ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Στα σχολεία δοκιμαζόμαστε ηθικά και πολιτικά

Πρώτη μέρα στο σχολείο για τα προσφυγόπουλα από το Σχιστό
Κεντρικό ζήτημα των ημερών η παρουσία προσφυγόπουλων στα σχολεία… Το φασισταριό πρώτο ενεργοποιήθηκε για να καταθέσει τσαμπουκαλίδικα το ρατσιστικό του δηλητήριο… Τα επεισόδια στο Πέραμα ενδεικτικά… Δεν ήταν όμως τα μόνα… Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας  σημειώθηκαν «αυθόρμητες» και «ημιαυθόρμητες» κινητοποιήσεις κατά της εγκατάστασης προσφυγόπουλων μαζί με τα Ελληνόπουλα στα σχολεία… Το φίδι, εκτός αυγού, έτοιμο για πολλαπλές επιθέσεις με χαρακτηριστικά Λερναίας Υδρας…  Στα όρια της καθιερωμένης πολιτικο-πολιτιστικής αθλιότητας  και η αντίδραση του πολιτικού κόσμου… Η βαρύτατη κυβερνητική ανεπάρκεια συμπληρώθηκε από τις τύπου Πόντιου Πιλάτου «καταγγελίες» της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ τα μικρότερα σχήματα του σοσιαλφιλελεύθερου χώρου αναλώνονται σε μοντερνίστικους φραγκολεβαντίνκους βερμπαλισμούς.
Σε μία κοινωνία βαθειά πληγωμένη από τις σφαλιάρες της πρόσφατης 7ετίας με κορυφαία της παρατεινόμενη ΣΥΡΙΖΑίϊκη κωλοτούμπα, η παθητικότητα σαν τελικό σύμπτωμα της απογοήτευσης της ήττας κινδυνεύουν να στιγματίσουν βαθειά και να ορίσουν την εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων… Πρόσωπα θλιμμένα, κεφάλια σκυμμένα, φιγούρες μοναχικές  συνθέτουν την φυσιογνωμία της κοινωνίας μας…
Γι’ αυτό το κλίμα ανθρωπιάς, χαράς και γιορτής, που στήθηκε για την υποδοχή προσφυγόπουλων σε πολλές περιοχές της Ελλάδας έχει ιδιαίτερη σημασία και αξία. Είναι η πιο άμεση αντίδραση στο στρίμωγμα της προοδευτικής σκέψης και ηθικής, που ταλανίζει την χώρα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ… Είναι εμπράγματη κατάθεση ελπίδας, πως υπάρχουν στ’ αλήθεια φωνές με διάθεση και δύναμη αντίστασης… Που και ετούτη την ώρα αξίζουν πολύ περισσότερο από θεωρητικά συγκρουσιακές λεξιλαγνίες εκτός τόπου και χρόνου…
Το: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα γίνεται όλο και πιο επίκαιρο. Και σε πρώτη φάση η διακήρυξη: Δημοκρατία ή βαρβαρότητα είναι το ίδιο σημαντική, αρκεί να περιγράφει κανείς με σαφήνεια το απολύτως λαοκρατικό, ανθρωπιστικό, σύγχρονο, αναγκαίο και προοπτικό περιεχόμενο της δημοκρατίας… Που, ως έννοια με το πραγματικό της βάθος ανήκει στους «κεντρώους», όσο και ο «φιλελευθερισμός» στους μεγαλοαστούς και τους ακροδεξιούς…

 Οι γονείς, που αντιστέκονται στους μελανοχίτωνες τραμπούκους ή στους κρυφούς, «ντροπαλούς» οπαδούς τους της «σιωπηρής πλειοψηφίας», που χειροκροτάνε, που αγκαλιάζουν τα προσφυγόπουλα, που τα σμίγουν με τα δικά τους παιδιά επιτελούν το ύψιστο πολιτικό καθήκον των ημερών… Μακάρι η στάση τους να επενδυθεί σε μία βαθειά κινηματική αντιφασιστική, ανατρεπτική προοπτική… 

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ο τραμπάκουλας

Οι παλιότεροι θα θυμάστε πιθανότατα την εμβληματική προσωπικότητα του κ. Τραμπάκουλα στα πρώτα έργα του Χάρρυ Κλύν. Ας την ανακαλέσουμε, λοιπόν… Θα μας χρειαστεί… Ο Τραμπάκουλας είναι τύπος ορεσίβιος, λιγάκι αποκομμένος από τους ανθρώπους και με μάλλον περιορισμένη κοινωνική αγωγή. Όταν, λοιπόν, τον επισκέπτεται δημοσιογράφος και του απευθύνεται λέγοντας: Χαίρετε !!!, ο Τραμπάκουλας τσαντίζεται και αντιδρά: Ποιος χαίρεται, ρε μα…. . Είδες κανέναν να χαίρεται ;;;
Επιμύθιον: το πολύ απλό καθημερινό και συνηθισμένο «χαίρετε» ως έκφραση πρώτης επικοινωνίας μεταξύ δύο συναντούμενων είναι άγνωστο για τον Τραμπάκουλα… Εδώ κλείνει η παρενθετική εισαγωγή… Την χρησιμότητά της θα την διαγνώσετε παρακάτω…
Η Σπιανάδα της Κέρκυρας δεν είναι απλά μία πολύ μεγάλη και πανέμορφη Πλατεία, κατά γενική ομολογία, χωρίς τοπικιστικούς ανόητους φανατισμούς… Είναι ταυτόχρονα και μνημιακός χώρος αλλά και τόπος άνετης και ασφαλούς ψυχαγωγίας πολλών παιδιών από τις γύρω γειτονιές και όχι μόνον ενώ είναι παραδοσιακά συνδυασμένος με τις συναυλίες των φιλαρμονικών στο πάλκο…
Εδώ και μερικά δεκαετίες «καθιερώθηκε» ή καλύτερα επιβλήθηκε με την σιωπηρή ανοχή μας η εγκατάσταση εξεδρών για την πραγματοποίηση έκτατων εκδηλώσεων πολιτικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα… Θα μπορούσε πολλά να πει κανείς εδώ για αυτό το ζήτημα, που κατέληξε στην εξαιρετικά μίζερη χρησιμοποίηση της Σπιανάδας για τα … «πάντα όλα» με ταυτόχρονη υποαξιοποίηση και εγκατάλειψη πολλών από τις πανέμορφες και πάμπολες Πλατείες και χώρους της Πόλης, που πολλές φορές ήταν και πολύ καταλληλότεροι και προτιμότεροι για κάποιες από τις πολλές χρήσεις της Σπιανάδας.  Εν πάσει περιπτώσει…
Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, όταν τελείωνε η εκδήλωση η εξέδρα ξηλώνονταν -κάποιες φορές και το ίδιο βράδυ- για να αποκατασταθεί η φυσική μορφή και λειτουργία της Σπιανάδας το συντομότερο δυνατό…
Στην διάρκεια, όμως της παρούσας Δημοτικής Αρχής μία σημαντική, ποιοτική …αλλαγή σημειώθηκε στο ζήτημα του ευκαιριακού στησίματος εξεδρών στην Πάνω Πλατεία. Αντί, λοιπόν να ξηλώνεται η εξέδρα άρχισε να εγκαταλείπεται στη θέση της επί μέρες και μήνες…
Οι συνέπειες  πολλαπλές… Καταρχήν η προκλητική και βάρβαρη βεβήλωση του κατά τα άλλα πολυδιαφησμισμένου χώρου, εμβληματικού για την Κέρκυρα, την πολιτιστική της παράδοση και το αρχιτεκτονικό της κάλλος. Και ύστερα πρακτική, λόγω αποκλεισμού αρκετών δεκάδων τετραγωνικών μέτρων από τις συνηθισμένες δραστηριότητες (περίπατος, παιγνίδι κ.λ.π.). Τέλος, εξαιρετικά επικίνδυνη για την σωματική ακεραιότητα, την υγεία και την ζωή των μικρών παιδιών, που χρησιμοποιούν  την εξέδρα ανεβαίνοντας πάνω σε αυτή από την σκάλα που διαθέτει… Χωρίς καμία προστασία και σε ύψος πολύ μεγάλο για το μέγεθος μικρών παιδιών ένα σπρώξιμο, ένα γλίστρημα μπορεί να αποβεί μοιραίο…
Είναι τόσο προκλητικά προφανή τα παραπάνω, που περιμέναμε ως αναμενόμενη την παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής, που θα «επέπληττε» μάλιστα το αρμόδιο Συνεργείο για την καθυστέρηση μαζέματος της εξέδρας. ‘Η και άλλων αρμοδίων και κατάλληλων φορέων για την προστασία της Υγείας και της ασφάλειας των Πολιτών ή του μνημειακού χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου της πόλης… ‘Η και άλλων πνευματικών φορέων, που θεραπεύουν τις ιστορικές μνήμες του τόπου ενώ σφυρίζουν αδιάφορα στις σύγχρονες βεβηλώσεις. Δυστυχώς, όμως, άκρα σιωπή από παντού συμπληρώνουσα την δική μας σιωπηρή ανοχή στην βαρβαρότητα…
Απτόητη, λοιπόν, η εξέδρα μέχρι να την διαλύσουν κάποιοι από τους βραδυνούς θαμώνες της Σπιανάδας, που ψυχαγωγούνται πετώντας τα κομμάτια της παραπέρα… Τελευταία, βρίσκεται στην θέση της (μισοδιαλυμένη) από τα Χριστούγεννα, που στήθηκε πλάι στο απαράμιλλης κακαισθησίας «Χριστουγεννιάτικο Χωριό» στον απολύτως ακατάλληλο για την εποχή (κρύο και δυνατούς νοτιάδες) τόπο της Σπιανάδας… Το «χωριό» αποδομήθηκε αλλά η εξέδρα παραμένει…
Το γράψαμε, το ξαναγράψαμε, το κοροϊδέψαμε αλλά χαμπάρι οι αρμόδιοι και οι συν αυτοίς…  Η εξέδρα έγινε κομμάτι του υποβιβασμού της καθημερινότητάς μας… Κατά διαστήματα ξηλώνονταν ή μεταφέρονταν σε άλλη πλευρά του πάλκου… Αισίως όμως τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται στημμένη στην Σπιανάδα περίπου στο ένα τέταρτο του έτους…  
Κάποιος φίλος παρατήρησε, πως αυτοί, που στήνουν …αυτού του «κάλλους» Χριστουγεννιάτικα χωριά σε αυτό το μέρος, είναι φυσιολογικό να έχουν παρατήσει την εξέδρα στην τύχη της.  Και είναι απολύτως φυσιολογικό να ενοχλούνται παραξενεμένοι όταν κάποιος επιμένει να σχολιάζει και να υποδεικνύει…
Εδώ κάθε συσχέτιση με τον πρόλογο του κειμένου για τον αγαπητό κ. Τραμπάκουλα δεν είναι επιτρεπτή… Είναι επιβεβλημένη…
Και καλή μας νύχτα !!!

