόμη και υψηλόβαθμους "αριστερούς", ότι κομμάτι της αριστερής ταυτότητας είναι και η βαθειά γνώση της φύσης του φασισμού και άρα της μη ύπαρξης περιθορίων συναλλαγής μαζί του... 

Οικογένεια Φύσσα: "Ξεπλένουν τους φασίστες"

"Για μία ακόμη φορά, έγινε σαφές σε όλους τους δημοκρατικούς ανθρώπους, ότι η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από το πολιτικό σκηνικό το οποίο διαμορφώνουν συγκεκριμένα συμφέροντα" αναφέρει η οικογένεια του Παύλου Φύσσα σε ανακοίνωσή της, με αφορμή την επίσκεψη κοινοβουλευτικής Επιτροπής στη Ρω. 

Αναφέρει η ανακοίνωση:

"Η δίκη, η οποία ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2015, έχει καταδείξει μέχρι σήμερα μεαπόλυτη ευκρίνεια την δράση της εγκληματικής οργάνωσης επί 30 χρόνια τώρα. Η δράση αυτή, η οποία ενισχύθηκε από την ανοχή του κράτους, της Αστυνομίας και άλλων συγκεκριμένων παραγόντων, είχε αποτυπωθεί στην πληθώρα των δικαστικών αποφάσεων για τα διάφορα εγκλήματα των στελεχών αυτής της οργάνωσης, αλλά η μεγάλη διαφορά είναι ότι επιτέλους είναι κατηγορούμενη και η ηγεσία της, δηλαδή οι άνθρωποι που διευθύνουνδιατάζουν και κατευθύνουν την εγκληματική οργάνωση αυτή.

Προφανώς αυτό κάποιους ενοχλεί και για τον λόγο αυτό παρατηρούμε ότι στη πολιτική σκηνή επιχειρείται ένα ξεδιάντροπο ξέπλυμα του φασισμού και των ηττημένων του 1945, αφού σύμφωνα και με την ομολογία του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης, οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών ναζί, είναι οι "παππούδες" και οι "πατεράδες" των χρυσαυγιτών, οι πρόγονοί τους ιδεολογικά, και ενίοτε κυριολεκτικά.

Οι πρόσφατες εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών αγκαλιά με νεοναζί βουλευτές αλλά και δηλώσεις, προσβάλλουν την μνήμη των νεκρών και των υπολοίπων θυμάτων του φασισμού, νομιμοποιώντας ουσιαστικά τη δράση των ταγμάτων εφόδου και προτάσσοντας την λογική του "περασμέναξεχασμένα".
Για μας που μείναμε πίσω, και για τη μνήμη των δικών μας προγόνων, τίποτα δεν πέρασε, τίποτα δεν θα ξεχαστεί.

Στον αγώνα κατά του φασισμού οι πολίτες είμαστε μόνοι.

Όποιοι πιστεύουν ότι οι θιασώτες του φασισμού και των νεοναζιστικών μορφωμάτων μπορούν ναεκδημοκρατισθούν, είναι πολιτικά αφελείς και επικίνδυνα ανιστόρητοι, είτε σε συνδυασμό με αυτά, εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Μπορεί ο φασισμός να μην είναι γονιδιακός, η ρήξη όμως μαζί του είναι η μόνη λύση, όπως η μάχη του σώματος απέναντι στον καρκίνο.

Οικογένεια και φίλοι Παύλου Φύσσα
Συνήγοροι πολιτικής αγωγής Οικ. Φύσσα".

H ΦΑΙΑΚΙΑ συμπληρώνει την ανάρτηση παραθέτοντας το βίντεο του τραγουδιού των Θάνου Μικρούτσικου-Φώντα Λάδη: Ο Φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλονΑκολουθούν οι στίχοι.


Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον 
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω, 
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν 
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, 
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον. 
Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος 
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι, 
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω 
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σαν χολέρα 
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου, 
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα 
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Επίτιμος και η λογική...

