Πίσω από την βιτρίνα των ‘παπαγαλακίων’ εστιάζει το ψάξιμο ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης για τα διαδραματιζόμενα στον ‘κόλπο’. Εκεί, που αποκαλύπτεται η ‘παράνοια’ μίας πρωτοφανούς καταστροφής και η αβάσταχτη αγωνία για έναν πλανήτη, που ναρκοθετείται ανεξέλεγκτα μόνον και μόνο για την υπεράσπιση των υπερκερδών των μονοπωλίων… Αυτό που ψιθύριζαν οι «συνωμοσιολόγοι», ο διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας Τζο Κεντ ήρθε με την παραίτησή του να το επιβεβαιώσει: « Δεν μπορώ με καθαρή τη συνείδησή μου να υποστηρίξω τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν. Το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του …». Κάποιοι λένε πως ο Ντόναλτ μέθυσε από την επιτυχημένη απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, παρόλο που ο επικεφαλής του Αμερικανικού Στρατού πτέραρχος Νταν Κέιν, τον προειδοποίησε ότι μια επίθεση στο Ιράν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια μακροχρόνια και δαπανηρή σύγκρουση...
Η Κέρκυρα φτώχυνε… Όχι η Κέρκυρα της φιγούρας, της ‘τουριστικής ανάπτυξης’, της illustration αποτύπωσης και του προχειρότητας και της επιφάνειας…
Ο Λουκιανός Ζαμίτ, που έφυγε από κοντά μας υπήρξε το πρότυπο του σεμνού, επιμελούς και σχολαστικού εργάτη του πνεύματος σε μία εποχή, που το τελευταίο δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το νησί του πάλαι ποτέ πολιτισμού, που έχει μετατραπεί με ρυθμούς ξέφρενης χυδαιότητας σε ΚΕΡΚΥΡΑΜΑΣ.
Ας θυμηθούμε του τίτλους μερικών έργων που περιγράφουν την διαδρομή σχεδόν 70 χρόνων στην λογοτεχνία αλλά και την ιστοριογραφία: Ο άρχοντας και η λιομαζώχτρα, Οι οικοδεσπότες του Αχιλλείου, Οι Μαλτέζοι στην Κέρκυρα και στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο, Τα χελιδόνια ξανάρθαν, Στην Κορέα και την Ιαπωνία, Διαπρεπείς Κερκυραίοι 16ου-19ου αιώνα, Άνθρωποι του χθες.
Και αυτά μόνον ενδεικτικά, αφού ο Λουκιανός Ζαμίτ υπήρξε συγγραφέας πλήθους διηγημάτων, που δημοσιεύτηκαν σε Κερκυραϊκά και αθηναϊκά έντυπα, σε λογοτεχνικά περιοδικά ενώ η παρουσία του και οι εισηγήσεις του πλούτισαν λογοτεχνικά συνέδρια του Κερκυραϊκού και του ευρύτερου Ιόνιου καλλιτεχνικού χώρου.
Και όλα αυτά χωρίς φανφάρες, ‘ύμνους’ και ‘αίνους’…
Αυτή η στάση, αυτή η συμπεριφορά είναι που κάνει πιο μεγάλη, πιο σημαντική, πιο έντονη, την έλλειψη του Λουκιανού Ζαμίτ από την κερκυραϊκή καθημερινότητα.
Σχόλια