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Επιλεκτικές ευαισθησίες...

... Η σιωπή των "διανοούμενων" ταράσσεται κατά διαστήματα από παρεμβάσεις, που κάνουν ... καλύτερη την σιωπή. Στις επελεκτικές ευαισθησίες τους αναφέρεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναπαράγουμε.

Ποιος είπε πως δεν υπάρχει διανόηση 
και μάλιστα αγωνιστική;
Απ’ την αρχή της επιβολής των «σωτήριων» μνημονίων αναρωτιόνταν κανείς που βρίσκεται η διανόηση της χώρας όλα αυτά τα χρόνια. Αν εξαιρέσουμε φυσικά εκείνο το… εμπνευσμένο κείμενο με τίτλο «Τολμήστε» των 32 που το είχαν υπογράψει, εξωθώντας τον Γιωργάκη να εφαρμόσει όσο μπορούσε πιο «σφιχτά» τα μέτρα των φιλάνθρωπων εταίρων, που σήμερα μετά την νεκροψία απεδείχθησαν  δολοφονικά και που όμως συνεχίζονται να εφαρμόζονται ως σωτήρια…Με ευκαιρία την χρεοκοπία του εκδοτικού συγκροτήματος του Ψυχάρη, σημαντικό μέρος της εγχώριας διανόησης  επιτέλους έκανε την εμφάνιση της αγωνιστικά, υπογράφοντας κείμενο σωτηρίας του.

Υπογράφουν κείμενο καλώντας την Κυβέρνηση και όλη την Αντιπολίτευση, τις Τράπεζες και τη Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία απέναντι σε έναν ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό και να στηρίξουν - για όσον χρόνο απαιτεί η ρύθμιση των χρεών και των όποιων εκκρεμοτήτων - τη συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», των Περιοδικών και της λειτουργίας του ραδιοφωνικού Σταθμού Βήμα FM, του ενημερωτικού πόρταλ in.gr και του πλήθους των ιντερνετικών σελίδων. 


Θα συμφωνούσε κανείς αλλά με καθοριστικές αλλαγές στο κείμενό , πως τέτοιες δημοσιογραφικές φωνές, είναι προς το συμφέρον του συστήματος να ακούγονται! Ειδικά τώρα που η Ελλάδα «οσονούπω βγαίνει» στις πιάτσες του αγοραίου καπιταλισμού, χρειάζεται συνέχιση της γνωστής «πολυφωνίας» στη ίδια πάντα γραμμή του επταετούς επιθετικού, μονότονου μνημονιακού μονόλογου για… το καλό μας! Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε τις χρειάζεται η χώρα αυτές τις… αδέσμευτες, ακηδεμόνευτές γραφίδες,  γιατί ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός ευτύχισε στηριζόμενος σ’ αυτές και ιδού το σημερινό ηθικό και κοινωνικοπολιτικό αποτέλεσμα… Συγκινητική και η αναφορά που κάνουν οι υπογράφοντες, στους πάσης φύσεως και ειδικότητας εργαζόμενους οι οποίοι πράγματι δοκιμάζονται από την εργοδοσία τους, επί μήνες τώρα με το μαρτύριο της συνεχούς στέρησης του μεροκάματου. Αυτή είναι η εργοδοσία που όπως δήλωσε στη βουλή ανερυθρίαστα , τα δάνεια τα έπαιρνε με αέρα κοπανιστό ως εγγύηση και είναι σίγουρη πως και πάλι θα βγει καθαρή, κρατώντας ράμματα για πολλών επωνύμων την γούνα, που την πολιτική επάγγελμα λίαν προσοδοφόρο κατάντησαν… Αυτήν την εργοδοσία πρέπει να βοηθήσουμε να ξελασπώσει ισχυρίζονται οι υπογράφοντες, για χάρη της σωτηρίας του «ιστορικού δημοσιογραφικού οργανισμού». Ξελασπώνοντας τον προκειμένου να μας λασπώσει πιθανόν και πάλι με πρωτοσέλιδα του τύπου ότι εμείς ευθυνόμαστε δια την κρίση, διαβιώνοντας πάνω από τις δυνατότητες μας…

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα εργοστάσιο της πρώην κραταιής ΒΙΟ.ΜΕ που έκλεισε πριν τεσσεράμισι χρόνια και έκτοτε διοικείται από την Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Οι αποφάσεις παίρνονται μέσα από αυτήν και γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να παράγουν τα προϊόντα που παρήγαγαν πριν, λόγω του μεγάλου κόστους των πρώτων υλών που χρειάζονται, αποφάσισαν να φτιάξουν φυσικά καθαριστικά. Γι’ αυτούς τους αυτοδιαχειριζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ ή γι’ τους  απολυμένους του τσιμεντάδικου της Χαλκίδας και άλλων εργοστασίων ή για την πονεμένη ιστορία των Σκουριών Χαλκιδικής, καμιά υπογραφή ευαίσθητου της διανόησης , δεν μπήκε κάτω από διαμαρτυρία για τους άνεργους , για το φυσικό περιβάλλον, για εργοστάσια ή επιχειρήσεις που κλείνουν. Ίσως η απάντηση να είναι εύκολη, με τα «φυσικά καθαριστικά» των αυτοδιαχειριζόμενων της ΒΙΟΜΕ δεν είναι δυνατόν να ασχοληθεί αυτού του είδους η διανόηση… Άλλο τα πνευματικά «καθαριστικά» του ΔΟΛ και άλλο πράγμα τα καθαριστικά των απολυμένων της ΒΙΟΜΕ… Εντελώς άλλο η αγωνία για να αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία του «οικοσυστήματος» του ΔΟΛ και αρκετά μπανάλ και ίσως… ύποπτος ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή του οικοσυστήματος με τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, του εδάφους και του υπεδάφους στις Σκουριές Χαλκιδικής… Η διανόηση που ήταν αγωνιστικά απούσα εφτά χρόνια από τα τεράστια προβλήματα της χώρας τώρα παρούσα για τη σωτηρία του ΔΟΛ! Πιθανόν να έχει άλλο μέτρο αξιολόγησης προτεραιοτήτων…Και όπως λέει ο λαός μας: Άλλα τα μάτια του Λαγού και άλλα της…Κουκουβάγιας!

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Πρώτες σκέψεις για τον Ντόναλντ...

... Παραθέτει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου και αντιγράφουμε από την ISKRA.

