Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Στο κλασσικό ρομαντικό νεοκυματικό τραγούδι του Λάκη Παππά σε στίχους του Γιάννη Αργύρη: Πάει κι’ αυτή η Κυριακή, ο φίλτατος Γιώργος Ρούσης αφουγκράζεται το ελπιδοφόρο μήνυμα για την άλλη Κυριακή, την Κυριακή διαρκείας, που έρχεται… Με το τραγούδι αυτό ο Γιώργος γεφυρώνει την σκέψη του με τις περιγραφές του Λουί Αλτουσέρ για την ζωή μετά την απελευθέρωση.
Κι όμως φίλοι μου αυτό το τραγούδι των Γιάννη Αργύρη και Λάκη Παππά από τα πιο ωραία της εποχής των μπουάτ είναι ένας ύμνος στον Κομμουνισμό .
Πάει κι αυτή η κυριακή
Και η χαρά μας πάει
Ήτανε τόσο βιαστική
Όπως και κάθε κυριακή
Που πριν τη ζήσουμε περνάει
Πάει κι αυτή η κυριακή
Κι ας καρτερούμε μια άλλη
Που να ‘ναι ολόκληρη ζωή
Που να ‘ναι απέραντη γιορτή
Μια κυριακή τόσο μεγάλη
Πάει κι αυτή η κυριακή
Κι ας καρτερούμε μια άλλη
Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από την Αυτοβιογραφία του Αλτουσέρ και θα καταλάβετε γιατί.
Ο Louis Althousser, λοιπόν περιγράφοντας τον τρόπο ζωής του ίδιου και των συγκρατουμένων του, μετά την απελευθέρωση τους από το γερμανικό στρατόπεδο Stalag Schleswig, γράφει:
«Φτιάχτηκαν ζευγάρια που ο πατήρ Πουαριέ λίγο πολύ τα ευλόγησε. Οργανώσαμε τον ανεφοδιασμό, κάνοντας παγανιές στα πέριξ που καθεμιά απέφερε το φορτίο της σε ζαρκάδια, ελαφίνες, λαγούς κι άλλα ζωντανά, λαχανικά και τα συνακόλουθα ποτά. Ανατρέψαμε τη ροή ενός ρυακιού, για να έχουμε νερό. Τέλος, φτιάξαμε γαλλικό ψωμί. Συγκεντρώσαμε τον πληθυσμό για να του δώσουμε πληροφορίες και πολιτικά μαθήματα. Μάθαμε τον χειρισμό των όπλων, μάθαμε αγγλικά και ρωσικά στους νεαρούς Γερμανούς και στις Γερμανίδες. Τρομοκρατημένοι αυτοί στην αρχή, αναθάρρησαν στη συνέχεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο και θέατρο με αληθινές γυναίκες. Κάθε μέρα ήταν Κυριακή, δηλαδή ο κομμουνισμός."
Λουί Άλτουσερ, "Το μέλλον διαρκεί πολύ - Τα γεγονότα, Αυτοβιογραφίες" Εκδόσεις ο Πολίτης, 1992, σελ.373