Κείμενο για πολλούς αναγνώστες

Στον κόσμο ολόκληρο αλλά και στη χώρα μας ειδικότερα... Μιλάμε για την απάντηση του FARC, στην κριτική, που δέχεται από τα αριστερά για την συμφωνία ειρήνευσης. Μας το έστειλε ο φίλτατος Τάσος Κωσταμπάρης και το παραθέτουμε. Το υστερόγραφο δικό του.

Το FARC-EP προς τους αριστερούς επικριτές του 
October 16, 2016 
Εξακολουθούμε να εξερευνούμε τους δρόμους προς την επανάσταση και το σοσιαλισμό
Gabriel Ángel, μαχητής του FARC-EP
Πηγή: FARC-EPeace
 (Το κείμενο στα ισπανικά και στα αγγλικά)
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τη βασική κριτική που ασκεί η ριζοσπαστική αριστερά στην ειρηνευτική διαδικασία της Αβάνα και στο FARC-EP με απλό τρόπο, κι έτσι να αναδείξουμε το βαθμό αξίας και σημασίας τους. Προφανώς, για κάποιους, εμείς, οι υποστηρικτές της ένοπλης εξέγερσης και της βίαιης επανάστασης, γίναμε τώρα ρεφορμιστές, προδότες και απλοί σοσιαλδημοκράτες.
Ας ξεκινήσουμε από τη γενική τους εκτίμηση για τον κόσμο και την ταξική πάλη. Γι αυτούς, ο κόσμος χωρίζεται σε δυο σαφώς διακριτά στρατόπεδα, αυτό του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του απ’ τη μία, και αυτό των λαών που αγωνίζονται για να υλοποιήσουν την επανάσταση και το σοσιαλισμό απ’ την άλλη. Αν το δεύτερο στρατόπεδο δεν έχει καταφέρει να επικρατήσει, αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δεν έχει εφαρμόσει τη σωστή γραμμή που εγγυάται ο Μαρξισμός-Λενινισμός.
Ή οφείλεται στο ότι παρεξέκλινε της γραμμής μετά την ανάληψη της εξουσίας, Η γραμμή είναι ξεκάθαρη: η επανάσταση είναι μια βίαιη σύγκρουση που προωθείται από μια πρωτοπορία αγροτών και εργατών, η οποία παίρνει την εξουσία από την τάξη των καπιταλιστών με ένοπλη εξέγερση. Αυτή η εξέγερση είναι αποτέλεσμα της ωριμότητας αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών. Οι πρώτες είναι απτή πραγματικότητα σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, οι δεύτερες είναι κληροδότημα των πιστότερων ακολούθων του Μαρξισμού.
Η κληρονομιά αυτή αποκαλύπτεται στα έργα του Καρλ Μαρξ, του Φρίντριχ Ένγκελς και του Βλαδίμηρου Λένιν, και αποτελείται από ένα σύνολο αμετάβλητων αρχών, που πρέπει να εφαρμόζονται χωρίς καμία παραλλαγή. Ο καπιταλισμός είναι ένα παρακμάζον σύστημα, έτοιμο να καταρρεύσει, και συνεπώς η κατάρρευσή του εξαρτάται απλώς από το θάρρος και την συνοχή του κόμματος πρωτοπορίας. Η επανάσταση βρίσκεται πάντα προ των πυλών και το μόνο που την παρεμποδίζει είναι οι διστακτικές ηγεσίες.
Οι ηγεσίες αυτές είναι όσες έχουν αμφιβολίες για την μόνιμη προθυμία των μαζών να εξαπολύσουν την τελική μάχη, ή όσες σκέφτονται ανόητα για εναλλακτικές άλλες από την ένοπλη εξέγερση, αυτές που επινοούν διάφορα στάδια προς το σοσιαλισμό, θεωρώντας ότι μπορούν να κατακτήσουν δημοκρατικό χώρο στον καπιταλιστικό κόσμο, πιστεύοντας αφελώς ότι ο ιμπεριαλισμός και η αστική τάξη θα μοιραστούν το κράτος τους με τις εκμεταλλευόμενες τάξεις. Αυτοί που αντί να ηγηθούν της εξέγερσης των καταπιεζόμενων πηγαίνουν σε συνομιλίες και αναζητούν φόρμουλες συνύπαρξης με τις κυρίαρχες τάξεις. Αυτοί που τολμούν να πιστεύουν στην παράλογη συμφιλίωση των εκμεταλλευτών με τους εκμεταλλευόμενους, αυτοί που —για να φτάσουμε και σ’ αυτή την παραίσθηση— διαλύουν έναν επαναστατικό στρατό που κόντευε στο θρίαμβο, αυτοί που υπογράφουν ειρηνευτικές συμφωνίες αντί να διεξάγουν πόλεμο μέχρις εσχάτων.
Το τέλειο παράδειγμα, ο οδηγός που πρέπει να ακολουθεί κάθε επαναστατικό κίνημα, είναι η επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917. Οι Ρώσοι έθαψαν τον Τσαρισμό με ένοπλη εξέγερση τον Φλεβάρη του 1917, επιβάλλοντας μια σύντομη δημοκρατική περίοδο όταν τα Σοβιέτ μοιραζόταν την εξουσία με την αστική τάξη, για να φτάσουν τελικά στην πλήρη εξουσία με μια δεύτερη εξέγερση τον Οκτώβρη.
Μάθετε πώς γίνεται!, φωνάζουν οι επικριτές.
