Νίκος Μητσιάλης: Παρεμπιπτόντως…

Εικόνες πολέμου καταθέτει στο κείμενό του ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης . Θυμίζει χρόνους παρατεταμένης βαρβαρότητας αλλά και στιγμές ανθρώπινης ανάτασης.  Πίσω από την βία, τους σκοτωμούς και τις γενοκτονίες, η ανθρωπότητα κάνει ψυχρά και ψύχραιμα τα βήματα της ελπίδας, που διακρίνει και επισημαίνει ο Νίκος.   Μ ια διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα από ομάδες βετεράνων που κατέλαβαν το κτίριο Cannon Office της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, απαιτώντας τον τερματισμό του παράνομου πολέμου που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν και κρατώντας κόκκινες τουλίπες στη μνήμη των 3.500 Ιρανών αμάχων που δολοφονήθηκαν στις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις. Επίσης απέτισαν φόρο τιμής και στους Αμερικανούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη σύγκρουση. Σε μικρή απόσταση από το Cannon Office βρίσκεται και ο Νότιος Κήπος του Λευκού Οίκου, εκεί όπου υπογράφηκαν οι «Συμφωνίες του Αβραάμ». Αυτά στις 15 Σεπτεμβρίου 2020 όταν ο Τραμπ φιλοξένησε τον  Νετανιάχο...

29.3.2024. Εφυγε ο Λουκανός Ζαμίτ


Η Κέρκυρα φτώχυνε… Όχι η Κέρκυρα της φιγούρας, της ‘τουριστικής ανάπτυξης’, της illustration αποτύπωσης και του προχειρότητας και της επιφάνειας…

Ο Λουκιανός Ζαμίτ, που έφυγε από κοντά μας υπήρξε το πρότυπο του σεμνού, επιμελούς και σχολαστικού εργάτη του πνεύματος σε μία εποχή, που το τελευταίο δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το νησί του πάλαι ποτέ πολιτισμού, που έχει μετατραπεί με ρυθμούς ξέφρενης χυδαιότητας σε ΚΕΡΚΥΡΑΜΑΣ.

Ας θυμηθούμε του τίτλους μερικών έργων που περιγράφουν την διαδρομή σχεδόν 70 χρόνων στην λογοτεχνία αλλά και την ιστοριογραφία: Ο άρχοντας και η λιομαζώχτραΟι οικοδεσπότες του ΑχιλλείουΟι Μαλτέζοι στην Κέρκυρα και στον ευρύτερο μεσογειακό χώροΤα χελιδόνια ξανάρθανΣτην Κορέα και την ΙαπωνίαΔιαπρεπείς Κερκυραίοι 16ου-19ου αιώνα Άνθρωποι του χθες.

Και αυτά μόνον ενδεικτικά, αφού ο Λουκιανός Ζαμίτ υπήρξε συγγραφέας πλήθους διηγημάτων, που δημοσιεύτηκαν σε Κερκυραϊκά και αθηναϊκά έντυπα, σε λογοτεχνικά περιοδικά ενώ η παρουσία του και οι εισηγήσεις του πλούτισαν λογοτεχνικά συνέδρια του Κερκυραϊκού και του ευρύτερου Ιόνιου καλλιτεχνικού χώρου.

Και όλα αυτά χωρίς φανφάρες, ‘ύμνους’ και ‘αίνους’… 

Αυτή η στάση, αυτή η συμπεριφορά είναι που κάνει πιο μεγάλη, πιο σημαντική, πιο έντονη, την έλλειψη του Λουκιανού Ζαμίτ από την κερκυραϊκή καθημερινότητα. 


Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων