ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Από το κακό στο χειρότερο...

Εσι είναι η πορεία του τόπου γενικά, έτσι είναι τα πράματα και ειδικότερα για την ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Κέρκυρα... Θλιβερός απολογισμός όταν συγκρίνεις πράγματα και καταστάσεις όχι με τα Λονδίνα και τα Παρίσια αλλά με άλλες αντίστοιχες πόλεις της Ελληνικής επικράτειας... Για παράδειγμα, έχουμε μείνει χωρίς θερινό κινηματογράφο κάπου 6 χρόνια τώρα χάρις στην εγκληματική αβελτηρία της Δημοπτικής αρχής, που οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα στην κατεδάφιση του Φοίνικα, κινηματοθεάτρου-μνημείου της πόλης. Και βέβαια, στα πλαίσια της ίδιας  προκλητικής αδιαφορίας για τα καλλιτεχνικά-πολιτιστικά ζητήματα, ούτε σκέψη ούτε νύξη για την πιθανότητα έστω και προσωρινής λειτουργίας ενός Δημοτικού θερινού κινηματογράφου σε ένα από τους πολλούς κατάλληλους για αυτή τη δουλειά τόπους (Αλσος Γαρίτσας, Μαντούκι, κήπος Δημοτικής Πινακοθήκης-art-cafe, Σπηλιά, μποσκέτο κ.λ.π.
Αυτά θυμηθήκαμε καθώς διαβάζαμε το σχετικό σημείωμα του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που αναπαράγουμε.

Τα θερινά, τα Σινεμά!
Καλοκαιριάζει και όταν βραδιάζει… «Με 20 αγαπημένες ταινίες, δώδεκα ημέρες προβολών και ελεύθερη είσοδο, ο δημοτικός κινηματογράφος του Κορυδαλλού «Σινέ Παράδεισος» υποδέχεται τη θερινή σεζόν…» Το διάβασα και μελαγχόλησα. Στον Κορυδαλλό δημοτικός κινηματογράφος «Σινέ Παράδεισος»! Και εμείς; «Σινέ Κόλαση», με έναν «Φοίνικα» καταρρέοντα με γνωστούς τους ενόχους της κατάντιας μας, που τους αθωώνει όμως η παραδοσιακή σιωπή μας, ιδιαίτερα των μεγάλων ηλικιακά που έζησαν τον «Φοίνικα» στα καλά του. Με εξαίρεση ελάχιστους συμπολίτες μας, που πάλεψαν επίμονα και σθεναρά για το αντίθετο, ακόμα και για έναν θερινό με κινητό αυτόματο σκέπαστρο! Ματαίως όμως…
Όσοι είχαμε την ευτυχία να ζήσουμε έναν «Φοίνικα» τόσο σαν θερινό κινηματογράφο, όσο και σαν χειμερινή αίθουσα πολιτιστικών αλλά και πολιτικών εκδηλώσεων, θυμόμαστε εκτός άλλων τον δικό μας Φιλλιπόβλαχο! Ήταν τότε μετά την κυκλοφορία του Άξιον Εστί του Ελύτη από τον “Ίκαρο”, που ο Φίλιππος σε εκδήλωση στο «Φοίνικα» πραγματοποιούσε ανάλυση του ποιητικού έργου… Απ’ έξω μια διμοιρία ένστολοι μπάτσοι και πλείστοι όσοι, γνωστοί και μη "καπαρτινέ" χαφιέδες, μέσα και απ’ έξω… Καραμανλική περίοδος γαρ! Μετά τη βράβευση η δεξιά χειροκροτούσε και αυτή τον Νομπελίστα ποιητή…Ακόμα στον κήπο του Σινεμά λειτουργούσε ρεστοράν-μπαρ με τον αλησμόνητο καντσονετίστα Κωστή! Ένα υπέροχο μπαλκόνι με θέα το κόλπο της Γαρίτσας, πριν βεβαίως υψωθεί ο απαίσιος - ως προς τη κάλυψη του τοπίου - επιπλέον όροφος του «Κορφού Παλλάς». 
Τα θερινά τα Σινεμά που στην αρχή ήταν τρία και έγιναν με τον καιρό πέντε και τώρα μένει ως ανάμνηση ένα ερείπιο που μαρτυράει τη κατάντια μας… Τα Σινεμά Ορφέας, Όαση και Φοίνικας σε Κυριακάτικη ταυτόχρονη προβολή με ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες! Να ξεκινάει ο Φοίνικας πρώτος μες στο δειλινό, που ακόμα το φως του εμπόδιζε την εικόνα να ζωντανέψει στο άσπρο πανί. Μετά από μισή περίπου ώρα η μπομπίνα πήγαινε ποδηλατάδα στον Ορφέα που άρχιζε δεύτερος και στη συνέχεια μετά μισή ώρα άνοιγε και η προβολή στην Όαση! Έμειναν ιστορικές οι Κυριακάτικες οι προβολές των ελληνικών ταινιών για τη κοσμοσυρροή τους!
Ξεκίναγαν ποδαράτα, λες και ήταν κάτι σαν προ συγκεντρώσεις σε πορεία, οι παρέες από τα προάστια και τις συνοικίες! Και να οι μικροτσακωμοί για τα εισιτήρια μπρος στο γκισέ… «Τα τέσσερα σκαλοπάτια…» Με Φωτόπουλο, Ηλιόπουλο, Βασιλειάδου και λοιπούς… Τριάμισι δραχμούλες το εισιτήριο και κάτι επιπλέον για πασατέμπο-στράγαλο που φώναζε ο ψηλολέλεκας ο Κομήτας, πριν σβήσουν τα φώτα και στα διαλείμματα! Χαμός για μια καρέκλα στο Σινεμά "ο Κυριακάτικος παράδεισος της φτωχολογιάς", που παίρνοντας την κατηφόρα κατά τον Καποδίστρια σαν τελείωνε το «όνειρο» αντάμωναν στα δεξιά του δρόμου με τις καρμπουροφωτιές ασετιλίνης, εκείνων που πούλαγαν τα παυλόσυκα (φραγκόσυκα), 10 στο φράγκο τα φρεσκαμέντα!!! Μετά από κάμποσο καιρό τα τρία υπαίθρια Σινεμά έγιναν πέντε προστέθηκαν ακόμα, το «Άλσος» και το «Ναυσικά»! Οι αδήριτοι νόμοι της αγοράς το επέβαλαν, η κοσμοσυρροή και οι εισπράξεις! Το φθηνό μιας «διασκέδασης» για τα λαϊκά στρώματα τα γέμιζε! Ήταν τότε  που ακόμα η τσίκνα της γουρουνίσιας σάρκας ήταν οικονομικά  απλησίαστη και τα μαγαζιά που την έψηναν ελάχιστα…
Ώσπου άλλαξαν Όλα: Η Καραμανλική μέθοδος της αντιπαροχής μετέτρεψε τα υπαίθρια «Σινεμά» σε οικοδομήσιμα οικόπεδα. «Τα τέσσερα σκαλοπάτια…» έγιναν πολυώροφα εξαμβλώματα και με ασανσέρ. Αργότερα η τηλεόραση έφερε τα σήριαλ παρέα με τη μοναξιά, παρηγοριά τα ντελίβερι με πίτσα! Όλα άλλαξαν! Η Κέρκυρα παραμένει ηθελημένα ορφανή από αίθουσες, προκειμένου να παρουσιάζει ο πολιτισμός της - χωρίς να ντρέπεται - τον μόχθο του… Η Υπογεφύρια έγινε χωματερή και λησμονήθηκε. Έτσι του κάθε «Κορκολή» τα δάκτυλα αγγίζοντας τα πλήκτρα μαργώνουν από το κρύο  και τα χείλη των τραγουδιστών τρέμουν, όχι από προσπάθεια αλλά από το ψοφόκρυο που κάνει στην απαίσια σκηνή του αποκρουστικού όγκου που τ’ ονομάζουν  δημοτικό θέατρο… Για τους θεατές που και με πανωφόρια ακόμα παρακολουθούν τουρτουρίζοντας συχνά εκδηλώσεις, τους πρέπει αυτό το ντύσιμο, προσεχώς πιθανόν και με ομπρέλες… Η τραγωδία της βουβαμάρας έχει και αυτή το βεστιάριό της!

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Δημοκράτες φραγκολεβαντίνικης κοπής...

Αποτέλεσμα εικόνας για σκίτσο του Σταύρου ΘεοδωράκηΤην  κεφαλή του δημοσιογράφου της ΕΡΤ Νίκου Αγγελίδη ζήτησε από τον πρόεδρο της ΕΡΤ Ταγματάρχη, ο γνωστός "κεντροαριστερός" κ. Σταύρος Θεοδωράκης...Και πολύ σωστά !!! Διότι, ο κ. Αγγελίδης σχολιάζοντας τα αποτελέσματα του β' γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία τόλμησε την εξής βλάσφημη φράση:  είναι πολλοί που λένε ότι μεταξύ των δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λιγότερο χειρότερος, ο εκπρόσωπος των τραπεζών»! 
Αυτά δεν τα ανέχεται ο κάργα δημοκράτης με δόσιν αριστερού κ. Σταύρος και πρώην δημοσιογράφος και ζήτησε την απόλυση του Νίκου Αγγελίδη... Εμπλεοι  και εμείς της οιδίας ιεράς οργής συνυπογράφουμε αυτό το στοιχειώδες δημοκρατικό κεντροαριστερό αίτημα. Αρον, Αρον σταύρωσον, αυτόν!!!
Παραθέτουμε σχόλιο του  Απόστολου Διαμαντή, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο TVXS


Απολύστε τον λαϊκιστή!

Ο Νίκος Αγγελίδης της ΕΡΤ, μεταδίδοντας το κλίμα των προεδρικών εκλογών από το Παρίσι, τόλμησε να πει σε πρωϊνή εκπομπή πως «είναι πολλοί που λένε ότι μεταξύ των δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λιγότερο χειρότερος, ο εκπρόσωπος των τραπεζών»! Είπε δηλαδή αυτό που λένε, μέσες άκρες,  οι γάλλοι αριστεροί. Τι ήταν όμως να το πει;

Τον άκουσε ο Σταύρος Θεοδωράκης και έγινε αμέσως τούρκος από το θυμό του και αφού τον αποκάλεσε φασίστα και ανόητο, κάλεσε εμμέσως και τον Λάμπη Ταγματάρχη να τον απολύσει πάραυτα.


Δικαιολογημένα πάντως αγανάκτησε ο Σταύρος, διότι έκανε τόσο κόπο ο άνθρωπος να εκλέξει τον Μακρόν και να φράξει τον δρόμο στον λαϊκισμό. Και ενώ πανηγυρίζει πίνοντας τον καφέ του και τρώγοντας κρουασάν βλέπει αυτόν της ΕΡΤ να αποκαλεί τραπεζίτη τον φίλο του. Είναι να μην αγανακτήσει; Μόλις λίγες μέρες πριν το ίδιο το Ποτάμι, με βαρυσήμαντη ανακοίνωση της ηγεσίας του, κάλεσε το γαλλικό λαό να φράξει το δρόμο στο φασισμό και τον ναζισμό, το ρατσισμό και την ξενοφοβία και να εκλέξει τον μεταρρυθμιστή Μακρόν. Και ο γαλλικός λαός αμέσως τόκανε, χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Επομένως τί λέει ο Αγγελίδης; Να απολυθεί. Φαίνεται θυμάται με συγκίνηση ο Σταύρος τις μέρες του Σημίτη, όπου τότε το καθεστώς δεν επέτρεπε όχι στην ΕΡΤ, αλλά ούτε και στα ιδιωτικά κανάλια να λέγονται πράγματα εναντίον του και όσοι δημοσιογράφοι δεν ήταν σημιτικοί σπανίως περνούσαν την πόρτα των ΜΜΕ. Μόνον η Μαλβίνα με τα χίλια ζόρια γλύτωσε, παρότι το σημιτικό καθεστώς απαιτούσε από το mega να την απολύσει.

Αυτά μάλλον θυμάται ο Σταύρος και επηρεασμένος από το παρελθόν του ζητάει το κεφάλι του Αγγελίδη και όλης της εκπομπής, μαζί με την Ακριβοπούλου μέσα. Ωστόσο είναι γεγονός αγαπητέ Σταύρο, πως ο Μακρόν είναι τραπεζίτης. Δεν είπε και καμιά συκοφαντία ο άνθρωπος.

Και είναι κακό να είσαι τραπεζίτης; Όχι βέβαια. Ειδικώς εάν είσαι κι εσύ τραπεζίτης. Εάν δεν είσαι σου ξενίζει κάπως, διότι θάθελες έναν πιο ουδέτερο, κάπως εκτός των αριθμών και πιο κοντά στην πολιτική πλευρά των πραγμάτων. Κράτος θα διοικήσει ο Πρόεδρος της ρεπουμπλίκ, όχι παράρτημα off shore στα νησιά Kαϋμάν.