Γι’ αυτό, καταντροπιασμένο και ευγνώμον, το FARC-EP πρέπει να στείλει τις ειρηνευτικές συνομιλίες και τις υπογεγραμμένες συμφωνίες στο διάολο, και αντ’ αυτών να καλέσει σε γενική εξέγερση του πληθυσμού καθώς εμείς θα επιστρέφουμε στη μάχη, πανέτοιμοι να εκπληρώσουμε μια για πάντα το στρατηγικό μας σχέδιο. Ο λαός της Κολομβίας είναι έτοιμος να βγει στους δρόμους, να κλείσει τις οδικές οδούς, και να επιδράμει κατά της τοπικής εξουσίας για χάρη του επαναστατικού θριάμβου.
Κι αν από κάποια ατυχία ή εξαιτίας κάποιου καπρίτσιου της μοίρας ηττηθούμε στην προσπάθειά μας, θα έχουμε πεθάνει ηρωϊκά, στο πεδίο της μάχης, θα γίνουμε ήρωες των μελλοντικών γενιών, κι έτσι θα εμπνεύσουμε τον τελικό θρίαμβο, ο οποίος θα έρθει αναπόδραστα ως αποτέλεσμα των διδαγμάτων που άφησε η θυσία μας για αυτούς που με συγκίνηση θα σηκώσουν ξανά τα λάβαρά μας.
Αυτό θα ήταν γνήσια επαναστατική συμπεριφορά, ακλόνητη απόδειξη της πίστης μας στην καθοδηγητική γραμμή, με το αίμα μας να πιστοποιεί την απόλυτη ορθότητα και ισχύ της. Αυτοί που τώρα μας επικρίνουν θα ήταν οι πρώτοι που θα το ανακοίνωναν στα ηλεκτρονικά τους μπλογκ, θα αναλάμβαναν να εγείρουν μνημεία στη μνήμη μας, θα στεκόντουσαν αλύγιστοι και οργίλοι καθώς θα κρατούσαν ενός λεπτού σιγή προς τιμήν μας πριν ξεκινήσουν τις συνεδρίες τους.
Με όλο το σεβασμό προς αυτούς τους επικριτές, πρέπει να πούμε πως κάνουν μεγάλο λάθος. Όπως κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα που αφορά την έριδα για την κρατική εξουσία, η επανάσταση είναι πρώτα και κύρια πολιτική κατάσταση. Και η πολιτική συνίσταται στο να εξασφαλίζεις την υποστήριξη άλλων για έναν πολιτικό σκοπό. Πολιτικός νικητής είναι αυτός που αποκτά την μεγάλη πλειοψηφία υποστηρικτών.
Η επανάσταση λοιπόν θα επικρατήσει μόνο όταν οι μάζες δεν υπάρχουν απλά στον αφηρημένο τρόπο σκέψης των ονειροπαρμένων, αλλά στην πραγματικότητα της πολιτικής πάλης. Μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε για τον αξιομίσητο ιμπεριαλισμό και την διαβολική μπουρζουαζία, αλλά όσο διατηρούν τη στήριξη μιας πλειοψηφίας η οποία, για οποιονδήποτε λόγο, προτιμά να κάθεται στο παρασκήνιο παρά να τα αντιπαλέψει, τόσο οι κυρίαρχες τάξεις θα είναι αδύνατο να νικηθούν, όσο δυνατά και αν φωνάζουν οι αντάρτες, όσο θόρυβο κι αν κάνουν τα όπλα τους.
Επιπλέον, μόνο ένας φανατικός θα μπορούσε να αρνηθεί το γεγονός ότι έχουν στη διάθεσή τους τεράστιους στρατιωτικούς και κατασταλτικούς μηχνισμούς που δε διστάζουν ποτέ να χρησιμοποιήσουν, ότι κρατάνε τα ηνία της εκπαίδευσης και ότι είναι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, που έχουν ως αποστολή τη διαμόρφωση των απόψεων του λαού. Και σαν να μην έφτανε τούτο, έχουν την ιδιοκτησία της επιστημονικής και τεχνολογικής γνώσης, και με όλα αυτά καταφέρνουν να επιβάλλουν μια πολιτισμική ηγεμονία που παγιδεύει και διαμορφώνει συνειδήσεις.
Θεωρούμε ότι βρισκόμαστε πέρα απ’ την παλιά συζήτηση για το μαρξιστικό δόγμα. Για όλους εμάς, είναι σαφές ότι είναι μια πολύτιμη πηγή οικονομικής και κοινωνικής γνώσης, αλλά η ανεκτίμητη διαλεκτική του κληρονομιά επιβάλλει να το θεωρούμε οδηγό και όχι μια σειρά από εντολές. Ο Αβραάμ Λίνκολν αρεσκόταν να επαναλαμβάνει πως η πυξίδα μας δείχνει πού είναι ο βορράς και σε ποια κατεύθυνση να πάμε· δε μας δείχνει όμως τους γκρεμούς, τις ερήμους και τη λάσπη του δρόμου.
Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης είναι αυτή που μας δείχνει πότε να γυρίσουμε πίσω για λίγο, πότε να χτίσουμε πρώτα μια γέφυρα, πότε πρέπει να περιμένουμε να ηρεμήσει το ποτάμι πριν το διαβούμε. Το να ακολουθούμε τη γραμμή πορείας μας ευθύγραμμα, όσο σωστό κι αν είναι το αζιμούθιο, σημαίνει πολύ συχνά το θάνατό μας κατά την πορεία. Με τις απολογίες μας προς τους επικριτές μας, πάνω από μισός αιώνας εμπειρίας για το τι σημαίνει να είσαι αντάρτης μάς έμαθε ένα-δυο πράματα για αυτό.
Στην πολιτική δεν είναι ποτέ αρκετό να θεωρείς ότι έχεις δίκαιο, παρά το γεγονός ότι αυτή η πεποίθηση μας οδηγεί μπροστά. Η μαζική στήριξη των άλλων θα είναι πάντα απαραίτητη. Κι αυτό δεν γίνεται αυθόρμητα, πόσο μάλλον μέσα στις άνισες συνθήκες στις οποίες τα λαϊκά κινήματα συγκρούονται με την εξουσία της άρχουσας τάξης. Για να αποκτήσεις μαζική στήριξη πρέπει να υλοποιηθεί σειρά συνθηκών, οι οποίες να σου επιτρέψουν να φτάσεις κοντά στο λαό, να του μιλήσεις, να δημιουργήσεις ταξική συνείδηση, να οργανώσεις και να κινητοποιήσεις.
Το 1917, πέρα απ’ την τραγική εμπειρία της Παρισινής Κομμούνας, δεν είχαν ούτε η άρχουσα ούτε η καταπιεσμένη τάξη εμπειρία για το πώς γίνεται μια επανάσταση. Αλλά από τη στιγμή που οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία, με την παγκόσμια εξάπλωση των ιδεών και προσεγγίσεών τους, το θέμα αυτό απέκτησε επιστημονικό πνεύμα. Ενώ οι καταπιεσμένοι απέκτησαν ένα διόλου ευκαταφρόνητο παράδειγμα για να ακολουθήσουν, αυτοί που είχαν την εξουσία έμαθαν τι να κάνουν για να το συντρίψουν.
Ο Λένιν μελέτησε σκληρά τις βασικές συνθήκες της τσαρικής Ρωσίας για να διαμορφώσει την τακτική του, βασισμένος στις παλιότερες εμπειρίες, όπως η γαλλική επανάσταση, αλλά σχεδιάζοντας τη δική του γραμμή δράσης, δημιουργώντας τη, και όχι αντιγράφοντας μηχανικά απ’ την περασμένη εμπειρία. Όλες οι κατοπινές νικήτριες σοσιαλιστικές επαναστάσεις είχαν ως σημείο αναφοράς τη ρωσική επανάσταση, αλλά καμιά τους δεν ήταν απλά επανάληψή της και καμιά δεν ακολούθησε το ίδιο μονοπάτι. Μόνο όσες ήταν πραγματικά αυθεντικές επιβίωσαν.
Συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα καπιταλιστικό κόσμο, όπως ζούσαν πριν το 1917, αλλά είναι λάθος να θεωρούμε ότι οι καταστάσεις ενός αιώνα μετά πρέπει να εξετάζονται με τα ίδια κριτήρια που εφάρμοσε ο Λένιν στον δικό του χώρο και χρόνο. Το σύστημα έχει αναπτυχθεί πολύ περισσότερο, ο σημερινός κόσμος είναι πιο σύνθετος, η άρχουσα τάξη έχει δική της αντεπαναστατική εμπειρία και ακόμα και το προλεταριάτο διαφέρει ποιοτικά.
Ο Λένιν ο ίδιος δεν γνώριζε ούτε το φασισμό, ούτε το δόγμα εθνικής ασφάλειας. Δεν ήταν σε θέση να θεωρητικοποιήσει την οικονομική κρίση του 1929, ούτε την ικανότητα του κεφαλαίου να αναπαράγεται και να συγκεντρώνεται ακόμα περισσότερο εξαιτίας της. Το 2008 αναδύθηκε η πιο πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά παρά το βάθος της και το εύρος της, και ενάντια στις προβλέψεις των κλασικών, απείχε απ’ το να σηματοδοτεί την κατάρρευση του συστήματος. Το παλιό οίκημα εξακολουθεί να πατάει γερά στο έδαφος.
Κι αυτό δεν μπορεί να λέγεται ηττοπάθεια. Οι επαναστάτες πρέπει να αναγνωρίζουν την πραγματικότητα ώστε να χαράσσουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν. Δε ζούμε στο απώγειο του επαναστατικού κινήματος όπως αυτό αναδύθηκε στον πλανήτη μετά τον Β’ Παγκόσμιο, ούτε στο απώγειο της Σοβιετικής Ένωσης μετά τη νίκη της, που σήμανε κύμα αγώνων για την ανεξαρτησία λαών, για τον εκδημοκρατισμό τους, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό.
Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο που ακολουθεί την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη, που άνοιξαν την πόρτα στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τους. Ζούμε σε μια στιγμή απόλυτης έπαρσης του ιμπεριαλισμού. Η ικανότητά του και η απληστία που επέδειξε ώστε να υποτάξει τους λαούς δεν μπορούν να αγνοηθούν. Είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε την αναστάτωση του επαναστατικού κινήματος εντός του οποίου δρούμε. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την αναγνώριση της ήττας, όπως συμβαίνει σε πολλούς από όσους προβλέπουν ότι έρχεται σύντομα μια παγκόσμια αντικαπιταλιστική επανάσταση.
Ευτυχώς, σε όλο τον κόσμο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και οργανώσεις που δεν εγκαταλείπουν την ελπίδα, που είναι αφοσιωμένα στην αξία των επαναστατικών στόχων και του σοσιαλισμού. Αλλά με βάση την εμπειρία τους έχουν αντιληφθεί την ανάγκη να βρουν άλλους δρόμους από αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα.
