ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Για την Ηριάννα Β.Λ.

Διακόπτουμε την συνειδητά επιλεγμένη αραίωση αναρτήσεων σε αυτό τον ιστότοπο για να αναφερθούμε στην Ηριάννα... Το πρόσωπο των ημερών για όσους μπορούν και θέλουν να συναισθάνονται την Οργουελική ασφυξία, που μας περικυκλώνει, μας απειλεί και μας περισφίγγει... Η ιστορία τρης Ηριάννας Β.Λ. εκφράζει, συμβολίζει αλλά και προειδοποιεί... Η μακαριότητά μας εγγυάται την ολίσθηση στα τάρταρα της απόλυτηςε βαρβαρότητας...
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο TVXS το άρθρο της Μαριάνθης Πελεβάνη

Η Ηριάννα δεν είναι η μόνη, αλλά τουλάχιστον... δεν είναι μόνη

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε» (Μικρόκοσμος, ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ)
H Ηριάννα είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Και δεν είναι βέβαια η πρώτη. Δεν θα είναι η τελευταία. Δεν είναι η μόνη, αλλά τουλάχιστον δεν είναι μόνη. Η ιστορία της, η προφανής άδικη δίκη της, κατάφερε να συσπειρώσει σε ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης ανθρώπους, συλλογικότητες, φορείς και οργανώσεις από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Κατάφερε να σπάσει τη σιωπή, να λύσει την αμηχανία κάποιων από τους λεγόμενους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, οι οποίοι μίλησαν, γεγονός, που καιρό τώρα πολλοί αποζητούσαν.
Από το ψήφισμα στο Avaaz που «τρέχει» στη γνωστή διαδικτυακή πλατφόρμα με αποδέκτη την Ελληνική Δικαιοσύνη, την Ελληνική κυβέρνηση, και τον Άρειο Πάγο κι έχει σε λίγες μόνο μέρες συγκεντρώσει 20.000 υπογραφές για την Ηριάννα, μέχρι ανακοινώσεις Πανεπιστημιακών, άρθρα δημοσιογράφων, δηλώσεις καλλιτεχνών, συγγραφέων, ποιητών, ανακοινώσεις πολιτικών οργανώσεων και ομάδων και την πορεία συμπαράστασης χιλιάδων ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας, το αίτημα είναι ένα και τόσο προφανές, όσο προφανές είναι και το μήνυμα που έστειλε η θεσμική Δικαιοσύνη. Αυτή τη μποδίζει να βαδίσει; Κι εμείς βαδίζουμε μαζί της. Τώρα, γινόμαστε Ηριάννα. Μέχρι την απελευθέρωση. Τη δική της. Τη δική μας. Γιατί;
H δίκη του Κάφκα
Η καταδίκη της Ηριάννας Β.Λ., υποψήφιας διδάκτορος της Φιλοσοφικής και επιστημονική συνεργάτης σε διάφορα πανεπιστημιακά προγράμματα, σε 13χρόνια κάθειρξη είναι αποτέλεσμα μιας δίκης η οποία σε κανένα σημείο της δεν απέδειξε την ενοχή της, αφού…
Μάρτιος 2011: η Αντιτρομοκρατική στοχοποιεί τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο λόγω των κοινωνικών του σχέσεων με άτομα ύποπτα για συμμετοχή στη Συνωμοσία Πυρήνων Φωτιάς. Κατά την έφοδο στην οικία του συλλαμβάνεται μαζί με την κοπέλα του Ηριάννα Β.Λ. (23 χρόνων). Η Ηριάννα, αφού δίνει οικειοθελώς δείγμα DΝΑ, αφήνεται ελεύθερη. Ο Κ.Π. κατηγορείται για συμμετοχή στη ΣΠΦ, αλλά αθωώνεται στο δικαστήριο από τον πρώτο βαθμό, ομόφωνα και αμετάκλητα. 
Νοέμβριος 2011: κάποιος που δεν έχει παρουσιαστεί στο δικαστήριο ανακαλύπτει ένα κουτί με όπλα στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Μετά από ένα χρόνο, τα εργαστήρια της αστυνομίας βρίσκουν, πάνω σε ένα αχρησιμοποίητο γεμιστήρα όπλου, δείγμα DNA που ταυτοποιείται μερικώς με αυτό της Ηριάννας. 
