Ετσι, όπως κάναμε το flash back στην νμήμη μας, το θυμηθήκαμε έξω από την Νομική σχολή την βραδιά των γεγονότων το 1973.
Κρατούσε και αυτός ένα αναμμένο κερί, όπως αρκετός κόσμος, που είχε μαζευτεί στις στάσεις των Λεωφορείων στην οδό ακαδημίας και εξέφραζε με αυτό τον τρόπο την συμπαράστασή του στους αγωνιζόμενους φοιτητές. Τις κοινωνικο-πολιτικές του ευαισθησίες της κράτησε διαχρονικά.
Εραστής της όπερας προόριζε τον εαυτό του για καλλιτέχνη του λυρικού τραγουδιού αλλά η επαφή του με το θέατρο τον κέρδισε.
Χαρακτηριστική η φυσιογνωμία του, η προφορά και η χροιά του λόγου… ‘Περσόνα’ από τις λίγες στον χώρο της υποκριτικής. Σε προδιάθετε στο γέλιο αλλά καθόλου δεν υστερούσε σε δραματικές αποδόσεις.
‘Ο Πρίγκηπας’, ‘ο Θησαυρός της Αγγελίνας’, ‘Το μινόρε της Αυγής’, ‘Χαίρε Τάσο Καρατάσο’, ‘Ο Κίτρινος Φάκελος’, ‘ο ιός του πατέρα’ είναι μερικές από τις σειρές, που σφραγίστηκαν και σημαδεύτηκαν ποιοτικά από την παρουσία του.
Βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τις ταινίες: Βαβυλωνία (1970) και τα Παιδιά της Χελιδόνας (1988).
Τελευταία του συμμετοχή στην παραγωγή: Έτερος Εγώ: Νέμεσις
Τον αποχαιρετάμε με συγκίνηση. Καλοτάξιδος.