Αλλά τέλος πάντων, εφόσον δεν θέλουμε την Λεπέν, βγάλαμε τον Μακρόν. Σύμφωνα με τις μετρήσεις όμως, οι μισοί ψηφοφόροι του δεν τον θέλουν! Τον ψήφισαν εξαιτίας της Λεπέν. Οπότε, αυτό είπε και ο έρμος ο Αγγελίδης.

Να μείνει λοιπόν στη θέση του; Θα πρέπει πρώτα να ερωτηθεί ο Σταύρος. Εάν έχουν καλμάρει τα νεύρα του ας μείνει. Εάν όχι πρέπει αμέσως να τον πετάξουμε στο δρόμο άνεργο. Διότι μπορεί να είναι και λαϊκιστής απο πάνω αυτός ο Αγγελίδης.

Βεβαίως ο δημοσιογράφος μπορεί ελευθέρως να λέει τη γνώμη του στις δυτικές δημοκρατίες. Σωστό. Αλλά σύμφωνα με το Σταύρο, αυτό έχει κάποια όρια. Να την λες τη γνώμη σου ελεύθερα, αρκεί να μην είσαι λαϊκιστής και ταυτοχρόνως να είσαι και υπέρ των τραπεζιτών και πιο συγκεκριμένα υπέρ του Μακρόν.

Κατά τα λοιπά, λέγε ελευθέρως ό,τι θες

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ουαί !!!

Το σκίτσο της ημέρας αφορά στους κυβερνητικούς βουλευτές, που αναγνωρίζουν, θλίβονται, οργίζονται, συμπαραστέκονται και μετά ψηφίζουν... Αντί του επιβαλλόμενου: ουστ τους αφιερώνουμε το σκίτσο του Στάθη. Τους πάει γάντι...

Χρειαζόμαστε περισσότεροι...

Νέα Φιλαδέλφεια
...Για να εκφράσουμε τη στήριξή μας στο αίτημα: Δημοκρατία στην Πόλη... Μόλις χτές γράψαμε για την επικείμενη δεύτερη μαζική εκδήλωση στη Νέα Φιλαδέλφεια με σκοπό να πάψει να μας σκιάζει η φοβέρα... Αυτή η τρομοκρατία του χουλιγκανισμού, που επιβάλλει με την ισχύ του τσαμπουκά (ΑΕΚ ή φάπα) την υποταγή είναι η πιο κραυγαλέα άμεση και ζωντανή απειλή ενάντια στις πιο στοιχειώδεις δημοκρατικές κατακτήσεις...
Εγινε, λοιπόν η εκδήλωση -συγκέντωση με πρωτοβουλία του Δήμου της Φιλαδέλφειας. Με στήριξη από Δήμους της Αττικής, μαζικούς φορείς, πνευματικούς ανθρώπους και με καλύτερη συμμετοχή.
Τα πράματα πάνε καλύτερα αλλά πρέπει να πάνε πολύ καλύτερα... Φανταστείτε, λοιπόν όχι χίλιους, που για πρώτη φορά κατέβηκαν τόσοι, αλλά μερικές χιλιάδες σε μαζικό συλλαλητήριο υπεράσπισης μαζί με καλλιτέχνες προβεβλημμένους και πνευματικούς ανθρώπους, που να ...τολμούν... Κάπως δεν θα μαζεύονταν αυτοί, που επιχειρηματολογούν με σφαλιάρες, που καθυβρίζουν και ειρωνεύονται την άλλη άποψη, που απειλούν τις ίδιες τις ζωές των διαφωνούντων, των "αντιπάλων" τους, που τους επιφυλάσσουν σακατέματα κατά ...πράξη και περίπτωση...  

Muga sti Struga

Πάντατε μου άρεσαν οι οργανωμένες-προγραμματισμένες κινήσεις. Γι' αυτό και έχω υπερκτιμήσει την μεθόδευση της κυβέρνησης μέχρι την 22η Μαΐου, που στο Eurogroup θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και μετά ανοίγουμε τα φτερά μας προς την ανάπτυξη και την ευδαιμονία... Α! Ξέχασα! παρεμβάλλεται μία τυπική διαδικασία 2 ημερών, που θα πρέπει να ψηφίσει και η Βουλή το νέο Σύνολο των ευεργετικών μέτρων για τον λαό μας -καμία σχέση με 4o μνημόνιο, προς θεού!!!- 
Τυπική διδακιασία είναι, πάντως, και γι' αυτό την ξέχασα... Για αυτή την μικρή τυπικότητα γράφει και o Αρης Σκιαδόπουλος, του οποίου το κείμενο αντιγράφουμε από την ISKRA.

Muga sti Struga

mugaΟ Ελληνας βουλευτής ορκίζεται να τηρήσει το Σύνταγμα. Ο όρκος ομως αυτός δεν τον δεσμεύει απέναντι στην συνείδηση του. Εκεί η αυτοαναφορικότητά του, ανάλογα με την Παρρησία καί το Φιλότιμο που διαθέτει θα μπορούσε να τον οδηγήσει από την παραίτηση ως την ακραία πράξη της αυτοχειρίας. Για τίς δυο αυτές ενέργειες και ειδικα για την τελευταία, ούτε λόγος. Ειναι πράξεις υψηλού ηθικού αναστήματος που μπορεί να τις συναντήσεις ας πούμε, στην ακραία εκδοχή της στην Ιαπωνία ή στην πλέον ήπια σ' ορισμένες χώρες της Ευρώπης που επαίρονται για τον πολιτικό τους πολιτισμό.

Ωστοσο σ αυτόν τόν τόπο ξεχωρίζουν δυο σπάνιες λέξεις που ειναι δύσκολο έως αδύνατο να μεταφραστούν. Ειναι οι λέξεις Παρρησία καί Φιλότιμο. Ειδικά την τελευταια προσπάθησε να την συλλαβίσει ο Ομπάμα. Οσο για την Παρρησία, ο Φουκω της αφιέρωσε ολόκληρη διάλεξη.

