Βουτάμε …γενικά…

Βουτιά 2500 μορίων στο τμήμα Μουσικών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Στο τμήμα Ιστορίας τα πράγματα είναι χειρότερα αλλά εκεί το έχουμε …συνηθίσει. Καλύτερα αλλά και πάλι με απώλειες το τμήμα Ξένων Γλωσσών. Ο πρύτανις εξηγεί τους λόγους… Αναγνωρίζει και τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, που θέτει η δημοσιογράφος. Για την Κέρκυρα το κόστος ζωής και ειδικότερα το κόστος κατοικίας είναι απλησίαστα. Κανείς βέβαια δεν θα αναλάβει τις ουσιαστικές πολιτικές ευθύνες, που βαρύνουν τις αστικές κυβερνήσεις αλλά δεν αφήνουν έξω και αρκετές από τις διοικήσεις του ιδρύματος, που βιώνουν από την ίδρυσή του το στεγαστικό πρόβλημα και αρκούνταν σε πρόχειρες ‘λύσεις’ του ποδαριού (ενοικίαση ξενοδοχείων, επιδόματα κ.λ.π.). Αν το ζήτημα ‘φοιτητική στέγη’ στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο -όπως και σε όλα τα Ανώτατα εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας- είχε αντιμετωπιστεί με το ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά επιβαλλόμενο τρόπο, σήμερα η Κέρκυρα θα έπρεπε να διαθέτει υπεραρκετό αριθμό φοιτητικών διαμερισμάτων σε και...

15.12.2023. Ο Γιώργος έφυγε ξαφνικά

 


Απρόβλεπτα εγκατέλειψε την ζωή ο 
Γιώργος Τόλιος, ο σιωπηρός θρύλος των ντραμς στις ‘Τρύπες'. Σε ηλικία 58 ετών.

Ενας σεμνός και πολύ παραγωγικός μουσικός και ποιητής… 

Αρτιος καλλιτέχνης με γνήσια σεμνότητα, ενώθηκε με τις Τρύπες το 1985, όπου παρέμεινε μέχρι και την διάλυση του συγκροτήματος… Δούλεψε για λίγο με τα ξύλινα σπαθιά ενώ συνεργάστηκε με πολλούς δημιουργούς της αυτόνομης μουσικής παραγωγής.

Κλείνουμε τον χαιρετισμό στον Γιώργο Τόλιο με δικούς του στίχους από το έργο: ’Αέρας’, που ερμηνεύουν οι ‘ΤΡΥΠΕΣ’ στο σχετικό βίντεο.

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω


Όταν υπάρχουνε τα φύλλα και φυσάει

Όταν ζεσταίνω ότι παγώνει

Και αγναντεύω το επόμενο νησί

Κι έχω στη τσέπη χρυσά κομμάτια

Όσες περάσαν από πίσω μου εικόνες

Κι όλα τα λόγια που μ’ ομορφύναν

Όσες φορές ήρθε με χάιδεψε η σιωπή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και τρεμοσβήνει κι απ’ το πιο αθώο βλέμμα

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Και λυσσασμένο μες τα βάθη μου γυρνά

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Στέκονται γίγαντες που ορίζουν την σιωπή τους

Βουτάν στο μάτι κάθε χειμώνα

Και περισσεύουνε για όπου χρειαστεί

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω

Όταν υπάρχουν το φεγγάρι κι η σκιά σου

Σαν αγκαλιάζω κάθε αγκάθι

Γδέρνω την άκρη απ’ το όνειρο κι αργείς

Κι έχω σχεδία, έχω πανί μου

Όσα σκοτάδια μου τα φώτισε η αλήθεια

Κι όσους φιλήσαν νεκρούς θεούς τους

Κι ύστερα κάνανε την πρώτη προσευχή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και ανατριχιάζει πριν σκεφτώ να το αγγίξω

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Στο άδειο χέρι ένα άλλο χέρι να σβηστεί

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Χάνεται ο ήλιος ξημερώνει πάντα βράδυ

Σπάζουνε όλα μισά κομμάτια

Σβήνει το χνώτο τους και έχουν ξεχαστεί


📻 ΡΑΔIO ΦΑΙΑΚΙΑ
ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ - ON AIR STUDIO
Τώρα παίζει: -
00:00 00:00
🔀


🔊


PLAYLIST

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων