Το άρθρο του φίλτατου Νίκου ‘επιτίθεται’ στην μακάβρια μακαριότητα, που μας έχουν επιβάλλει οι δυνατοί του πλανήτη ενώ ενισχύουν συνέχεια τα πυρηνικά τους οπλοστάσια… Πιο ανεξέλεγκτα από ποτέ… Οι ευαίσθητοι δημοκράτες της Δύσης παθαίνουν σπασμούς όταν ακούν για την πιθανότητα απόκτησης προϋποθέσεων πυρηνικών από το Ιράν ενώ έχουν …απόλυτη κατανόηση στον δεδομένο από δεκαετίες πυρηνικό εξοπλισμό του Ισραήλ… Στο κλίμα της παγκόσμιας Ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας ο πυρηνικός όλεθρος προβάλλει ιδιαίτερα απειλητικός. Οι παγκόσμιες δαπάνες για τα πυρηνικά όπλα πέρυσι αυξήθηκαν σε ιστορικό ύψος 119 δισ. δολαρίων αναφέρει η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN) στην τελευταία της έκθεση που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα. Αυτή η «ιστορική αύξηση» είναι μόνο η επίσημη πλευρά των πυρηνικών δαπανών την ώρα που το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη προειδοποιεί για τον παγκόσμιο κίνδυνο αναφέροντας ότι τα πυρηνικά κ...
Συνεχίζοντας το αφιέρωμα σε κινηματογραφικές μας επιλογές σας προτείνουμε μία από τις σχετικά πρώιμες ταινίες του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη. Ο Βιττόριο (1901-1974) θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του Ιταλικού νέο-ρεαλισμού… Κατά πολλούς ο Πάπας του…
Η συνάντησή του με την τέχνη και ειδικότερα με την 7η ήλθε μέσα από μάλλον τυχαίες διαδρομές για τον νεαρό, που σπούδασε να γίνει τραπεζικός αλλά η οικονομική κρίση του 1923 τον έστρεψε σε δουλειές του ποδαριού μεταξύ των οποίων ηθοποιός σε μπουλούκια… Η συνέχεια αναμενόμενη για τον ταλαντούχο, που σταμάτησε στα χρόνια του πολέμου και επανέκαμψε μετά το τέλος του.
Μέχρι το 1960 κρατάει η ‘θητεία’ του Βιττόριο στον νεορεαλισμό…
Η σχετική φιλμογραφία πλούσια και δημοφιλέστατη:
Ο Λούστρος Παπουτσιών (Sciuscia, 1946), ο Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Umberto D., 1952) η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960). Ταινίες, που σημάδεψαν την έξοδο της κινηματογραφικής κάμερας από τα στούντιο στον δρόμο και την καθημερινή δράση... Ολη αυτή η υπέροχη στρατιά των Ιταλών σκηνοθετών στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια καταφέρνει να ανεβάσει την Ιταλία στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού κινηματογράφου και να αφήσει αριστουργήματα διαχρονικής αξίας. Ο Βιττόριο Ντε Σίκα υπήρξε κοινωνικός αγωνιστής με διπλό τρόπο: με την τέχνη του αλλά και την πολιτική και κομματική του ένταξη, αφού υπήρξε ενεργός υπερασπιστής των θέσεων του κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας.
Μετά το 1960 ο Βιττόριο κάνει στροφή σε κινηματογραφικές μεταφορές λογοτεχνικών έργων, όπως: Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (Matrimonio All' Italiana, 1964), Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970). Οι δύο τελευταίες κέρδισαν όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Το ιντερμέντσο μιας παντρεμένης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευταίο ταξίδι (Il Viaggio, 1974), είναι οι τελευταίες ταινίες του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη, που πέθανε στο Παρίσι το 1974.
Η ταινία, που παρουσιάζουμε είναι μία κωμωδία ηθών, γυρισμένη το 1953 σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ιταλικής υπαίθρου. Η άφιξη του νέου διοικητή της χωροφυλακής είναι ένα κοινωνικό γεγονός για το αποκλεισμένο επαρχιακό περιβάλλον, που θα σημάνει εξελίξεις, αλλαγές και γενικά απελευθερώσεις από συμβατικότητες και προλήψεις.