Αυτές λοιπόν οι δυο λέξεις δίνουν το μετρο μιας στάσης που Θαπρεπε να χαρακτηρίζει την πολιτική τάξη. Εδω όμως τα πράγματα εμφανίζουν στρεβλώσεις που δυστυχώς ο ελληνικός λαός τίς αντιμετωπίζει με μιά ελαφρότητα..Διότι:

1.Ο πολιτικός έχει υποχρέωση να καταθέτει τίς απόψεις του με ΠΑΡΡΗΣΙΑ καί αυτές αναλαμβάνει να τηρήσει απέναντι στον ΛΑΟ.

2.Οταν ο πολιτικός και κατ επεκτασιν τό ΚΟΜΜΑ δεν τηρεί αυτές τις δεσμεύσεις τότε το ΦΙΛΟΤΙΜΟ επιβάλλει την παραίτηση του από το αξίωμα.

Αυτα ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ από το Συνταγμα. Ειναι αξιωματικές αρχές. Αρρητες με ηθική φόρτιη ιδιαίτερη. Αποτελούν την βασικη αορτή που τροφοδοτεί Αξίες, όπως η αξιοπρέπεια καί το Ηθος. Αξίες που τουλαχιστον οι αγωνιστές της Αριστεράς τις εγκολπώθηκαν σε στιγμές δύσκολες.

Σήμερα ομως… Με την ίδια ευκολία σκίζεις μνημόνια και τα τηρείς. Υπόσχεσαι αντίσταση σε κάθε τί που ευτελίζει την πατρίδα και τον λαο σου αλλα την ίδια στιγμή ευτελίζεις ο ίδιος αυτη την πατρίδα και τον λαό της. Κι από πάνω τον κοροϊδεύεις ασύστολα. Τον διαβεβαιώνεις, ότι διαπραγματεύεαι σκληρά όταν αβασάνιστα υπογράφεις καί ταπεινωτικά τηρείς ολα όσα σου επιβάλλει η Τρόικα.. Και την ίδια στιγμή ανενδοίαστα δηλώνεις ότι όλα αυτά τα κανείς για το... καλό του λαού..

Δυστυχώς εδώ η στάση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ υπερβαίνει το τραγικό καί κινείται στο πεδίο του γελοίου. Ο βουλευτής παύει πια να εκπροσωπει τον λαό διότι απλούστατα, αφού τον κορόιδεψε, τον λοιδορεί κι από πάνω. Δεν διαθέτει την ανδρεία να το ομολογήσει καί να παραιτηθεί. Δεν εχει το ΣΘΕΝΟΣ να καταψηφίσει μέτρα που καταβαραθρώνουν την ελληνική κοινωνία καί την εχουν φτάσει στην απόλυτη ΑΠΟΓΝΩΣΗ. Δεν διαθέτει την ηθική αντίσταση να πει ένα γενναίο ΟΧΙ στον αρχηγό του. Στέργει στην οποιαδήποτε εντολή του ηγέτη και άγεται ανάλογα με τη βούλησή του. Θυμιζει τον κακομοίρη επαγγελματία που σκύβει το κεφάλι στ αφεντικό επειδή τρέμει μπας καί τον απολύσει “και δεν ξέρεις τι μας ξημερώνει αύριο”. Αβουλος καί μοιραίος πάντα. Και τότε παύει να ειναι εκπρόσωπος του Έθνους καί μετατρέπεται σ' ένα ταπεινό μίσθαρνο όργανο. Εται οι δυο αυτές υπέροχες και σπάνιες ελληνικές λέξεις ΠΑΡΡΗΣΙΑ καί ΦΙΛΟΤΙΜΟ, εκτοπίζονται από την σύγχρονη φραγκολεβαντίνικη “MUGA STI STRUGA” που προβλέπουν τα κάθε λογής Μημόνια καη η κάθε είδους Υποταγή.

Αυτά τα θλιβερά μίθαρνα ανθρωπάκια που εχουν οριοθετήσει τον βίο τους και την ύπαρξη τους μέσα στη στρούγκα πρέπει κάποια στιγμη αυτός ο λαός να τους δώσει μια ευκαιρία ν αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια τους. Να τους στείλει πίσω στα σπιτάκια τους ή στα ευρύχωρα διαμερίματα που απέκτησαν ως ευτελείς ζήτουλες της ψήφου του. Ειναι όλοι αυτοί που μεθαύριο θα ψηφίσουν, υποτίθεται με πόνο ψυχής, αλλά στην πραγματικότητα με ευφορία, το νέο μνημόνιο. Ειναι οι ίδιοι που ενώ μας στέλνουν στην άβυσσο, με κατασχέσεις σπιτιών καί συντάξεων με αφανισμό της ΥΠΑΡΞΗΣ μας, μας διαβεβαιώνουν κι από πάνω, ότι το κάνουν για το καλό μας.

Και αν ο ελληνικός λαός δείξει ξανά την ανοχή και την επιείκεια του σ αυτούς τους ευτελείς ζήτουλες του Έθνους, ε! τότε είναι άξιος της μοίρας του...

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Εάλω η πόλις...

