Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
Οι πρόσφατες επιθέσεις μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης εναντίον της Νατάσας Μποφίλιου εύλογες και αναμενόμενες… Η ηθική και πνευματική φτώχια των κατηγόρων είναι τόση και τέτοια ώστε το πολυχρησιμοποιημένο: ’αριστερά του χαβιαριού’ (‘gauche caviar’) επανήλθε στο προσκήνιο της ελεεινολογίας… Φορτισμένος με σημασιολογική γελοιότητα όταν χρησιμοποιείται από αυτούς, που με το άκουσμα της λέξης ‘αριστερά’, παθαίνουν βαριές αλλεργικές αντιδράσεις…
Οσοι δηλώνουν αριστεροί πρέπει να περιμένουν στην άκρη μέχρι να καταλάβουν την εξουσία και τότε θα μπορούν να ντερλικώσουν το χαβιάρι, τους αστακούς και άλλες ταξικά …ευγενείς λιχουδιές… Και αντιστοίχως να φορέσουν ρούχα, παπούτσια, καπέλα ανάλογης προς το χαβιάρι στάθμης…
Όχι γιατί δεν υπήρξαν αριστεροί, που στην διαδρομή της ζωής τους έγιναν …‘αριστεροί’. Φαίνεται, πως οι συντηρητικοί αναγνωρίζουν την υπεροχή του αριστερού ήθους και γι' αυτό ειρωνεύονται τους ψευτοαριστερούς...
Του λεγόμενου σαλονιού, δηλαδή… Αλλά αυτό δεν αφορά τους συντηρητικούς μικροαστούς, που εξαρχής και με συνέπεια παραμένουν αταλάντευτα μίζεροι με ονειρώξεις θαυμάτων και εύνοιας της τύχης…
Οι κατήγοροι θεωρούν αντίφαση την αριστερή ιδεολογία και την βρώση του χαβιαριού… Ο αριστερός για να είναι συνεπής κατά τους εμπνευστές, πρέπει να αφήνει το χαβιάρι, ακόμη και αν του τύχει… Το υλικό αυτό πρέπει να έχει ταξικό πρόσημο και να το απολαμβάνουν μόνον οι συντηρητικοί…
Όχι υποχρεωτικά οι ιδιαιτέρως πλούσιοι… Μπορούν να το γεύονται και μερικοί λιγότερο λεφτάδες αρκεί να είναι πολιτικά αντιδραστικοί με πατέντα… Γιατί αυτοί είναι η ψυχή και σπονδυλική στήλη του συστήματος… Ολοι οι ‘λιγούρηδες’, που ονειρεύονται να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη ή ορθότερα Ωνάσηδες στη θέση του Ωνάση…
Οποιος χαλάει αυτή την συνταγή να το ξέρει ό,τι τον περιμένουν στη γωνία οι ιδεολόγοι της αστικής ηλιθιότητας για να τον …τιμωρήσουν…
Τα τραβάει πάντως η γούνα της Νατάσας… Καλλιτέχνιδα εγνωσμένης αξίας και σημασίας, ψαγμένη πολιτικά, ενεργοποιημένη σε κρίσιμες στιγμές δεν γίνεται να μας τα χαλάει με …ταξικές ασυνέπειες…
Και ιδεολογικά, όμως πρέπει να προσέχει η Νατάσα, γιατί την άλλη φορά, που είχε πάρει μέρος στην συναυλία ενάντια στο πόλεμο της τα είχε χώσει ο περιπλέων άπαντες τους πολιτικούς χώρους Αντώνης! Τότε η Νατάσα δεν καταδίκασε όσο έπρεπε τον Πούτιν και μόνον αυτόν… Όπως ήθελαν όλες οι …υγιείς δυνάμεις της χώρας… Και του πλανήτη γενικότερα…