Eίχαμε υποστηρίξει, πως η  σύγκρουση Φίλη-Ιερώνυμου, αποτελεί μία επιπλέον απόδειξη, πως η δημόσια πολιτική ζωή του τόπου βρίσκεται πίσω και από τις κατακτήσεις της Γαλλικής Επανάστασης... Πρόσφατο τεκμήριο και μάλιστα Ακαδημαϊκού ύψους και ύφους η ανακήρυξη του Ιερωνύμου σε επίτιμο διδάκτορα του Ιονίου Πανεπιστημίου.... Αντιγράσφουμε από τον ιστότοπο Kommon.

Οι φοιτητές αντιδρούν στην αναγόρευση του αρχιεπισκόπου σε επίτιμο διδάκτορα του Ιόνιου Πανεπιστημίου

Κάποιοι πίστεψαν, και ίσως είχαν δίκιο, πως το θρησκευτικό μεγαλείο και η ακροδεξιά ρητορεία του Χριστόδουλου, ήταν μια έξαρση προσωπική, ενός μεγαλομανούς αρχιεπισκόπου. Πίστεψαν επίσης πως ο μετριοπαθής Ιερώνυμος θα πολιτευόταν με σύνεση και σεβασμό προς τις αρχές της πίστης που πρεσβεύει και του λαού που θεωρεί πως υπηρετεί.


Πλην όμως η πεποίθηση κατέρρευσε με την πρώτη δοκιμασία. Μιας ήσσονος σημασίας μεταρρύθμιση σχετική με τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα σχολεία. Για το αυτονόητο δηλαδή. Η κυβέρνηση πειθάρχησε στις απαιτήσεις της Εκκλησίας και του Καμμένου. Έδιωξε τον υπουργό που …αμάρτησε.

Εν συνεχεία ο Π.Καμμένος πραγματοποίησε “πατριωτική” φιέστα με τη Χρυσή Αυγή παρόντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που συνταξίδεψαν γι’ αυτό, η ΕΡΤ, για δεύτερη φορά, παρουσίασε φιέστα της Χρυσής Αυγής με πρόσχημα της νόμιμης της. 

Η δεξιά του Κυρίου και του φασισμού ενισχύονται από την κυβέρνηση, κι ας βγάζει ανακοινώσεις το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες.

Ωστόσο τα παιχνίδια αυτά είναι πολύ επικίνδυνα. Εσχάτως, στην πορεία της κοινωνικής επέκτασης της δεξιάς γραμμής, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, δηλαδή η διοίκησή του, αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα τον Αριχεπίσκοπο Ιερώνυμο. Για την προσφορά του στην εκπαίδευση;     

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ανακοίνωση που εξέδωσε το Διοικητικό Συβούλιο του Συλλόγου Φοιτητών του τμήματος Ήχου και Εικόνας (ΤΗΧΕΙ) του Ιόνιου Πανεπιστημίου, η οποία αναφέρει τα εξής:

"Η απόφαση αυτή γεννά ερωτηματικά από τη μια για την σχέση Εκκλησίας-Πανεπιστημίου και από την άλλη για την προσφορά του κ. Ιερώνυμου και γενικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της χώρας μας στην Παιδεία, την ελεύθερη έκφραση, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την διαμόρφωση μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας.

Το Πανεπιστήμιο αποτελεί χώρο διάδοσης κι έκφρασης ελευθέρων ιδεών. Η Εκκλησία, αντιθέτως, επικρίνει, κατηγορεί και λογοκρίνει οτιδήποτε διαφοροποιείται στην πολιτική της. Το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας ως καλλιτεχνικό και τεχνολογικό τμήμα θα έπρεπε με τις δράσεις του να προάγει τις τέχνες και τις επιστήμες.