Ο Τραμπ, η παγκοσμιοποίηση και η Αριστερά
Μύθοι και πραγματικότητες για την πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου.
τραμπΗ παρθενική, προεδρική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ μεταφράστηκε από μεγάλη μερίδα διεθνών αναλυτών ως επικήδειος της παγκοσμιοποίησης και αναγγελία μιας νέας εποχής επιστροφής στον ανταγωνισμό κυρίαρχων εθνών- κρατών. Πρόκειται για απλουστευτική ανάλυση, η οποία καταλήγει σε άκρως αποπροσανατολιστικά πολιτικά συμπεράσματα.
Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι η θεμελιώδης κατευθυντήρια γραμμή της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής του θα είναι “να βάλει την Αμερική στην πρώτη γραμμή”, υποστηρίζοντας ότι “επί δεκαετίες πλουτίζαμε τις ξένες βιομηχανίες σε βάρος των αμερικανικών” και ότι “κάναμε άλλες χώρες πλούσιες, ενώ ο πλούτος, η ισχύς και η αυτοπεποίθηση εξαφανίζονταν από τον αμερικανικό ορίζοντα”. Εδώ η εθνικιστική δημαγωγία περισσεύει. Θα ήταν ακραία αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Τραμπ είναι ο πρώτος μεταπολεμικός πρόεδρος των ΗΠΑ που βάζει “την Αμερική πρώτη”, λες και οι προκάτοχοί του την έβαζαν δεύτερη. Η μακροημέρευση της αμερικανικής ηγεμονίας- στη Δύση, μέχρι το 1990 και σε όλο τον κόσμο στη συνέχεια- ήταν η βασική προτεραιότητα όλων των αμερικανικών κυβερνήσεων.
Στο οικονομικό πεδίο, η εκτίμηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε τους ανταγωνιστές της Αμερικής (πρώτα απ’ όλα την Κίνα και τη Γερμανία, που κυρίως στοχοποιούνται από τον Τραμπ) σε βάρος της υπερδύναμης είναι εξίσου ανεδαφική. Το απλοϊκό σχήμα του Τραμπ είναι ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει να φεύγουν βιομηχανίες από την Αμερική και να πηγαίνουν στην Κίνα και το Μεξικό, “πλουτίζοντας” αυτές τις χώρες σε βάρος των ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ διαφορετική.
Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, την ιστορία του iphone, που αντιστοιχεί περίπου στη μισή αγορά των smartphones, από τα πλέον εμβληματικά προϊόντα της λεγόμενης “Νέας Οικονομίας”. Το iphoneείναι προϊόν της Apple, της μεγαλύτερης πολυεθνικής στον τομέα της Πληροφορικής. Η εταιρεία έχει τα κεντρικά της γραφεία και το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στην Κοιλάδα του Πυριτίου (Silicon Valley), στην Καλιφόρνια, όπου σχεδιάζονται και ελέγχονται τα νέα προϊόντα.
Η συναρμολόγηση- παραγωγή του iphone γίνεται στην Κίνα, κυρίως από τη βιομηχανία Foxconn, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν. Οι άθλιες συνθήκες υπερεκμετάλλευσης της εργασίας στην Foxconn, αντίστοιχες της εποχής “πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου” στην Ευρώπη, ήρθαν στο φως το 2010, με τις 14 αυτοκτονίες Κινέζων εργατών που κατασκεύαζαν τα iphones στο Σεντζέν της “κομμουνιστικής” ΚίναςΗApple καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας που παράγουν οι Κινέζοι εργάτες, αφήνοντας μόνο ένα μικρό μέρος στους Κινέζους καπιταλιστές. Το ποσοστό κέρδους (προ φόρων) του iphone φτάνει το εξωφρενικό 40%, έναντι 10-15% περίπου των ανταγωνιστών της. Μέσω των θυγατρικών της σε φορολογικούς παραδείσους σε Ιρλανδία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και τις βρετανικές Νήσους της Παρθένου, απαλλάσσεται από το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών της υποχρεώσεων.
Υπό αυτό το πρίσμα το iphone, αυτή η μικρή, κομψή και πολυδύναμη συσκευή που στάζει αόρατο αίμα, συμπυκνώνει τις βασικές κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις της λεγόμενης “παγκοσμιοποίησης”. Φαντάζεται κανείς ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκβιάσει την Apple να αποσυρθεί από την Κίνα και να ανοίξει κατασκευαστικές βιομηχανίες στις ΗΠΑ ή ότι θα της απαγορέψει να λειτουργεί θυγατρικές της σε φορολογικούς παραδείσους (ένας από τους οποίους είναι και η αμερικανική Πολιτεία του Ντελαγουέαρ); Μα αυτό θα σήμαινε, με τα σημερινά δεδομένα, ότι μέσα σε λίγους μήνες η Apple θα έχανε τεράστιο μέρος του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά σε βάρος των ανταγωνιστών της, όπως η Samsung, η LG και ηMotorola.
Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα κομβικό, για την Αριστερά, αναλυτικό πρόβλημα, σχετικά με τη φύση της “παγκοσμιοποίησης”. Η κατεστημένη, αστική σκέψη ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πόλους. Ο πρώτος, και τουλάχιστον μέχρι χθες ηγεμονικός, βλέπει το τρίγωνο “παγκοσμιοποίηση- χρηματοποίηση- νεοφιλελευθερισμός” (δηλαδή, βασικές πλευρές του σύγχρονου,ολοκληρωτικού καπιταλισμού) ως μη αναστρέψιμη οικονομική νομοτέλεια και καταδικάζει όλους όσοι το αμφισβητούν περίπου ως σύγχρονους Λουδίτες, ή εμμονικούς οπαδούς της “θεωρίας” της επίπεδης Γης.
Ο δεύτερος, πιο “αιρετικός” αλλά ανερχόμενος, βλέπει το φαινόμενο αποκλειστικά ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, οι οποίες μπορούν εύκολα και γρήγορα να αναιρεθούν από πιο “εθνοκεντρικές” κυβερνήσεις. Και οι δύο αποπροσανατολίζουν και βλάπτουν τις λαϊκές προσδοκίες, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Ούτε ο “οικονομισμός” που διαγράφει τον πολιτικό παράγοντα και την πάλη των τάξεων, ούτε ο πολιτικός βολονταρισμός, που αφαιρείται από τις “μοριακές” διεργασίες στο παγκόσμιο πλέγμα του κεφαλαίου, οδηγούν σε γόνιμα, για τα εργατικά συμφέροντα, συμπεράσματα. Μόνο η διαλεκτική θεώρηση και σύνθεση των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο.
Είναι αλήθεια ότι και σε προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού (για παράδειγμα, στην περίοδο που προηγήθηκε της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930), η διεθνοποίηση της οικονομίας γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη στο εμπόριο και τις εξαγωγές κεφαλαίων, για να δώσει τη θέση της σε μια περίοδο εμπορικών και όχι μόνο πολέμων. Ωστόσο η σύγχρονη “παγκοσμιοποίηση” έχει ποιοτικά βαθύτερα χαρακτηριστικά, που είναι αφάνταστα πιο δύσκολο να αναιρεθούν. Μάλιστα, η αναίρεση ορισμένων από αυτά δεν θα ήταν προοδευτική, αλλά σαφώς αντιδραστική εξέλιξη.
Το Ίντερνετ αντιπροσωπεύει την πρώτη, πραγματικά παγκόσμια παραγωγική δύναμη (και τί δύναμη!) στην ιστορία της ανθρωπότητας, έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε έθνους- κράτους, ακόμη και των ισχυρότερων. Η διεθνοποίηση της ίδιας της παραγωγής έχει ξεπεράσει ποιοτικά το πλαίσιο των εξαγωγών κεφαλαίων ή την απλή ύπαρξη πολυεθνικών εταιρειών. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σήμερα είναι η διαμόρφωση πολυεθνικών παραγωγικών αλυσίδων, όπου η παραγωγή του προϊόντος (δηλαδή, της αξίας και της υπεραξίας) συνίσταται σε μια τεμαχισμένη, διεθνή διαδικασία, που μπορεί να ξεκινάει από τη Σίλικον Βάλεϊ για να φτάσει στο Σεντζέν, έχοντας περάσει από καμιά εικοσαριά χώρες.
Ασφαλώς, οι πολιτικές επιλογές, κυρίως των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών κρατών, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον ταξικό χαρακτήρα, τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις της οικονομικής διεθνοποίησης, όπως και στις ιεραρχικές σχέσεις που επιβάλλονται σε βάρος των πιο αδύναμων εθνών- κρατών. Γεγονός παραμένει ότι αυτό το σύγχρονο διεθνές πλέγμα δεν μπορεί να “επανεθνικοποιηθεί” με απλά πολιτικά διατάγματα. Άλλωστε ουδείς θα μπορούσε να φανταστεί ότι η κυβέρνηση που έφτιαξε ο Ντόναλντ Τραμπ προορίζεται για κάτι τέτοιο, όταν διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και αρπακτικούfund της Wall Street, οι Στίβεν Μινιούκιν και Γουίλμπουρ Ρος αντίστοιχα, ανέλαβαν τα κρίσιμα υπουργεία Οικονομικών και Εμπορίου.
Εκείνο που επιδιώκει ο Τραμπ και οι μονοπωλιακοί κύκλοι που τον στηρίζουν δεν είναι το ξήλωμα της “παγκοσμιοποίησης”, αλλά η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της, προς όφελος του αμερικανικού κεφαλαίου. Κάτι ανάλογο με την επαναδιαπραγμάτευση που πέτυχε ο Ρίγκαν, στη δεκαετία του 1980, σε βάρος της Ιαπωνίας και της Δυτικής Ευρώπης, με τη Συμφωνία της Πλάζα. Στο πλαίσιο αυτής της επαναδιαπραγμάτευσης όντως ενδιαφέρεται για μια ορισμένη αναστύλωση της βιομηχανικής παραγωγής στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπως και για την αναστύλωση των φθαρμένων υποδομών τους, ώστε η ανάπτυξη του αμερικανικού καπιταλισμού να γίνει πιο ευσταθής και “υγιής”. Θα το επιδιώξει, όμως, με μια ταυτόχρονη πολιτική… κινεζοποίησης της αμερικανικής εργατικής δύναμης, για την οποία προδιαθέτει ήδη η πρώτη πράξη της προεδρίας του, η έναρξη αποδόμησης της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας.
Για την Αριστερά, η σύγκρουση με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, της χρηματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν προϋποθέτει απόσυρση από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και φαντασιακή αναδίπλωση στο “ιγκλού” του μικρού μας έθνους- κράτους. Ασφαλώς, για κάθε λαό, και ειδικά για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τον ζυγό του χρέους και της Μνημονιακής επιτροπείας, η αποκατάσταση της δημοκρατικής, εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για κάθε βήμα κοινωνικής αλλαγής. Όχι όμως με μια ανεδαφική λογική οικονομικής αυτάρκειας ή, ακόμη χειρότερα, εμπορικών πολέμων με άλλες χώρες, αλλά ενταγμένη σε μια στρατηγική ισότιμης οικονομικής συνεργασίας ανάμεσα σε ελεύθερα έθνη κυρίαρχων λαών.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Οι "πολύ δημοκράτες" και οι φυσικοί τους απόγονοι

Ωρύονται οι ανα την χώρα κι τον πλανήτη φιλελεύθεροι -original & σοσιαλ- για το κακό που μας βρήκε με την εκλογή Τράμπ και την πιθανή επιτυχία της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία... Ωρύονται την ώρα, που δεν παύουν να εξυμνούν τους προκάτοχους (Ομπάμα & Ολάντ), που -με συνέπεια, συνέχεια και αποφασιστικότητα- δημιούργησαν τις καλύτερες των προϋποθέσεων για την επιτυχία της ακροδεξιάς, όπου γης. 
Σχετικό το άρθρο του Αρη Χατζηστεφάνου, που αντριγράφουμε από τον ιστότοπο kommon.

