την
'εις μνήμην'
Χτες το βράδυ… Με τρόπο άδικο και άδοξο… Κάθε θανατηφόρο δυστύχημα αιφνιδιάζει και πονάει και αυτό το βιώνουμε τώρα με την Καίτη… Πριν απ’ όλους ο Γιάννης, ο σύντροφός της, ο συνοδοιπόρος της, ο άνθρωπός της για τόσες 10ετίες… Στα εύκολα και στα δύσκολα ο Γιάννης και η Καίτη βάδιζαν χέρι-χέρι… Όμως αυτή την ώρα, μία μηχανή αρκετών κυβικών άρπαξε την Καίτη και την τίναξε μακριά… Το σενάριο γνωστό… Μεθυσμένος οδηγός… Ένας από δεν ξέρω πόσους… ‘Καταχτητής’ της ασφάλτου καμαρώνει για τις επιδόσεις του μηχανήματος, που καβαλάει και δοκιμάζει τα όρια του… Η έστω και μικρή πιθανότητα να βλάψει ή να αφαιρέσει ζωές έχει εκδιωχθεί από το προσκήνιο ενός άγριου και επικίνδυνου ατομικισμού… Χτες ήταν η σειρά της Καίτης… Να φύγει τόσο ξαφνικά ένας άνθρωπος γεμάτος όρεξη για ζωή, πλούσιος σε ενδιαφέροντα, κέφι για τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητας. Μόλις, που είχαν ξαναοργανώσει τη ζωή τους στην Αθήνα μετά την τελευταία τους μετακόμιση… Άφησαν μία όμορφη ζωή στο Ρίο και εγκαταστάθ...
Σχόλια