Θεωρούμε τον εαυτό μας μέρος αυτού του κύματος, που πρέπει να δυναμώσει και να προχωρήσει. Κατά τη διάρκεια του επαναστατικού χάους που ήλθε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το όγδοο Συνέδριο του FARC-EP κατέληξε στην πρότασή μας για εθνική συμφιλίωση και ανοικοδόμηση, η οποία παρουσίαζε μια πιο επεξεργασμένη εκδοχή της παλιάς μας προσέγγισης για εύρεση πολιτικής λύσης στη σύγκρουση, μέσα στα πλαίσια δημοκρατικών και αντινεοφιλελεύθερων προτάσεων.
Γνωρίζαμε ότι οι προτάσεις μας δεν θα ήταν άμεσες προτάσεις για επανάσταση και σοσιαλισμό σε μια περίοδο που οι λέξεις αυτές άλλαζαν νόημα από την άρχουσα τάξη του κόσμου και προσλαμβανόταν από πολλούς ως επώδυνες και αποτυχημένες εμπειρίες, που καλό θα ήταν να ξεχαστούν για πάντα. Εμείς, οι επαναστάτες, έπρεπε να επιβιώσουμε. Και ήταν βασικό να βρούμε ένα λόγο που θα έβρισκε ανταπόκριση στις μάζες.
Ο κόσμος έτσι είδε την πτώση του σοσιαλισμού, αλλά αυτό που ζει στις δικές του καπιταλιστικές χώρες είναι το τέλος του μοντέλου της κοινωνικής πρόνοιας, το κλείσιμο του ενός εργοστασίου μετά το άλλο, η μετακόμισή τους στην Άπω Ανατολή, το κύμα απολύσεων, η ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών που πριν ήταν κρατικές επιχειρήσεις, οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, η χρεοκοπία των επιχειρήσεων εξαιτίας της φιλελευθεροποίησης και του ξένου ανταγωνισμού, η κοινωνική παρακμή, η συντριπτική ανασφάλεια. Κι αυτά χωρίς να αναφερθούμε στην Κολομβία, όπου, πέρα απ’ αυτές τις δραματικές συνέπειες του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, οι πράκτορες της παράνομης ναρκοοικονομίας άρπαξαν γρήγορα το κράτος και ξεκίνησαν, σε συνεργασία με μεγάλα τμήματα των παραδοσιακών κομμάτων, μια βίαιη επίθεση σε όποιον αντιστέκονταν στα σχέδιά τους. Το ίδιο το κράτος δεν άργησε να γίνει σύμμαχός τους ενάντια στην εξέγερση, παρέχοντας στους παραστρατιωτικούς νομικό και κοινωνικό κύρος.
Αυτό με τη σειρά του έκανε κάτι παραπάνω απ’ το να εξυπηρετεί το εγχείρημα πολυεθνικής χρηματιστικής επένδυσης στις υποδομές, τις μεγάλες εξορύξεις και την εξαγωγική γεωργία, και έτσι έγινε μέσο επιβολής των πιο βάρβαρων αντιμεταρρυθμίσεων στο καθεστώς γαιοκτησίας, αρπάζοντας τη γη από εκατομμύρια αγρότες μέσα από θηριώδη εγκλήματα, και με το βάσιμο πρόσχημα ότι οι αγρότες αυτοί ήταν συνεργοί των παλιών ανταρτών, που αρνούνταν να παραδοθούν.
Μια επανασταστική οργάνωση με την εμπειρία και αίσθηση ευθύνης που έχει το FARC-EP δε μπορούσε παρά να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που έπρεπε να γίνει ήταν να διατυπωθούν προτάσεις που να ανταποκρίνονται στην τραγική πραγματικότητα που υφίσταται ο λαός της Κολομβίας, πριν εμπλακεί η οργάνωση σε έντονες αντιπαραθέσεις για την αξία της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Στο σημείο εκείνο κατανοήσαμε ότι η μαζική στήριξη προς την πολιτική μας πάλη θα ερχόταν από τη σωστή ερμηνεία των αλλαγών που έπρεπε να γίνουν, σύμφωνα με τους βαθύτερους πόθους του λαού.
Ένας λαός που πολιορκείται από την κρατική και παραστρατιωτική βία, που είναι θύμα τρομοκρατικών επιθέσεων που διενεργούν οι μαφίες των ναρκωτικών, που απειλείται σε καθημερινή βάση στους δρόμους στις πόλεις και τις κωμοπόλεις από Ομάδες Θανάτου, που κατατρέχεται από τις συνέπειες ενός μακροπρόθεσμου εσωτερικού πολέμου, και που, χώρια από όλα αυτά, είναι επίσης θύμα του οικονομικού μοντέλου [του νεοφιλελευθερισμού], δε μπορούσε παρά να νιώθει βαθιά μέσα του τον πόθο για ειρήνη και για αλλαγή προς όφελός του.
Το FARC-EP ξεκαθάρισε ότι η ειρήνη, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη ήταν τα λάβαρα που έπρεπε να σηκωθούν σε μια Κολομβία πληγωμένη από την κρατική τρομοκρατία. Έπρεπε να προσφέρουμε μια μεγάλη ώθηση στην απαίτηση του λαού της Κολομβίας να σταματήσει η κρατική τρομοκρατία, να ανοιχτούν χώροι που να επιτρέπουν την πολιτική δράση των από κάτω, που έχουν στερηθεί των δικαιωμάτων τους εξαιτίας της κρατικής βίας, ενώ έπρεπε επίσης να δημιουργήσουμε συνειδητότητα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την αδικία.