Τραμπ – Λεπέν: τα νόθα παιδιά 
του Ομπάμα και του Oλάντ
Πριν μερικές ημέρες στο Kommon δημοσιεύσαμε ένα σχόλιο για την μεταχείριση που επεφύλαξε το "κράτος του νόμου" στον 6χρονο γιο της Πόλας Ρούπα, σημειώνοντας πως ακριβώς αυτή η συμπεριφορά είναι ο τρόπος λειτουργίας του σημερινού κράτους σε όλον τον πλανήτη. Όπου οι δημοκρατικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα θεωρούνται όλο και περισσότερο είδος πολυτελείας. 'Οπως και τα δικαιώματα των πολιτών. Το άρθρο του Αρη Χατζηστεφάνου στην Εφημερίδα των Συντακτών, είναι ένα ακόμα αποκαλυπτικό επιχείρημα περί του τι είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Δηλ.τον καπιταλισμό της εποχής μας, των τραπεζιτών και των τεράστιων πολυεθνικών.  

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την ημέρα που οι Γάλλοι άρχισαν να διαβάζουν συγκλονισμένοι το κόμικς «La Présidente» (Η πρόεδρος) των Φρανσουά Ντουρπέρ και Φαρίντ Μπουντζελάλ.
Σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της λεγόμενης πολιτικής φαντασίας (κατά την επιστημονική φαντασία) το κόμικς προσπαθούσε να προβλέψει τι θα συμβεί εάν το μεταφασιστικό κόμμα της Μαρίν Λεπέν κερδίσει τις εκλογές και η ίδια αρχίσει να επιβάλλει το ρατσιστικό πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου.
Μέχρι στιγμής οι δημιουργοί του «La Présidente» έχουν πέσει έξω σε σειρά παράλληλων προβλέψεών τους: η Χίλαρι Κλίντον δεν έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ολάντ δεν θα είναι ο αντίπαλος της Λεπέν στις προεδρικές εκλογές και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν αντικαταστάθηκε μέσα σε δύο χρόνια από την Ακρα Δεξιά, λόγω της επιμονής του Τσίπρα να διατηρήσει τη χώρα στην ευρωζώνη.
Το μεγαλύτερο λάθος του συγκεκριμένου κόμικς όμως έρχεται στις τελευταίες σελίδες (προσοχή spoiler alert) όταν η πρόεδρος Λεπέν, υπό το βάρος της κοινωνικής και οικονομικής αναταραχής, αναγκάζεται να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Στην πραγματικότητα, εάν η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου επικρατήσει στις εκλογές, θα παραλάβει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οι Γάλλοι βουλευτές ενέκριναν τον Δεκέμβριο την πέμπτη κατά σειρά παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η οποία θα ισχύει και μετά τις προεδρικές εκλογές (ακόμη και αν υπάρξει δεύτερος γύρος στις 7 Μαΐου).
Πρόκειται για μια μικρή λεπτομέρεια την οποία οι φιλελεύθεροι επικριτές των πρωτοφασιστικών και μεταφασιστικών κομμάτων αποφεύγουν να σχολιάσουν: ότι οι σημερινές δημοκρατικές κυβερνήσεις έχουν δημιουργήσει ένα θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει σε πολιτικούς, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και η Μαρίν Λεπεν, να κυβερνήσουν με δικτατορικές εξουσίες.
Όπως διαβάζουμε και στο «La Présidente», εάν η Λεπέν θελήσει να δημιουργήσει μια οργουελικού τύπου βάση δεδομένων για όλους τους πολίτες, δεν έχει παρά να στηριχτεί στη σχετική νομοθεσία του Ολάντ που επιτρέπει στις υπηρεσίες πληροφοριών να παρακολουθούν τις τηλεπικοινωνίες υπόπτων και να τοποθετούν κρυφές κάμερες και μικρόφωνα χωρίς σχετικό ένταλμα από εισαγγελέα.
Πρόκειται ουσιαστικά για αντιγραφή στοιχείων του Patriot Act που επιβλήθηκε στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Η σκοτεινή παρακαταθήκη του Ολάντ όμως δεν σταματά στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τις παρακολουθήσεις. Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Erreurs fatales» (Θανάσιμα λάθη), που κυκλοφόρησε πριν από μερικές εβδομάδες, ο δημοσιογράφος και ερευνητής Βινσέντ Νουζίλ υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος Ολάντ είχε ανάψει στις μυστικές υπηρεσίες του γαλλικού στρατού το πράσινο φως να εκτελέσουν τουλάχιστον 40 «ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων και άλλων πιθανών εχθρών της Γαλλίας».
Πρόκειται για μυστικές επιχειρήσεις, υπό τον έλεγχο του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, χωρίς τον παραμικρό κοινοβουλευτικό ή δικαστικό έλεγχο, οι οποίες, ούτε λίγο ούτε πολύ, επαναφέρουν τη θανατική ποινή.
Για άλλη μια φορά οι συγκεκριμένες εξωδικαστικές εκτελέσεις, που πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα 2013-2016, αντιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσε και ο Ομπάμα τις ένοπλες δυνάμεις για τη δολοφονία ακόμη και Αμερικανών πολιτών σε ξένο έδαφος.
Η αμερικανική Δικαιοσύνη και τα νομοθετικά σώματα στις ΗΠΑ έχουν χάσει εδώ και δεκαπέντε χρόνια κάθε δυνατότητα ελέγχου των σημαντικότερων αποφάσεων που λαμβάνει ο πρόεδρος σε συνεργασία με τον εκάστοτε επιτελάρχη.
Ο Ομπάμα μπορούσε να διατάξει την NSA να παρακολουθεί κάθε πολίτη στον πλανήτη, να τον εκτελεί με drones της Πολεμικής Αεροπορίας, να τον απάγει με τα ειδικά προγράμματα της CIA και να τον κρατά επ’ αόριστον φυλακισμένο χωρίς δίκη στο Γκουαντάναμο –το οποίο ο ίδιος κράτησε ανοιχτό παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Κανένας δικτάτορας στην ανθρώπινη Ιστορία δεν είχε στη διάθεσή του τα μέσα και τα «δικαιώματα» που θα παραδώσει ο Ομπάμα σε έναν πολιτικό παλιάτσο όπως ο Ντόναλντ Τραμπ.
Η ανάδειξη λοιπόν του εκάστοτε προέδρου σε δικαστή, ένορκο και εκτελεστή, που λειτουργεί σε καθεστώς πραγματικής (ή σιωπηρής) κατάστασης έκτακτης ανάγκης, δημιουργεί ένα πλαίσιο υπερεξουσιών το οποίο μπορεί να μεταβιβαστεί αυτούσιο σε ακόμη πιο επικίνδυνους ηγέτες.
Ακόμη και στη Γερμανία, όπου το ενδεχόμενο μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης φαντάζει πιο μακρινό, σχετικά πρόσφατες αποφάσεις του ανώτατου δικαστηρίου επέτρεψαν στην εκάστοτε κυβέρνηση να χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας –κάτι που η γερμανική νομοθεσία απαγόρευε διά ροπάλου μετά την πτώση του Χίτλερ.
Όπως σωστά παρατηρούσε πρόσφατα ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο Ομπάμα -και εμείς θα συμπληρώσουμε και ο Ολάντ- προετοίμασαν το έδαφος, με την οικονομική τους πολιτική, για την αναρρίχηση στην εξουσία πολιτικών όπως ο Τραμπ (και η Λεπέν).
Όχι όμως γιατί «έσπασαν τους κανόνες του καπιταλισμού για να σώσουν την ελίτ», όπως υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος, αλλά ακριβώς γιατί ακολούθησαν κατά γράμμα το εγχειρίδιο χρήσης του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Και μαζί με το εύφορο έδαφος για την άνοδο της Ακρας Δεξιάς παραδίδουν στους διαδόχους τους και τους μηχανισμούς ελέγχου των πολιτών που θα χρειαστούν για να συνεχίσουν από εκεί που παρέλαβαν.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Με τον Αλέξη και τον ΔΟΛ παρέα...

...Για μιά Ελλάδα Νέα !!!
Επιτέλους τα πράματα δείζνουν να παίρνουν τη θέση τους... Διότι αποτελούσε πολιτικό "παράλογο" η ρήξη ΔΟΛ-ΣΥΡΙΖΑ ενώ ο τελευταίος γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο καλό παιδί... Ελπίζουμε ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της Αυγής να βάλει την επιθυμητή τάξη στον ταραγμένο ΔΟΛ...Και μαζί να επικυρώσει το ειδύλιο...Και να ζήσουν όλοι καλά και εμείς χειρότερα.
Αναπαράγουμε σχετικό άρθρο της Μαρίας Ηλιάδη από την ISKRA.

Ο Τσίπρας, ο Μουλόπουλος, ο ΔΟΛ και τα όνειρα για νέο πολιτικό σκηνικό

Μουλόπουλος
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Βασίλης Μουλόπουλος δεν στρογγυλοκάθισε από μόνος του στην διοίκηση του ΔΟΛ.
Εδώ και αρκετό διάστημα ο Β. Μουλόπουλος γυροφέρνει ως ”κοράκι” πάνω στο “πτώμα” ΔΟΛ, ως σύνδεσμος ανάμεσα στον κουμπάρο του, Στ. Ψυχάρη, και τον Αλέξη Τσίπρα και με στόχο είτε να “ταφεί” αξιοπρεπώς το “πτώμα” του ιστορικού συστημικού συγκροτήματος ή και το κατά προτίμηση σενάριο, να ”αναστηθεί” και να λειτουργήσει σε νέα βάση.
Άλλωστε, ο Β. Μουλόπουλος λειτουργούσε από τα παλιά χρόνια ως ενδιάμεσος των συζητήσεων ανάμεσα στον ΔΟΛ και τον Τσίπρα, ένας ρόλος, που όλοι ομολογούν ότι τον έπαιξε καλά και “επωφελώς” για τα δύο μέρη και κυρίως για τον ΔΟΛ, που από τότε “πριόνιζε” όσο μπορούσε τις ριζοσπαστικές γωνίες του ΣΥΡΙΖΑ και τον “προσγείωνε” στην πραγματικότητα!
Ο Β. Μουλόπουλος δεν πήγε απλώς με επιλογή του στον ΔΟΛ και με πρόσκληση μόνο του κουμπάρου του, Στ. Ψυχάρη.
Ο Β. Μουλόπουλος πήγε στον ΔΟΛ, όχι γιατί εκεί είδε παλιές φιλίες και μπήκε.
Ο Βασ. Μουλόπουλος δεν ήταν απλώς ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο, κάπου, κάπως, γνώριζε τον Τσίπρα.
Ο ΒασΜουλόπουλος, χωρίς να έχει θητεύσει στην κομματική ιεραρχία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν και παραμένει, άγνωστο πως, ”κολλητός” του Αλ. Τσίπρα.
Ο Αλ. Τσίπρας τον επέλεξε και τον τοποθέτησε προσωπικά σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη βουλευτής του.
Ο Αλ. Τσίπρας ήταν που μεσολάβησε, ώστε ο Β. Μουλόπουλος να τοποθετηθεί Πρόεδρος του Δ.Σ της ”Αυγής”.
Ο Βασ. Μουλόπουλος εγκαταστάθηκε στον ΔΟΛ με εντολή Τσίπρα και ως έμπιστος του με διατεταγμένο ρόλο.
Η αποστολή Β. Μουλόπουλου αποβλέπει όχι μόνο στη “διάσωση” του ΔΟΛ αλλά κυρίως στο να καταστήσει το συγκρότημα φιλικό απέναντι στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει και είναι ορατή στα “ΝΕΑ” και τις ιστοσελίδες του συγκροτήματος.
Φυσικά ο ΔΟΛ δε θα αλλάξει αρχές, αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε και μεταλλάχθηκε σε νεομνημονιακή απόφυση.
Αν το συγκρότημα έρθει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα και σταματήσει να τον “προπηλακίζει”, δεν θα είναι γιατί ο ΔΟΛ θα προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί ο Τσίπρας και η ομάδα του θα υποστούν δεύτερη μετάλλαξη πλήρους και αμετάκλητης προσχώρησης τους τώρα στον ΔΟΛ και στο αμαρτωλό σύμπλεγμα που κυριαρχεί στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας από την μεταπολίτευση και το οποίο βουλιάζει και πνίγει τον τόπο σε ένα βρώμικο τέλμα.
Ήδη τα “ΝΕΑ” εξήγγειλαν με σημερινό πηχυαίο πρωτοσέλιδο τους και με ένα εξωραϊστικό τρόπο, τις αρχές αυτής της προσχώρησης:”ευρωπαϊκός προσανατολισμός, προοδευτικό κέντρο, αξίες φιλελεύθερης δημοκρατία”!!! Δυστυχώς, έτσι ονομάζουν τώρα τη νέα κατοχή και την μνημονιακή αποικιοποίηση της χώρας.
Βεβαίως, η φιλική στήριξη του ΔΟΛ στον Τσίπρα, με την γλειψιματική προσχώρηση του τελευταίου στον πρώτο, έχει και μια άλλη επιδίωξη, όχι και τόσο εμφανή και για την οποία ο Β. Μουλόπουλος θα πρέπει να κάνει λεπτούς χειρισμούς.
Ο Αλ. Τσίπρας θεωρεί ότι το συγκρότημα ΔΟΛ μπορεί να προσφέρει και άλλη μια υπηρεσία, παρόμοιας υφής, σαν τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει πολλάκις στο σύστημα στη διάρκεια της ιστορίας του. Να βοηθήσει στην συμπόρευση του νεομνημονιακού Συριζαϊκού νεοπλάσματος με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη του ΓΑΠ και της Γεννηματά και γιατί όχι και των Στ. Θεοδωράκη και Βασ. Λεβέντη.
Όλος ο θίασος επί σκηνής και σε ένα ρόλο. Τον ρόλο που ξέρουν καλά: να αλώσουν και να συνεχίσουν να διατηρούν, αν χρειαστεί και με νέο εκλογικό νόμο, τις κυβερνητικές καρέκλες.
Ο “σωσμένος” ΔΟΛ μπορεί να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες για ένα νέο πολύ διευρυμένο, μνημονιακό, ξενόδουλο και νεοαποικιακό ”ΠΑΣΟΚ”, το οποίο θα εκτείνεται από τον νεομνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ έως το Ποτάμι, και αυτό πάντα στο όνομα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Φυσικά προϋπόθεση όλων τούτων είναι να σωθεί πράγματι ο ΔΟΛ.
Ο Β. Μουλόπουλος μπορεί να παίξει το παιχνίδι της “βιτρίνας” για να αναλάβουν τη διάσωση του ΔΟΛ γνωστοί επιχειρηματίες, παλιοί και νεότεροι, στο παιχνίδι μέσων ενημέρωσης και πολιτικού κατεστημένου, που θα παίξουν τον ρόλο της νέας υπερεξουσίας στη χώρα, εγκαθιστώντας του κανόνες της διαπλοκής με νέους πολύ σκληρότερους και κυνικούς όρους.
Αυτή η χώρα, δυστυχώς, βυθίζεται στο βούρκο από ένα παρακμιακό πολιτικό κατεστημένο, που συνεχώς διευρύνεται, τρώγοντας τις σάρκες της παλιάς κουρασμένης και έτοιμης να παραδοθεί Αριστεράς.
Η λύση είναι μία και είναι μονόδρομος: η Ανατροπή και μια νέα αρχή με το εθνικό νόμισμα σε ρόλο οδοστρωτήρα της παρακμής και της κατάπτωσης. Ανατροπή και απόδοση πολιτικών και ποινικών ευθυνών, οι οποίες είναι απαράγραπτες.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Αξίζει τον κόπο...

Απευθυνόμαστε στους φίλους του μελοδράματος, του τραγουδιού και της μουσικής γενικότερα αναγγέλοντας μία σημαντική εκδήλωση οπερατικού τραγουδιού για το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, στις 8 μ.μ. στην αίθουσα της Ιόνιας Ακαδημίας...
Ο τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου, από το βαρύ πυροβολικό της Λυρικής μαζί με τους δικούς μας Ρόζα Πουλημένου και Παντελή Κοντό θα τραγουδήσουν άριες από όπερες Γαλλικές και Ιταλικές... Κλαρίνο ο Δημήτρης Αργυρός και πιάνο η Μαριλένα Ελούλ
Μία ξεχωριστή βραδιά για τους διαμένοντες στους Κορφούς, που την προτείνουμε, σαν Οπερα Δωματίου Κέρκυρας, με ιδιαίτερη ικανοποίηση. 
Σας περιμένουμε !!!

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Νεοφιλελεύθερες εξισώσεις !!!

Ο πλούτος οκτώ ανθρώπων στη γή = ο πλούτος του μισού πληθυσμού της γης (των πιο φτωχών).

Αποτέλεσμα εικόνας για σκίτσα για πλούτοΑυτά, λοιπόν, μας πληροφορεί το CNN και καιρός είναι να αποδεχτούμε, πως στον νεοφιλελεύθερο πλανήτη μας όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα... 
Ιδού οι οκτώ: 
ο Μπιλ Γκέιτς
ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα
ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ
ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ
ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος
ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ
ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον
ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ
Πάντως για τους  "σοσιαλμανείς"  κ.λ.π. εμείς σας παραθέσαμε ήδη μία εξίσωση... Κρατείστε την γερά στο νού σας... 
Οσες μπούρδες και αν ακούμε κάθε μέρα, περί ελευθερίας, δημοκρατίας, ισότητας, ίσων ευκαιριών, ανθρωπισμού, ευαισθησιών και δεν συμμαζεύεται συνοψίζονται πίσω από αυτήν την εξίσωση και άλλες παρόμοιες... Και η πραγματικότητα -και οι εξισώσεις της- όλο και θα αγριεύει... Οσο εμείς την ανεχόμαστε σαν τέτοια... 

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Να η πρόοδος χειροπιαστή !!!

Η πληροφορία απευθύνεται σε μερικούς ...κακοπροαίρετους, που συνεχώς διαμαρτύρονται εναντίον της Ε.Ε. που τόσα καλά μας έχει επιφυλάξει (και μας επιφυλάσσει ακόμη καλύτερα)... Μας υποδείχζτηκε από τον φίλτατο Γ.Ρ. στο διαδίκτυο (ιστότοπος: τελευταία Εξοδος) και την μεταφέρουμε αυτούσια. Για να δείτε και να πειστείτε πόσο καλύτερα είμαστε είκοσι σχεδόν χρόνια μετά την πανηγυρική μας είσοδο στην Ευρωζώνη, που μας άνοιξε τους κρουνούς της αφθονίας... Αφιερώνεται επίσης σε όλους τους νεοφιλελεύθερους - original και σοσιαλ- που πιστεύουν ότι το κουτόχορτο που μας ταϊζουν είναι μακράς δράσης...

Απίστευτο: Τι ψωνίζαμε το 1999 με 1.000 δραχμές;


Τι αγοράζαμε με αυτό το 1999, σε μια πρωινή Κυριακάτικη βόλτα; Αναλυτικά:

Τσιγάρα: 400 δραχμές.
Τυρόπιτα: 100 δραχμές.
Καφές φραπέ: 500 δραχμές.

Σύνολο χίλιες δραχμές κι όλα αυτά, με… βασικό μισθό 170 χιλιάδες δραχμές (498 €).

Σήμερα (2015) τα ίδια προϊόντα κοστίζουν: Τσιγάρα: 3,70 – 4,70 ευρώ.
Τυρόπιτα 1,5 ευρώ.
Καφές φραπέ ή freddo: 3 – 4 ευρώ.

Σύνολο 8-9 ευρώ, δηλαδή περίπου τρία χιλιάρικα, με βασικό μισθό 480 ευρώ. 
Ο βασικός μισθός σε δραχμές υπολογίζεται ότι είναι 163.000 δρχ (περίπου όσο και το 1999).

Απλά 15 χρόνια μετά, το κόστος ζωής τριπλασιάστηκε. 
Ο βασικός μισθός μειώθηκε και για ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού δεν υπάρχει καν. 
Τα συμπεράσματα δικά σας

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Κουφάρια στη Mεσόγειο...

Αποτέλεσμα εικόνας για bodies of refugees in the seaΤα πολιτισμένα μας ΜΜΕ μας το αναγγέλουν επαναληπτικά και μονότονα.
Εικόνες άγριες, ακατάλληλες για παιδιά. Οι εκφωνητές συνιστούν να τα απομακρύνετε από την οθόνη. Για να μην δούνε τα ωχρομελανιασμένα κουφάρια άλλων παιδιών...
Ξεκίνησαν από τις αφρικανικές πατρίδας τους. Στερημένοι, φτωχοί, πονεμένοι.
Η ευρώπη το όνειρο.Tο δικαίωμα στη ζωή για ένα σπίτι,  ένα ζεστό πιάτο φαγητό, μία ελπίδα για τα παιδιά.
Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες οι πραγματικοί ένοχοι για την δυστυχία τους και το ξεσπίτωμά τους. Ευρωπαίοι και οι ανθρωποφύλακες που τους αποκλείουν το δρόμο για μία στοιχειώδη ζωή. Και εμείς ένοχοι... Με την ανοχή μας στην κτηνωδία του ανενδοίαστου κεφαλαίου, που κακοποιεί και τη δική μας ζωή... Την κάθε ζωή. Όχι από κακή πρόθεση αλλά από απλή κάκιστη φύση.
Το ταξίδι ξεκίνησε με ένα από τα γνωστά σαπιοκάραβα, οδηγημένο από έναν από τους γνωστούς εμπόρους ψυχών και σωμάτων.
Στο δρόμο βούλιαξαν. Γυναίκες, άντρες, παιδιά, γέροι.  Κάποιοι πήγαν κατευθείαν στον πάτο κάποιοι άλλοι προσπάθησαν... Η θάλασσα γέμισε κουφάρια… Είναι από μέρες εκεί και έχουν πάρει το χαρακτηριστικό χρώμα της σαπίλας.  Κουφάρια, πτώματα διαμελισμένα, τυμπανιασμένα μένουν εκεί μέχρι να τα μαζέψουν οι ανθρωποφύλακες της Εσπερίας. Προς δόξαν της δημοκρατικής φιλελεύθερης και μεταρρυθμισμένης Ευρώπης που τόσο πολύ επιθυμούν να της μοιάσουμε οι φραγκολεβαντίνοι της ημεδαπής.
Οι ακτές της Ισπανίας γεμίζουν κουφάρια, οι ακτές της Ευρώπης γεμίζουν κουφάρια. Τα τείχη της Ευρώπης κρατάνε λυσσασμένα στη λαίλαπα των απελπισμένων.
Η ευτυχία είναι πολύτιμο υλικό, που δεν μπορεί να διανέμεται ασύστολα και στους σκύλαραπες της Αφρικής… Καλή η δημοκρατία, καλή η ελευθερία, καλή η σοσιαλδημοκρατία αλλά υπάρχουν και όρια... Και τα όρια αυτά τα περιγράφουν τα μελανιασμένα κουφάρια στις ακτές της Ισπανίας, στις ακτές της Ιταλίας, στις ακτές της Ελλάδας.
 Να  χαιρόμαστε τον φιλελεύθερο δυτικό πολιτισμό μας... 

Συνυπογράφουμε...

...Το κείμενο υπεράσπισης του δικαιώματος παραμονής στην χώρα και μη έκδοσής τους στην Τουρκία. Σσφαλώς είναι ηλίου φαεινότερο τι τους περιμένει στην χώρα, που ξηλώνονται, βασανίζονται, φυλακίζονται από τον εκλεγμένο σουλτάνο Ερντογκάν οι πάντες και τα πάντα. 
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο με τις υπογραφές που το συνοδεύουν.

Διωχθέντες από τη Χούντα Έλληνες πολίτες κατά της έκδοσης των Τούρκων αξιωματικών

Ενάντια στην έκδοση των Τούρκων αξιωματικών τάσσονται Έλληνες πολίτες, που είχαν διωχθεί από τη Χούντα, με κοινή ανακοίνωσή τους.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρουν: 

«Η κυβέρνηση Ερντογάν δεν εγγυάται την ανθρώπινη μεταχείρηση και τη δίκαιη δίκη των 8 Τούρκων αξιωματικών, που κατέφυγαν στην Ελλάδα και ζήτησαν άσυλο. Κρίνοντες εξ ιδίων τα αλλότρια όλες κι όλοι εμείς που διωχθήκαμε στη διάρκεια της χούντας στην Ελλάδα, ζητάμε για στοιχειώδεις ανθρωπιστικούς λόγους από την ελληνική δικαιοσύνη κι από την ελληνική κυβέρνηση, να μην ενδώσουν στο αίτημα έκδοσης της τουρκικής κυβέρνησης».

Τέλης Αϊβαλιώτης, Σύλβα Ακρίτα, Γιάννης Αναστασάκος, Ανδρέας Αποστολίδης, Άγγελος Βλάσσης, Γιάννης Δημακόπουλος, Καλή Δοξιάδη, Ιωάννα Καρυστιάνη, Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης, Μαρία Κοκκίνου, Γιώργος Κοτανίδης, Δημήτρης Κουμάνταρος, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Κουτρέτσης, Γιάννης Μαρούκης, Γιάννης Μεϊμάρογλου, Στέφανος Πάντος-Κίκκος, Σάκης Παπαθεοδώρου, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιώργος Παυλάκης, Δημήτρης Σερεμέτης, Θανάσης Σκαμνάκης, Πέτρος Στάγκος, Εύη Τζανεττή, Σταύρος Τσακυράκης.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Επιτέλους, ο αγώνας δικαιώνεται...

