ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Είναι νίκη...

Κώστας Πελετίδης
... η Αθώωση του Δημάρχου Πατρέων Κώστα Πελετίδη... Νίκη των δημοκρατικών πολιτών, νίκη του πνεύματος αντιφασιστικής συσπείρωσης, νίκη της διάθεσης για  ενεργοποίηση... Μάκαρι και σε άλλα καλύτερα... 

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Τσου ρίξαμε όμως κάτι φάσκελα...

...Η προετοιμαζόμενη συμφωνία, που ουσιαστικά αποτελεί το βαρύτερο μέχρι τώρα μνημόνιο και μάλιστα με προοπτική ετών αναγγέλθηκε από τους κυβερνητικούς ως... επιτυχής διαπραγμάτευση... Δεν είναι η πρώτη φορά, που οι κυβερνήσεις βαφτίζουν το κρέας ψάρι και πορεύονται στον χρόνο ερήμην των ... κορόιδων.... Δεν είναι η πρώτη φορά εξάλλου ούτε για την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνησή μας, που στο είδος αναδεικνύεται...μανούλα... 
Η όλη ιστορία μας θύμισε ένα θρυλούμενο επεισόδιο της πρώτης Γαλλικής κατοχής των Επτανήσων (1797-1799), η λεγόμενη δημοκρατική περίοδος προς αντιδιαστολή με την δεύτερη Γαλλική κατοχή (1807-1814), που ονομάστηκε αυτοκρατορική... Με την έναρξη, λοιπόν, της πρώτης περιόδου υπήρξε μία πολλά υποσχόμενη δημοκρατική "ανοιξη", που συνοδεύτηκε με κατάργηση πολλών φεουδαρχικών προνομοίων, μεγαλύτερες ελευθερίες στον λαό για εκπαίδευση και μόρφωση κ.λ.π. Λέγεται, όμως, πως οι κάτοικοι του Μαντουκιού (Μαντούκι=βόρειο προάστειο της Κέρκυρας) το ...παραξήλωσαν σε ελεύθερες κινήσεις και πρωτοβουλίες... Η στάση τους επέφερε την παρέμβαση των Γάλλων στρατιωτών (για την ακρίβεια Σενεγαλέζων, που αποτελούσαν την κύρια δύναμη του Γαλλικού στρατού κατοχής) με αποτέλεσμα να πέσει γερό ξύλο, που κατέληξε σε τραυματίες αλλά και σε νεκρούς... Κάποιοι λοιπόν θυμόσοφοι Μαντουκιώτες είπαν: "Φάγαμε ξύλο αλλά τσου ρίξαμε κάτι φάσκελα κάτω από την γιακέτα..." Κάτι, δηλαδή, σαν τους θριαμβευτές "αριστερούς" διαπραγματευτές μας.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Βοσκή στο αιώνιο χορτάρι

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών, με σατυρική αλλά και πικρόχολη διάθεση απέναντι στην πραγματικότητα. Αντιγράφουμε από την ISKRA.

