60 χρόνια από τότε, που έφυγε ο Ναζίμ Χικμέτ...

Ο ποιητής με τα γαλάζια μάτια, ο Τούρκος φίλος της Ελλάδας, του λαού της και των αγώνων του…

Αν η μισή μου καρδιά γιατρέ… έγραφε στο ποίημά του στηθάγχη για την αγάπη του, την χαρά του από την νίκη της Κινέζικης επανάστασης και τον πόνο του για τις μαζικές εκτελέσεις πατριωτών στην Ελλάδα. Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται…

Παρόμοιος και ο δικός του ο δρόμος… Αγώνες, φυλακή, εξορίες, βασανιστήρια, αρρώστιες. Και ύστερα, από το 1951 υπερορία… Στην Μόσχα θα ζήσει το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του, ταξιδεύοντας και δίνοντας διαλέξεις σε διάφορα μέρη. Ενεργός στην υπεράσπιση της ειρήνης και αντίθετος στην διάδοση των πυρηνικών όπλων.

Το 1955 ήλθε ο έρωτας… Πρόκειται για την πολύ νεότερή του Vera Tulyakova, που την παντρεύεται το 1950 και για την οποία έγραψε θαυμάσια ερωτικά ποιήματα… Ένα δείγμα των στίχων του:

Τι όμορφο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι

Να γράφω όλο για σένα

Να σε κοιτάζω πλαγιασμένος έτσι ανάσκελα

Μες στο κελί μου

3 Ιουνίου του 1963 ο Ναζίμ Χικμέτ φεύγει από την ζωή.

Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον συμπατριώτη του και γνωστό μας για τα φιλικά του αισθήματα προς τον Ελληνικό λαό Ζουλφού Λιβανελί. Φυσικά γνωστές είναι και οι μελοποιήσεις των Μάνου Λοΐζου και Θάνου Μικρούτσικου…

Ας τον θυμηθούμε σήμερα με τους ήχους του Θάνου και την φωνή της Μαρίας… Τους ακούγαμε από τα νιάτα μας λίγο μετά την πτώση της χούντας… Με τα όνειρά μας ξεδιπλωμένα και αισιόδοξα…

Κρατάμε την συγκίνηση εκείνων των χρόνων…