photoΔεν αναφερόμαστε στην Βασιλεύουσα… Το περί ού ο λόγος άστυ είναι ο πάλαι ποτέ προσφυγικός συνοικισμός, που φέρει το προσωνύμιο του Πτολεμαίου… Μιλάμε για την Νέα Φιλαδέλφεια…
 Την πόλη των προσφύγων και των αγωνιστών του μεροκάματου. Την πόλη, που γέννησε, άνδρωσε και δοξάστηκε από την Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως, την ΑΕΚ. Την Γραφική Πόλη-Αθηναϊκό προάστιο, με αρκετό πράσινο στα πεζοδρόμιά της αλλά και με το περίφημο άλσος της. Ο προ 100 ετών ξηρός λόφος είναι σήμερα ένας καταπράσινος δασικός χώρος αρκετών στρεμμάτων, πολυτιμότατων για την ίδια την πόλη αλλά και για ολόκληρο τον μητροπολιτικό ιστό της πρωτεύουσας, που κυριαρχείται από το καταθλιπτικό συμπίλημα  εκατομμυρίων τόνων μπετόν…
Αυτό το άλσος, που έπρεπε να έχει δεδομένο το ενδιαφέρον, την φροντίδα και την αρωγή της πολιτείας χρειάστηκε διαχρονικά την σθεναρή υπεράσπιση πολιτών και δημοτικών αρχών (Τρυπιάς-Σταματιάδης) ώστε να διατηρηθεί και να αντέχει. Στρατός, αστυνομία, πυροσβεστική, μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα έχουν απειλήσει την ακεραιότητά του, στην προσπάθεια «επίλυσης» στεγαστικών αναγκών στην χώρα της αντιπαροχής και της πανίσχυρης εργολαβικής κερδοσκοπίας. Τελευταία απειλή για το άλσος οι μεγολαϊδεατισμοί της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που με τον βαρύγδουπο τίτλο «Αγιά Σοφιά» οραματίζονται εμπορικά κέντρα-μαμούθ μέσα στα οποία θα υπάρχει και το γήπεδο της ΑΕΚ… Καμία σχέση βέβαια με το παλιό, στον χώρο που είχε παραχωρηθεί στην ομάδα στην 10ετία του 30 και υπό όρους αυστηρά ερασιτεχνικού αθλητισμού… Το -καλώς ή κακώς- γκρέμισμα της γηπέδου έδινε την ευκαιρία κατασκευής ενός νέου σύγχρονου σταδίου-αθλητικού κέντρου της ΑΕΚ,  σε κατάλληλη περιοχή εκτός στενών αστικών οικιστικών πλαισίων και στην Νέα Φιλαδέλφεια την δυνατότητα να αποφύγει τον εφιάλτη του συγκοινωνιακού φόρτου, που θα συνεπάγονται οι αθλητικές –κυρίως οι ποδοσφαιρικές- συναντήσεις. Παράλληλα το άλσος δεν θα κινδύνευε ούτε από την αφαίρεση αριθμού στρεμμάτων ούτε από την ανάπτυξη δίπλα του και μέσα του δραστηριοτήτων άσχετων ή και αντίθετων προς την φύση ενός τόσο σημαντικού πνεύμονα πράσινου και φυσικής αναψυχής.
Μέχρις εδώ τα πράματα μοιάζουν με προβληματισμούς πάνω στην ενδεικνυόμενη για το γήπεδο της ΑΕΚ λύση με ταυτόχρονη προστασία του άλσους. Δεν είναι όμως εδώ η ουσία της άλωσης, που υπαινίσσεται ο τίτλος του σημειώματος… Η εκμετάλλευση του οπαδικού φανατισμού έχει δημιουργήσει και επιβάλλει στην πόλη καθεστώς τρόμου για όσους δεν συμφωνούν με την επιλογή: γήπεδο της ΑΕΚ στην θέση του παλιού και μάλιστα με επέκταση σε βάρος του γειτονικού άλσους και άλλων περιβαλλοντικών δεδομένων για την πόλη (ύψη δρόμων κ.λ.π.) Ο τσαμπουκάς έχει καταστεί η καθιερωμένη πρακτική αντιμετώπισης των διαφωνούντων… Συνθήματα του τύπου: ΑΕΚ ή φάπα, Εδώ μόνον ΑΕΚ, Οποιος δεν θέλει γήπεδο να φύγει από την Νέα Φιλαδέλφεια, Ολο το άλσος γήπεδο, η υπογράφετε ή θα πεθάνετε κ.λ.π. «κοσμούν» βεβηλωμένους χώρους του Δημαρχείου και των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων «Στρούγκα» και «Λαϊκή Συνέλευση Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας». Ετσι δομείται  το κυρίαρχο κλίμα τρομοκρατίας. Οι προπηλακισμοί σε βάρος του Δημάρχου -στο θάρρος του οποίου, αποκαλυπτόμαστε- του Προέδρου του Δημοτικού συμβουλίου, που ξυλοκοπήθηκε αλλά και άλλων μελών της Δημοτικής αρχής αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, όπως διαβάζουμε στην πολύ ενδιαφέρουσα σχετική έρευνα της «Εφημερίδας των Συντακτών». Καμία παρέμβαση, καμία προστασία των άλλων… Η πρωτοβουλία αλληλεγγύης ομάδας αναρχικών, που κατευθύνονταν προς την «Στρούγκα» διαβάζουμε ότι αντιμετωπίστηκε από την αστυνομία απαγορευτικά την ώρα που οι τραμπουκισμοί έξω από το Δημαρχείο είναι «ευνόμως» ανεκτοί επί μέρες… Αυτά συμβαίνουν στην Νέα Φιλαδέλφεια, το σωτήριον έτος 2017 και με …για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση…  Που φρόντισε με φωτογραφική διάταξη στην Βουλή, να ξεπεράσει τα «κωλύματα» της τοπικής αυτοδιοίκησης… Με μοναδική εξαίρεση το ΚΚΕ, που θα προσέφερε ακόμη περισσότερα με την δική του ενεργό συμμετοχή σε τοπικό επίπεδο κι ας μην είναι «δικός μας» ο Δήμαρχος.
Γράφει ιστορία αυτή η «πρωτοπόρα» και «κάργα αριστερή» κυβερνητική αντίληψη και πρακτική… Υψηλότατο δείγμα και μάθημα δημοκρατικής ευαισθησίας το να καταργείς την βούληση –καλή ή κακή- της τοπικής αρχής με δική σου νομοθέτηση… Εκείνο, μάλιστα που φτάνει στα …όρια του αριστερισμού είναι η υπόσχεση-δέσμευση -μέσω περιφεριακών αρχών- τζάμπα χρηματοδότησης αρκετών εκατομμυρίων ευρώ για να αποκτήσουν γήπεδα ιδιωτικές ποδοσφαιρικές μεγαλοεταιρείες. 
Η 27η του Απρίλη αποτελεί σταθμό στην όλη υπόθεση, όταν χουλιγκάνοι-τραμπούκοι επιτίθενται σε πολιτική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο τοπικό Πνευματικό Κέντρο. Βροχή οι πέτρες αλλά η εκδήλωση διεξάγεται και ολοκληρώνεται. Είναι η πρώτη νίκη, το πρώτο σπάσιμο της σιωπής. Και σήμερα, 15 του Μάη, πρέπει να είναι η δεύτερη, πιο μαζική, πιο ηχηρή, που πραγματοποιείται με πρόσκληση της Δημοτικής Αρχής στην Πλατεία Πατριάρχου στις 7 μ.μ. Το διακύβευμα είναι κατά πολύ σημαντικότερο από το άλσος του Φιλαδέλφειας, όσο σπουδαία και αν είναι η περιφρούρηση της ακεραιότητάς του. Αφορά την ίδια την Δημοκρατία στην Πόλη, την ελευθερία της έκφρασης,  την υπεράσπιση των Δημόσιων χώρων. Κανείς δεν δικαιούται να σφυρίζει αδιάφορα τέτοιες ώρες, γιατί τάχα είναι ΑΕΚτζής, ή επειδή συμπαθεί την κυβέρνηση ή δεν ξέρω γιατί… Η απειλή κατά της δημοκρατίας δεν είναι θεωρητικό ζήτημα… Δοκιμάζεται στην καθημερινή πράξη και στην πράξη δικαιώνεται η υπεράσπισή της…

