Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
Σκηνές νεοελληνικού πολιτισμού σε πλήρη ανάπτυξη… Οχι στο κέντρο αλλά στην περιφέρεια… Αμάξι ή αμαξάρα να την χαζεύεις… Γονιός ο οδηγός τον συνοδεύει το τετράχρονο κοριτσάκι του… Δεν γνωρίζουμε αν το παιδί ήταν πίσω καθισμένο με ζώνη, όπως ορίζει η στοιχειώδης τήρηση ασφάλειας…
Ο πατέρας κατέβηκε, κλείδωσε και μπήκε στο Σούπερ Μάρκετ. Το παιδί είδαν περαστικοί. Κατάλαβαν, ότι είναι ‘φυλακισμένο’ στο αυτοκίνητο (ως φυλακή λειτουργεί σε αυτή την περίπτωση το όχημα για το μικρό κοριτσάκι) και κάλεσαν την αστυνομία, που το απελευθέρωσε. Οδηγήθηκε στο νοσοκομείο και ο πατέρας στο αστυνομικό τμήμα…
Περιττεύει να πλατειάσουμε στο απίστευτα μεγάλο εύρος κινδύνων, -σωματικών και ψυχολογικών- που απειλεί ένα παιδί μόνο του κλειδωμένο μέσα σε αυτοκίνητο.
Το φαινόμενο πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχει παγκόσμια διάδοση και μία συνεχή τάση επέκτασης… Ο ατομικίστικος τρόπος ζωής τείνει να υπερβεί και την ενστικτώδη ανάγκη προστασίας του παιδιού… Η επιβίωση απαιτεί προσαρμογή στους ‘ιλιγγιώδεις’ ρυθμούς της ανθρωποκτόνου ‘παραγωγικότητας’.