Η Εκκλησία έχει τον δικό της ρόλο στην κοινωνία, ο οποίος όμως δεν συμβαδίζει με τα ιδεώδη ενός κοσμικού πανεπιστημίου όπου θα έπρεπε να προάγονται οι ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας, της έρευνας και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Ιερώνυμος τι είδους σχέση έχει με την καλλιτεχνική δημιουργία, την ελεύθερη έκφραση και έρευνα; Πώς έχει συμβάλλει μέχρι τώρα η Εκκλησία στην ελεύθερη έκφραση και δη στην καλλιτεχνική;"

Οι φοιτητές παραθέτουν για να μας θυμίσουν την .. προσφορά της Εκκλησίας στην κουλτούρα της χώρας μας:

“- Ρητορική μίσους προς το διαφορετικό (διαφορετικές θρησκείες, σεξουαλικές προτιμήσεις κ.ά.) από φορείς της Εκκλησίας στα Μ.Μ.Ε. και σε δημόσιες ομιλίες.
-Πολιτική κατά των προσφύγων από ενορίες και άλλους φορείς της εκκλησίας μακριά από τις αξίες της αλληλεγγύης και της αγάπης.
- Σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών: Κήρυξη διήμερου πένθους από Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Έντονη επίκριση από φορείς της Εκκλησίας και τον ίδιο τον κ. Ιερώνυμο.
- Επιβολή της πρωινής προσευχής και των χριστιανικών συμβόλων στα σχολεία. Κατάρες από φορείς της Εκκλησίας κατά των υποστηρικτών της κατάργησης του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, το οποίο προάγει μόνο την Ορθοδοξία και καμία άλλη θρησκεία.

«Προσφορά» της Εκκλησίας στην καλλιτεχνική δημιουργία:
Αυτή η ιστορία κρατάει χρόνια. Αναφέρουμε μερικά μόνο παραδείγματα καταπάτησης της ελεύθερης έκφρασης στην τέχνη:
• Χριστός Πάσχων (Εθνικό Θέατρο) : Μετά από αντίδραση της Εκκλησίας απαγορεύτηκε το χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης.
• (1980) Ο άγιος Πρεβέζης: Ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του σκηνοθέτη και του θιάσου της παράστασης και απαγόρευση της.
• (2003) Εικαστική Έκθεση Outlook: Απόσυρση του έργου του καλλιτέχνη Τιερί ντε Κορντιέ «Πότισέ με», μετά από έντονη αντίδραση της Εκκλησίας.
• (2007) Εικαστική διοργάνωση ArtAthina: Κατάσχεση έργου της Εύης Στεφανή και σύλληψη του διευθυντή της έκθεσης με τις ευλογίες της Εκκλησίας. Να σημειωθεί ότι και το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας συμμετείχε στην ίδια έκθεση το 2016.
• (2012) CorpusChristi, Θέατρο Χυτήριο: Χαρακτηρισμός του έργου από την Εκκλησία ως βλάσφημου, άκρως προσβλητικού για το πρόσωπο του Χριστού / επεισόδια και γιουχάρισμα προς τους ηθοποιούς έξω από το θέατρο (με την συμμετοχή φορέων της Εκκλησίας)/ Κατέβασμα της παράστασης.

Τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι ο διαχωρισμός της Εκκλησίας και του κράτους πρέπει να είναι πλήρης χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το κράτος δεν παρεμβαίνει ανέκαθεν στην καλλιτεχνική δημιουργία με μέτρα καταστολής ή λογοκρισίας”.

Και η ανακοίνωση καταλήγει:
“Πιστεύουμε ότι μέσα στο πανεπιστήμιο δεν χωράνε τέτοιου είδους πρακτικές και πολιτικές όπως οι άνωθεν και μάλιστα με μεγάλες πανεπιστημιακές τιμητικές διακρίσεις.

Ο νέος πρύτανης ως γνήσιος συνεχιστής της παράδοσης αναγορεύσεων της κ. Σαλή-Παπασαλή (αναγόρευση του κ. Βαρθολομαίου πριν από 2 χρόνια ακριβώς) αντί να σπαταλά χρήματα για την προβολή και το management, επιβάλλεται να ασχοληθεί με τα προβλήματα που κατατρύχουν το ΙΠ, όπως η δημόσια και δωρεάν σίτιση και στέγαση, οι υποδομές, η πρόσληψη προσωπικού…

Όλα αυτά την ίδια περίοδο που το δημόσιο πανεπιστήμιο καταρρέει και η Εκκλησία ανθεί και επεκτείνεται."

Οι συμμορίτες και ο συμμοριτοπόλεμος...