...Τόσο καιρό το περιμέναμε, τόσο καιρό αγωνιούσαμε, τόσο καιρό ελπίζαμε και απελπιζόμαστε... Με σφιγμένα τα χείλη, με υγρά τα μάτια... Αλλά, Να!!! Η επιστροφή του Γιώργου στο Πανελλήνιο ΣΟΚ είναι γεγονός. Εστω και δια του παραθύρου, που ονομάζεται Δημοκρατική Συμπαράταξη ο Γιώργος επανακάμπτει... Το δήλωσε χτές... Απλά και αγαπημένα... Δεν ήταν στο Καστελλόριζο ούτε πάνω σε ποδήλατο... 
Πανηγυρίζει μαζί μας και η ΔΗΜΑΡ, που χαιρετίζει με ενθουσιασμό την επιστροφή του Γιώργου  ως ιδιαίτερα θετική εξέλιξη και, επισημαίνει δια της κεντρικής της επιτροπής, ότι  υπάρχει η αναγκαιότητα ενός ισχυρού αυτόνομου πόλου της κεντροαριστεράς, σαφώς οριοθετημένου, τόσο από τις αδιέξοδες πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από τις συντηρητικές πολιτικές της ΝΔ... Και καταλήγει, πως "Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε συστηματικά προς την κατεύθυνση ενότητας όλων των δυνάμεων της κεντροαριστεράς". 
Αυτά είναι αληθινά βήματα προόδου για τον τόπο και τον λαό...Με νέες δυνάμεις, αδιάφθορες, ασυμβίβαστες... Με νέες ιδέες αδοκίμαστες αλλά ψαγμένες...
Πλήγμα για τους Φλωρίδη, Ραγκούση και Διαμαντοπούλου, που ετοιμάζουν και αυτοί τον δικό τους κεντροαριστερό πόλο... Τώρα βρήκε την ώρα ο ΓΑΠ να επιστρέψει... 
Πάντως ας είναι καλά τα παιδιά, που μας δίνουν την ευκαιρία να χαμογελάσει το χειλάκι μας το πικραμένο... Ας είναι καλά !!! Αντε και άν δείξουν καλή συμπεριφορά, όλο και σε κάποια προοδευτική κεντροαριστερή στροφή θα συμαντηθούν και με τον ΣΥΡΙΖΑ... 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Πρώτη φορά αριστερά και το 2017

Θυμάμαι φίλο, φίλτατο, ευφυέστατο και πολιτικά καλλιεργημένο, που στις αρχές του 2011 μου δήλωνε κατηγορηματικά: το 2012 θα έχουμε ανακξάμψει πλήρως... Τότες θυμήθηκα το: μωραίνει κύριος... 
Εν πάσει περιπτώσει, αυτά συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια... Εδώ κοτζάμ πρωθυπουργός και μας περιέγραφε ένα 2016 να γλύφεις τα δάχτυλά σου !!! Μας το θυμίζει ο Περικλής Κοροβέσης, το άρθρο του οποίου αντιγράφουμε απο την "Εφημερίδα των Συντακτών".

Πρώτη φορά Αριστερά «Βατσιτσέλο βατσιτσό»*

Τέτοιες μέρες πέρυσι βρέθηκε στο Νταβός, για τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο πρωθυπουργός της χώρας Αλ. Τσίπρας. Στο χλιδάτο κοσμοπολίτικο θέρετρο της Ελβετίας δεν υπάρχει φτώχεια. Δεν μπορούσε τώρα η Ελλάδα να πάει σαν την «Ψωραλέξαινα».
Έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και έτσι ο πρωθυπουργός μας δήλωσε υπερηφάνως: «Πιστεύω ότι το 2016 θα είναι η χρονιά που η Ελλάδα θα εκπλήξει την οικονομική κοινότητα… Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο για την ανάκαμψη».
Και φυσικά όλοι όσοι ζούμε σε αυτή τη χώρα είδαμε τι σημαίνει ανάκαμψη. Μισθοί και συντάξεις να ληστεύονται νόμιμα, η φτώχεια να επελαύνει επιθετική και να διαλύει τον κοινωνικό ιστό της χώρας σκορπώντας απελπισία. Το νέο επιστημονικό δυναμικό της Ελλάδας μεταναστεύει μαζικά. Και αυτό σημαίνει πως εξάγουμε δωρεάν το πιο πολύτιμο κεφάλαιο που έχουμε, θυσιάζοντας το μέλλον μας.
Το 2017, με τα μέτρα που έχουν δρομολογηθεί θα είναι ακόμα χειρότερα. Η παρούσα κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές, δεν μοιάζει με κυβέρνηση μιας κοινωνίας, καλής ή κακής, δεν έχει σημασία, αλλά σαν μια μηχανή (βλέπε κράτος) που παράγει κάθε χρόνο όλο και περισσότερη φτώχεια.
Η ανάκαμψη είναι σαν το καρότο που κρέμεται μπροστά από τη μουσούδα του γαϊδάρου, ο οποίος ποτέ δεν το φτάνει. Και όταν ο γάιδαρος καταλάβει την κοροϊδία και στυλώσει τα πόδια του, τότε υπάρχει και το μαστίγιο (αριστερά χημικά). Τελικά, γιατί όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις διακατέχονται από τέτοιο πάθος για τη φτωχοποίηση αυτού του λαού;
Γιατί παίρνουν ένα τέτοιο ρίσκο που θεωρητικά μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικέςαναταραχές και εξεγέρσεις; Η εξουσία, με την πείρα αιώνων που διαθέτει, ξέρει λίγο-πολύ να πατάει στην πραγματικότητα. (Εκτός από τις επαναστάσεις, που μπορεί να γνωρίζουμε σε τι συνθήκες κυοφορούνται, αλλά το ξέσπασμά τους και η έκβασή τους είναι απρόβλεπτα.)
Η φτώχεια μας είναι ευθέως ανάλογη με το αναγεννώμενο τέρας που λέγεται χρέος. Μέχρι αυτό το καλοκαίρι πρέπει να πληρώσουμε 10,5 δισ. ευρώ και αυτά θα βγουν από την τσέπη μας. Ακόμα και οι μεγαλύτερες ληστείες τραπεζών μοιάζουν σαν παιδικό παιχνίδι σε λούνα παρκ, μπροστά στην οργανωμένη ληστεία του κράτους.
Για οποιονδήποτε εχέφρονα πολιτικό θα ήταν μια πράξη απλών μαθηματικών για να καταλάβει πως αυτή η δόση δεν μπορεί να πληρωθεί χωρίς τον οικονομικό σφαγιασμόαυτού του λαού. Γιατί τα χρήματα που δίνονται δεν μειώνουν το χρέος, αλλά το αυξάνουν.
Με άλλα λόγια όσο ξεπληρώνουμε, χρεωνόμαστε ακόμα πιο πολύ. Τα μνημόνια που υπογράφουμε σημαίνουν, μακρόχρονα, γεωμετρική πρόοδο στη φτώχεια μας. Είχε γίνει στην παρούσα κυβέρνηση Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους.
Και είχε βγει και ένα πρώτο πόρισμα. Θάφτηκε αμέσως και δεν πήρε καμιά απολύτως δημοσιότητα. Όπως ενταφιάστηκαν και οι γερμανικές αποζημιώσεις. Παίζουν μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Αλήθεια, γιατί ο κ. Τσακαλώτος, που είναι δεινός επιστολογράφος, δεν στέλνει και μια δεύτερη επιστολή στον εταίρο μας κ. Σόιμπλε για τις αποζημιώσεις και να μπουν και τα δύο θέματα στην ίδια ατζέντα;
Και έτσι έχουμε φτάσει σε έναν πολιτικό τραγέλαφο που δείχνει τη βαθιά σήψη του πολιτικού μας συστήματος που γαλουχεί την άκρα Δεξιά και τον φασισμό. Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον τελείως ασταθές, που εγκυμονεί πολλούς και απρόβλεπτους κινδύνους, όπως το μέγα πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος όπου κάθε χρόνο η θερμοκρασία ανεβαίνει και πλησιάζει το επικίνδυνο όριο των δύο βαθμών Κελσίου (το όριο που έβαλε η Συμφωνία του Παρισιού).
Οι πυρηνικοί εξοπλισμοί και ανταγωνισμοί αυξάνονται συνεχώς και στις εννιά πυρηνικές χώρες που υπάρχουν, σιγά σιγά θα προστεθούν και άλλες (πιθανότατα Ιράν και Τουρκία). Και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τις δηλώσεις των πολιτικών μας και τις ανακοινώσεις των κομμάτων που δεν έχουν κανένα περιεχόμενο.
Η υπάρχουσα πολιτική μοιάζει με γκομενοδουλειά. Και αυτό επιβεβαιώνεται με τη ρητορική κάποιων εκπροσώπων του λαού στο Κοινοβούλιο. Βρισιές και καβγάδες για την ίδια γκόμενα που λέγεται κυρία Εξουσία (ούτε καν για τη Μαρία Πενταγιώτισσα, που εκεί θα άξιζε ο κόπος).
*Παιδικό τραγούδι που το άδουν οι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ:
Στραβός βελόνα γύρευε ολά ολά / μέσα σε αχυρώνα βατσιτσέλο βατσιτσό / Και ο κουφός τού έλεγε ολά ολά: / «Την άκουσα που εβρόντα» βατσιτσέλο βατσιτσό / Απ’ όλα τα πετούμενα ολά ολά / ο γάιδαρος μ’ αρέσει βατσιτσέλο βατσιτσό / Γιατί έχει αηδονιού φωνή ολά ολά / και δαχτυλίδι μέση βατσιτσέλο βατσιτσό / Πολλά ψέματα είπαμε ολά ολά / ας πούμε και μια αλήθεια βατσιτσέλο βατσιτσό / Ο κόκορας εγέννησε ολά ολά / σαράντα κολοκύθια βατσιτσέλο βατσιτσό / Τα κολοκύθια είχαν νερό ολά ολά / και το νερό βατράχια βατσιτσέλο βατσιτσό.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Τοπίο στην ομίχλη...