Αυτά δεν ήταν ακριβώς τα συνθήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού, ήταν όμως σαφές σε μας, ότι αν τα πετυχαίναμε και τα υλοποιούσαμε, θα δημιουργούσαν τις συνθήκες ώστε τα θύματα του οικονομικού και πολιτικού συστήματος να παίξουν ρόλο-κλειδί σε περαιτέρω μετασχηματισμούς, ότι θα άνοιγε η δυνατότητα να οργανωθούν και να προχωρήσουν, να κατακτήσουν δικαιώματα και να βαθύνουν την πάλη ώστε να τα διευρύνουν. Τα συνθήματα για ζωή, ειρήνη, πολιτική ελευθερία, γη, κρατική αρωγή και άλλα θα μπορούσαν στο τέλος να γίνουν ένας τυφώνας.
Αλλά αυτά δεν τα είπαμε απλά σε διακηρύξεις και συνέδρια. Τα υπερασπιστήκαμε με τη δύναμη των όπλων. Κατά την ιστορική στιγμή στην οποία όλες οι φωνές του κατεστημένου και σημαντικές ομάδες της αριστεράς προσπαθούσαν να πείσουν για την ανάγκη αφοπλισμού, το FARC-EP ανέλαβε την ευθύνη στην στρατιωτική σύγκρουση στο πιο εντατικό επίπεδο. Μπήκαμε χωρίς δισταγμό στη μάχη ενάντια στο κράτος και τους παραστρατιωτικούς, χύσαμε το αίμα μας. Πολλοί πολύτιμοι μαχητές έδωσαν τη ζωή τους.
Ήταν αυτή η ηρωική δράση που εξανάγκασε το κατεστημένο να ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες στο El Caguán. Τις συνομιλίες που χρησιμοποίησαν ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία της Κολομβίας για να κερδίσουν χρόνο να επανεξοπλιστούν, ώστε να εξαπολύσουν την πιο δραματική επιθετική εκστρατεία εξάλειψης εναντίον μας. Κι έτσι έκαναν, εκμεταλλευόμενοι την επιθυμία για ειρήνη ενός λαού που είχε υποφέρει μέχρις εσχάτων. Τα σχέδιά τους τα συνόδευσε μια επίμονη εκστρατεία συκοφαντίας εναντίον μας.
Κι έτσι ήρθαν τα δέκα αιματηρότερα χρόνια του εσωτερικού πολέμου στην Κολομβία. Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Βρετανία παρείχαν συμβουλευτικές υπηρεσίες και στήριξη στο κράτος της Κολομβίας, προσφέροντάς του πόρους, τεχνολογία και στρατιωτική βοήθεια. Η παραστρατιωτικότητα έγινε ένα άκαρδο τέρας με τον ίδιο σκοπό. Ποτέ δεν έβρεξε τόσες βόμβες και φωτιά πάνω στα στρατόπεδα του FARC-EP, ποτέ δεν είχαμε τόσο δηλητηριώδεις συμπαιγνίες, τόση διεθνή χειραγώγηση. Κι όμως, παρά τα χτυπήματα που μας κατάφεραν, δεν μπόρεσαν να μας νικήσουν.
Κι έπειτα, και καθώς ο αγώνας μας συνεχιζόταν, ήρθε το ξύπνημα μεγάλου μέρους του λαού της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Αναπάντεχα και ενθουσιώδη μαζικά κινήματα άρχισαν να συσπειρώνονται και να κατακτούν την κυβέρνηση σε γειτονικές χώρες. Ο Τσάβεζ, ο Μοράλες, ο Κορέα, η Κίρτσνερ, ο Λούλα, ο Λούγκο, ο Ορτέγκα, ο Ζελάγια, ο Φούνες, συμβόλισαν και έδωσαν σάρκα και οστά στην απάντηση των λαών της ηπείρου προς τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τη δια της βίας επιβολή της αυτοκρατορίας.
Κάποιοι ήταν πιο ριζοσπάστες από άλλους, κάποιοι πιο αφοσιωμένοι από άλλους στα φτωχοποιημένα τμήματα του λαού, αλλά όλοι μαζί δημιούργησαν ένα αναπάντεχο κύμα εν τω μέσω της ιμπεριαλιστικής έπαρσης του μεγάλου κεφαλαίου, που εισέβαλλε και κατέστρεφε ολόκληρες χώρες και πολιτισμούς για να εξασφαλίσει τους πόρους και τα κέρδη τους. Νέα συνθήματα και τακτικές, βασισμένες στη γιγάντια δράση των μαζών, μάς βοήθησαν να επιβεβαιώσουμε ότι είχαμε δίκαιο: οι επαναστάσεις δεν θα έβγαιναν ποτέ ξανά απ’ το κλασικό καλούπι.
Το πραξικόπημα της 11ης Απρίλη [2002], που σχεδιάστηκε στα γραφεία της αυτοκρατορίας, ακόμα και σττην πιο μικρή του διαστροφή, σε συνεργασία με τα αντιδραστικά τμήματα της Βενεζουέλα, και με τη στήριξη όλης της δεξιάς της Αμερικανικής ηπείρου, βυθίστηκε μπροστά στα μάτια των δημιουργών του εξαιτίας της αυθόρμητης και ασταμάτητης λαϊκής αντίδρασης που έφερε τον Πρόεδρο Τσάβεζ πίσω στην εξουσία. Αν το εξετάσεις προσεκτικά, πρόκειται για μια επανάσταση που έφερε το λαό στην εξουσία περισσότερο από όσο είχαν κάνει οι εκλογές που έγιναν λίγα χρόνια πριν.