Ο όρος "συμμοριτοπόλεμος" ήταν σε συχνότατη χρήση από μεριάς επισήμων χειλέων του μετεμφυλιακού κράτους και των υποστηρικτών του ως έκφραση απαξιωτική, ατιμωτική και επικριτική για την άλλη πλευρά του εμφυλίου... Τουλάχιστον μέχρι την μεταπολίτευση, χωρίς να λείπουν και έκτοτε και μέχρι σήμερα οι λαμπροί συνεχιστές του πνεύματος της ανατροπής της ιστορίας, που τον χρησιμοποιούν ακόμη ως επίδειξη ...ακραιφνούς εθνικοφροσύνης... 
Ο όρος, όπως αποδεκινούν τα γεγονότα και έχει καταγράψει η ιστορία, είναι πολύ ακριβής με μία προϋπόθεση: να αλλάξει στρατόπεδο ο χαρακτηρισμός... Γιατί είναι πασίγνωστο και ευκόλως αποδεκνυόμενο, πως από δώ ήταν αυτοί, που αγωνίστηκαν ενάντια στο καταχτητή, ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό, για την εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυραρχία και την κοινωνική προκοπή. Που θυσίασαν ακόμη και το υπέρτατο αγαθό, τη ζωή τους δηλαδή, στον βωμό της προσωπικής τιμής και της συλλογικής αξιοπρέπειας. Και απο την άλλη πρωταγωνίστησαν δίνοντας ρυθμό, περιεχόμενο και ήθος της διαμάχης οι μοναρχοφασίστες, γερμανοτσολιάδες, χίτες, μαυραγορίτες  κ.λ.π. Αυτοί, που αναγνώριζαν ως...ημέτερες απώλειες τον θάνατο γερμανών αξιωματικών... Με την ολόθυμη στήριξη, και ανάδειξη των Βρετανών... ελευθερωτών... Που, αντί να τους οδηγήσουν στο σκαμνί, τους χορήγησαν το μεγάλο συχωροχάρτι και τους ανέδειξαν σε θεματοφύλακες  του εθνοπατριωτισμού. 
Οι συμμορίες αυτές σε μία εποχή ενός ολοκληρωτικά απαξιωμένου αστικού πολιτικού κόσμου ανέλαβαν με φωτιά και τεσκούρι στην κυριολεξία να ανεβάσουν το ηθικό της παράταξης και να δώσουν στρατιωτικά επιχειρήματα-σαλπίσματα νίκης. Και το έργο τους αντάξιο του σκοπού τους... Μερικά παλουκωμένα κεφάλια, όπως του Αρη και πολλών άλλων συνθέτουν το πάνθεο των ...εθνοπρεπών ενεργειών τους... 
Σε αυτή την περίοδο, που πολλοί ιστορικοί την αντιπαρέρχονται συντομογραφικά αναφέρεται το εξαιρετικό -κατά τη γνώμη μας - ένθετο της τελευταίας έκδοσης της εφημερίδας ντοκουμέντο με τίτλο: Οι μαύρες μέρες της Λευκής Τρομοκρατίας...  Που αρχίζει από τα Δεκεμβριανά και κλιμακώνεται μέχρι την έναρξη του εμφύλιου, χωρίς ουσιαστικά να σταματήσει για κάποιες 10ετίες ακόμη σε ποικίλλη ένταση... Θα μάθουν και οι γνωρίζοντες και πολύ περισσότερο θα καταλάβουν πολλά από εκείνα που η Ακαδημαϊκή ιστορική έρευνα αντιπαρέρχεται κάπως ψυχρά... Οπως π.χ. το πόσο αποφεύξιμος ήταν ο εμφύλιος από μεριάς αριστεράς... 
Πολύ περισσότερο, όμως, αξίζει προς διδαχή ιστορίας στους μη γνωρίζοντες... Σε αυτούς, που δυστυχώς πληροφορούνται την κακοποίηση της ιστορίας ως αντικειμενική αλήθεια από τα ενεργά πλοκάμια της ακροδεξιάς... 

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ολα τα ζώα είναι ίσα...

...Μερικά όμως είναι πιο ίσα... Αυτό θυμηθήκαμε καθώς διαβάζαμε για τις καταγραφείσες διαφορές επιδόσεων ανάμεσα στα παιδιά των δημόσιων και των ιδιωτικών σχολείων αλλαχού αλλά και στην Ελλάδα. Το ρεπορτάζ του ιστότοπου Nooz.gr προς προβληματισμό...

Χάσμα στους μαθητές ιδωτικών-δημοσίων σχολείων
  Τεράστιες διαφορές στις επιδόσεις μαθητών ιδιωτικών σχολείων και μαθητών δημόσιων σχολείων στη χώρα μας διαπιστώνει η διεθνής έρευνα PISA, που μελέτησε τις δεξιότητες 15χρονων μαθητών στις Φυσικές Επιστήμες, στα Μαθηματικά και στην Κατανόηση Κειμένου. 

Σύμφωνα με τη μελέτη, ενώ συνολικά η χώρα μας βρέθηκε στην 32η θέση ανάμεσα στις 35 χώρες του ΟΟΣΑ και παντού οι επιδόσεις της ήταν χαμηλότερες από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, αν εξετάσει κανείς τη διαφορά στις επιδόσεις των μαθητών ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων θα δει ότι είναι από τις μεγαλύτερες στις χώρες - μέλη του οργανισμού:Η Ελλάδα έχει την 1η θέση στις διαφορές ανάμεσα σε μαθητές δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων στις γλωσσικές δεξιότητες, 3η μετά τη Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο στις μαθηματικές δεξιότητες και 2η μετά τη Νέα Ζηλανδία στις Επιστήμες.

Επιπλέον, όπως αναφέρουν Τα Νέα, στα τρία βασικά πεδία (γλωσσικές, μαθηματικές και επιστημονικές δεξιότητες), ενώ ο μέσος όρος τόσο του γενικού πληθυσμού των ελλήνων μαθητών όσο και των μαθητών δημόσιων σχολείων είναι χαμηλότερος από τους αντίστοιχους μέσους όρους του ΟΟΣΑ, οι μαθητές των ελληνικών ιδιωτικών σχολείων πέτυχαν -σε όλα- υψηλότερες βαθμολογίες από τον μέσο όρο όλων των ξένων ιδιωτικών σχολείων. 

Αν ερευνήσει κανείς τις διαφορές στις επιδόσεις μαθητών δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων και στα υπόλοιπα κράτη, θα διαπιστώσει ότι το φαινόμενο της καλύτερης επίδοσης των ιδιωτικών - τουλάχιστον - δεν είναι μόνο ελληνικό: για παράδειγμα, μεγάλες διαφορές υπέρ των ιδιωτικών σχολείων εμφανίζονται και σε χώρες των οποίων οι μαθητές γενικά πρωτεύουν, όπως λ.χ. στη Φινλανδία όπου οι μαθητές των δημόσιων σχολείων έπιασαν μέσο όρο 509 βαθμούς στα Μαθηματικά και των ιδιωτικών 543, ή στον Καναδά με 511 και 564 βαθμούς αντίστοιχα.


Ωστόσο, υπάρχουν και λίγες χώρες όπου τα δημόσια σχολεία υπερτερούν των ιδιωτικών ή έστω έχουν αμελητέα διαφορά. 

Οι τέσσερις χώρες που αξίζει να πηγαίνεις στο δημόσιο σχολείο είναι οι εξής: (ο πρώτος αριθμός αφορά τους μέσους όρους βαθμολογίας Μαθηματικών στα δημόσια σχολεία και ο δεύτερος στα ιδιωτικά):

  • Ιταλία                  493-486
  • Ιαπωνία               535-528
  • Λουξεµβούργο    487-482
  • Ολλανδία             517-511

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Μία συνηθισμένη νεοφιλελεύθερη ιστορία...

...Είναι η ιστορία των παθών της Αργεντίνας ιθαγενούς αγωνίστριας Μιλάγρο Σάλα, που τραβάει τα μύρια όσα προς δόξα του θριαμβεύοντος στη χώρα νεοφιλελευθερισμού, που αναμετράται για τα καλά με τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικιαώματα, διαφημίζοντας έτσι τον ...ανθρωπισμό του. Αντιγράφουμε από την Εφημερίδα των Συντακτών το σχετικό άρθρο της Χριστίνα Πάντζου

Η Αργεντινή οδεύει σε επικίνδυνα μονοπάτια

Milagro Sala (cropped).jpgH κυβέρνηση του Μαουρίσιο Μάκρι, του επιχειρηματία-πολιτικού που θέλει να «επανιδρύσει» την Αργεντινή, σε ένα ακόμη δείγμα αλαζονείας και αυταρχισμού, αγνοεί αποφάσεις διεθνών οργανισμών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απαιτούν την απελευθέρωση της πιο διάσημης ιθαγενούς πολιτικής κρατούμενης της Λατινικής Αμερικής.

Τον περασμένο μήνα η Ομάδα Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών για την Αυθαίρετη Κράτηση ζήτησε από τον Μάκρι την άμεση απελευθέρωση της Μιλάγρο Σάλα, προφυλακισμένης από τον Ιανουάριο του 2016.

Το ίδιο απαίτησε την περασμένη εβδομάδα η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.

Και στους δύο θεσμούς που χαρακτηρίζουν αυθαίρετη και καταχρηστική την κράτησή της, ο Μαουρίσιο Μάκρι απάντησε επικαλούμενος την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης των Πολιτειών» της χώρας του, όπως αυτής της Πολιτείας Χουχούι που έλαβε την αμφιλεγόμενη απόφαση.

Η Μιλάγρο Σάλα είναι γυναίκα, ιθαγενής, ηγέτιδα κοινωνικών κινημάτων, συνδικαλίστρια, βουλευτής που αντιστέκεται στη λαίλαπα των περικοπών, της λιτότητας και της κοινωνικής διάλυσης που φέρνουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μάκρι και των συμμάχων του στα πολιτειακά Κοινοβούλια της χώρας.

Ενα εκρηκτικό μείγμα αρετών που της χάρισε διώξεις, συκοφαντίες και μια απόπειρα δολοφονίας, προτού την καταστήσουν την πρώτη πολιτική κρατούμενη της νέας δεξιάς κυβέρνησης.

Παιδί που αφέθηκε νεογέννητο έξω από ένα νοσοκομείο, στα 14 της εγκατέλειψε τη θετή της οικογένεια και βρέθηκε στον δρόμο όπου γνώρισε κάθε είδους βία.

Στα 18 της τη συνέλαβαν με την κατηγορία ότι ανήκε σε συμμορία.

Στη φυλακή οργάνωσε απεργία πείνας που πέτυχε να βελτιώσει κάπως τις άθλιες συνθήκες κράτησης.

«Η Δικαιοσύνη είναι δίκαιη με όσους έχουν χρήμα κι άδικη με όσους δεν το έχουν», ήταν το μάθημα που πήρε από αυτή την εμπειρία που μεταμόρφωσε το περιθωριακό κορίτσι σε μια γυναίκα έτοιμη να αγωνιστεί για τα δικαιώματα των απόκληρων σαν κι αυτήν.

Δούλεψε στο Δημόσιο όπου αναδείχθηκε συνδικαλίστρια. Υιοθέτησε 12 παιδιά του δρόμου που μεγάλωσαν πλάι στα δύο της βιολογικά.

Πρωταγωνίστησε στο κίνημα των «πικετέρος», των ανέργων που τη δεκαετία του ’90 διαδήλωναν αποκλείοντας επί μέρες κεντρικές οδικές αρτηρίες.

Οργάνωσε τις πρώτες διανομές γάλακτος για τα παιδιά των φτωχογειτονιών, που θα κατέληγαν σε δεκάδες κοινοτικά κέντρα διανομής τροφίμων στις παραγκουπόλεις.

Το 1999 ίδρυσε την οργάνωση Τουπάκ Αμάρου, στη μνήμη του ομώνυμου ήρωα των ιθαγενών που βρήκε φρικτό θάνατο από τους Ισπανούς εισβολείς αποικιοκράτες.