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Μερικές σκέψεις για τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία

Σκέψεις, που κλωθογυρίζουν και ωριμάζουν εδώ και καιρό θα εκτεθούν κατά το δυνατόν επιγραμματικά και αριθμημένα.
1.  Η προσπάθεια πολλών, ακόμη και διανοούμενων στον χώρο της αριστεράς να κατατάξουν την Λεπέν ή όχι στην φασιστική ακροδεξιά είναι μία κραυγαλέα επιβεβαίωση των δογματικών ερεισμάτων της κουλτούρας μας… Φαίνεται, πως πρόθυμα ξεχνάμε -ως μη δυνάμενοι να το αφομοιώσουμε στην πληρότητά του- το απόφθεγμα, πως  η ιστορία ασφαλώς δεν επαναλαμβάνεται.  Αυτό φυσικά δεν καταργεί ενδεχόμενες ομοιότητες ή/και αναλογίες χρησιμότατες στην εξαγωγή θεωρητικών και –κυρίως- πρακτικών συμπερασμάτων…  Η Λεπέν δεν έχει εμφανιστεί βρακοφορούσα σε κάποια μεγάλη πορεία προς το Παρίσι ανάλογη εκείνης του Μπενίτο προς την Ρώμη. Τυπικά δεν διαθέτει (;) ούτε μελανοχίτωνες ούτε τάγματα εφόδου… Διαθέτει όμως κάποια καλά παιδιά, που αναλαμβάνουν όποτε χρειαστεί να περιποιηθούν μερικούς μετανάστες ή/ και Γάλλους αντιπάλους τους κατάλληλα, ώστε να τους στείλουν συντομότερα στην επουράνια τους κατοικία (στραγγαλισμοί και πνιγμοί στον Σηκουάνα, εκπαραθυρώσεις από διαμερίσματα, τραίνα και άλλες …εθνοπρεπείς και Γαλατικές πρακτικές, πολλές των οποίων δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί)…
2. Πιο «προχωρημένη» τοποθέτηση είναι η αναγνώριση στην Μαρί Λεπέν … αντισυστημικών χαρακτηριστικών από πολιτικούς  αναλυτές της αριστεράς. Κάποιοι από αυτούς αναγνώριζαν τέτοιες ιδιότητες και στον Τραμπ. Ευτυχώς, που ο Ντόναλντ φροντίζει γρήγορα-γρήγορα να μας απαλλάξει από την ταλαιπωρία ενός τέτοιου διαλόγου …βυζαντινολογικού επιπέδου και ενδιαφέροντος…
Ως επιχειρήματα υπέρ αυτής της αναγνώρισης στην κόρη του Ζαν –Μαρί προβάλλονται η κατά της ΕΕ τοποθέτησή της, η υπέρ εθνικού νομίσματος διακήρυξή της, η στήριξή της από τον Βλαδίμηρο Πούτιν κ.α. Σε αυτά εξάλλου δομείται και ο χαρακτηρισμός της ως νέο-εθνικίστριας (sic). Φαίνεται να ξεχνούν την αλφαβηταριακή γνώση του αριστερού, πως ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού, κατάλληλο για τις βρώμικες δουλειές του συστήματος, όταν η …περίσταση το απαιτεί… Η επένδυση του πολιτικού λόγου με αρεστά στον λαό συνθήματα δεν συνιστά πρωτοτυπία της Μαρί… Το έκαναν 80 χρόνια πριν από αυτήν ο Μπενίτο, ο Αδόλφος κ.λ.π. Δεν δίστασαν μάλιστα τα «αντικαπιταλιστικά-αντιτραπεζικά» τους φληναφήματα να τα συμπληρώνουν και με κάποια «κρατικοποίηση»…  Όλα αυτά, βέβαια, συγκροτούν την πασίγνωστη από αιώνος δημαγωγική φαρέτρα της φασιστικής ακροδεξιάς…
3. Είναι τόσο κοινότυπο, ώστε πιθανότατα να περιττεύει να επαναλάβουμε, πως ασφαλώς τους ψηφοφόρους της Λεπέν δεν μπορούμε συλλήβδην να τους χαρακτηρίσουμε φασίστες και να τους χαρίσουμε με μακαριότητα ληξιάρχου στην ακροδεξιά. Ο υπογραφόμενος, εξάλλου, δεν διαθέτει κανενός είδους φασιστόμετρο για να αποφανθεί ποιοι, πόσοι και πόσο είναι φασίστες… Θα αποτελούσε, όμως πρόσχημα εκ του πονηρού η δήθεν άγνοια της δημοφιλίας ακροδεξιότατων θέσεων για θεμελιώδη ζητήματα της κοινωνικής πραγματικότητας (μεταναστευτικό, δικαίωμα διεκδικήσεων ουσία και όχι τύποις, αστυνόμευση της δημόσιας ζωής, «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία  κ.λ.π.). Δημοφιλία, που έχει υπαρκτά κίνητρα και αφορμές πάνω στις οποίες  οι «σαφώς απέναντι» πρέπει να σκύψουν με προσοχή ώστε να αρθρώσουν ορθότερο, ελκυστικότερο, πειστικότερο και αποτελεσματικότερο πολιτικό λόγο και έργο. Δεν εννοούμε ασφαλώς τον Μανωλάκη (Emanuel) και τους περί αυτόν ή και όσους θα προστρέξουν σαν τις μύγες γύρω από την λάμπα… Μιλάμε για την αριστερά για την οποία θα αναφερθούμε αμέσως παρακάτω…
