Φίλες και φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Δύο καινούργιες εφαρμογές λειτουργούν τελευταία στο blog : το ΡΑΔΙΟ-ΦΑΙΑΚΙΑ και το ΦΑΙΑΚΙΑ- PODCAST . Τα δύο σχετικά κουμπιά βρίσκονται στην κάτω δεξιά γωνία της οθόνης και κινούνται καθώς ανεβοκατεβάζετε το θέμα της οθόνης. Το ‘ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ’, για την ώρα αναπαράγει μουσική που ανεβάσαμε και συνεχίζουμε να εμπλουτίζουμε σχεδόν καθημερινά. Υπάρχουν δύο λίστες. Μία με Ελληνικά τραγούδια και μία με μουσικές από όλο τον κόσμο… Να επισημάνουμε, ότι υπάρχει ένα ‘φυσιολογικό’ πρόβλημα. Αν μπείτε σε κάποια άλλη εφαρμογή του blog ή αν αλλάξετε σελίδα η μετάδοση θα διακοπεί. Το πρόβλημα ξεπερνιέται εύκολα αν ανοίξετε την ΦΑΙΑΚΙΑ και το ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ και αφήσετε το blog να λειτουργεί. Μπορείτε να κάνετε όποια άλλη δουλειά θέλετε στον υπολογιστή σας ή το τηλέφωνό σας… Η μουσική σας θα ακούγεται στο ‘βάθος’. Το PODCAST -ΦΑΙΑΚΙΑ περιλαμβάνει συνεντεύξεις-συζητήσεις ή κείμενα, που διαβάζονται. Για τν ώρα εδώ υπάρχει η συνέντευξη μας στον δημοσιογράφο του Διον...
Θα κλαίει και πάλι η αγέλαστος Πέτρα…
την
Η Ελευσίνα δεν ήταν τυχαίος τόπος στα χρόνια της αρχαιότητας.
Εδώ κατέληγε η Ιερά οδός από το κλεινόν άστυ, που το όνομά της το όφειλε στην
ιερότητα του παραθαλάσσιου οικισμού και λατρευτικού τόπου της Δήμητρας. Τον περιέβαλε η αγάπη της θεάς, ο σεβασμός των
πιστών και η αίγλη των μυστηρίων, που σημάδευαν την αξία και το κλέος της πόλης…
Ένα κράτος με στοιχειώδη αυτοσεβασμό θα φρόντιζε την
ανάδειξη αυτής της κληρονομιάς! Θα την περιφρουρούσε σαν κόρη οφθαλμού απέναντι
σε όποιες αρπακτικές διαθέσεις οικοπεδοφάγων, εργολάβων, κατασκευαστών…
Ολόκληρη η πόλη θα μπορούσε να αναπτυχθεί με ισορροπία
και αισθητική. Όχι, βέβαια, σαν κιτς αντίγραφο της αρχαίας ή σαν σκηνικό
Αμερικάνικης υπερπαραγωγής αλλά στο πνεύμα της συνέχειας και της εξέλιξης… Ενας
τόπος επιλογής για τους κατοίκους.
Όχι, δηλαδή, σαν τόπος υποχρεωτικής εγκατάστασης στα
πλαίσια της ‘βίαιης’ μετανάστευσης, που ακολούθησε τα μεταπολεμικά και τα
μετεμφυλιακά χρόνια… Τότε, που ήρθαν εδώ από τις 4 άκρες της Ελλάδας για να
δουλέψουν και να εξασφαλίσουν τον άρτο τον επιούσιο…
Σε αυτό το κλίμα της επίσημης κρατικής αδιαφορίας και
περιφρόνησης της πολεοδομικής καλαισθησίας, δομήθηκε η σύγχρονη Ελευσίνα… Όπως και
το αποτρόπαιο τέρας της Αθήνας αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών
πόλεων της ομοιόμορφης ασχήμιας.
Η εξασφάλιση μίας ισόρροπης και καλαίσθητης οικιστικής
ανάπτυξης στα πλαίσια των αναγκών του τόπου είχε βασικό αντίπαλο την ακόρεστη εργολαβική
κερδοσκοπία και την κρατική της προστασία…
Ανάμεσα στα μνημεία της Ελευσίνας η Αγέλαστος Πέτρα…
Ενας βράχος, που κατά τον επικρατέστερο μύθο προορίζονταν για την ξεκούραση της
Δήμητρας. Αλλη εκδοχή θεωρεί την Αγέλαστο Πέτρα ως σειρά 3 βράχων στην είσοδο
μιας σπηλιάς, που αποτελούσε μία από τις εισόδους του …κάτω κόσμου.
Όπως και νάχει, η Αγέλαστος Πέτρα οφείλει την σύγχρονη
διασημότητά της στον Φίλιππο Κουτσαυτή, που έδωσε το όνομά της σε μία
εξαιρετική ταινία-ντοκυμαντέρ… Μία ταινία, θρήνος για τον ξεπεσμό της πόλης
εξαιτίας της προκλητικής αδιαφορίας των …νέο-Ελλήνων της ‘ανάπτυξης’.
Σήμερα η Ελευσίνα γίνεται η τέταρτη ελληνική πόλη,
πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης… Με τις φανφάρες του σύγχρονου νέο-Ελληνικού
υπουργείου Πολιτισμού, που συνεχίζει επάξια την πολιτική απαξίωσης του πολιτισμού…
Που πολύ δύσκολα θα καταφέρει στο σύγχρονα διαμορφωμένο οικιστικό περιβάλλον της
πόλης να κρύψει κάτω από το χαλί τις ασχήμιες μίας ολόκληρης χώρας.
Αγέλαστος η Πέτρα ανάμεσα σε γελοίους υποκριτές
πολιτισμικοκάπηλους.
Τιμάμε, τους καλλιτέχνες, που βρέθηκαν εκεί για να
διαμαρτυρηθούν ενάντια στο άθλιο ΠΔ, που τους υποβιβάζει ανενδοίαστα. Ισως
είναι η ιδανικότερη έναρξη - τιμή στον θρύλο της αρχαίας χαμένης ομορφιάς.
Κλείνουμε με το τραίηλερ της ταινίας του Φίλιππου Κουτσαυτή.