Ήταν η ένοπλή μας αντίσταση, μαζί με τις φωνές εκατομμυρίων Κολομβιανών για ειρήνη και για τέλος στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες απειλούν την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους, που κατέκτησε το χώρο για την ειρηνευτική διαδικασία της Αβάνα. Και μέσα σ’ αυτό το χώρο, διεξήγαμε μια πολιτική μάχη ιστορικών διαστάσεων για να επιβάλλουμε τη δική μας ιδέα για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Οι συμφωνίες που έχουν ως τώρα υπογραφεί είναι παραδείγματα αυτού.
Απ’ την αρχή της κυβέρνησης του Βελισάριο Μπετανκούρ στα μέσα του 80, το FARC-EP εργάζεται ακάματα για να πετύχει πολιτική λύση στην εσωτερική ένοπλη σύγκρουση ώστε να εκδημοκρατιστεί η ζωή της χώρας, να ηττηθεί η κρατική τρομοκρατία και να πορευτεί η χώρα μας σε προορισμό διαφορετικό απ’ αυτόν που επιβάλει ο άγριος καπιταλισμός. Πέρασαν 34 χρόνια σφοδρής στρατιωτικής και πολιτικής σύγκρουσης—ατράνταχτη απόδειξη ότι είμαστε συνεπείς επαναστάτες.
Η πολιτική λύση που επιδιώκουμε απαιτεί διαφορετική δόση πολιτικού ρεαλισμού. Απαιτεί εφαρμογή του Μαρξισμού στις συγκεκριμένες συνθήκες της Κολομβίας στο παρόν. Από τη στιγμή που επισημοποιηθούν οι εγγυήσεις για πλήρη πολιτική ελευθερία όχι μόνο για μας αλλά για τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, και που το κράτος δεσμευτεί να εξαλείψει τον παραστρατιωτισμό και τους προαγωγούς του σε τμήματα της οικονομίας και της πολιτικής, και αφού επιτευχθεί μια συμφωνημένη και συνολική αγροτική μεταρρύθμιση, τι έπεται;
Επιτεύχθηκε ήδη μια σημαντική συμφωνία σε ό,τι αφορά τα θύματα, με ένα καινοτόμο και συνολικό σύστημα αλήθειας, δικαιοσύνης, αποκατάστασης και μη επανάληψης, περιλαμβανομένης μιας Ειδικής Εποπτείας για την Ειρήνη που την χαιρετίζουν όλοι οι ειδικοί σε διεθνές επίπεδο. Τα ΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας, η ΕΕ, η UNASUR, η CELAC, το Βατικανό και η διεθνής κοινότητα ευρύτερα υποστηρίζουν τις συμφωνίες και εκφράζουν προθυμία να συνεργαστούν για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με αυτές.
Το FARC-EP θα μετασχηματιστεί σε νόμιμο πολιτικό κόμμα, διατηρώντας τη συνοχή και την ιστορική του ενότητα, με στόχο να δουλέψει πλατιά με τις μάζες των εκμεταλλευόμενων της Κολομβίας, ώστε να εκπληρωθούν όλες οι συμφωνίες της ειρηνευτικής διαδικασίας και την ίδια στιγμή, να ενισχυθούν. Δεν έχουμε εγκαταλείψει, ούτε και πρόκειται να εγκαταλείψουμε, τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις για το σοσιαλισμό και την επανάσταση.
Θα εργαστούμε απλώς για να τις υλοποιήσουμε μέσα στα πλαίσια του υφιστάμενου κόσμου, δίνοντας την αλληλεγγύη μας σε όλα τα επαναστατικά κόμματα και κινήματα της γης. Είναι αδύνατο, με δεδομένο τον υφιστάμενο συσχετισμό δυνάμεων, να διανοηθούμε να συνεχίσουμε την ένοπλη πάλη μας μέσα στις νέες συνθήκες νομιμότητας και εγγυήσεων. Η απάρνηση των όπλων είναι το τελικό συμπέρασμα όλων όσων νικούνται απ’ αυτά, και η δύναμη των μαζών.
Κατανοούμε τη δυσαρέσκεια κάποιων τμημάτων των ριζοσπαστών, αλλά δε τη συμμεριζόμαστε. Δεν είμαστε απ’ αυτούς που θεωρούν ότι η κουβανική επανάσταση εγκατέλειψε τους στόχους της και το σοσιαλιστικό της μοντέλο για χάρη της εξομάλυνσης των σχέσεών της με τις ΗΠΑ. Εμπιστευόμαστε την Κούβα, το λαό και την ιστορία της. Οι καιροί και οι συνθήκες αλλάζουν, και πρέπει να συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Ως καλοί κομμουνιστές, και εμείς και το κράτος της Κούβας το γνωρίζουμε αυτό.
Εξακολουθούμε να εξερευνούμε τους δρόμους για την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Η ιστορία δεν τελειώνει, γιατί η ταξική πάλη μέσα της πάλλεται με όλο και πιο έντονο σφυγμό. Είναι αλήθεια ότι ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ με μια και μόνο βολή της σφεντόνας του, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αυτό είναι απλώς θρησκευτικός μύθος, ότι και οι δυο τους είχαν τη στήριξη των μαζών, και ότι μονάχα οι μάζες φέρνουν τη νίκη.
Αβάνα, 5 Ιούλη 2016.