Όταν έρθει η ώρα να παραδώσω την ψυχή μου στον Μεγαλοδύναμο – οι καφετζούδες και οι αστρολόγοι έχουν προβλέψει πως αυτό θα γίνει στις 20 Ιουλίου του 2041 – και θα υποστώ το προβλεπόμενο τεστ από τις ιερές γραφές, θα πρέπει να απαντήσω σε μία και μόνη ερώτηση: «Ποια συμβάντα στη ζωή σας διαμόρφωσαν τις φιλοσοφικές και πολιτικές απόψεις σας και αλλάξατε ζωή; Επιλέξατε μόνο δύο».
Αυτό θα μου επιφέρει κάποια σύγχυση, αλλά εκεί πάνω δεν παίζουν. Θεωρούν τις πολλές ερωτήσεις γκάλοπ, που φυσικά δεν εμπιστεύονται. Επιπλέον έχουν την ικανότητα να κρίνουν την ειλικρίνειά σου. Αν πεις ψέματα, χάνεις και τον Παράδεισο και την Κόλαση. Σε ξαναστέλνουν πίσω στη Γη, αλλά όχι με τη μορφή του Homo Sapiens – και τα ζώντα είδη που υπάρχουν είναι αμέτρητα. Για να πάρεις άδεια εισόδου στον απάνω κόσμο, το μόνο έγκυρο διαβατήριο που υπάρχει είναι η ειλικρίνεια. Και εδώ υπάρχει μια απόλυτη δικαιοσύνη που δεν υπάρχει στη Γη. Να το πούμε λίγο απλοϊκά. Οι κακοί πάνε στην Κόλαση και οι καλοί πάνε στον Παράδεισο. Αλλά εκεί, στο υπερπέραν, υπάρχει μια άλλη λογική που δεν την πολυχρησιμοποιούν οι άνθρωποι.
Οι κακοί στην ουσία δεν τιμωρούνται. Βρίσκονται στον δικό τους Παράδεισο. Όλοι οι μεγάλοι εγκληματίες, δικτάτορες, βιομήχανοι όπλων, τραπεζίτες και πιστωτές, βρίσκονται στο δικό τους βασίλειο με την αγριότητα της ελεύθερης αγοράς. Και ό,τι κακό μπορούν να κάνουν, το πραγματοποιούν στους ομοίους τους. Και όταν το κακό γίνεται νόμος της κοινωνίας, μεταφυσικής ή φυσικής, γίνονται έντιμοι πολίτες γιατί πειθαρχούν στους νόμους.
Οι καλοί στην θεϊκή τάξη πραγμάτων δεν αμείβονται. Κι εδώ η Ουράνια Δικαιοσύνη είναι αμείλικτη: «Αφού ζήσατε μια ζωή κορόιδα, εσείς ως καταναλωτές στηρίξατε τον καπιταλισμό και την “ελεύθερη” αγορά των μονοπωλίων, υπηρετήσατε όλα τα καθεστώτα, πειθήνια, για να έχετε τα κεφάλια σας ήσυχα, τότε θα βοσκάτε το αιώνιο χορτάρι, μια που αυτό επιθυμούσατε στην επίγεια ζωή σας και ποτέ δεν ήταν αρκετό. Τώρα στην αιώνια ζωή σας θα συνεχίσετε την επίγεια ζωή σας». Και οι φιλόσοφοι θα θέσουν το ερώτημα: Τελικά ποιος είναι ο Παράδεισος και ποια είναι η Κόλαση; Ερώτημα αναπάντητο, αλλά χρήσιμο. Δίνει δουλειά στους φιλοσόφους και περιορίζει την ανεργία τους.
Αλλά επειδή εγώ είμαι ανυπόμονος, θα απαντήσω από τώρα, χωρίς να θέλω να χαλάσω τη θεϊκή τάξη ούτε και να παραβώ τους ιερούς κανόνες. Θα προφασιστώ πως κάποιος από τους εργοδότες μου, δηλαδή οι αναγνώστες αυτής της εφημερίδας, ήθελε να ξεκαθαρίσει αυτήν την εφημερίδα και να υποβάλει όλους εμάς, τους συνεταιριστές, σε ένα τεστ ειλικρίνειας. (Αλήθεια, γιατί να μη γίνει αυτό;). Μπορώ λοιπόν να απαντήσω αυθορμήτως για δύο μεγάλα συμβάντα στη ζωή μου. Το πρώτο είναι ο γαλλικός Μάης του ’68, που έζησα τον απόηχό του. Το δεύτερο ήταν η μακρά παραμονή μου στη Σουηδία. Τώρα πρέπει να δώσω και κάποιες εξηγήσεις. Ο Μάης μου έμαθε πως η επανάσταση δεν είναι μια θεωρία αλάθητη, που πρέπει να εφαρμοστεί, πάση θυσία, στην κοινωνία για να την απελευθερώσει. Αυτό, σε τελική ανάλυση, είναι ένας βίαιος ολοκληρωτισμός και δεν έχει σχέση ούτε με την Ελευθερία ούτε με τη Δημοκρατία. Αντίθετα, η επανάσταση δεν δίνει το κοπιράιτ της σε καμιά πρωτοπορία. Αυτές είναι για να τσακώνονται μεταξύ τους και να ανταγωνίζονται στις διασπάσεις στο όνομα της ενότητας.
Επανάσταση είναι η ακριβής ανάγνωση της πραγματικότητας, που στρέφεται με ένα κράτος εναντίον της κοινωνίας. Και είναι η ίδια η κοινωνία που κινείται για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Και είναι αδιάφορο σε τι θεό πιστεύει ο κάθε εξεγερμένος. Και γι’ αυτό χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο που θα είναι αποδεκτό από όλη την εξεγερμένη κοινωνία, και θα είναι δεκτό, στο μέτρο του δυνατού, από τη μη εξεγερμένη. Και από αυτήν την άποψη, ο κομμουνισμός της ΕΣΣΔ ήταν ένας ολοκληρωτισμός. Και μια παγκόσμια αποτυχία. Η Σουηδία, όπου έζησα περίπου τρεις δεκαετίες, ήταν ένα μοντέλο κράτους και κοινωνίας, που στηριζόταν στην αξιοπρέπεια και στον σεβασμό του πολίτη, άσχετα αν ήταν Σουηδός ή μετανάστης. Αναφέρομαι στις δεκαετίες ’70, ’80, ’90, που ήταν και μια πορεία αποσύνθεσης του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου και της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, ιδίως μετά τη δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε.
Τη δεκαετία του ’70 η φτώχεια είχε εξαλειφθεί. Όλοι είχαν το μίνιμουμ γκαραντί και στέγη, άσχετα αν ήσουν πρεζάκιας, αλκοολικός ή χαραμοφάης (στην τελευταία κατηγορία είχαμε ειδικευτεί οι Έλληνες). Η έννοια της κλειδαριάς ήταν θεωρητική. Σπίτια και αυτοκίνητα ήταν πάντα ξεκλείδωτα. Παραβατικότητα σχεδόν στο μηδέν. Και εγκληματικότητα, μόνο στις μαφίες.
Τώρα όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν. Αλλά εντούτοις ο σεβασμός στον πολίτη έχει μείνει. Δεν είναι ανύπαρκτοι, όπως εμείς εδώ. Και αυτό το διαπίστωσα στην πρόσφατη επίσκεψή μου,για να δούμε την τρίτη γενιά «Κοροβέσηδων». Ο εγγονός Αινείας κλείνει τους τρεις μήνες. Κάνοντάς τον βόλτα με το καρότσι, είδα ανθρώπους να μου γελούν. Εδώ, ζω ανάμεσα σε αγέλαστα πρόσωπα που κουβαλούν την αβεβαιότητά τους με ένα σακίδιο φορτωμένο θλίψη. Μήπως η επανάσταση αρχίζει με τη χαρά;

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ζητούν Γη και Ύδωρ…

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναφέρεται στο κύμα των ... εκσυγχρονιστικών, ...ριζοσπαστικών εκποιήσεων, που έχουν μπεί στο αυλάκι. Αναπαράγουμε...