...μοιάζει το κοινό της αριστεράς, μετά την μνημονιακή κατραπακιά του 2015... Μία ενδιαφέρουσα ιχνηλάτηση επιχειρεί ο Στέλιος Ελληνιάδης σε άρθρο του, που αντιγράφουμε από τον Δρόμο της Αριστεράς...

Πού πας σύντροφε με τέτοιον καιρό;

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο Στέλιος ΕλληνιάδηςΜερικοί μπορεί να στραφούν στο ΚΚΕ σαν ψηφοφόροι. Αλλά μ ε την επίγνωση ότι αυτό δεν βγάζει πουθενά. Το ΚΚΕ έχει λαϊκούς ανθρώπους που πιστεύουν στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό και κρατούν μια συνεπή στάση. Αλλά το κόμμα είναι ένας μηχανισμός που η δογματική του ερμηνεία της πολιτικής δεν ανταποκρίνεται στην αριστερή αγωνιστική παράδοση και το δέσιμο με μια σημαντική μερίδα των λαϊκών στρωμάτων. Ακόμα και τα οργανωτικά του προτερήματα λειτουργούν σαν μηχανισμοί καθήλωσης και αποκλεισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι στην κρίσιμη στιγμή της όξυνσης των αντιθέσεων ο δυσαρεστημένος «λαός» δεν στράφηκε στο ΚΚΕ. Το κόμμα επέλεξε το ρόλο του παρατηρητή από την κερκίδα. Στον αντικαπιταλιστικό λόγο του δεν υπήρχε το στοιχείο της άμεσης σύγκρουσης και ρήξης με την άγρια καπιταλιστική επίθεση που δεχόταν η χώρα, πέρα από τις συνηθισμένες εκδηλώσεις «πολιτισμένης διαμαρτυρίας». Το ζήτημα της ρήξης μπαίνει σε μια μελλοντική κατάσταση ιδανικών συνθηκών που θα προκύψουν από τη φυσική εξέλιξη της πάλης των τάξεων, μόνο για το μάξιμουμ στόχο. Όποια απόπειρα ρήξης πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του σοσιαλισμού θεωρείται αιρετική παρέκκλιση.
Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, όπως φαίνεται, θα κρατήσει στον πυρήνα του ό,τι έχει απομείνει από το γερασμένο κομμάτι του παλιού ΚΚΕεσ. και του Συνασπισμού και μερικούς ομοϊδεάτες τους, αριστερούς συνταξιούχους που στα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσαν μια μεγάλη μερίδα  των συνέδρων. Αλλά οι απώλειές του δεν είναι μικρές, με δεδομένο ότι πάνω από τα μισά (τουλάχιστον) μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποχωρήσει από το φορέα. Απώλειες που υπολογίζουν να αντισταθμιστούν από τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπάλληλους του ΠΑΣΟΚ που δεν έχουν πια ούτε όρεξη ούτε κίνητρα για να επιστρέψουν στα παλιά ληγμένα κόμματα, όσο βέβαια, οι μισθοί και οι συντάξεις τους δεν υφίστανται κι άλλες μεγάλες περικοπές.  Αναμφίβολα, θα υπάρξουν κάποιοι Αριστεροί που στο όνομα του καθεστωτικού ρεαλισμού θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλο και πιο ένοχα, όλο και πιο ανομολόγητα.
Για τη μεγάλη πλειονότητα των αριστερών, των παλιών που ξαναέβγαλαν τα οράματα από τα συρτάρια και των νέων που ενεργοποιήθηκαν για πρώτη φορά με ζέστη και ελπίδα, για να απογοητευτούν σε μία νύχτα, η αναζήτηση θα είναι πολύ δύσκολη και θα δείχνει συνέχεια not found. Γι’ αυτό η αποχή είναι η δημοφιλέστερη επιλογή σήμερα.
Κανένας δεν ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτό που συνέβη. Ούτε εφεδρείες υπήρχαν ούτε εναλλακτικές προτάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απορροφήσει σαν σκούπα ό,τι κυκλοφορούσε. Είχε οικειοποιηθεί και εκμεταλλευτεί τα πάντα. Οι δυνάμεις που τον συναπάρτιζαν είχαν χάσει τα όποια ανακλαστικά τους. Όλα είχαν γίνει πολύ γρήγορα, ο ενθουσιασμός από την κατακόρυφη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κατευναστικός και κανένας δεν είχε την πολιτική οξύτητα, την ιδεολογική συγκρότηση και την εμπειρική εγρήγορση για να προσπαθήσει τουλάχιστον να αποτρέψει την παράδοση άνευ όρων και το άδειασμα που ακολούθησε.
Το δίδαγμα της ιστορίας ότι κάθε τι μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετο του εάν η ισορροπία των στοιχείων που το συνθέτουν μεταβληθεί πέρα από το κρίσιμο σημείο που επέρχεται η ποιοτική αλλαγή, στην προκειμένη περίπτωση δεν επέδρασε προνοητικά στις ριζοσπαστικές δυνάμεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η μεθοδευμένη αλλαγή των εσωτερικών συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων του συμβιβασμού και της ενσωμάτωσης υποτιμήθηκε επί μακρόν και δεν έκρουσε κανένα κώδωνα κινδύνου. Τα φερόμενα ως πιο ριζοσπαστικά κομμάτια της Αριστεράς εξουδετερώθηκαν με νοκ-άουτ όταν πια η κατάσταση είχε τεθεί υπό τον έλεγχο των αποφασισμένων να σύρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στα δίχτυα του Σόιμπλε.
Θέμα αξιοπιστίας
Το κομμάτι της Αριστεράς, το οποίο δεν υπέκυψε αρνούμενο τα προνόμια της εξουσίας, δεν μπόρεσε να προστατεύσει ούτε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε την κοινωνία που έκανε σημαντικά άλματα στην κατεύθυνση της ριζοσπαστικοποίησης.
Υπάρχει, ως εκ τούτου, θέμα αξιοπιστίας. Σε πρώτη δόση, το πλήρωσε η ΛΑΕ με τον αποκλεισμό της από τη Βουλή. Αλλά και όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις, οι πρώην συνιστώσες, οι ομάδες και τα κινήματα, που εξαρτήθηκαν -χωρίς δικλείδες ασφαλείας και αυξημένο αίσθημα επιφυλακής- από τον ΣΥΡΙΖΑ που σταδιακά γλιστρούσε μέσα από τα χέρια τους, βρίσκονται σε αδιέξοδα που επιδεινώνονται από την (πρόσκαιρη;) αδιαφορία της κοινωνίας, η οποία καταπίνει το φαρμάκι της κλεισμένη στα διαμερίσματα, πάνω από τους απλήρωτους λογαριασμούς της εφορίας, των ταμείων και των τραπεζών.
Αυτές οι αριστερές δυνάμεις που με την πρωτοβουλία τους δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, που αποτέλεσε ένα σπουδαίο επίτευγμα για τη συσπείρωση της κοινωνίας στη βάση της αντιμνημονιακής ενότητας, της αγωνιστικότητας και της εντιμότητας, δεν στάθηκαν ικανές να προστατεύσουν το ίδιο τους το εγχείρημα. Να το διαφυλάξουν με αποφασιστικές και έγκαιρες παρεμβάσεις, με τολμηρότερα ανοίγματα στο κοινωνικό σώμα, με γνήσιο εκδημοκρατισμό, με διαρκή έλεγχο από κάτω προς τα πάνω και όχι κάνοντας τα στραβά μάτια στις τερατώδεις μηχανορραφίες που εξυφαίνονταν. Η χαλάρωση από την επιτυχία του εγχειρήματος σε συνδυασμό με την ελαστικότητα (έως και τη συνενοχή) στο ζήτημα των συνεχών παραβιάσεων των αρχών, των κανόνων και των αξιών, του τόσο προβεβλημένου ήθους της Αριστεράς, άφησαν ελεύθερους τους γραφειοκράτες να αλλοιώσουν το εγχείρημα και στη συνέχεια να το απαλλοτριώσουν προς όφελός τους. Γι’ αυτήν την ευθύνη, την ολιγωρία, την ανεπάρκεια και την υποχωρητικότητα, η κοινωνία τιμωρεί τις αριστερές δυνάμεις με την αδιαφορία, την απαξίωση ή, στην καλύτερη περίπτωση, τη συμπόνια.
Σήμερα, οι αριστεροί πολίτες δεν έχουν ακόμα εκφραστεί. Άλλοι είναι τελείως απογοητευμένοι και άλλοι σε στάση αναμονής κάτι καινούργιο να φανεί. Δυστυχώς, οι  νέοι που θα ήταν φυσικό και αποτελεσματικό να πάρουν τις πρωτοβουλίες, φαίνεται ότι δεν είναι ανεπηρέαστοι από τις τάσεις απογοήτευσης και φυγής στο εξωτερικό των συνομηλίκων τους. Οι λίγες οργανωμένες δυνάμεις που προσπαθούν να βρουν ένα κοινό θόλο, προς το παρόν παράγουν σχόλια πάνω στην πολιτική κατάσταση, αλλά όχι πολιτική.
Ο δρόμος θα είναι μακρύς, εκτός κι αν η ίδια η ζωή που έχει τους δικούς της ρυθμούς και δρόμους, τα φέρει αλλιώς…