Η οργάνωση μεταμορφώθηκε σε ένα δίκτυο 100 συνεταιρισμών που απασχολούν χιλιάδες πρώην ανέργους και με τη βοήθεια κρατικών επιχορηγήσεων ανέλαβε ένα εκτεταμένο κοινωνικό έργο.

Κατασκεύασε περίπου 7.000 κοινωνικές κατοικίες, ίδρυσε τρία σχολεία, ένα κέντρο αποκατάστασης αναπήρων, δύο ιατρικά κέντρα, ένα φαρμακείο, ένα μικροβιολογικό εργαστήριο, ανάμεσα στα πολλά άλλα που προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες.

Αντίσταση και αλληλεγγύη ήταν πάντα το σύνθημά της, που δεν χωρούσε πια στη νέα αργεντίνικη πραγματικότητα, ιδίως όταν γίνονταν πράξη από μια πανίσχυρη οργάνωση σαν την Τουπάκ Αμάρου, που μάλιστα στήριξε τις κυβερνήσεις των Κίρτσνερ.

Τον Δεκέμβριο του 2015 ανέλαβε κυβερνήτης στην Πολιτεία Χουχούι ο συντηρητικός Χεράρντο Μοράλες.

Η πρώτη του απόφαση ήταν να αυξήσει τον αριθμό των μελών του Ανώτατου Δικαστηρίου από πέντε σε εννέα, διορίζοντας κομματικούς του συντρόφους στο σώμα.

Η δεύτερη, να ανακοινώσει πως θα διαλύσει τους υφιστάμενους συνεταιρισμούς, δηλαδή τον πυρήνα της μαχητικής δομής που δημιούργησε η Σάλα.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, τα μέλη της οργάνωσής της έστησαν μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας μπροστά στο κυβερνείο.

Στις 15 Ιανουαρίου οι σύμμαχοι του κυβερνήτη δικαστές του Χουχούι διέταξαν τη διάλυση της Τουπάκ Αμάρου και την επομένη προχώρησαν στη σύλληψη και κράτηση της αγωνίστριας με την κατηγορία της «στάσης κατά της κυβέρνησης» λόγω της καθιστικής διαμαρτυρίας της.

Επειτα πρόσθεσαν κι άλλες κατηγορίες, ανάμεσά τους σύσταση παράνομης οργάνωσης με στόχο τη διασπάθιση και οικειοποίηση δημόσιου χρήματος που δόθηκε για έργα τα οποία ουδέποτε υλοποιήθηκαν.

Γιατί ο Μάκρι αψηφά το υψηλό πολιτικό κόστος να διατηρεί φυλακισμένη τη Μιλάγρο Σάλα, αθετώντας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η χώρα;

Γιατί το διακύβευμα για το νεοφιλελεύθερο όραμά του μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο από το να έρθει σε σύγκρουση με τα Ηνωμένα Εθνη, γράφει ο αναλυτής Εντγκάρντο Μόκα:

«Ο Μάκρι κι οι σύμμαχοί του, μέσα από τη “θεσμική αναγέννησή” που υπόσχονται, θέλουν να ακυρώσουν όποια συλλογική πολιτική εμπειρία αναπτύσσεται εκτός των επίσημων ευνουχιστικών θεσμών.

Η νεοφιλελεύθερη ουτοπία είναι μια σιωπηλή και ήσυχη κοινωνία που εκφράζεται μόνο μέσω των νόμιμα “εγκατεστημένων” -με ό,τι αυτό μπορεί να υπονοεί- εκπροσώπων τους.

Ο,τι διαδραματίζεται εκτός των τειχών αυτών των θεσμών, πρέπει να στιγματιστεί, να εκμηδενιστεί και αν χρειάζεται να κατασταλεί.

Η ιδέα ενός μετώπου πολιτών με ηγετικές φυσιογνωμίες σαν τη Μιλάγρο Σάλα, μιας νέας πλειοψηφίας στην Αργεντινή που να θέτει στο επίκεντρό της το κράτος δικαίου, τρομοκρατεί την κυρίαρχη σήμερα πολιτική σκηνή. Γι’ αυτό και αντιστέκεται τόσο στην απελευθέρωση της Σάλα».