Αυτός είναι ο προχθεσινός ο τίτλος της «Εφημερίδας των Συντακτών» και εκπλήσσει που τώρα τον ανακαλύπτει ο καλός ο αρθρογράφος… Αφού από το 2010 μας ξεπουλάνε, όχι βέβαια μια και έξω αλλά τεμάχιο, τεμάχιο! Χθες στο νησί μας έκλεισε το ξεπούλημα του Ερημίτη και πριν από αυτόν το αεροδρόμιο πήγε μπιρ-παρά στη Fraport! Αύριο θα συνεχίσουν με ακτές και παραλίες, ανάκτορα και καστέλα, νησάκια και νησίδες και ουκ έστι τέλος! Όσο για το «Ύδωρ», ευτυχώς εμείς δεν κινδυνεύουμε  μόνο αν ενδιαφέρονται για γύψο καλλιτεχνίας, τότε και  μόνο τότε μπορεί να προχωρήσουν στην «αξιοποίηση» της ΔΕΥΑΚ! Πού η έκπληξη λοιπόν του καλού αρθρογράφου για την απαίτηση των δανειστών να υφαρπάξουν τη Γην και το Ύδωρ; Αφού βεβαίως γνωρίζει καλλίτερα από τον καθένα ότι το ξεπούλημα ακόμα και του αέρα, ιδιαίτερα στις παραθαλάσσιες περιοχές όπου έχει τη γεύση αλμύρας, είναι συμβατική υποχρέωση των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων. Ένας εφιάλτης που ξεκίνησε από το Καστελόριζο του Παπατζή και στη συνέχεια οι υπεύθυνοι για το «πάρε ότι θέλεις παλιατζή από μια χώρα που έπαψε όρθια να ζει …» έβαλαν τις υπογραφές τους, πράσινοι, μπλε και οι αντιστασιακοί ροζέ, κάτω από μνημόνια χωρίς καμιά απολύτως εξαίρεση…
Οποία ανακούφιση λοιπόν που ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια και επιτέλους ολοκληρώθηκε η διαδικασία ολοκλήρωσης της μεταβίβασης του Ερημίτη Κασσιόπης από το ΤΑΙΠΕΔ προς την ιδιοκτήτρια πλέον εταιρεία! Και, όπως αναφέρουν οι ενθέρμως υποστηρίζοντες το ξεπούλημα, το έργο με την πάροδο του χρόνου θα έχει σαν αποτέλεσμα να περιοριστεί καθοριστικά και η… ανεργία! Εξάλλου ας μην λησμονάμε ότι  το στήσιμο του ΤΑΙΠΕΔ, που αναλαμβάνει το ξεπούλημα των «ασημικών» της χώρας, είναι μνημονιακή υποχρέωση τα δε μέλη του δεν έχουν ποινικές ούτε και αστικές ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις! Μπορούν έτσι αφόβως να ξεπουλούν οτιδήποτε σε οποιαδήποτε τιμή…  Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο της ηθικής κατάντιας, η μνήμη που, ευτυχώς, είναι ακόμα ζωντανή κάνει ένα πισωγύρισμα σαράντα ακριβώς χρόνων…
1976 το Σωφρονιστικό Κατάστημα Ανηλίκων φεύγει από το Βίδο και το νησί περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ΕΟΤ. Και τότε, όπως και τώρα, κεντρικοί προξενητάδες, με το αζημίωτο πάντα, το προξενεύουν στους σεΐχηδες… Γέμισε και η Μπίνια από «χρυσά ρεάλια» στ’ όνειρα των φουκαράδων και υποσχέσεις στους ντόπιους για δουλειές με φούντες! Παρλαπίπες που κυκλοφορούσαν μετά από τις συνεδριάσεις των ειδικών κύκλων που στόλιζαν με «λαϊκά οφέλη» τα σχέδια τους για το ξεπούλημα του νησιού! Και στα μονόφυλλα της εποχής  - όχι σε όλα-  φιγουράριζαν πρωτοσέλιδα με ξύλινους τίτλους για τα πόσα θα έχανε η τουριστική ανάπτυξη της « Κέρκυρας μας» αν δεν δεχότανε να δώσει στους μαχαραγιάδες το νησί… Και να οι πιέσεις άνωθεν και κάτωθεν και όπου μπορούσαν «βάραγαν», εκεί όπου αυτοί ήξεραν ότι πονούσε ο καθείς. Και όμως, το ξεπούλημα του Βίδο δεν έγινε! 
Τότε βλέπεις υπήρχαν ακόμα ζωντανές μαζικές οργανώσεις: Εργατικό Κέντρο, Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, Ομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών και πολλοί άλλοι σύλλογοι επιστημονικοί και καλλιτεχνικοί. Με κατοχυρωμένους αγώνες στην άσφαλτο και όχι εικονική πραγματικότητα στις βραδινές ειδήσεις, παρέα με τα… δρώμενα! Έτσι μια συγκέντρωση, μια τεράστια πορεία, η συνεχής κινητικότητα και επαγρύπνηση απέτρεψε το ξεπούλημα. 
Θα μου πείτε άλλοι Καιροί άλλα Ήθη! Ναι, εκείνη την εποχή ακόμα οι άνθρωποι βάδιζαν όρθιοι και εκτός των άλλων ξήλωναν και τους φράχτες από τις ακτές του νησιού, που τις είχαν μαντρώσει με συρματοπλέγματα την περίοδο της χουντικής επταετίας οι «πατριώτες ξενοδόχοι», δημιουργώντας χώρους πριβέ, απροσπέλαστους για τους ντόπιους κατοίκους εκεί που «σκάει το μέγιστο χειμέριο κύμα…»! Το ίδιο θα κάνουν οσονούπω και σ’ αυτά τα παραλιακά που θα ξεπουλάει το ΤΑΙΠΕΔ και όχι μόνο… Εκείνες τις εποχές οι απεργίες κατέβαζαν ρολά δυο και τρεις φορές το χρόνο! Αυτό από καιρό ξεχάστηκε…Τα ρολά κατεβαίνουν τώρα μόνο λόγω χρεοκοπίας… 
Κάποιοι βλακωδώς νομίζουν πως θα τη γλυτώσουν ξεπουλώντας τις σάρκες της πατρίδας, με περιτύλιγμα την ιδιωτικοποίηση. Τους ξεγέλασαν.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Σήμερα γάμος γίνεται...

