Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
Η αποβίωση του Θόδωρου Πάγκαλου μας έφερε στο νου μία παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1963.
Προέρχεται από την ιδρυτική συγκέντρωση της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων ‘Γρηγόρης Λαμπράκης’. Αργότερα η ΔΚΝ ‘Γρηγόρης Λαμπράκης συγχωνεύθηκε με την νεολαία της ΕΔΑ και έλαβε το καθιερωμένο της στην καθημερινότητα όνομα: Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη (ΔΝΛ).
Στην Φωτογραφία είναι ο Μίκης, που βρίσκεται μπροστά… Πίσω κατά σειρά από αριστερά προς τα δεξιά η Δάφνη Σκούρα, ο Αντώνης Ποντικάκης και ο Θόδωρος Πάγκαλος. Αρκετά πιο αδύνατος από ό,τι τον θυμόμαστε…
Πιο κάτω ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Μήτσος Λυγίζος, ο Τάκης Μπενάς…
Πολλοί και σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, της κοινωνικής και πολιτικής δράσης έδωσαν το παρόν στο πανδημοκρατικό-αντιφασιστικό προσκλητήριο…
Άλλο κλίμα, άλλες επιλογές…
Είναι η εποχή των μεγάλων διώξεων, που ταυτόχρονα εδραίωσε μέσα από μαζική δράση, την …’πολιτιστική δικτατορία της αριστεράς’, όπως λένε ο Μάκης, ο Θάνος, ο Σπυρίδων-Αδωνις και άλλα παιδιά…
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ιδέες εξελίσσονται αλλά δεν χάνονται, δεν σβήνουν…