Μία τηλεοπτική 'διάλεξη' περί γύφτων και γυφτιάς από την κυρία πρόεδρο της ‘Φωνής Λογικής’ έχει πάντοτε ψυχαγωγικό ενδιαφέρον και ασφαλώς είναι ένας ακριβέστατος δείκτης κοινωνικού πολιτισμού… Δυστυχώς, δεν είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τον ‘επιστημολογικό’ διάλογό της με τον Ρομά καλλιτέχνη κ. Παϊτέρη εις την μικρή οθόνη… Παρά ταύτα, αποσπάσματα του εν λόγω χρησιμότατου και διδακτικότατου διαλόγου έχουν διαρρεύσει εις τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μας δίνουν την ευκαιρία να απολαύσουμε βάθος γνώσεων και Ελληνοχριστιανικό ήθος… Καταρχή να παρατηρήσουμε, ότι ο κ. Παϊτέρης έχει μία τάση προς ακροδεξιά πολιτικά σχήματα διότι και κατά το παρελθόν υπήρξε αν καλά θυμόμαστε υποψήφιος με το ΛΑΟΣ. Η αλήθεια είναι πως ο κ. Καρατζαφέρης εκφράζονταν με σχετική ευπρέπεια για το γένος των Ρομά ενώ η κ. Λατινοπούλου χρησιμοποιεί σταθερά λεξιλόγιο απολύτως εφάμιλλο εκείνου του κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη… Η κ. Λαατινοπούλου, η οποία χαίρει προφανώς Ελληνοχριστιανικής Παιδείας...
Η Κέρκυρα φτώχυνε… Όχι η Κέρκυρα της φιγούρας, της ‘τουριστικής ανάπτυξης’, της illustration αποτύπωσης και του προχειρότητας και της επιφάνειας…
Ο Λουκιανός Ζαμίτ, που έφυγε από κοντά μας υπήρξε το πρότυπο του σεμνού, επιμελούς και σχολαστικού εργάτη του πνεύματος σε μία εποχή, που το τελευταίο δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το νησί του πάλαι ποτέ πολιτισμού, που έχει μετατραπεί με ρυθμούς ξέφρενης χυδαιότητας σε ΚΕΡΚΥΡΑΜΑΣ.
Ας θυμηθούμε του τίτλους μερικών έργων που περιγράφουν την διαδρομή σχεδόν 70 χρόνων στην λογοτεχνία αλλά και την ιστοριογραφία: Ο άρχοντας και η λιομαζώχτρα, Οι οικοδεσπότες του Αχιλλείου, Οι Μαλτέζοι στην Κέρκυρα και στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο, Τα χελιδόνια ξανάρθαν, Στην Κορέα και την Ιαπωνία, Διαπρεπείς Κερκυραίοι 16ου-19ου αιώνα, Άνθρωποι του χθες.
Και αυτά μόνον ενδεικτικά, αφού ο Λουκιανός Ζαμίτ υπήρξε συγγραφέας πλήθους διηγημάτων, που δημοσιεύτηκαν σε Κερκυραϊκά και αθηναϊκά έντυπα, σε λογοτεχνικά περιοδικά ενώ η παρουσία του και οι εισηγήσεις του πλούτισαν λογοτεχνικά συνέδρια του Κερκυραϊκού και του ευρύτερου Ιόνιου καλλιτεχνικού χώρου.
Και όλα αυτά χωρίς φανφάρες, ‘ύμνους’ και ‘αίνους’…
Αυτή η στάση, αυτή η συμπεριφορά είναι που κάνει πιο μεγάλη, πιο σημαντική, πιο έντονη, την έλλειψη του Λουκιανού Ζαμίτ από την κερκυραϊκή καθημερινότητα.