…Απόλαυσε ο ιδιοκτήτης του διαλυμένου από την έκρηξη του προπανίου εργοστάσιου. Του το απηύθυναν εργάτες του, τελείως δικοί του… Σαν δικά του αντικείμενα… Αφοσιωμένοι μέχρι το κόκαλο ή υποχρεωμένοι να δείχνουν έτσι στις δύσκολες ώρες του αφεντικού, που μπορεί -όπως όλα τα αφεντικά- με ένα νεύμα να αποφασίζει για την θέση εργασίας ή για την προσθήκη στην λίστα των ανέργων… Κάτι σαν δικαίωμα ζωής και θανάτου… Γι΄αυτή την ομάδα των εργαζόμενων (αν ήταν εργαζόμενοι του εργοστασίου) η διαρροή του προπανίου από καιρό, η διαβροχή του εδάφους από προπάνιο, η αποπνικτική μυρωδιά του αέριου μίγματος, που την ‘απολάμβαναν’ όλοι οι εργαζόμενοι, και κυρίως οι 5 νεκρές συνάδελφοί τους έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κυνισμός στο έπακρο; Απανθρωπιά, συναισθηματική απογύμνωση, ψυχρή προσαρμογή στην πραγματικότητα; Ποια πραγματικότητα; Φυσικά αυτή του ευλογημένου συστήματος, που ενδιαφέρεται για τους δείκτες της ανάπτυξης αποδίδοντας στις ζωές των εργαζόμενων τριτεύουσα σημασία… Από τις πρώτες ώρες το...
Σχόλια