Γενάρης 2013: Η Ηριάννα συλλαμβάνεται αλλά αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους. Σε παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβούλιου Εφετών αναφέρεται πως «κανένα στοιχείο που να τη συνδέει με την οργάνωση ΣΠΦ δεν βρέθηκε από την άρση τόσο του τηλεφωνικού όσο και του τραπεζικού απορρήτου». 
Ιούνιος 2017: η Ηριάννα καταδικάζεται σε 13 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή, για συμμετοχή στην ΣΠΦ. Χωρίς μάρτυρες, χωρίς στοιχεία, χωρίς αναγνώριση οποιουδήποτε ελαφρυντικού. Μοναδικό «στοιχείο», το μερικώς ταυτοποιημένο δείγμα DNA, το οποίο έχει χαρακτηριστεί «χαμηλής ποσότητας και ποιότητας» από το διορισμένο από την υπεράσπιση πραγματογνώμονα. Δείγμα που «τελείωσε» σύμφωνα με την απάντηση των αρχών, όταν ζητήθηκε από την υπεράσπιση να της παρασχεθεί για να συντάξει ο πραγματογνώμονας τη δική του έκθεση. 
17 Ιουλίου 2017: έχει οριστεί δικάσιμος, στην οποία θα εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους η Ηριάννα πρέπει να αφεθεί ελεύθερη μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης. 
«Μπράβο, Τίτο, φώναξα»
«Στις 23 του μηνός στην παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας του Θανάση Νιάρχου άκουσα τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο να συμπληρώνει την ανάγνωση ποιημάτων του με την παράκληση-προτροπή προς όλους μας να μην αφήσουμε την Ηριάννα να σαπίσει στη φυλακή, να μην επιτρέψουμε να καταστραφεί η ζωή μιας νέας κοπέλας. Μπράβο, Τίτο, φώναξα» γράφει η Μάρω Δούκα.
«Τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε για τούτη την καταδίκη; Οτι διαπνέεται από τυφλή, τιμωρητική διάθεση; Οτι πρόκειται για τυπική δικαστική πλάνη; Οτι υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες; Ή ότι απλώς βρισκόμαστε μπροστά σε μια άκρως “ανθρώπινη” αποθέωση του παραλογισμού; Θα μπορούσε η καταδίκη της Ηριάννας να οφείλεται απλώς στο ότι όχι μόνο δεν “αποκηρύσσει” τον αγαπημένο της (ωσάν το δικαστήριο να μην έχει αποφασίσει τελεσίδικα για την αθωότητά του), αλλά και στο ότι η συναίσθηση της δικής της αθωότητας την εμψυχώνει να σταθεί με το κεφάλι ψηλά στο δικαστήριο; Και αναρωτιέμαι: Τι ήταν εκείνο που εξόργισε πιο πολύ τον βασιλιά Κρέοντα και διέταξε την καταδίκη της Αντιγόνης. Το ότι η Αντιγόνη, αψηφώντας την εντολή του, τόλμησε να μην αφήσει άταφο τον αδελφό της ή το ότι η υπερηφάνεια και το ήθος της δεν της επέτρεψαν να γονατίσει μπροστά του και να του ζητήσει έλεος; Στην αστική δημοκρατία όμως (και αυτή είναι η ευεργετική ειδοποιός διαφορά της από τα άλλα, κατά μήκος όλου του χρόνου, πολιτεύματα) για την αντιμετώπιση παρόμοιων εκτροπών στην απονομή δικαιοσύνης έχει σοφά προνοήσει ο Νομοθέτης. Γι’ αυτό και η προτροπή-παράκληση του Τίτου Πατρίκιου σε μια εκδήλωση για την ποίηση, “Μην αφήσουμε την Ηριάννα να σαπίσει στη φυλακή, μην επιτρέψουμε να καταστραφεί η ζωή μιας νέας κοπέλας”, είναι πράξη βαθύτατης πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης που μας αφορά όλους», καταλήγει η συγγραφέας. 
