Χρειάστηκαν τόσα χρόνια αντιπαραθέσεων, αντιδικιών, καταγγελιών ένθεν κακείθεν για να βρεθεί επιτέλους εν σωτηρίω έτη 2026 ένας άξιος Ιταλός αρχαιολόγος, που το ξεκαθάρισε το ζήτημα ορθά-κοφτά: Τα γλυπτά ανήκουν κεκεί, που ήδη βρίσκονται, δηλαδή στο Βρετανικό Μουσείο!!! Ιδού ένας λαμπρός Ιταλός επιστήμονας, ο Μάριο Τραμπούκο ντελα Τορέτα, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους… Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις ατράνταχτα τεκμηριωμένες θέσεις του: ● Ο Παρθενώνας έχει υπερεκτιμηθεί στην Ευρώπη υπερβολικά. Ένα τοπικό οικοδόμημα ήταν, πιθανότατα ούτε καν ναός!!! Χτίστηκε με λεφτά των συμμάχων της Αθήνας… Κάτι σαν να έφτιαχνε ο Τραμπ την αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο με λεφτά των ΝΑΤΟ… Αν είναι δυνατόν… Αυτό είναι το πρώτο τρανταχτό επιχείρημα, που τεκμηριώνει γιατί τα γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στον Βρετανικό Μουσείο… ● Ο Έλγιν δεν τα έκλεψε… A πλά εφάρμοσε το Οθωμανικό δίκαιο της εποχής… Ελαβε ‘κανονική’ άδεια από τις Οθωμανικές αρχές!!! Είναι φανερό, πως ο Ιταλός ‘επιστήμονας΄ έχ...
Χαρακτηριστική η περίπτωση της δικής μας Εύας Καΐλή. Το δράμα της ξεκινάει από την παιδική της ηλικία, τότε, που οι κομμουνιστοσυμμορίτες (διάβαζε ένας ακροδεξιός τραμπούκος του χωριού) δολοφόνησαν τον παππού της (που δεν ήταν τελικά παππούς της...).
Πέρασαν χρόνια από τότε και η Εύα έχοντας ενστερνιστεί την σοσιαλιστική ιδεολογία έδινε καθημερινά τον αγώνα της για τους λαούς του κόσμου… Ευτυχώς, που οι ευρωπαίοι σύντροφοί της αναγνώρισαν τους αγώνες της, την κουλτούρα της, το βάθος των γνώσεών της, την συνέπεια και την ειλικρίνειά της κα την επέλεξαν για αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου…
Και επειδή υπάρχουν πάντοτε οι καχύποπτοι και κακόπιστοι σας παραθέτουμε το κείμενο των FT, που δείχνει μέσα από πόσες δυσκολίες έδινε η σ. Εύα τον αγώνα της. Γράφει, λοιπόν η εφημερίδα, πώς … «έζησε τη ζωή της περισσότερο σαν σταρ του κινηματογράφου, περνούσε τον ελεύθερό της χρόνο σε γιοτ στο Αιγαίο, λαμπερά νυχτερινά κέντρα στην Αθήνα, παρέα σε εκδηλώσεις με supermodels όπως η Ναόμι Κάμπελ και έκανε διακοπές στο "κρησφύγετο" του μεγιστάνα Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον στην Καραϊβική».
Τέτοιο δράμα… Αλλά και τέτοια πίστη και αφοσίωση στα σοσιαλιστικά ιδανικά…