Επειδή εμείς στην ΦΑΙΑΚΙΑ δεν σας αφήνουμε στην αγωνία σας, γνωρίζοντας πόσο τρέμετε προσδοκώντας την ένωση πασών των εκκλησιών του κεντροαριστερού χώρου σας το μεταδίδουμε από τους πρώτους, πως το "ΠΟΤΑΜΙ" και η πρωτοβουλία "Ωρα Αποφάσεων" των κ.κ. Διαμαντοπούλου, Ραγκούση, Φλωρίδη θα συνεργαστούν !!! Ε! ΝΑΙ! Θα συνεργαστούν οι τιτάνες της σοσιαλδημοκρατίας, οι γίγαντες του εκσυγχρονισμού, οι εξάγγελοι του νέου και του άφθαρτου... Χαράς Ευαγγέλια για τον τόπο και τον λαό, που μπορεί να καθαρίζει τα χρυσά του κουταλομαχαιροπήρουνα ενόψει των συγκλονιστικών, ριζοσπαστικών αλλαγών, που η ενότητα του χώρου ευαγγελίζεται... 
Σε παραλήρημα χαράς και ευφροσύνης ο Ελληνικός λαός υποδέχεται την είδηση και ετοιμάζεται για μαζική συμμετοχή και ενεργοποίηση!!! Και εμείς της ΦΑΙΑΚΙΑΣ στην πρώτη γραμμή !!! Στρατευόμαστε μαζί με τους νεόνυμφους...  

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Σκάνδαλα, σκανδαλάκια, σκανδαλάρες...

Απ' όταν θυμάμαι τον ευατό μου ακούω για σκάνδαλα... Μικρά, μεγαλύτερα, πολύ μεγάλα... Σπανίως προσωποποιούμενα αλλά σταθερώς αμνηστευόμενα... Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όταν το σύστημα χρειάζεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να εξευμενίσει τον ..."όχλο"... 
Για σκάνδαλα μαθαίνουμε, και πάλι στο ίδιο φόντο... Ανοιχτές οι απειλές των "ευεργετών" μας ΕΕ και ΔΝΤ και πιο ανοιχτή σε πιέσεις η ...για πρώτη φορά αριστερή μας κυβέρνηση...
Περί σκανδάλων το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναπαράγουμε.

