ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Aχ, πού σαι, νιότη μου, πού δειχνες…

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη, που παραθέτουμε... Αναφέρεται στις ...οβιδιακές μεταμορφώσεις "επωνύμου", που επιβεβαιώνουν την άποψή μας, πως -δυστυχώς- όλοι θα κριθθούμε συνολικά μετά Θάνατον... και Μάλιστα μετά το α' 24ωρο, κατά την διάρκεια του οποίου λέγονται συνήθως καλά λόγια για τον μακαρίτη... Κάποιοι βέβαια έχουν φροντίσει να μας δείξουν πολύ πιο έγκαιρα αυτά, που μας έκρυβαν...
Παραθέτουμε...

 Πως θα γινόμουν άλλος… Με εισήγηση του Νίκου Κοτζιά θα βραβεύονταν το μέλος της πρώτης και αντιπρόεδρος της δεύτερης περιβόητης Συμβουλευτικής του Παπαδόπουλου, Νίκος Μέρτζος, που σαν φέρελπις νέος ξεκίνησε και από την περιβόητη ΕΚΟΦ! Η θέση του μέλους της Συμβουλευτικής ήταν έμμισθη, με «μηνιαία αποζημίωση» στο ύψος των απολαβών του γενικού γραμματέα υπουργείου! Και όλα αυτά την ίδια εποχή που Έλληνες πατριώτες μαρτυρούσαν στα ξερονήσια, στα μπουντρούμια της ασφάλειας και στα κολαστήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ. Η βράβευση του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το παράσημο «Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος» δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, οργή στους διωχθέντες αντιστασιακούς της χουντικής επταετίας. Η θλιβερή υπόθεση έγινε γνωστή από την διθυραμβική ανακοίνωση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στις 25 Μαΐου στην οποία αναφέρεται πως: «Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών ανακοινώνει με υπερηφάνεια και συγκίνηση ότι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Προκόπης Παυλόπουλος με πρόταση του υπουργού των Εξωτερικών κυρίου Νίκου Κοτζιά απένειμε στον εταίρο μας Νικόλαο Ι. Μέρτζο το μεγάλο παράσημο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος. Το προεδρικό διάταγμα δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και η επίσημη απονομή του παρασήμου θα τελεσθεί στο Προεδρικό Μέγαρο την Τετάρτη 7η Ιουνίου 2017».
 Για το θέμα υπήρξε διάβημα διαμαρτυρίας στην Προεδρία της Δημοκρατίας του απερχόμενου προέδρου του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) Κώστα Μανταίου. Ακολούθως στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έδρασαν στον αντιδικτατορικό αγώνα αναγκάστηκαν να διαμαρτυρηθούν και αυτοί έντονα, τόσο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, όσο και στον υπουργό Εξωτερικών κάνοντας λόγο για «ιστορικής σημασίας ατόπημα στη συμπλήρωση μάλιστα των 50 χρόνων από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών», θυμίζοντας παράλληλα ότι ο Νίκος Μέρτζος πρόσφερε «υπηρεσίες στο τυραννικό καθεστώς και αρθρογραφούσε υπέρ της συμμορίας που παρέδωσε το 40% της Κύπρου στους Τούρκους». Βεβαίως κύκλοι του Υπουργείου Εξωτερικών, προσπαθώντας να «σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται…» από την υπογραφή του υπουργού σε μια παρασημοφόρηση αντιπροέδρου χουντικής ψευτοκυβέρνησης (Συμβουλευτική), δηλώνουν πως πρόκειται για μια καθαρά τυπική ενέργεια του υπουργού… Γνωρίζουν καλά οι πάντες, Νίκο Κοτζιά, πως ό,τι πολύτιμο έχουμε προσέχουμε πολύ πριν το…βάλουμε όπου μας έρχεται και κυρίως την υπογραφή μας πρώτη και καλύτερη! Έτσι δεν υπάρχουν δικαιολογίες τυπικότητας, όταν υπογράφεις για να παρασημοφορηθεί ο Χουντικός φασισμός…
Ο κύριος Μέρτζος βρέθηκε με ένταση στη δημοσιότητα και πριν από δέκα χρόνια, όταν ανέλαβε δράση εναντίον του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, επειδή προφανώς δεν ήταν στα δικά του «ιστορικά» μέτρα… Αξίζει να αναζητήσουμε χρήσιμα στοιχεία από το βιογραφικό του ανδρός, όπως τα παρέχει η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, προκειμένου να αποδειχθεί η συνέχεια του «κράτους» και το πόσο χρήσιμοι είναι όλοι αυτοί οι «παντός καιρού»  και σ’ όλες τις εποχές… Έτσι λοιπόν ο κ. Μέρτζος, υπήρξε εξ απορρήτων συνεργάτης των Κωνσταντίνου  Καραμανλή, του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, επίσης χρημάτισε σύμβουλος του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993. Από τους βασικότερους παράγοντες και στο προσωπικό δημιούργημα του Παπαδόπουλου, τη Συμβουλευτική! Γιατί λοιπόν σήμερα να μην πάρει επιτέλους και μια «τυπική» υπογραφή από τον…αριστερό υπουργό Κοτζιά και ένα παράσημο του Ταξιάρχη από τον κ. Παυλόπουλο, ο οποίος ανήκει στον ιδεολογικό χώρο των παραπάνω που είχαν τον κ. Μέρτζο, ειδικό συνεργάτη ! Το κράτος έχει συνέχεια, τόση συνέχεια που, αν ζούσε ο Παπαδόπουλος, σε ειδική τελετή θα του έδινε και αυτός το παράσημό του! Ποιος ξέρει μπορεί και να του το έχει απονείμει και να μην το γνωρίζουμε, αφού από το βιογραφικό του, που το δημοσιοποιεί η Μακεδονίτικη Εταιρεία, η περίοδος της εφτάχρονης δικτατορίας παραδόξως απουσιάζει(;). Το κράτος έχει συνέχεια και από την εποχή των κοτζαμπάσηδων, των γερμανοτσολιάδων και των χουντικών η  «σκυταλοδρομία» αυτής της εξουσίας, καλά κρατεί και κυβερνάει εμφανώς αλλά κυρίως αφανώς, παρασημοφορημένη κιόλας σήμερα και με υπογραφή…αριστερής κυβέρνησης! Μετά από όλα αυτά η άθλια τελετή ματαιώθηκε (;). Αλλά θα υπάρχει πάντα η “Εφημερίδα της Κυβερνήσεως”, που δημοσίευσε το προεδρικό διάταγμα, και τα γραπτά με τις υπογραφές τους μένουν…
Υ.Γ: Πέρασε ξώφαλτσα κάτι ο θάνατος του επίτιμου, λίγο το στρίμωγμα των εταίρων και το ξαναμάτωμα στο Λονδίνο και τώρα η κατάρα του Κατάρ, μα πάνω από όλα η σιωπή των γραφιάδων…

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Τι πρέπει να θυμόμαστε για την Βενεζουέλα...

Αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο από τον ιστότοπο TVXS, που αναφέρεται στην Βενεζουέλα, πιστεύοντας, ότι υπάρ5χουν αρχιακά και αρχειακά ζητήματα, που δεν πρέπει να λησμονούμε, να υποτιμάμε και να αντιπαρερχόμαστε... Δεν γνωρίζουμε τα "σφάλματα" του Μαδούρο έχουμε όμως την εμπειρία από το υπόκωφο, "αντικειμενικό" και ευρύτατα διεισδυτικό κλίμα εντυπώσεων, που καταφέρνουν να δημιουργούν τα στρατευμένα στην παραπλάνηση και υποταγή των λαών ΜΜΕ... Παλιά τους τέχνη κόσκινο !!! Από την εποχή του Αλιέντε, που κατηγορούσαν για αυταρχισμό (!!!), δίωξη ατομικών ελευθεριών και δεν σημαζεύεται... 
Το άρθρο του TVXS επιχειρεί μία χρήσιμη αναδρομή στην πρόισφατη ιστορία της Βενεζουέλας, από τον Τσάβες και μετά...
Παραθέτουμε...

Βενεζουέλα... «Ιστορική αμνησία» και διδάγματα

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Βενεζουέλα διέρχεται μια βαθιά κρίση... 

Το αριστερό αμερικανικό περιοδικό Jacobin, προς επιβεβαίωση, επικαλείται μια ομάδα σοσιαλιστών στη χώρα, που υπερασπίζονται την κληρονομιά του Ουγκό Τσάβες, και η οποία σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα της καθημερινότητας εκεί: Μισθοί που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, ένας από τους υψηλότερους πληθωρισμούς στον κόσμο, ελλείψεις σε προϊόντα εξαιτίας της συσσώρευσης, της κερδοσκοπικής μεταπώλησης και της χαμηλής αγροτοβιομηχανικής παραγωγής, φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας, διαφθορα που παραμένει ατιμώρητη και οργανωμένο έγκλημα. Όλα μαζι δημιουργούν μια ακραία και πρωτοφανή κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση. 


Η αποτυχία της κυβέρνησης του Μαδούρο να διατηρήσει ένα ικανοποιητικό και δημοφιλές βιοτικό επίπεδο επέτρεψε στην δεξιά αντιπολίτευση να αναλάβει τον έλεγχο της εθνικής συνέλευσης της Βενεζουέλας, με αποτέλεσμα μια πικρή διαμάχη μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας που δεν έχει ακόμη επιλυθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι λεπτομέρειες της κρίσης της Βενεζουέλας έχουν αναφερθεί πολλάκις και με διαφορετικές επισημάνσεις ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζει ο καθένας. 

Όμως, όπως σημειώνει το Jacobin στην ανάλυσή του, δεν μπορεί να υπάρξει ειλικρινής αναφορά για το πού πήγαν στραβά τα πράγματα στη Βενεζουέλα, αν δεν ξεκινά από την αναγνώριση του τι έχει προσφέρει ο Τσαβισμός. Το πείραμα που ξεκίνησε ο Ούγκο Τσάβες, αφού έγινε πρόεδρος το 1999 με ένα μέτριο πρόγραμμα κοινωνικής μεταρρύθμισης, τέθηκε σταδιακά στο επίκεντρο της διεθνούς αριστεράς. Ο Richard Gott έκανε μια πρώιμη προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου στη βιογραφία του για τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Το βιβλίο του έτυχε περιφρονητικής αναφοράς στον «Guardian» από έναν συντάκτη της «Buenos Aires Herald», ο οποίος έγραψε ότι η Λατινική Αμερική χρειάζεται «λιγότερους Μεσσίες και πιο συνηθισμένους άνδρες και γυναίκες με καλές γνώσεις οικονομικής διαχείρισης».

Αυτή ήταν η κυρίαρχη άποψη στην αυγή του 21ου αιώνα, παρά τις προσπάθειες των κινημάτων αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση: όλα τα θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης μιας οικονομίας είχαν ήδη ρυθμιστεί από την Washington Consensus* («Ομοφωνία της Ουάσιγκτον»), σύμφωνα με την οποία, το μόνο που χρειάζεται ένας καλός ηγέτης είναι ικανές διαχειριστικές δεξιότητες.