Μικρό γαλάζιο κρίνο…
Βιώνοντας το σύγχρονο πολεοδομικό, αρχιτεκτονικό και
κοινωνικό-πολιτιστικό άγος της Πρωτεύουσας – κράτους, δυσκολεύεσαι να πιστέψει
πόσοι ποιητές την ύμνησαν, πόσοι συνθέτες την τραγούδησαν…
Πώς να πιστέψεις, δηλαδή, ότι η πόλη, που βασανίζει,
αγριεύει και εξαχρειώνει τους κατοίκους της είναι αυτή που ξεκίνησε σαν
‘χωριουδάκι’ κατά την απελευθέρωση της χώρας και είχε όλη την δυνατότητα να
εξελιχθεί σε μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη σε μία αναπτυσσόμενη χώρα…
Πώς να πιστέψεις, ότι αυτό το οικιστικό συνονθύλευμα,
με την βαρβαρίζουσα πολεοδομική αναρχία είναι το ίδιο -σαν γεωγραφικό στίγμα-
με την πόλη που βραβεύτηκε σαν πρώτη, δεύτερη και τρίτη στα ‘καλλιστεία’
Ευρωπαϊκών πόλεων στις αρχές του 20ου αιώνα!!!
Πώς να κατανοήσεις, πώς να ανεχτείς, πώς να υπερβείς
την πολυποίκιλη καταστροφή, που υλοποιήθηκε και υλοποιείται σε όλες τις
μεταπολεμικές δεκαετίες από όλες τις κεντρικές και τοπικές εξουσίες στο Αττικό
τοπίο…
Πώς να συμφιλωθείς με το θράσος πολιτικών, που
ευαγγελίζονται -ακόμη και σήμερα- ανάπτυξη και υπόσχονται αναβάθμιση αισθητική
και λειτουργική στο βασανισμένο κουφάρι της πόλης με Γιγαντοκατασκευές τύπου
Ελληνικού…
Πόσες ελπίδες μπορεί να υπάρχουν για ανάταξη της
ανήκεστης βλάβης, την ώρα που ούτε πρόθεση, ούτε πράξη συναντάει κανείς σε αυτή
την κατεύθυνση… Αντίθετα, μάλιστα, η ξεδιάντροπη δέσμευση για συνέχιση της
ίδιας πολιτικής επιτείνει τις καταστροφές.
Σύγχρονη μάστιγα η μετατροπή πολλών παραδοσιακών
κτιριακών συγκροτημάτων με παραδοσιακές λειτουργίες σε ξενοδοχειακά μεγαθήρια ή
σε πολύ-μέγα καταστήματα. Η πολιτική βούληση είναι συνεπής προς το γενικό
ιδεολογικό πλαίσιο του αδηφάγου καπιταλισμού. Αυτού, που υποβαθμίζει,
διαστρέφει ή καταστρέφει την ανθρώπινη υπόσταση. Που ανάγει τοξικά υλικά
ευρείας κατανάλωσης σε πρότυπα επιθυμητά αγαθά. Που μετατρέπει την αισθητική
και ηθική αγραμματοσύνη σε εργαλεία επιτυχημένης επιβίωσης
Τέτοιες σκέψεις, που κλωθογυρίζουν στο νου, όταν
γνωρίζεις την Αθηναϊκή καθημερινότητα επιτείνονται καθώς προαναγγέλλεται ο
‘θάνατος’ τριών ιστορικών κινηματογραφικών αιθουσών: Ιντεάλ, Αστορ, Αστρον.
στον βωμό των υπερπολυτελών ξενοδοχείων, που θα κατακλύσουν
Εχουμε το προνόμιο να ανήκουμε στην γενιά, που έζησε
την Αθήνα με πάνω από εκατό λειτουργούντα χειμερινά και θερινά σινεμά… Ασφαλώς
υπάρχουν λόγοι, που έχουν να κάνουν με την κινηματογραφική τεχνολογία (home-video), την μονοπωλιακή διαμόρφωση του κυκλώματος διανομής,
που έχουν φέρει την κινηματογραφική τέχνη σε βαριά κρίση, με την μορφή, που την
γνωρίσαμε…
Ειδικά στην Ελλάδα, πρέπει να υπογραμμίσουμε την οικοπεδοποίηση
που πήρε σβάρνα τους θερινούς αλλά και αρκετούς χειμερινούς χώρους …
Τώρα πια, η γιγαντοποίηση των καταναλωτικών χώρων
(εμπορικά κέντρα) και η πρόσφατη μανία ξενοδοχοποίησης του κέντρου της Αθήνας δεν
αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας… Οι απειλές αυτές βέβαια δεν ξεφύτρωσαν από μόνες
τους σαν ζιζάνια στον …πανέμορφο κήπο της καπιταλιστικής ευδαιμονίας… Είναι
κλαδιά της γαργαντούϊκης αδηφαγίας του, που βλέπει σε κάθε κοινωνικό αγαθό, σε
κάθε συλλογική δημόσια λειτουργία ‘ευκαιρίες’ για προσπορισμό μεγαλύτερου και
όλο μεγαλύτερου κέρδους…
Μπροστά στην απειλή εξαφάνισης μερικών από τους πιο
εμβληματικούς και ταυτόχρονα από τους απειροελάχιστους εναπομείναντες
κινηματογράφους θα περίμενε επιτέλους μία κάποια αντίδραση από τους ίδιους τους
πολιτικά υπεύθυνους… Εστω, για τα μάτια του κόσμου…
Αυτοί όμως δεν κρύβουν την χαρά τους για την προώθηση …’αναπτυξιακών’
έργων και απλά εύχονται να βρεθεί μία λύση κάποιου είδους συνύπαρξης… Όπως π.χ.
για το ‘Ιντεάλ’ για το οποίο η τουριστική μεγα-εταιρεία, που το αγοράζει
υπόσχεται αναβάθμιση και διεύρυνσή του σε χώρο πολιτισμού και …πράσινα άλογα…
Οι αντιδράσεις από τον χώρο της τέχνης κλιμακώνονται…
Μακάρι να τα καταφέρουν…
Η απώλεια των τριών κινηματογράφων θα είναι μία συλλογική
ήττα για την πόλη, τους κατοίκους και τους επισκέπτες της.
Την παραπέρα αλλοίωση του οικιστικού και του
κοινωνικο-πολιτισμικού περιβάλλοντος, μόνον η κακαισθησία και η αρπακτικότητα της
αστικής μικροπολιτικής μπορούν να απολαμβάνουν…