4. Πολλά από αυτά, που γνωρίζουμε  -κάποια λίγα- για τον Μελανσόν είναι σε θετική κατεύθυνση… Με σταθερότητα, επιμονή και παρά το γενικό κλίμα υποτίμησης αλλά και δίωξης των αριστερών ιδεών στην Δυτική Ευρώπη είναι αρκετά χρόνια, που με θάρρος υπερασπίζεται τις σοσιαλιστικές ιδέες και την επικαιρότητά τους.  Πρέπει ακόμη να υπογραμμισθεί, πως αρκετά από τα εμπόδια στον δρόμο του Μελανσόν και του αριστερού κόμματος της Γαλλίας προέρχονται κυρίως από το «αριστερότερο» Γαλλικό Κ.Κ. Π.χ. , εδώ και δύο χρόνια περίπου ταλαντεύονταν αν πρέπει ή όχι να συμμετάσχει στις προκριματικές εκλογές των σοσιαλιστών για την επιλογή του υποψήφιου προέδρου τους… Κάποιοι, όπως ο πρώην Γενικός Γραμματέας Ρομπέρ Υ, πήραν μέρος σε αυτήν την διαδικασία, ενώ υπήρξαν από τους πρώτους που στήριξαν τον Μανωλάκη, καλώντας τους Γάλλους κομμουνιστές, τους αριστερούς και τους προοδευτικούς ανθρώπους να τον ψηφίσουν από τον α΄γύρο ώστε να σημειωθεί …μία περήφανη αντιφασιστική νίκη… Δεν χρειάζεται βέβαια να σας υπενθυμίσουμε, ότι πριν προλάβει ο Μανωλάκης να γιορτάσει την νίκη του στον α’ γύρο σε πολύ σικ εστιατόριο των Παρισίων (εκεί, που τρώει όλος ο λαός, δηλαδή) το ίδιο το Κ.Κ. επίσημα και ανοιχτά κάλεσε στην  υπερψήφιση του. Τοποθέτηση, πασπαλισμένη με κόκκους κριτικής για να την κάνει… νοστιμότερη.
Η σταθερότητα, μέχρι τέλους του Μελανσόν να μην δώσει πράσινο φως στο Μανωλάκη, να επιμένει να εξηγεί την πολιτική ουσία της μονομαχίας του β’ γύρου αλλά και να καλεί σε αγώνες μετά τις εκλογές καταγράφονται –κατά την γνώμη μας, φυσικά- στα πολύ θετικά του… Αν δεν μας απατά η μνήμη μας τέτοια θέση από την ριζοσπαστική αριστερά δεν έχει προηγούμενο σε β’ γύρο Προεδρικών εκλογών της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας. Το Γαλλικό Κ.Κ. συνήθιζε να καλεί σε υπερψήφιση του σοσιαλιστή υποψήφιου ακόμη και από την εποχή των παχέων αγελάδων (Τωρέζ, Μαρσαί) έως και σε εκλογικές αναμετρήσεις, που τα ποσοστά του …υπολείπονταν εκείνων του κόμματος των κυνηγών…
5. Δεν ανήκουμε –εκ φύσεως και εξ εμπειρίας- στους υπεραισιόδοξους, που θεωρούν ότι το 20% του Μελανσόν αποτελεί μία δεδομένη και παγιωμένη δύναμη…  Αντίθετα, διαβλέπουμε τεράστιες δυσκολίες και καθημερινές δοκιμασίες… Εξάλλου δεν  ενθουσιάζουν ορισμένες προγραμματικές θέσεις του Μελανσόν. Η υπό όρους κριτική στην Ε.Ε. και η αναμονή της στάσης της για να καθορίσει η αριστερά την δική της, θλίψη και προβληματισμό μας γεννάει. Ας μην μας διαφεύγει πάντως πως αυτή είναι η πιο «αριστερή» μέχρι τώρα θέση του χώρου, όπου κυριαρχούσε απαρασάλευτη η υπέρ της ΕΕ τοποθέτηση του Γαλλικού Κ.Κ., από την εποχή του μακαρίτη του ευρωκομμουνισμού και μετά…
Για πολλά πράγματα, ίσως για όλα, … χρόνος έσται ο κρίνων. Κυκλοφορούν «προφητείες» για «Τσιπρισμό» του Ζαν Λυκ Μελανσόν. Φυλάμε, όπως είμαστε υποχρεωμένοι, τα ρούχα μας για να μας μείνει και κανένα έτσι και …«τουμπάρει» αλλά ευχόμαστε ολόψυχα να διαψευστούν…  
Υπογραμμίζουμε ως ορθή, βαρύνουσας σημασίας και ως δεσμευτική την δήλωσή του, πως η Μαρί Λεπέν ήρθε ουσιαστικά τρίτη με ποσοστό σαφώς χαμηλότερο από εκείνο, που συγκροτούν η αποχή, το λευκό και το άκυρο. Η αναγνώριση της αντιφασιστικής αλλά και της γενικότερα αντισυστημικής πρόθεσης του Γαλλικού λαού (μεγάλο μέρος της ψήφου στον Μανωλάκη είναι με κρύα, παγωμένη καρδιά) συνεπάγεται δέσμευση σε μία ριζοσπαστικότερη πλατφόρμα ως την μόνη ρεαλιστική… Η συσπείρωση του Γαλλικού λαού έχει νόημα και ρεαλισμό τότε και μόνον τότε…
 Η Γαλλία, ο κόσμος έχει ανάγκη την αριστερά, εδώ και τώρα. Πολύ περισσότερο μετά την κατάρρευση του ανυπάρκτου και την εν τοις πράγμασι κατασυκοφάντηση των ιδεών της εκ των έσω… Πολύ περισσότερο, τώρα, που ο Μανωλάκης, τραπεζίτης και νεοφιλελεύθερος μέχρι τα μπούνια φιλοδοξεί να αποδείξει την αποφασιστικότητά του ως «κατάλληλος» προχωρώντας σε όλες εκείνες τις «μεταρρυθμίσεις», που το σύστημα σφόδρα επιθυμεί…  Αν τα καταφέρει, βεβαίως, βεβαίως…
Η δική μας "προφητεία" είναι πως ο Μανωλάκης θα αποδειχτεί ως ένας ακόμη Mister τίποτε… Την εκλογή του την επέβαλλε το σύστημα και την στήριξε καθοριστικά η κάθοδος της Λεπέν… Λύση εκ των ενόντων, σε κλίμα πανικού και βραχείας πνοής…
Οι εξελίξεις έρχονται μετά… Και είναι καλό, είναι αναγκαίο  η αριστερά να είναι αυτή που θα τις βηματοδοτήσει… 

