ΑΝΕΠΡΟΚΟΠΟΙ...

Πρακτικός και συνάμα ρομαντικός ο φίλτατος Δημήτρης Λεβέντης εκθέτει τα βαριά προβλήματα υγείας των εσπεριδοειδών, που κάνουν θραύση και ταυτόχρονα προτείνει τις σχετικές οικολογικές θεραπείες τους. Που, βέβαια, απαιτούν ενδιαφέρον ευαισθησία, κόπο και πάνω απ’ όλα κεντρική πολιτική βούληση. Η τελευταία ως γνωστόν νοσεί βαρύτατα.

Αν και το κείμενο έχει ως πρώτη αναφορά και κατεύθυνση την Κέρκυρα, το παραθέτουμε σαν κεντρική ανάρτηση πιστεύοντας στην ευρύτερη απήχησή του.

 

Σε μία καμένη από την διπλή πανώλη λεμονιά ποζάρουν τρία εισαγόμενα λεμόνια Citrus από την διπλανή μας Νότια Αφρική.

Η Αργεντινή απ' όπου εισάγαμε πέρυσι πέφτει λίγο μακρύτερα.

Με πολύ χοντρή επιδερμίδα κι ελάχιστους χυμούς πρέπει να αφαιρέσεις όλη τη σάρκα και να την στύψεις για να βγει λίγο πράμα.

Άοσμα όπως και τά νοτιοαμερικάνικα με αυτή την σιχαμένη ομοιομορφία της μεταλλαγμένης βιομηχανοποιημένης γεωργίας όπου οι γεύσεις σύμφωνα με τους νόμους της παγκοσμιοποίησης ενώνονται σε μία αυτήν του μπαγιάτικου ψωμιού.

Οι αρρώστιες εμφανίστηκαν εδώ και δεκαπέντε χρόνια και σε αυτό το ευμέγεθες χρονικό διάστημα η επίσημη Ελλάδα δεν μπόρεσε να βρει μια δραστική αντιμετώπιση. Η ανίκανη και ανεπρόκοπη θρησκευόμενη χώρα της θλίψης.

Πρόκειται για τον παλαιό γνώριμο φυλλοκνίστη  ή ναρκοθέτη ή έντομο του ανθρακωρύχου που στρίβει τα νεαρά φύλλα με μανία προς τα κάτω σε διπλές η τριπλές περιστροφές. ‘Ενα μικρό ανοιχτόχρωμο πεταλουδάκι 2-3 χιλιοστών που γεννά αυγά στην κάτω επιφάνεια των φύλλων των λεμονιάς, της πορτοκαλιάς και των υπόλοιπων εσπεριδοειδών.

Από τα αβγά του φυλλοκνίστη βγαίνουν κάμπιες που δημιουργούν στοές πάνω στα φύλλα των εσπεριδοειδών που μοιάζουν με φιδάκι. Με αποτέλεσμα να μειώνεται η φωτοσυνθετική δραστηριότητα, οπότε σταδιακά καθηλώνεται η ανάπτυξη του δέντρου.

Η άλλη θανατηφόρα αφίδα, ο μαύρος αλευρώδης προσβάλει την κάτω μεριά των φύλλων τα πνίγει με ένα είδος στάχτης και το δέντρο ασφυκτιά και πεθαίνει.

Εύλογα ένα κράτος που έχει συνηθίσει στα εντομοκτόνα και τους αεροψεκασμούς που σκορπάνε τους καρκίνους σα στραγάλια δεν μπορεί να φροντίσει ούτε καν να υποδείξει στην αγροτιά τους οικολογικούς τρόπους καταπολέμησης αυτών των εντόμων που διεκδικούν κι αυτά όπως οι άνθρωποι ολοένα περισσότερο ζωτικό χώρο.

Όσοι κατάφεραν να σώσουν τα οπωροφόρα τους κάθε χρόνο αφιερώνουν άπειρες εργατώρες για να ξεδιπλώσουν τα νεαρά παραμορφωμένα φυλλαράκια με τσιμπιδάκια καταιονίζοντας απαλά νερό. Επιπλέον καθαρίζουν με σφουγγάρια βουτηγμένα σε ένα μείγμα οινοπνεύματος και αγνής σαπουνάδας από του Πατούνη τους κορμούς και τα φύλλα ένα - ένα.

Θέλει κόπο χρόνο και αναλυτική παρατήρηση αυτή η μέθοδος που η εξαχρειωμένη κοινωνία αδυνατεί να συλλάβει.

Αποτελεσματικότερα από τον άνθρωπο οι φορείς της διπλής πανώλης των οπορωφόρων εξοντώνονται από άλλους οργανισμούς όπως οι πασχαλίτσες που η μόλυνση της Κερκυραϊκής φύσης την έχει εξαφανίσει η ακόμη ο βάκιλος της θουριγγίας που υπάρχει στο εμπόριο αποξηραμένος κι όταν ενεργοποιηθεί αφαιρεί το πεπτικό σύστημα των εχθρών του δέντρου.