Νίκος Μητσιάλης: Απολυταρχίες…

Η αρνητική ψήφος του Ευρωκοινοβουλίου στην συμφωνία με τον οικονομικό σχηματισμό Mercosur της Λατινικής Αμερικής είναι το ερέθισμα για τους προβληματισμούς του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη ως προς τον ουσιαστικά εικονικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου, την επιβολή των μεγάλων Ευρωπαϊκών και ιδιαίτερα Γερμανικών συμφερόντων στις κατευθυντήριες γραμμές συντηρητικών και νεοσυντηρητικών κομμάτων, που ηγούνται στο πολιτικό σκηνικό της Γηραιάς Ηπείρου. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με δέκα ψήφους διαφορά (334-324) έστειλε την εμπορική συμφωνία με τη Mercosur στο Δικαστήριο της ΕΕ, παγώνοντας την επικύρωση σε μια χρονοβόρα διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει μήνες, αν όχι και χρόνια. Τα μπλόκα των Ελλήνων αγροτών οι διαμαρτυρίες των Γάλλων, Πολωνών και άλλων ευρωπαίων αγροτοκτηνοτρόφων αποδεικνύεται στη πράξη πως δεν πήγαν τελικά χαμένα… Δείγμα οι χιλιάδες αγρότες που χαιρέτισαν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η πρωτοβουλία που οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα ανήκει στην ομά...

15.12.2023. Ο Γιώργος έφυγε ξαφνικά

 


Απρόβλεπτα εγκατέλειψε την ζωή ο 
Γιώργος Τόλιος, ο σιωπηρός θρύλος των ντραμς στις ‘Τρύπες'. Σε ηλικία 58 ετών.

Ενας σεμνός και πολύ παραγωγικός μουσικός και ποιητής… 

Αρτιος καλλιτέχνης με γνήσια σεμνότητα, ενώθηκε με τις Τρύπες το 1985, όπου παρέμεινε μέχρι και την διάλυση του συγκροτήματος… Δούλεψε για λίγο με τα ξύλινα σπαθιά ενώ συνεργάστηκε με πολλούς δημιουργούς της αυτόνομης μουσικής παραγωγής.

Κλείνουμε τον χαιρετισμό στον Γιώργο Τόλιο με δικούς του στίχους από το έργο: ’Αέρας’, που ερμηνεύουν οι ‘ΤΡΥΠΕΣ’ στο σχετικό βίντεο.

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω


Όταν υπάρχουνε τα φύλλα και φυσάει

Όταν ζεσταίνω ότι παγώνει

Και αγναντεύω το επόμενο νησί

Κι έχω στη τσέπη χρυσά κομμάτια

Όσες περάσαν από πίσω μου εικόνες

Κι όλα τα λόγια που μ’ ομορφύναν

Όσες φορές ήρθε με χάιδεψε η σιωπή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και τρεμοσβήνει κι απ’ το πιο αθώο βλέμμα

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Και λυσσασμένο μες τα βάθη μου γυρνά

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Στέκονται γίγαντες που ορίζουν την σιωπή τους

Βουτάν στο μάτι κάθε χειμώνα

Και περισσεύουνε για όπου χρειαστεί

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω

Όταν υπάρχουν το φεγγάρι κι η σκιά σου

Σαν αγκαλιάζω κάθε αγκάθι

Γδέρνω την άκρη απ’ το όνειρο κι αργείς

Κι έχω σχεδία, έχω πανί μου

Όσα σκοτάδια μου τα φώτισε η αλήθεια

Κι όσους φιλήσαν νεκρούς θεούς τους

Κι ύστερα κάνανε την πρώτη προσευχή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και ανατριχιάζει πριν σκεφτώ να το αγγίξω

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Στο άδειο χέρι ένα άλλο χέρι να σβηστεί

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Χάνεται ο ήλιος ξημερώνει πάντα βράδυ

Σπάζουνε όλα μισά κομμάτια

Σβήνει το χνώτο τους και έχουν ξεχαστεί


Σχόλια