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…
Σοβαρότερο το σκάνδαλο Novartis από εκείνο της Siemens, μας λέει ο της δικαιοσύνης Κοντονής, προσθέτοντας ότι καταφθάνουν στην Αθήνα Αμερικανοί εισαγγελείς, για τη συγκρότηση της δικογραφίας. Από σκάνδαλο σε σκάνδαλο πάμε, μα οι “σκανδαλιάρηδες” είναι πάντα άφαντοι! Το δήλωσε και ο Βορίδης στη ολομέλεια της βουλής κραδαίνοντας το ογκώδες πόρισμα της εξεταστικής για τα θαλασσοδάνεια σε ΜΜΕ και κόμματα, καταλήγοντας από βήματος στο διθυραμβικό ότι δεν βρέθηκε τελικά ένοχος… Κοίταξε προς τη πλευρά των κυβερνητικών και τους ρώτησε με το γνωστό  του ύφος: "Βρήκατε τελικά κάποιον ένοχο, πέστε ονόματα κύριοι, ονόματα…" Αυτή είναι η αλήθεια Μάκη ότι ενώ τα σκάνδαλα πέφτουν βροχή από δημιουργίας κράτους ψωροκώσταινας - με τους αρκετούς δισεκατομμυριούχους «βιοπαλαιστές» πατριώτες - οι ένοχοι πάντα είναι σπάνιοι και αν βρεθούν θα είναι κάποιοι  τριτοκλασάτοι κλητήρες για να κλείσει η υπόθεση… Συνήθως η παραγραφή έχει φροντίσει να προστατέψει πολιτικούς και η υπόθεση πάει αρχείο! Τελικά δεν υπήρξε πολιτικός ένοχος ούτε στη Siemens μα ούτε στις “πολύ τραγουδισμένες” λίστες της ξερακιανής Λαγκάρντ υπήρξαν ένοχοι, και πολύ περισσότερο στα εξοπλιστικά που την πόρτα τους έκλεισε πίσω του ο Άκης σφραγίζοντας και το στόμα του με μια παράξενη ανεξήγητη σιωπή… Εξεταστικές , ανακριτικές για  σκάνδαλα πολύχρωμα, πολυπρόσωπα, πανάκριβα, μα αετονύχηδες “σκανδαλιάρηδες” πολιτικοί ανύπαρκτοι! Τα σκάνδαλα βεβαίως δεν είναι… αυτοφυή, ούτε από μόνα τους βλασταίνουν και αναπτύσσονται και μάλιστα επειδή είναι και αναρριχώμενα σκαρφαλώνουν, περιτυλίγονται και θεριεύουν στην κοπριά των προηγούμενων ατιμώρητων. Κι έτσι συνεχίζεται η παράδοση στη πατρίδα των σκανδάλων χωρίς ενόχους…Κατά καιρούς ακούγεται και εκείνο το «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη…», που αντηχεί σαν ξετσίπωτη βρισιά στα αυτιά των Ελλήνων που πληρώνουν το μάρμαρο της σημερινής χρεοκοπίας… Βρισιά από στόματος όλων αυτών που αναλαμβάνουν εύκολα κάτι που ουδέποτε είχαν… Αλλά ας μη νομίζουμε πως διαθέτουμε την ευρωπαϊκή μοναδικότητα των σκανδάλων. Η Γαλλία ζει στις αποκαλύψεις του σκανδάλου της οικογένειας Φιγιόν με τις παχυλές αποζημιώσεις για εργασίες που δεν πραγματοποίησαν ποτέ η σύζυγος Πηνελόπη και τα δυο παιδιά της! Ο δεξιός Φρανσουά Φιγιόν, πρώην πρωθυπουργός και υποψήφιος για τη Γαλλική προεδρία, γίνεται ρεζίλι για μια αρπαχτή που δεν την είχε καθόλου ανάγκη καθότι βαθύπλουτος! Γεγονός που όμως δείχνει την ποιότητα του ανθρώπου που αν εκλεγεί θα εφαρμόσει ακόμα πιο αντιλαϊκή πολιτική, εκ πεποιθήσεως φανατικός “Θατσερικός”, για να… σώσει τη Γαλλία! Πειθαρχικό σκυλάκι στη γερμανική οικονομική κομαντατούρ για μόνιμη δημοσιονομική λιτότητα! Ευτυχία λοιπόν για την Λεπέν να τον έχει αντίπαλο της στο δεύτερο γύρο…  Και η Ρουμανία φλέγεται με διαδηλώσεις πολιτών που εκφράζουν την αντίθεσή τους σε ένα κυβερνητικό διάταγμα. Αυτό προβλέπει χαλάρωση των ρυθμίσεων του ποινικού κώδικα απέναντι στα αδικήματα διαφθοράς του πολιτικού κόσμου και θεωρείται η μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση σε μεταρρυθμίσεις για τη πάταξη της διαπλοκής…Ήδη κάτω από τη δυναμική των κινητοποιήσεων η εκεί κυβέρνηση απέσυρε το σκανδαλώδες διάταγμα. Ήταν κάτι ανάλογο με τον «δικό» μας περιβόητο νόμο περί ευθύνης υπουργών που επιφυλάσσει την προνομιακή μεταχείριση υπουργών και υφυπουργών έναντι των υπολοίπων πολιτών, ώστε να θεωρεί νόμιμη την παραγραφή ακόμη και αξιόποινων πράξεων τους μετά την παρέλευση πενταετίας. Νομικό κατασκεύασμα Βενιζέλειας έμπνευσης, που δίνει συχωροχάρτι με τα γνωστά σήμερα αποτελέσματα… Δεν είναι υπερβολή ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης δεν είναι το Χρηματιστήριο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Siemens, το Βατοπέδι, τα Εξοπλιστικά, αλλά ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Νόμος ασπίδα προστασίας σκανδάλων… Τα σκάνδαλα υπάρχουν και θα πληθαίνουν, θα ερευνώνται, θα αξιοποιούνται στα πρωτοσέλιδα και στα πάνελ, θετικά ή αρνητικά! Θα παίρνουν τον δρόμο της δικαιοσύνης, τα σκάνδαλα, όχι όμως και οι… “σκανδαλιάρηδες”! Αυτοί, ως πολιτικοί σωτήρες, αποκαθαίρονται πάραυτα με την σωτήρια παραγραφή! Όμως είναι αλήθεια ότι δεν μας αφήνουν εντελώς παραπονούμενους, δηλώνοντας από καιρού εις καιρόν, ότι αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη, αφού την ποινική είχε προνοήσει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών να την αναλάβει!  

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Τον αποχαιρετάμε...

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο Λουκιανού ΚηλαηδόνηΤον βάρδο της νιότης μας τον Λουκιανό Κηλαηδόνη... Στρατευμένος, εναλλακτικός, ρηξικέλευθος, δημιουργικός... Από τα "μικροαστικά" και τα "μαθήματα πολιτικής οικονομίας" ως τα πάρτυ στη Βουλιαγμένη και σε ολόκληρη την Ελλάδα και ως τις εξαιρετικά πρωτότυπες ανακαινίσεις παλιών μελωδιών, που συνέδεσαν γεννεές...
Τον αποχαιρετάμε και μείς εναλλακτικά με το βίντεο, που ακολουθεί, όπου ο Λουκιανός τραγουδά τον παλιό Υμνο του Ολυμπιακού...
Καλοτάξειδος !!!


Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Για να μην ξεχνάμε τι φταίει

Οι συντελεστές της παγκόσμιας κρίσης, δηλαδή οι καπιταλιστές, μαζί με τα χειραγωγημένα ΜΜΕ επιχειρούν και συντηρούν μία εκστρατεία σύγχυσης και αποαιτιολόγησης για τα βάσσανα των λαών, δηλαδή, φτώχια, πείνα, ανεργία, κοινωνική περιθοριοποίηση, τοπικοί παγκοσμιοποιημένοι πόλεμοι... Βρήκαμε, λοιπόν, ενδιαφέρον το άρθρο του Χρήστου Λάσκου στην "Εφημερίδα των Συντακτών", που αναπαράγουμε.

Νεοφιλελεύθερη «αξιοκρατία»
Παγκοσμιοποίηση
Είναι προφανές και στους πιο αισιόδοξους πια πως τα πράγματα πάνε άσχημα. Και, κατά πάσα πιθανότητα, θα πάνε ακόμη πιο άσχημα στο άμεσο μέλλον.
Μέσα σε μια συνθήκη παρατεταμένης συστημικής κρίσης, τα τέρατα πολλαπλασιάζονται με φρενήρεις ρυθμούς.
Κι όσο κι αν ο καθωσπρέπει Τύπος προσπαθεί να μας πείσει πως τα τέρατα είναι… λαϊκιστικά, δεν υπάρχει αμφιβολία, για όποιον έχει μάτια να δει, πως αυτό που συμβαίνει είναι η επιστροφή του απωθημένου, για ένα σύστημα που έχει την καταστροφή στον γενετικό του κώδικα.
Ολα τα ακροδεξιά νούμερα, προεξάρχοντος του Τραμπ, που κερδίζουν ή απειλούν να κερδίσουν, τη μια μετά την άλλη, τις μητροπόλεις της καπιταλιστικής Δύσης δεν είναι παρά σαρξ εκ της σαρκός μιας νεοφιλελεύθερης ελίτ, η οποία, όπως δήλωσε εναργέστατα ο Γουόρεν Μπάφετ, δίνει νικηφόρα εδώ και καιρό την «ταξική της πάλη».
«Είναι η τάξη μου που κερδίζει», λέει. Κι όσο κι αν «προβληματίζεται» με τα… προβλήματα του λαού, μαζί με τους υπόλοιπους του Νταβός, που ως γνωστόν ανησυχούν ιδιαίτερα για τις κοινωνικές ανισότητες (!), ένας τόνος περηφάνιας δεν λείπει από τη δήλωσή του.
Ο Μπάφετ ανήκει στους «προοδευτικούς» νεοφιλελεύθερους.
Οπως ο Μπλερ, οι Κλίντον και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες των τελευταίων δεκαετιών.
Μάλλον, λοιπόν, θα μοιράζεται την απέχθεια του ομοϊδεάτη του Τζορτζ Σόρος για τον Τραμπ και τη διεθνή παρέα του.
Θα στρατεύεται κι αυτός μαζί με τους θεμελιωτές της παγκοσμιοποίησης ενάντια σε αυτούς που τη θέτουν σε αμφισβήτηση με λόγια και με πράξεις.
Ολοι αυτοί οι «προοδευτικοί» νεοφιλελεύθεροι, ωστόσο, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν πως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα επιτυχίας με τους ίδιους τους δικούς τους όρους.
Ανθρωπος της εποχής του, χαρακτηριστικό δείγμα δημιουργικού εγωιστή, τον οποίο η «αγορά» επιβράβευσε εξακολουθητικά για τις ρηξικέλευθες ιδέες του (sic) από το real estate μέχρι την trash TV, είναι το όνειρο κάθε νεοφιλελεύθερης μαμάς για τον γιο της.
Ο Τραμπ είναι αποτέλεσμα καλής λειτουργίας των μηχανισμών της νεοφιλελεύθερης «αξιοκρατίας».
Αποτέλεσμα εμβριθούς αξιολόγησης με κριτήρια ασφαλή και βέβαια για όσους θεωρούν την -αυτορυθμιζόμενη εξάλλου- αγορά ως τον κατεξοχήν μηχανισμό τιμολόγησης προϊόντων, υπηρεσιών και ανθρώπων.
Από αυτήν την άποψη -και όχι μόνο- θα έπρεπε να είναι αξιαγάπητο πρόσωπο και για τη δική μας Δεξιά, τους ποταμίσιους και τους κεντροαριστερούς εκσυγχρονιστές.
Ολοι όσοι λατρεύουν την αξιοκρατία, την αξιολόγηση και την αριστεία δεν μπορεί παρά να τον έχουν ως πρότυπο.
Ο σεξισμός, ο μισογυνισμός, η ρατσιστική του μισαλλοδοξία δεν είναι παρά δευτερεύουσες ποιότητες ενός ανθρώπου που τα «κατάφερε» βάσει όλων των παραδεκτών προδιαγραφών. Κι αυτό μετράει πάνω από όλα.
Οι «αξίες» παραείναι αφηρημένα πράγματα. Κι ελαστικά.
Οι δικοί μας δεξιοί, ακροκεντρώοι και, εν γένει, κεντροαριστεροί δεν μπορούν να αποφύγουν την αλήθεια πως στη βάση της άποψής τους για την αγοραία αξιοκρατία -ακόμη και η εκπαίδευση, ως γνωστόν, απαιτείται «να συνδεθεί με την αγορά»- βρίσκεται η ανελέητη θατσερική απόφανση πως είναι οι ίδιοι οι φτωχοί που ευθύνονται για τη φτώχεια τους, είναι η τεμπελιά που εξηγεί τη μοίρα του ανέργου.
Οχι μόνο συγχρονικά, αλλά στο διηνεκές της ζωής του: ας φρόντιζε να αποκτήσει τα εφόδια που ζητάει η αγορά εργασίας.
Δεδομένων αυτών, ο Τραμπ, να το ξαναπώ, είναι ο ήρωάς τους, ο θρύλος της παράδοσής τους.
Μέχρι πλανητάρχης έγινε κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Με την αξία του, τον άξιο πλούτο του, τα άξια trash media του.
Και με τις άξιες, εξίσου, δευτερεύουσες ποιότητες, τον ρατσισμό και τον σεξισμό του, οι οποίες στην πολιτική αγορά αξιολογήθηκαν μάλλον ιδιαίτερα θετικά.
Υπάρχει, όμως, καλύτερος αξιολογικός μηχανισμός από την αγορά;
Αν όλα τιμολογούνται, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως τα παραπάνω «αγαθά» έπιασαν πολύ καλή τιμή.
Ο Χορκχάιμερ, λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Αουσβιτς, διατύπωσε τη θέση πως «όποιος αποφεύγει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν θα πρέπει να μιλάει και για τον ναζισμό».
Αραγε, τι δικαιούνται όποιοι, με όλη τους την ψυχή, για πολλά χρόνια, δεν έκαναν άλλο από το να προωθούν τον πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό και τις «αξίες» του;
Σίγουρα, πάντως, είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μιλούν για τον Τραμπ, τη Λεπέν, τον Βίλντερς ή την Πέτρι.
Ή να επικαλούνται τον κίνδυνο που αποτελούν, προκειμένου να ξαναστέρξουμε σε ενίσχυσή τους.
Αυτοί ήταν που έστρωσαν τον δρόμο για τα τέρατα.
Το «εθνικό μας δυστύχημα» είναι πως μια καταρχήν αριστερή κυβέρνηση έστρωσε, μέσα από «εξαναγκασμούς» κι επιλογές, τον δρόμο σε αυτούς, που μόλις χθες ήταν ολοκληρωτικά απαξιωμένοι και σήμερα φαντάζουν και πάλι για λύση!
Ανθρωποι που έχουν ως μόνο τους επάγγελμα το όνομά τους έρχονται ως οι ικανοί που θα μας σώσουν.
Τα τέρατα ήδη παρατάσσονται – μαζί τους και πίσω τους.
Η κοινωνική πλειοψηφία έχει λόγους ζωής και θανάτου να αντιδράσει.
Αυτά που διακυβεύονται είναι πολύ περισσότερα από την «ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας», την οποία θεωρεί ως το υπέρτατο αγαθό η κυβέρνησή μας.
Οσο περισσότερο αντιληπτό θα γίνεται αυτό τόσο θα αποδραματοποιούνται λέξεις και επιλογές που συνδέονται με μια πραγματική ρήξη.
Οι όροι για αυτό ήταν πολύ καλύτεροι πριν από δύο χρόνια.
Εστω και με χειρότερους σήμερα, νομίζω πως παραμένει ο πραγματικός μονόδρομος, «χωρίς καμιά άλλη εναλλακτική», η αληθινή ΤΙΝΑ.

Ας είναι καλά... Μας κάνουν να χαμογελάμε...

Είναι αρκετά ζοφερό το πολιτικό σκηνικό τόσο στον διεθνή στίβο όσο και στο εσωτερικό της χώρας, που βιώνει της συνέπειες της ΣΥΡΙΖΑίικης κωλοτούμπας κάθε μέρα και βαρύτερα... Ευτυχώς, που σε αυτό το κλίμα μουντάδας και θλίψης ο λεγόμενος κεντροαριστερός, "σοσιαλαδημοκρατικός" (διάβαζε σοσιαλφιλελεύθερος) χώρος φροντίζει να εμπλουτίζει τη ζωή μας με "χαρούμενα" ενσταντανέ, που προσφέρουν την απαιτούμενη ιλαροφαιδρότητα. Τελευταίο επεισόδιο στις ...αγωνιώδεις εξεργασίες του χώρου, που παρακολουθεί γεμάτο αγωνιώδη σιγή το πανελλήνιο είναι η αρνητική στάση του ΠΑΣΟΚ (το μαγαζάκι της Φώφης) προς την "πρόταση των 7 σημείων" (πρόταση με ...παγκόσμια προβολή και σημασία), που του απηύθυνε η πρωτοβουλία: "Ωρα αποφάσεων". Ως γνωστόν, η κίνηση αυτή έχει μία συγκλονιστική απήχηση στον Ελληνικό λαό, που έχει συσπειρωθεί μαζικά γύρω από τα άφθαρτα και ουδεμίαν σχέσιν έχοντα προς το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν (των τριών πρώτων μνημονίων συμπεριλαμβανομένων) στελέχη, όπως οι Άννα Διαμαντοπούλου, Γιώργος Φλωρίδης, Γιάννης Ραγκούσης, Γιάννης Δατσέρης και Γιάννης Μεϊμάρογλου... Την παραπάνω ιστορική πρόταση η " Ωρα αποφάσεων" απύθυνε και προς τους άλλους ογκόλιθους του χώρου, ήτοι: Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, ΚΙΔΗΣΟ και ΔΗΜΑΡ. 
Η αρνητική απάντηση του ΠΑΣΟΚ είναι αλήθεια, ότι μας έκοψε τα πόδια... Γιατί εμείς ελπίζουμε σταθερά στην αναγέννηση του χώρου, που πρέπει να αναλάβει να μας οδηγήσει ξανά στις λεωφόρους της δόξας και των πεπρωμένων μας...
Εξαιτίας μάλιστα αυτής της εύλογης αγωνίας, που μας διακατέχει, καταθέτουμε και εμείς την δική μας πρόταση του ενός σημείου: Κοιτάξτε και προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά... Κάτι μας λέει, που και η Κουμουνδούρου καθαρμένη από κάθε "αριστερίστικο" λεκέ του παρελθόντος θα δεί με πρόθυμο βλέμμα κάθε τάση προσέγγισης και συσπείρωσης όλων των ...δημοκρατικών φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Κοιτάξτε σύντροφοι και προς τα εκεί και δεν θα βγείτε ζημιωμένοι. Κάτι ξέρει και ο πρωτοπόρος κυρ-Φώτης...
Αντε και καλή μας νύχτα !!!  

