Δεν είναι περίεργο, που ο φίλτατος Νίκος αντέδρασε στο κλείσιμο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ… Το σπουδαιότερο στο κείμενο του Νίκου δεν είναι η απλή έκφραση συμπαράστασης. Εκείνο, που κυριαρχεί είναι η πολιτική διάσταση του ζητήματος και αυτό είναι το σημαντικό, το καθοριστικό… Είχα πάρει άδεια να λείψω έντυπα και ηλεκτρονικά από το CorfuPress.com μέχρι και το τέλος Αυγούστου, όμως η διαγραφή της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας πολιτικά και καθημερινά ενημερωμένης ιστοσελίδας του φίλου Μίλτου Βασιλείου “ΦΑΙΑΚΙΑ ξανά” από το Blogger.com, με επανάφερε… Το «κατέβασμα» της «ΦΑΙΑΚΙΑΣ» αποδεικνύει τη «δημοκρατικότητα» που διέπει τις ψηφιακές πλατφόρμες των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών τους που ως φαίνεται ενοχλούνται όταν ιστοσελίδες, που αναγκαστικά χρησιμοποιούν τα «κανάλια» τους, ξεφεύγουν από τους κανόνες της αυτοματοποιημένης λογοκρισίας. Μια ιστοσελίδα όπως η «ΦΑΙΑΚΙΑ ξανά» μάλλον δε δικαιολογεί την εξαφάνιση της στο τυχαίο ενός τεχνικού συμβάντος, μακάρι να συνέβαινε κάτι τέτοιο κα...
Στο κλασσικό ρομαντικό νεοκυματικό τραγούδι του Λάκη Παππά σε στίχους του Γιάννη Αργύρη: Πάει κι’ αυτή η Κυριακή, ο φίλτατος Γιώργος Ρούσης αφουγκράζεται το ελπιδοφόρο μήνυμα για την άλλη Κυριακή, την Κυριακή διαρκείας, που έρχεται… Με το τραγούδι αυτό ο Γιώργος γεφυρώνει την σκέψη του με τις περιγραφές του Λουί Αλτουσέρ για την ζωή μετά την απελευθέρωση.
Κι όμως φίλοι μου αυτό το τραγούδι των Γιάννη Αργύρη και Λάκη Παππά από τα πιο ωραία της εποχής των μπουάτ είναι ένας ύμνος στον Κομμουνισμό .
Πάει κι αυτή η κυριακή
Και η χαρά μας πάει
Ήτανε τόσο βιαστική
Όπως και κάθε κυριακή
Που πριν τη ζήσουμε περνάει
Πάει κι αυτή η κυριακή
Κι ας καρτερούμε μια άλλη
Που να ‘ναι ολόκληρη ζωή
Που να ‘ναι απέραντη γιορτή
Μια κυριακή τόσο μεγάλη
Πάει κι αυτή η κυριακή
Κι ας καρτερούμε μια άλλη
Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από την Αυτοβιογραφία του Αλτουσέρ και θα καταλάβετε γιατί.
Ο Louis Althousser, λοιπόν περιγράφοντας τον τρόπο ζωής του ίδιου και των συγκρατουμένων του, μετά την απελευθέρωση τους από το γερμανικό στρατόπεδο Stalag Schleswig, γράφει:
«Φτιάχτηκαν ζευγάρια που ο πατήρ Πουαριέ λίγο πολύ τα ευλόγησε. Οργανώσαμε τον ανεφοδιασμό, κάνοντας παγανιές στα πέριξ που καθεμιά απέφερε το φορτίο της σε ζαρκάδια, ελαφίνες, λαγούς κι άλλα ζωντανά, λαχανικά και τα συνακόλουθα ποτά. Ανατρέψαμε τη ροή ενός ρυακιού, για να έχουμε νερό. Τέλος, φτιάξαμε γαλλικό ψωμί. Συγκεντρώσαμε τον πληθυσμό για να του δώσουμε πληροφορίες και πολιτικά μαθήματα. Μάθαμε τον χειρισμό των όπλων, μάθαμε αγγλικά και ρωσικά στους νεαρούς Γερμανούς και στις Γερμανίδες. Τρομοκρατημένοι αυτοί στην αρχή, αναθάρρησαν στη συνέχεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο και θέατρο με αληθινές γυναίκες. Κάθε μέρα ήταν Κυριακή, δηλαδή ο κομμουνισμός."
Λουί Άλτουσερ, "Το μέλλον διαρκεί πολύ - Τα γεγονότα, Αυτοβιογραφίες" Εκδόσεις ο Πολίτης, 1992, σελ.373