Μα, πού στηρίζεται;;;

την
Αναρωτιόμαστε για τα ερείσματα του οικονομικού θαύματος της χώρας, που είναι πλέον παγκοίνως ανεγνωρισμένον… Ποιοι το αναγνωρίζουν; Μα οι κρισιμότεροι Ελληνικοί και διεθνείς οργανισμοί. Ενδεικτικά και μόνον: ο εθνικός τραπεζίτης κ. Γιάννης Στουρνάρας, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, οι οίκοι αξιολόγησης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν παραλείπουν να υμνούν τους άθλους που συντελεί η Ελληνική οικονομία… Δυστυχώς δεν συμφωνούν και τόσο η Eurostat και η παγκόσμια τράπεζα, που μας τοποθετεί στον πάτο του βαρελιού αλλά εμάς δεν μας τρομάζουν κάτι τέτοια. Ο αρμόδιος Υπουργός είναι ενθουσιασμένος και μας μεταδίδει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του, μέσω των προθύμων ΜΜΕ, που μας καθησυχάζουν …πειστικά. Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραπέμπει ευθέως στο εξαίρετο άρθρο του Δημήτρη Στεργίου: Διεθνής υμνωδία στην Ελλάδα των “οικονομικών θαυμάτων ”!   Εκτός όμως από την πρότασή μας αυτή παραμένει ατόφιο το ζήτημα της συστηματικής σύγχυσης, που δημιουργούν οι ελεγχόμενοι μηχανισμοί ουσιαστικής παραπληροφόρησης. Είναι εντυπωσι...

29.3.2024. Εφυγε ο Λουκανός Ζαμίτ

την


Η Κέρκυρα φτώχυνε… Όχι η Κέρκυρα της φιγούρας, της ‘τουριστικής ανάπτυξης’, της illustration αποτύπωσης και του προχειρότητας και της επιφάνειας…

Ο Λουκιανός Ζαμίτ, που έφυγε από κοντά μας υπήρξε το πρότυπο του σεμνού, επιμελούς και σχολαστικού εργάτη του πνεύματος σε μία εποχή, που το τελευταίο δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το νησί του πάλαι ποτέ πολιτισμού, που έχει μετατραπεί με ρυθμούς ξέφρενης χυδαιότητας σε ΚΕΡΚΥΡΑΜΑΣ.

Ας θυμηθούμε του τίτλους μερικών έργων που περιγράφουν την διαδρομή σχεδόν 70 χρόνων στην λογοτεχνία αλλά και την ιστοριογραφία: Ο άρχοντας και η λιομαζώχτρα, Οι οικοδεσπότες του Αχιλλείου, Οι Μαλτέζοι στην Κέρκυρα και στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο, Τα χελιδόνια ξανάρθαν, Στην Κορέα και την Ιαπωνία, Διαπρεπείς Κερκυραίοι 16ου-19ου αιώνα,  Άνθρωποι του χθες.

Και αυτά μόνον ενδεικτικά, αφού ο Λουκιανός Ζαμίτ υπήρξε συγγραφέας πλήθους διηγημάτων, που δημοσιεύτηκαν σε Κερκυραϊκά και αθηναϊκά έντυπα, σε λογοτεχνικά περιοδικά ενώ η παρουσία του και οι εισηγήσεις του πλούτισαν λογοτεχνικά συνέδρια του Κερκυραϊκού και του ευρύτερου Ιόνιου καλλιτεχνικού χώρου.

Και όλα αυτά χωρίς φανφάρες, ‘ύμνους’ και ‘αίνους’… 

Αυτή η στάση, αυτή η συμπεριφορά είναι που κάνει πιο μεγάλη, πιο σημαντική, πιο έντονη, την έλλειψη του Λουκιανού Ζαμίτ από την κερκυραϊκή καθημερινότητα. 


Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων