Φ Α Ι Α Κ Ι Α

Η Ελλάδα είναι μία χώρα με πλούσια και κυρίως αντιφατική ιστορία, όσον αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Παρούσα και επί τουρκοκρατίας, ξεκινάει σαν επίσημος θεσμός το 1833, όταν η χώρα χωρίζεται σε Δήμους. Δήμαρχοι και δημοτικά συμβούλια διορισμένα. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (1910) εισάγει τον θεσμό των κοινοτήτων και διευρύνει την εκλογιμότητα των τοπικών αρχόντων. Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης αναγνωρίζεται με το Σύνταγμα του 1975, ενώ το 1994 θεσμοθετείται η Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση ως εκλόγιμη βαθμίδα εξουσίας. Το πρόγραμμα ‘Καποδίστριας’ (1997) επέφερε συνενώσεις κοινοτήτων και δήμων με σοβαρή συγκεντροποίηση. Η συνενωτική τάση συνεχίστηκε με το Πρόγραμμα ‘Καλλικράτης’ (2010) ενώ το πρόγραμμα ‘Κλεισθένης’ διαφοροποίησε ελάχιστα τους Δήμους αριθμητικά αλλά άλλαξε το σύστημα εκλογής των αυτοδιοικητικών αρχόντων. Το 2010 αποφασίστηκε η διαίρεση της χώρας σε αιρετές περιφέρειες. Σε αυτή την επιγραμματική αναδρομή παραλείφθηκε η περίοδος της ‘ελεύθερης Ελλάδας’ (1942-1944), όπου ...