«Ειλικρινά, έχω απομείνει άναυδος και ανήμπορος πια να εκφράσω με λέξεις την απογοήτευσή μου για την κατάντια των ανθρώπινων κοινωνιών, που στη σύγχρονη αυτή εποχή του χυδαίου νεοφιλελευθερισμού των αγοραίων ηθών και δικαίων, ανάμεσα σε όλα αυτά που είναι σε θέση να διαπράξουν, μπορούν και να στερούν χωρίς σπουδαίες και στέρεες αποδείξεις τόσα χρόνια ζωής από ένα νέο κορίτσι, ερμηνεύοντας απλά και κυνικά κάποιους νόμους τους. Προσωπικά μου αρκεί η σταθερή και πένθιμη φωνή της Φωτεινής, αυτής της μάνας, που μες στην απόγνωσή της και στην προσπάθειά της να βοηθήσει το κορίτσι του γιου της, έφτασε να τηλεφωνήσει ως και σε μένα, για να μου ζητήσει συμπαράσταση. Μου αρκεί το συναίσθημά της που μου μετέδωσε, για να πεισθώ ότι το κορίτσι είναι αθώο και να ενώσω κι εγώ τη φωνή μου με όλους τους άλλους που ζητούν επιτακτικά να αποφυλακιστεί αμέσως και να επανεξετασθεί η υπόθεσή της, γιατί μας κάνει να νιώθουμε τύψεις ως κοινωνία η δικαστική απόφαση της φυλάκισής της» γράφει ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης.
«Στην ιστορία της Ηριάννας Β.Λ. ευθύνη πρωτίστως έχουν όλοι όσοι την στείλανε στις φυλακές. Ομως ευθύνη έχουμε κι όλοι εμείς. Μέσα από τη λήθη, την αδιαφορία, την αδράνεια συναινούμε σ' αυτή την τραγωδία. Συνυπογράφουμε όλα τα αλόγιστα και τα ακαταλόγιστα που μας περικυκλώνουν. Αν δεν κινητοποιηθούμε, αν δεν υψώσουμε το μπόι και τη φωνή μας, τότε νομιμοποιούμε το άδικο. Κι επιτρέπουμε στην ανομία να επικυρώσει τη συλλογική μας κατάθλιψη» γράφει εύστοχα η συγγραφέας και δημοσιογράφος Έλενα Ακρίτα. 
«Αφήστε την ελεύθερη, να ανυψώσει ή να καταστρέψει η ίδια τη ζωή της»
«Η υφαρπαγή δεκατριών χρόνων από την ελεύθερη ζωή της Ηριάννας δεν μπορεί να στηριχθεί σε μιά αμφισβητούμενη εξέταση DNA. Ήμουν διστακτικός στο να κοινοποιήσω την άποψή μου γιατί, το να γράφει κανείς λίγα τραγούδια δεν του δίνει το δικαίωμα να γίνεται και δημογέροντας. Υπάρχει ακόμα και η σκιά της ιδιοτέλειας, ότι χρησιμοποιείται μια σχετική δημοφιλία, που προκύπτει από τη δυνατή σχέση  των ανθρώπων με τη μουσική, για να εξυπηρετηθούν άλλοι σκοποί. Όμως τα προσπερνώ αυτά γιατί δεν θέλω να μολύνω τη νέα μου δουλειά με την αδιαφορία, αυτή την "κτηνώδη ύλη που πνίγει την ευφυΐα", σύμφωνα με τον Αντόνιο Γκράμσι. Θα δείξω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα λόγια των παιδιών μου παρά στα δικογραφικά στοιχεία και θα φωνάξω - μαζί με άλλους - απευθυνόμενος σ’ αυτούς που οδηγούν το κάρο: "Αφήστε την Ηριάννα ελεύθερη, να ανυψώσει ή να καταστρέψει η ίδια τη ζωή της”» λέει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Θέμις μου το μαντήλι σου
«Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το μαντήλι που δήθεν φοράει στα μάτια της η θεά της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Είναι διάτρητο και λοξοκοιτάει απ’ τη μια προστατευτικά προς τους πολιτικούς και οικονομικούς άρχοντές μας (δύο πολιτικοί όλοι κι όλοι μπήκαν στη φυλακή για καταχρήσεις δισεκατομμυρίων που γινόταν εις βάρος μας τόσα χρόνια και είναι και οι δύο ελεύθεροι πια) κι απ’ την άλλη απειλητικά και καχύποπτα προς όλους εμάς τους υπόλοιπους που δεν μπορούμε να παρακολουθούμε απαθείς και βουβοί την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας, δικαιοσύνης και απλής λογικής στον τόπο μας… Ξύπνα δεν ειν’ όνειρο το χιόνι που μας καίει» μας λέει ο Γιάννης Αγγελάκας
«Δεν θα έπρεπε να λογοδοτούν με κάποιο τρόπο οι δικαστές που παίρνουν τέτοιες παράλογες και απάνθρωπες αποφάσεις; Το κράτος παρανομεί πολλές φορές και με πολλούς τρόπους κατά των πολιτών. Πριν είκοσι περίπου χρόνια είχα συρθεί από κρατητήρια σε φυλακές επί μια εβδομάδα επειδή κάποιος μου έκλεψε την ταυτότητα και έκανε απάτες… Το αναφέρω μετά από τόσα χρόνια όσο μικρό και ανώδυνο κι αν μοιάζει, μπροστά στην τραγική κατάσταση που έχουν οδηγήσει την Ηριάννα, γιατί πιστεύω ότι όντως πρέπει να λογοδοτούν οι άνθρωποι που έχουν το "δικαίωμα" να καταστρέφουν έτσι απλά τη ζωή ενός νέου ανθρώπου σε μια δίκη με ανεπαρκή στοιχεία» γράφει και περιγράφει ο Παύλος Παυλίδης
«Η ιστορία με την Ηριάννα δεν είναι μόνο παραλογισμός, είναι το ξεγύμνωμα σε ότι έχει απομείνει να ονομάζεται αστική δημοκρατία. Μας αφορά. Το μαύρο τέρας μπορεί να χτυπήσει την πόρτα όλων μας. Πρέπει να είμαστε παρόντες μέχρι αυτή η υπόθεση να τελειώσει» σχολιάζει ο Θάνος Μικρούτσικος
«Να αντισταθούμε στην αδικία, όπως κάνει και εκείνη»
«Εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα και συνειρμοί για πλείστες υποθέσεις, στις οποίες οι δικαστικές αποφάσεις βρίσκονται στον αντίποδα του κοινωνικού «περί δικαίου αισθήματος». Είτε πρόκειται για καταδικαστικές αποφάσεις που ποινικοποιούν φοιτητικούς και μαθητικούς αγώνες, αγώνες κατά των πλειστηριασμών κατοικιών κ.λπ., είτε πρόκειται για περιπτώσεις αντίστοιχες με αυτήν της Ηριάννας. Αντιθέτως βγαίνουν αθωωτικές αποφάσεις που αφορούν διάφορα οικονομικά εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λαού…Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι εκφράζουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας στην Ηριάννα, που είναι και μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας. Στις 17 Ιουλίου εξετάζεται το αίτημα της αναστολής της. Καθένας και καθεμιά μας θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση της. Ενώνοντας τη δική μας φωνή με τις φωνές διαμαρτυρίας που διαρκώς πληθαίνουν, απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή της και την εν συνεχεία αμετάκλητη αθώωσή της από το εφετείο» γράφουν σε επιστολή τους καθηγητές από το Δίκτυο για το Πανεπιστημιακό Κίνημα.
«Η είδηση της καταδίκης της φίλης και συναδέλφου μας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Το σοκ διαδέχτηκε η άρνηση και κατόπιν η απέραντη στεναχώρια για την αναπάντεχη αυτή εξέλιξη, την απόφαση που χωρίζει στα δύο μια ζωή, έναν νέο άνθρωπο με τον οποίο μέχρι πριν κάποιες μέρες δουλεύαμε, περνούσαμε δημιουργικό χρόνο και κάναμε επαγγελματικά και επιστημονικά σχέδια μαζί…. Μας φαίνεται αδιανόητο ότι μια κοπέλα, με τη συγκεκριμένη πορεία, στην οποία είμαστε παρούσες και τη μοιραζόμαστε μαζί της, καταδικάζεται με μια ποινή στέρησης της ελευθερίας, που φαίνεται να εξαντλεί την αυστηρότητά της στο πρόσωπο της Ηριάννας… Ως θύμα ατυχών συγκυριών γνωρίζουμε πολύ καλά ποιον δικαίως υποστηρίζουμε και δε θα σταματήσουμε να τη στηρίζουμε με όλα τα νόμιμα μέσα μέχρι τέλους. Θα είμαστε εδώ, να βοηθήσουμε, να συμπαρασταθούμε, να ανταποδώσουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη που μας έχει δώσει πρώτη εκείνη σε κάθε επίπεδο. Να αντισταθούμε στην αδικία, όπως κάνει και εκείνη. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε από τη θέση στην οποία βρισκόμαστε» γράφουν σε επιστολή τους 

οι φίλες και συνεργάτιδές της. 
Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά
Σε κοινή δήλωσή τους για την πρωτοφανή, βαρύτατη καταδίκη της Ηριάννας Β.Λ., 15 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάλεσαν το Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, την Ένωση Δικαστών, τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα και κάθε φορέα της κοινωνίας των πολιτών να παρέμβουν υπέρ της Ηριάννας ενώ και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Σταύρος Κοντονής, ζήτησε από τον πρόεδρο του Εφετείου το σκεπτικό της απόφασης και την επίσπευση της καθαρογραφής για την υπόθεση της πανεπιστημιακού Ηριάννας. 
Παρόλα αυτά η Ηριάννα είναι στη φυλακή. Κι από εκεί μας λέει….

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Aχ, πού σαι, νιότη μου, πού δειχνες…

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που παραθέτουμε... Αναφέρεται στις ...οβιδιακές μεταμορφώσεις "επωνύμου", που επιβεβαιώνουν την άποψή μας, πως -δυστυχώς- όλοι θα κριθθούμε συνολικά μετά Θάνατον... και Μάλιστα μετά το α' 24ωρο, κατά την διάρκεια του οποίου λέγονται συνήθως καλά λόγια για τον μακαρίτη... Κάποιοι βέβαια έχουν φροντίσει να μας δείξουν πολύ πιο έγκαιρα αυτά, που μας έκρυβαν...
Παραθέτουμε...

