Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Εχουμε αρχίσει να βαριόμαστε… Όλα πια προβλέψιμα και αναμενόμενα… Διαγραφές, αποχωρήσεις, απειλές… με πρόσωπα γνωστά ήδη τοποθετημένα… Δεν μπορεί να τραβήξει έτσι η σειρά… Θα πέσουν τραγικά τα νούμερα της AGB…
Μία ελπίδα είναι το δημοψήφισμα… Ετσι και γίνει, θα το… φχαριστηθεί, θα το γλεντήσει η κοινωνία άπασα… Υπάρχουν ελπίδες…
Εν τω μεταξύ, ένα σίγουρο χαρτί που είχαμε ο Παύλος δεν …τραβάει! Τί έχει πάθει;;; Πού είναι οι ατάκες του;;; Πού είναι το συντροφικό βρίσιμο (με την καλή έννοια…);;; Τί συμβαίνει;;;
Μάλλον του έχει ‘ράψει’ το στόμα ο Στέφανος για προφανείς λόγους…
Ναι, εντάξει αλλά και εμείς;;; Ετσι θα την βγάλουμε;;; Χωρίς Παύλο δεν έχει γούστο ο ..αγώνας…