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Στα τρία μέτρα...

...Κανονικά στο απόσπασμα μας έχουν στήσει από καιρό οι διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες ΗΠΑ-ΕΕ, ενώ η τελευταία "υπεραμύνεται" των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων. Εμείς οι Ελληνες έχουμε το προνόμοιο να το γνωρίζουμε λίγο καλύτερα και από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους... Το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου στην "Εφημερίδα των Συντακτών", μας θυμίζει τον Οργουελικό παράδεισο, που μας περιβάλλει και αυτόν που θα τον διαδεχθεί... 

Το εμπόριο πάνω από τη δημοκρατία

Διαδήλωση κατα της TTIP
Εάν είχαμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της επαπειλούμενης συμφοράς που κραδαίνουν οι διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες της Ε.Ε. με ΗΠΑ και Καναδά θα πηγαίναμε συμπούπουλοι αύριο, Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου, στις εφτά, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, δίπλα στον σταθμό ΗΣΑΠ στο Θησείο).
Γιατί; Διότι εκεί θα γίνει μια εκδήλωση της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας «Οχι σε TTIP, CETA, TISA - Οχι στα Μνημόνια» και θα ακουστούν τα φοβερά και τρομερά που περιέχουν αυτές οι συμφωνίες.
Πρόκειται για εξωφρενική εξυπηρέτηση των πολυεθνικών, με ταυτόχρονη κατάλυση των εθνικών κοινοβουλίων και δικαστηρίων.
Εάν, π.χ., προκύψει κάποια διαφορά μεταξύ μιας πολυεθνικής και ενός κράτους η πολυεθνική έχει το δικαίωμα να παρακάμψει τα εθνικά δικαστήρια και να προωθήσει την επίλυση σε έναν μηχανισμό (ISDS), ζητώντας μάλιστα και αποζημίωση (!) από το κράτος για οτιδήποτε βλάπτει τα συμφέροντά της.
Τι άλλο προβλέπουν οι συμφωνίες; Ιδού, όπως τις διαβάζουμε στην πρόσκληση της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας: εκποίηση δημόσιας περιουσίας, απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών (νερό, ενέργεια), δημόσιων υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, συγκοινωνίες).
Κι άλλα πολλά, όπως καταστροφικές ρυθμίσεις για τη διατροφική υγεία και τα αγροτικά προϊόντα, για το φυσικό περιβάλλον και -μην ξεχνιόμαστε - για τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα. Μάλιστα.
Η διατλαντική συμφωνία έχει προγραμματιστεί να εισαχθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να συζητηθεί και να ψηφιστεί στις 14 και 15 Φεβρουαρίου.
Οι εισαγωγικές υπογραφές έχουν ήδη πέσει -η Ελλάδα υπέγραψε διά χειρός Γιώργου Σταθάκη.
Ετσι κι αλλιώς -διαβάζουμε- «στην Ελλάδα, μετά την ψήφιση και του τρίτου μνημονίου και του υπερταμείου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., η Βουλή και η κυβέρνηση έχουν επί της ουσίας καταργηθεί, ενώ παράλληλα η δημόσια περιουσία, τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες έχουν ήδη ενταχθεί ή πρόκειται να ενταχθούν στο υπερταμείο για εκποίηση».
Τα κράτη λοιπόν, όχι απλώς υπηρέτες των πολυεθνικών αλλά δούλοι τους, παρακαλώ, και με τη φαρδιά- πλατιά υπογραφή των Ευρωπαίων «ηγετών» -τρομάρα τους· ξεπουλάνε την εθνική ψυχή μόνο και μόνο επειδή το απαιτεί το κεφάλαιο, οι ελίτ και ας πεθαίνουν εκατομμύρια από την πείνα, ας ζουν μέσα σε τρώγλες και άθλιες, ανθυγιεινές συνθήκες τα μικρά παιδιά τούτου του φριχτού κόσμου που φτιάχνουμε όλοι μας, χειραγωγούμενοι και καθοδηγούμενοι οι πλείστοι.
Εδώ κατέληξε το ανθρώπινο πνεύμα: να υποταχτεί πλήρως στην ύλη!
Ποιος πολιτισμός, ποια συναισθήματα, ποιος έρωτας και ποια αγάπη· όλα αγοράζονται πλέον. Οχι;