 Πως θα γινόμουν άλλος… Με εισήγηση του Νίκου Κοτζιά θα βραβεύονταν το μέλος της πρώτης και αντιπρόεδρος της δεύτερης περιβόητης Συμβουλευτικής του Παπαδόπουλου, Νίκος Μέρτζος, που σαν φέρελπις νέος ξεκίνησε και από την περιβόητη ΕΚΟΦ! Η θέση του μέλους της Συμβουλευτικής ήταν έμμισθη, με «μηνιαία αποζημίωση» στο ύψος των απολαβών του γενικού γραμματέα υπουργείου! Και όλα αυτά την ίδια εποχή που Έλληνες πατριώτες μαρτυρούσαν στα ξερονήσια, στα μπουντρούμια της ασφάλειας και στα κολαστήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ. Η βράβευση του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το παράσημο «Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος» δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, οργή στους διωχθέντες αντιστασιακούς της χουντικής επταετίας. Η θλιβερή υπόθεση έγινε γνωστή από την διθυραμβική ανακοίνωση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στις 25 Μαΐου στην οποία αναφέρεται πως: «Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών ανακοινώνει με υπερηφάνεια και συγκίνηση ότι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Προκόπης Παυλόπουλος με πρόταση του υπουργού των Εξωτερικών κυρίου Νίκου Κοτζιά απένειμε στον εταίρο μας Νικόλαο Ι. Μέρτζο το μεγάλο παράσημο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος. Το προεδρικό διάταγμα δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και η επίσημη απονομή του παρασήμου θα τελεσθεί στο Προεδρικό Μέγαρο την Τετάρτη 7η Ιουνίου 2017».
 Για το θέμα υπήρξε διάβημα διαμαρτυρίας στην Προεδρία της Δημοκρατίας του απερχόμενου προέδρου του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) Κώστα Μανταίου. Ακολούθως στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έδρασαν στον αντιδικτατορικό αγώνα αναγκάστηκαν να διαμαρτυρηθούν και αυτοί έντονα, τόσο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, όσο και στον υπουργό Εξωτερικών κάνοντας λόγο για «ιστορικής σημασίας ατόπημα στη συμπλήρωση μάλιστα των 50 χρόνων από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών», θυμίζοντας παράλληλα ότι ο Νίκος Μέρτζος πρόσφερε «υπηρεσίες στο τυραννικό καθεστώς και αρθρογραφούσε υπέρ της συμμορίας που παρέδωσε το 40% της Κύπρου στους Τούρκους». Βεβαίως κύκλοι του Υπουργείου Εξωτερικών, προσπαθώντας να «σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται…» από την υπογραφή του υπουργού σε μια παρασημοφόρηση αντιπροέδρου χουντικής ψευτοκυβέρνησης (Συμβουλευτική), δηλώνουν πως πρόκειται για μια καθαρά τυπική ενέργεια του υπουργού… Γνωρίζουν καλά οι πάντες, Νίκο Κοτζιά, πως ό,τι πολύτιμο έχουμε προσέχουμε πολύ πριν το…βάλουμε όπου μας έρχεται και κυρίως την υπογραφή μας πρώτη και καλύτερη! Έτσι δεν υπάρχουν δικαιολογίες τυπικότητας, όταν υπογράφεις για να παρασημοφορηθεί ο Χουντικός φασισμός…
Ο κύριος Μέρτζος βρέθηκε με ένταση στη δημοσιότητα και πριν από δέκα χρόνια, όταν ανέλαβε δράση εναντίον του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, επειδή προφανώς δεν ήταν στα δικά του «ιστορικά» μέτρα… Αξίζει να αναζητήσουμε χρήσιμα στοιχεία από το βιογραφικό του ανδρός, όπως τα παρέχει η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, προκειμένου να αποδειχθεί η συνέχεια του «κράτους» και το πόσο χρήσιμοι είναι όλοι αυτοί οι «παντός καιρού»  και σ’ όλες τις εποχές… Έτσι λοιπόν ο κ. Μέρτζος, υπήρξε εξ απορρήτων συνεργάτης των Κωνσταντίνου  Καραμανλή, του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, επίσης χρημάτισε σύμβουλος του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993. Από τους βασικότερους παράγοντες και στο προσωπικό δημιούργημα του Παπαδόπουλου, τη Συμβουλευτική! Γιατί λοιπόν σήμερα να μην πάρει επιτέλους και μια «τυπική» υπογραφή από τον…αριστερό υπουργό Κοτζιά και ένα παράσημο του Ταξιάρχη από τον κ. Παυλόπουλο, ο οποίος ανήκει στον ιδεολογικό χώρο των παραπάνω που είχαν τον κ. Μέρτζο, ειδικό συνεργάτη ! Το κράτος έχει συνέχεια, τόση συνέχεια που, αν ζούσε ο Παπαδόπουλος, σε ειδική τελετή θα του έδινε και αυτός το παράσημό του! Ποιος ξέρει μπορεί και να του το έχει απονείμει και να μην το γνωρίζουμε, αφού από το βιογραφικό του, που το δημοσιοποιεί η Μακεδονίτικη Εταιρεία, η περίοδος της εφτάχρονης δικτατορίας παραδόξως απουσιάζει(;). Το κράτος έχει συνέχεια και από την εποχή των κοτζαμπάσηδων, των γερμανοτσολιάδων και των χουντικών η  «σκυταλοδρομία» αυτής της εξουσίας, καλά κρατεί και κυβερνάει εμφανώς αλλά κυρίως αφανώς, παρασημοφορημένη κιόλας σήμερα και με υπογραφή…αριστερής κυβέρνησης! Μετά από όλα αυτά η άθλια τελετή ματαιώθηκε (;). Αλλά θα υπάρχει πάντα η “Εφημερίδα της Κυβερνήσεως”, που δημοσίευσε το προεδρικό διάταγμα, και τα γραπτά με τις υπογραφές τους μένουν…
Υ.Γ: Πέρασε ξώφαλτσα κάτι ο θάνατος του επίτιμου, λίγο το στρίμωγμα των εταίρων και το ξαναμάτωμα στο Λονδίνο και τώρα η κατάρα του Κατάρ, μα πάνω από όλα η σιωπή των γραφιάδων…

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Τι πρέπει να θυμόμαστε για την Βενεζουέλα...

Αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο από τον ιστότοπο TVXS, που αναφέρεται στην Βενεζουέλα, πιστεύοντας, ότι υπάρ5χουν αρχιακά και αρχειακά ζητήματα, που δεν πρέπει να λησμονούμε, να υποτιμάμε και να αντιπαρερχόμαστε... Δεν γνωρίζουμε τα "σφάλματα" του Μαδούρο έχουμε όμως την εμπειρία από το υπόκωφο, "αντικειμενικό" και ευρύτατα διεισδυτικό κλίμα εντυπώσεων, που καταφέρνουν να δημιουργούν τα στρατευμένα στην παραπλάνηση και υποταγή των λαών ΜΜΕ... Παλιά τους τέχνη κόσκινο !!! Από την εποχή του Αλιέντε, που κατηγορούσαν για αυταρχισμό (!!!), δίωξη ατομικών ελευθεριών και δεν σημαζεύεται... 
Το άρθρο του TVXS επιχειρεί μία χρήσιμη αναδρομή στην πρόισφατη ιστορία της Βενεζουέλας, από τον Τσάβες και μετά...
Παραθέτουμε...

Βενεζουέλα... «Ιστορική αμνησία» και διδάγματα

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Βενεζουέλα διέρχεται μια βαθιά κρίση... 

Το αριστερό αμερικανικό περιοδικό Jacobin, προς επιβεβαίωση, επικαλείται μια ομάδα σοσιαλιστών στη χώρα, που υπερασπίζονται την κληρονομιά του Ουγκό Τσάβες, και η οποία σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα της καθημερινότητας εκεί: Μισθοί που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, ένας από τους υψηλότερους πληθωρισμούς στον κόσμο, ελλείψεις σε προϊόντα εξαιτίας της συσσώρευσης, της κερδοσκοπικής μεταπώλησης και της χαμηλής αγροτοβιομηχανικής παραγωγής, φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας, διαφθορα που παραμένει ατιμώρητη και οργανωμένο έγκλημα. Όλα μαζι δημιουργούν μια ακραία και πρωτοφανή κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση. 


Η αποτυχία της κυβέρνησης του Μαδούρο να διατηρήσει ένα ικανοποιητικό και δημοφιλές βιοτικό επίπεδο επέτρεψε στην δεξιά αντιπολίτευση να αναλάβει τον έλεγχο της εθνικής συνέλευσης της Βενεζουέλας, με αποτέλεσμα μια πικρή διαμάχη μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας που δεν έχει ακόμη επιλυθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι λεπτομέρειες της κρίσης της Βενεζουέλας έχουν αναφερθεί πολλάκις και με διαφορετικές επισημάνσεις ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζει ο καθένας. 

Όμως, όπως σημειώνει το Jacobin στην ανάλυσή του, δεν μπορεί να υπάρξει ειλικρινής αναφορά για το πού πήγαν στραβά τα πράγματα στη Βενεζουέλα, αν δεν ξεκινά από την αναγνώριση του τι έχει προσφέρει ο Τσαβισμός. Το πείραμα που ξεκίνησε ο Ούγκο Τσάβες, αφού έγινε πρόεδρος το 1999 με ένα μέτριο πρόγραμμα κοινωνικής μεταρρύθμισης, τέθηκε σταδιακά στο επίκεντρο της διεθνούς αριστεράς. Ο Richard Gott έκανε μια πρώιμη προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου στη βιογραφία του για τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Το βιβλίο του έτυχε περιφρονητικής αναφοράς στον «Guardian» από έναν συντάκτη της «Buenos Aires Herald», ο οποίος έγραψε ότι η Λατινική Αμερική χρειάζεται «λιγότερους Μεσσίες και πιο συνηθισμένους άνδρες και γυναίκες με καλές γνώσεις οικονομικής διαχείρισης».

Αυτή ήταν η κυρίαρχη άποψη στην αυγή του 21ου αιώνα, παρά τις προσπάθειες των κινημάτων αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση: όλα τα θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης μιας οικονομίας είχαν ήδη ρυθμιστεί από την Washington Consensus* («Ομοφωνία της Ουάσιγκτον»), σύμφωνα με την οποία, το μόνο που χρειάζεται ένας καλός ηγέτης είναι ικανές διαχειριστικές δεξιότητες.