Μα, πού στηρίζεται;;;

Αναρωτιόμαστε για τα ερείσματα του οικονομικού θαύματος της χώρας, που είναι πλέον παγκοίνως ανεγνωρισμένον… Ποιοι το αναγνωρίζουν; Μα οι κρισιμότεροι Ελληνικοί και διεθνείς οργανισμοί. Ενδεικτικά και μόνον: ο εθνικός τραπεζίτης κ. Γιάννης Στουρνάρας, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, οι οίκοι αξιολόγησης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν παραλείπουν να υμνούν τους άθλους που συντελεί η Ελληνική οικονομία… Δυστυχώς δεν συμφωνούν και τόσο η Eurostat και η παγκόσμια τράπεζα, που μας τοποθετεί στον πάτο του βαρελιού αλλά εμάς δεν μας τρομάζουν κάτι τέτοια. Ο αρμόδιος Υπουργός είναι ενθουσιασμένος και μας μεταδίδει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του, μέσω των προθύμων ΜΜΕ, που μας καθησυχάζουν …πειστικά. Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραπέμπει ευθέως στο εξαίρετο άρθρο του Δημήτρη Στεργίου: Διεθνής υμνωδία στην Ελλάδα των “οικονομικών θαυμάτων ”!   Εκτός όμως από την πρότασή μας αυτή παραμένει ατόφιο το ζήτημα της συστηματικής σύγχυσης, που δημιουργούν οι ελεγχόμενοι μηχανισμοί ουσιαστικής παραπληροφόρησης. Είναι εντυπωσι...

15.12.2023. Ο Γιώργος έφυγε ξαφνικά

 


Απρόβλεπτα εγκατέλειψε την ζωή ο 
Γιώργος Τόλιος, ο σιωπηρός θρύλος των ντραμς στις ‘Τρύπες'. Σε ηλικία 58 ετών.

Ενας σεμνός και πολύ παραγωγικός μουσικός και ποιητής… 

Αρτιος καλλιτέχνης με γνήσια σεμνότητα, ενώθηκε με τις Τρύπες το 1985, όπου παρέμεινε μέχρι και την διάλυση του συγκροτήματος… Δούλεψε για λίγο με τα ξύλινα σπαθιά ενώ συνεργάστηκε με πολλούς δημιουργούς της αυτόνομης μουσικής παραγωγής.

Κλείνουμε τον χαιρετισμό στον Γιώργο Τόλιο με δικούς του στίχους από το έργο: ’Αέρας’, που ερμηνεύουν οι ‘ΤΡΥΠΕΣ’ στο σχετικό βίντεο.

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω


Όταν υπάρχουνε τα φύλλα και φυσάει

Όταν ζεσταίνω ότι παγώνει

Και αγναντεύω το επόμενο νησί

Κι έχω στη τσέπη χρυσά κομμάτια

Όσες περάσαν από πίσω μου εικόνες

Κι όλα τα λόγια που μ’ ομορφύναν

Όσες φορές ήρθε με χάιδεψε η σιωπή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και τρεμοσβήνει κι απ’ το πιο αθώο βλέμμα

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Και λυσσασμένο μες τα βάθη μου γυρνά

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Στέκονται γίγαντες που ορίζουν την σιωπή τους

Βουτάν στο μάτι κάθε χειμώνα

Και περισσεύουνε για όπου χρειαστεί

Μια που έχω μάτια μια που αναπνέω

Όταν υπάρχουν το φεγγάρι κι η σκιά σου

Σαν αγκαλιάζω κάθε αγκάθι

Γδέρνω την άκρη απ’ το όνειρο κι αργείς

Κι έχω σχεδία, έχω πανί μου

Όσα σκοτάδια μου τα φώτισε η αλήθεια

Κι όσους φιλήσαν νεκρούς θεούς τους

Κι ύστερα κάνανε την πρώτη προσευχή

Γι αυτό ζητάω ότι υπάρχει

Και ανατριχιάζει πριν σκεφτώ να το αγγίξω

Γι αυτό ζητάω ότι πονάει

Στο άδειο χέρι ένα άλλο χέρι να σβηστεί

Γιατί το ξέρω πίσω απ’ την σκόνη

Χάνεται ο ήλιος ξημερώνει πάντα βράδυ

Σπάζουνε όλα μισά κομμάτια

Σβήνει το χνώτο τους και έχουν ξεχαστεί


Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων