Τα drones ...αποκαλύπτουν

Η επίθεση με drones εναντίον της Βρετανικής βάσης στην Κύπρο αποδείχθηκε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεδιπλωθούν πολιτικές και να αποκαλυφθούν σοβαρές ανεπάρκειες…  Η οποιαδήποτε απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου απαιτεί σταθερότητα εξωτερικής πολιτικής, που μάλλον απουσιάζει από την ατζέντα της εθνικής στρατηγικής… Από ποια βάση πρέπει να ξεκινάμε: η Κύπρος είναι ενιαίο ανεξάρτητο κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης από την 1 η Μάη του 2004… Ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας κατέχεται από Τουρκικά στρατεύματα επί μία 50ετία και βάλε… Το κατεχόμενο μάλιστα τμήμα έχει ανακηρύξει την αναγωγή του σε κρατική οντότητα (Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου)… Ολες οι ενέργειες της Τουρκίας από την επομένη της εισβολής, που την ‘νομιμοποίησε’ το προδοτικό και κατευθυνόμενο από ΝΑΤΟ και ΗΠΑ πραξικόπημα της χούντας κατατείνουν συστηματικά προς μία κατεύθυνση: την ναρκοθέτηση κάθε προσπάθειας αποκατάστασης της εδαφικής ενότητας και ακεραιότητας του Κυπρ...

15.12.2023. Ο Γιώργος έφυγε ξαφνικά

 


Απρόβλεπτα εγκατέλειψε την ζωή ο 
Γιώργος Τόλιος, ο σιωπηρός θρύλος των ντραμς στις ‘Τρύπες'. Σε ηλικία 58 ετών.

Ενας σεμνός και πολύ παραγωγικός μουσικός και ποιητής… 

Αρτιος καλλιτέχνης με γνήσια σεμνότητα, ενώθηκε με τις Τρύπες το 1985, όπου παρέμεινε μέχρι και την διάλυση του συγκροτήματος… Δούλεψε για λίγο με τα ξύλινα σπαθιά ενώ συνεργάστηκε με πολλούς δημιουργούς της αυτόνομης μουσικής παραγωγής.

Κλείνουμε τον χαιρετισμό στον Γιώργο Τόλιο με δικούς του στίχους από το έργο: ’Αέρας’, που ερμηνεύουν οι ‘ΤΡΥΠΕΣ’ στο σχετικό βίντεο.

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω


Όταν υπάρχουνε τα φύλλα και φυσάει

Όταν ζεσταίνω ότι παγώνει

Και αγναντεύω το επόμενο νησί

Κι έχω στη τσέπη χρυσά κομμάτια

Όσες περάσαν από πίσω μου εικόνες

Κι όλα τα λόγια που μ’ ομορφύναν

Όσες φορές ήρθε με χάιδεψε η σιωπή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και τρεμοσβήνει κι απ’ το πιο αθώο βλέμμα

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Και λυσσασμένο μες τα βάθη μου γυρνά

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Στέκονται γίγαντες που ορίζουν την σιωπή τους

Βουτάν στο μάτι κάθε χειμώνα

Και περισσεύουνε για όπου χρειαστεί

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω

Όταν υπάρχουν το φεγγάρι κι η σκιά σου

Σαν αγκαλιάζω κάθε αγκάθι

Γδέρνω την άκρη απ’ το όνειρο κι αργείς

Κι έχω σχεδία, έχω πανί μου

Όσα σκοτάδια μου τα φώτισε η αλήθεια

Κι όσους φιλήσαν νεκρούς θεούς τους

Κι ύστερα κάνανε την πρώτη προσευχή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και ανατριχιάζει πριν σκεφτώ να το αγγίξω

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Στο άδειο χέρι ένα άλλο χέρι να σβηστεί

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Χάνεται ο ήλιος ξημερώνει πάντα βράδυ

Σπάζουνε όλα μισά κομμάτια

Σβήνει το χνώτο τους και έχουν ξεχαστεί


Σχόλια