Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Το σύντομο κείμενο-καταγγελία της Μαριάννας Τζιαντζή μας
το κοινοποίησε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος… ‘Ηρωας’ του κειμένου μία
σπουδαία Ιταλίδα, που από υψηλόβαθμη θέση στον ΟΗΕ καταγγέλλει την
εμπορευματοποίηση του πόνου και του θανάτου, που πραγματοποιείται καθημερινά,
εδώ και καιρό, στην Γάζα… Η Μαριάννα με τοκείμενό της καταγγέλει την παραπληροφόρηση, που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ επιδιώκοντας την διαμόρφωση ψευδούς συνείδησης...
«Μια γυναίκα που αξίζει το σεβασμό μας είναι η Ιταλίδα
Φραντσέσκα Αλμπανέζε, η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για την κατάσταση των
ανθρώπινων δικαιωμάτων στα παλαιστινιακά εδάφη.
Στην έκθεσή της, που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα,
κατονομάζονται πάνω από 1.000 εταιρείες, αμερικανικές και ευρωπαϊκές, που
τροφοδοτούν (και κερδίζουν από) τη γενοκτονία και τον εκτοπισμό του
παλαιστινιακού πληθυσμού.
“Τι ωραίο πλιάτσικο!” θα ’λεγε κανείς.
Η κυβέρνηση Τραμπ αντέδρασε με λύσσα όμως η κυρία
Αλμπανέζε δεν το ’βαλε κάτω.
Χαρακτηρίζει τις ύβρεις που εξαπολύθηκαν εναντίον της
και τις σε βάρος της κυρώσεις “μαφιόζικες τεχνικές εκφοβισμού” και δηλώνει ότι
θα συνεχίσει τον αγώνα της για τη δικαιοσύνη και την υπεράσπιση του διεθνούς
δικαίου.
Βλέπω τη φωτογραφία της, μια καθώς πρέπει κυρία με τα
γκρίζα μαλλιά τραβηγμένα, με σκουλαρίκια που μοιάζουν με κόκκινα γαρύφαλλα, και
αναρωτιέμαι πόσοι συμπατριώτες μας την αναγνωρίζουν.
Και πώς να την αναγνωρίζουν όταν τα κανάλια
αδιαφόρησαν πλήρως για τις αποκαλύψεις
της.
Προτίμησαν να αφιερώσουν άφθονο τηλεοπτικό χρόνο στη
σύλληψη και την ομολογία της Ειρήνης Μαρτζούκου - αυτήν εύκολα την
αναγνωρίζουμε.
Η Αμαλιάδα είναι η γενέτειρα του Νίκου Μπελογιάννη,
του σπουδαίου συγγραφέα Μήτσου Αλεξανδρόπουλου και του Νίκου Μάργαρη που μας
άφησε το συνταρακτικό χρονικό της Μακρονήσου.
Η Αμαλιάδα, όπου το καλοκαίρι του 1944 εκτελέστηκαν 8
αντιφασίστες Γερμανοί στρατιώτες, τώρα ήρθε στην επικαιρότητα λόγω Μαρτζούκου.
Ὀλοι πια ξέρουν τη Μαρτζούκου, όμως ελάχιστα ξέρουμε
για το χθες και το σήμερα αυτής της πόλης που γίνεται το θολό φόντο μιας
τρομερής ιστορίας.»