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Αναμενόμενο ...

Ετσι χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα των Γαλλικών εκλογών ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης, του οποίου σχετικό άρθρο αναπαράγουμε...

Αποτέλεσμα αναμενόμενο…
Το «σύστημα» απέφυγε να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα με την άνοδο της Λεπέν και του ακροδεξιού ή για άλλους νέο-εθνικιστικού κινήματος της, στη Γαλλική προεδρία. Όχι επειδή ήταν σίγουρο ότι η Λεπέν θα κρατούσε τις υποσχέσεις της στο ακέραιο και δεν θα συμπιέζονταν από τους μηχανισμούς τόσο της πατρίδας της αλλά Τράμπ, αλλά κυρίως από τους γνωστούς ευρωπαϊκούς εκβιασμούς, προκειμένου να προσγειωθεί ομαλά στον γερμανικό ευρωδιάδρομο. Και βεβαίως η συντριπτική πλειοψηφία των γάλλων ψηφοφόρων που οδηγήθηκαν στο ψηφοδέλτιο της είναι αφελές αν όχι και επικίνδυνο να θεωρηθεί ότι είναι ακροδεξιοί φασίστες…   
Από την άλλη σε περιόδους κινδύνου της τραπεζικής παγκοσμιοποιημένης «δημοκρατίας», επιστρατεύεται το ανάχωμα του περιβόητου «δημοκρατικού τόξου», στο οποίο ως γνωστό όλοι οι καλό χορτασμένοι χωράνε…Έτσι και στη περίπτωση της Γαλλίας οι «πολύχρωμοι» σούπερ καρά-δεξιοί, καλυμμένοι πάντα με «δημοκρατική» μπούργκα, ντόπιοι και ξένοι έστησαν τα «στήθη» τους προκειμένου να μην περάσει ο δίχως καλύπτρα ακροδεξιός αντίπαλος. Μια συσπείρωση της υπερεθνικής και της Γαλλικής ελίτ! Των χρηματιστηρίων, των αγορών της φούσκας του χρήματος, των Βρυξελλών , του Γερμανικού διευθυντηρίου και κυρίως των αφανών εγκεφάλων της πλανητοκτόνας παγκοσμιοποίησης! Του βαθέως συστήματος που αναδεικνύει προϊόντα θερμοκηπίου μιας χρήσης. Ικανά όμως «εργαλεία», και πάντα με τη παντοδύναμη έντυπη και ηλεκτρονική στήριξη των ΜΜΕ, καταφέρνουν να ξεμπλοκάρουν έστω και προσωρινά το σύστημα. Βαφτίζοντας απαξιωτικά λαϊκιστές όποιους και όποια κοινωνικά κινήματα και οργανώσεις εναντιώνονται στη συστημική λιτότητα και στη κατάργηση των όποιων κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων  έχουν απομείνει ακόμα σε εφαρμογή και τα οποία βρίσκονται υπό προθεσμία προς εξαφάνιση… 

Στην Γαλλική προεδρία πλέον ο Μακρόν  με σημαντική διαφορά από την αντίπαλό του Λεπέν… Τώρα λοιπόν  θα πρέπει να δείξει χωρίς καμιά απολύτως καθυστέρηση ότι δεν διαφέρει από τον Ολάντ ηλικιακά και μόνο. Θα πρέπει στην πράξη να πείσει για το…υπερκομματικό του προφίλ, αυτό που οργανωτές και σπόνσορες διατυμπάνιζαν στο διάστημα της προεκλογικής καμπάνιας! Αλλά και σ’ αυτά που υπόσχονταν στους Γάλλους ότι έχει τη διάθεση να ξεκινήσει να εφαρμόσει άμεσα. Και το σπουδαιότερο να συγκρουστεί προκειμένου να ισορροπήσει μεταξύ των «μεταρρυθμίσεων» και των «διαθρωτικών αλλαγών» που επιβάλλει ασφυκτικά το φιλικό του Γερμανικό διευθυντήριο. Όπως και της γρήγορης επιστροφής σε μέτρα ανάπτυξης για μείωση κυρίως της χρόνιας ανεργίας που έχει δημιουργήσει ζώνες κοινωνικά αποκλεισμένων ακόμα και ανθρώπων της μεσαίας τάξης… 

Το ερώτημα που αβίαστα δημιουργείται είναι απλό: Το σύστημα το οποίο τον ανέσυρε και τον εμφάνισε από το σχεδόν πουθενά και στη συνέχεια του οργάνωσε και του χρηματοδότησε την πολυδάπανη προεκλογική - σε δύο γύρους μάλιστα - προεδρική εκστρατεία του, τον προόριζε για να συγκρουστεί με τους μηχανισμούς που τον ανέδειξαν; Το Γαλλικό σήριαλ ασφαλώς και δεν τελειώνει με τις προεδρικές εκλογές. Η φρέσκια πολιτική επιδερμίδα του Μακρόν είναι υπόθεση κάποιων μηνών να ρυτιδιάσει μέσα στο βάλτο των προβλημάτων που συσσώρευσε η εφαρμοζόμενη πολιτική των Σαρκοζί και Ολάντ, υποτακτικών μιας Γερμανικής Ευρώπης η οποία είναι κομμένη και ραμμένη να εξυπηρετεί αυτήν ακριβώς τη πολιτική εξουθένωσης των λαϊκών εργατικών στρωμάτων, αλλά και σημαντικής μερίδας μεσοαστών. Όσοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να αλλάξουν την γραμμή πλεύσης της ΕΕ ή δεν γνωρίζουν σε ποιόν μηχανισμό αναφέρονται  ή ψεύδονται και παραπλανούν…  

Τελικά αντιμέτωποι με τον Λεπενικό τρόμο, οι Γάλλοι άνοιξαν την είσοδο στο Μέγαρο των Ηλυσίων, στην νέα εποχή της απ’  ευθείας ανάθεσης της εξουσίας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα! Αναθέτοντας στο «προϊόν» του το Μακρόν τη Γαλλική Προεδρία! Παρ’ όλα αυτά ο πρώτος γύρος ανέδειξε μια χώρα τεμαχισμένη στα τέσσερα: Τους υπερ της παγκοσμιοποίησης (Μακρόν). Αποβιομηχανοποιημένες ζώνες και ύπαιθρος, (Λεπέν). Μπουρζουά-ιδιοκτήτες (Φιγιόν). Αριστερούς - προβληματισμένους (Μελανσόν). Με τα παραπάνω καταγεγραμμένα πλέον ταξικά δεδομένα, καθήκον είναι να ορθώσει ανάστημα αφήνοντας τη μιζέρια του πολυκερματισμού η Γαλλική αριστερά, αφού το σχεδόν 20% που πήρε το κίνημα «Ανυπότακτη Γαλλία» του Ζακ-Λυκ Μελανσόν αποδεικνύει πως τίποτε δεν πάει χαμένο στη ζωή μας αρκεί εμείς να μην την θεωρούμε απριόρι χαμένη…