Υ.Γ.  Κειμενο,κατα τη γνωμη μου,αρκετα διδακτικο,κυριως γιατι στη μικρη μας επικρατεια, δικην  ISO, ευκολα μοιραζονται πιστοποιητικα επαναστατικοτητας και αντεπαναστατικοτητας.
Οι δέκα δημοφιλέστερες αναρτήσεις του τελευταίου μήνα...
📻 ΡΑΔIO ΦΑΙΑΚΙΑ
ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ - ON AIR STUDIO
✖
Τώρα παίζει: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏭
⏸
⏹
🔀
🔊
Τραγούδια του κόσμου
Ελληνικά τραγούδια
PLAYLIST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
✖
Τώρα ακούγεται: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏸
⏹
⏭
🔊
🎤 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
📖 ΚΕΙΜΕΝΑ
PODCAST
κάποιοι λίγοι στίχοι...





ιδιωτικοποιείστε!!!

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
Ζοζέ Σαραμάγκου (1922 -2010)

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Γερμανούς, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Βολφ Μπίρμαν (1936 -

σ τ η θ ά γ χ η

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή
την πάσα αυγή γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Κι ύστερα, να, σαν οι φυλακισμένοι γέρνουνε στον ύπνο
και σβήνουν στο νοσοκομείο τα τελευταία βήματα
τραβάει ολόισια, γιατρέ, η καρδιά μου
τραβάει, γιατρέ, στην Ισταμπούλ, σ’ ένα παλιό ξύλινο σπίτι.

Κι ύστερα, δέκα χρόνια τώρα, να, γιατρέ
που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου να δώσω στο φτωχό λαό μου
τίποτα πάρεξ ένα μήλο
ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου.

Κι είναι γιατρέ, απ’ αφορμή όλα τούτα
που μες στα στήθια μου έχω τούτη την αρρώστια
όμως, γιατρέ, και μ’ όλα τα ντουβάρια που μου κάθονται στα στήθια
κοιτάω τη νύχτα ανάμεσα απ’ τα κάγκελα
κι όλη η καρδιά μου αντιχτυπά και στο πιο μακρινό αστέρι.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

μ ι κ ρ ό κ ο σ μ ο ς

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

Μ ι λ ώ

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία,
πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ
ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ
κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος
τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο…
ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης
(1922 - 1988)

Κι ήθελε ακόμη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Ι θ ά κ η

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωσταντίνος Καβάφης
(1863 - 1933)

καπνισμένο τσουκάλι (απόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε
νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα,
δὲν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε
τὸ ἴδιο βάρος σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε
ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.


Γιάννης Ρίτσος
(1909 - 1990)

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς


Μάνος Ελευθερίου
(1938 - 2018)

στρατιώτης - ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.


Μίλτος Σαχτούρης
(1919 - 2005)

δεκαεφτά λαιστρυγόνες

Τι έχει να κάνει πόσοι είναι οι Λαιστρυγόνες
δεκατρείς τρακόσοι, τι έχει να κάνει;
μην είναι σίγουρο που έχω αύριο δυο χέρια ένα κούτελο;
στις φλέβες μου ο ίδιος άνεμος να σμπρώχνει λέξεις
καταπάνω στις οξιές και τα κατάρτια;
Μένω εδώ λοιπόν ξερός. Γέμισε ο τόπος Θερμοπύλες Θεσπιείς, απέναντι με τα ταμπούρλα τους οι Μήδοι,
άχρονα θεωρήματα κυκλώσανε τους λόχους μας,
ποταμός αόμματος έριξε το σπίτι
περνάει, παίρνει
εμένα το κλισιοσκόπιο γωνιά Υμηττού Φορμίωνος
κι εσένα κοφτερή προκήρυξη που σήκωσες οδοφράγματα·
πιασμένοι οι δυο μας χέρι χέρι
τρελοί με τα φωνήεντα των Ελλήνων
δεν περνούνε οι φασίστες…

τώρα νέα μου τρέλα γιος των όρνιων
κυνηγώ αποσιωπητικά, δίνω τα μάτια μου σε αστρίτες,
το στήθος μου εθνόσημο του φεγγαριού,
τελευταίο μου φυσίγγι η πλεξούδα απ’ τα μαλλιά σου.
Ήσουνα τότε στα δεκαεφτά,
δεκαεφτά κουρσάροι λαιστρυγόνες,
μα εγώ ακόμα σύννεφο.
Έκτωρ Κακναβάτος
(1920 - 2010 )

Π ρ ω ι ν ό

Είναι ένα ζεστό πρωϊνό
Ο έρωτας ποτίζει τη μέρα
Το άτακτο φτερό του
Αγγίζει το ποτέ

Φιλέρημος πληγή αθώων

Το λιοντάρι κάθισε στα χαρτιά μου
Μου μίλησε για τη ζητεία Παραδείσου
Και τον συλλογισμένο θάνατο
Που αδίκως ψάχνει
Τη γέννησή του

Τηλέμαχος Χυτήρης
(1945 - )

λ ή θ η

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντσος Μαβίλης
(1860 - 1912)

στην Πάργα πίσω...

Και μ΄ όλο το τρισκότοδο τους γνώρισα απ΄ αλάργα
στη στράτα και στα ξώστρατα, που παν κατά την Πάργα.

Δεν ήταν ούτε δέκα, ούδ΄ εκατόν. Καθείς στο χέρι εκράτει
κι΄ από ΄να σάκκον τρίχινο, κι΄ οι σάκκοι ήταν γεμάτοι.

Κι΄ εκείνοι σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι γάμου,
λες κι΄ είχαν όλοι τους φτερά και δεν πατούσαν χάμου.
-Κι΄ αν είστε και φαντάσματα μπορώ να σας ρωτήσω.
Που πάτε τόσο βιαστικά?

-Πάμε στην Πάργα πίσω.
-Και μες΄ στους σάκκους τι έχετε κρυμμένα, βρυκολάκοι,
-Με πεθαμένων κόκκαλα γεμάτοι είν΄ όλοι οι σάκκοι.
Διαβάτη δεν τα γνώρισες τ΄Αλή-Πασά τα χρόνια.
Σταλμένος απ΄ τα Τάρταρα τα μαύρα καταχθόνια,
σα να βουλήθηκε απ΄ τη γη κάθε καλό να λείψει,
έσπερνε το ξολόθρεμα, το χαλασμό, τη θλίψη.

Τότε στα χέρια του έπεσε κι΄ η Πάργα, η παινεμένη.
Μα η Πάργα κιαν σκλαβώθηκε, ψυχή δεν απομένει.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά και νιοι και γέροι κι΄ όλοι
αφήνοντας παντέρημη τη σκλαβωμένη πόλη,
εξεκινήσαμε μαζί να βρούμε αλλού πατρίδα.

Πως το θυμούμαι! Συμφορές πολλές στον κόσμο είδα
και γνώρισα στη ζήση μου, καμμιά όμως σαν εκείνη,
Μια είν΄ η πατρίδα καθενός, δεύτερη δεν θα γίνει!...

Πριν ξεκινήσουμε μαζί τη νύχτα με φανάρια
στο κοιμητήρι επήγαμε κρατώντας τα΄ αξινάρια,
κι΄ απ΄ άκρη ως άκρη σκάβοντας το κάναμε χωράφι
κι΄ ανοίξαμε τα μνήματα κι΄ έγιναν λάκκοι οι τάφοι,
και πήραμε τα κόκαλα και τους σταυρούς ακόμα,
για να μη μείνει τίποτα στο σκλαβωμένο χώμα

Και φύγαμε. Περνά καιρός και εμείς αγάλι-αγάλι
πεθαίναμε κι η μια γενιά κληρονομάει την άλλη.
Ως ότου χθες μεσάνυχτα, κράζοντας πέρα ως πέρα
μια σάλπιγγα ετρικύμησε τον ξάστερον αγέρα
σαν τα΄ Αρχαγγέλου η σάλπιγγα για την στερνή την κρίση.
Τα κόκαλα, που λευτεριά τους είχαμε χαρίσει
κι΄ ανήσυχα, ανυπόμονα την ώρα καρτερούσαν,
(γιατί στην έρμη ξενιτιά την Πάργα ελαχταρούσαν)
πήραν φωνή, κι΄ ανάκραζαν, φωνή βαθειά μεγάλη:
-«Η Πάργα ξεσκλαβώθηκε, πηγαίνετέ μας πίσω πάλι».

Ιωάννης Πολέμης
(1862 - 1924)

















































Translate

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων
Π ρ ο φ ί λ

προφίλ
Ο Μίλτος Βασιλείου είναι συνταξιούχος αναπληρωτής καθηγητής πνευμονολογίας