Είναι ακόμη μία πρωτομαγιά σε δύσκολους χρόνους... Με κινδύνους γνωστούς αλλά και αγνώριστους. Με μία εκστρατεία μαζικής αλλοτρίωσης από μεριάς άρχουσας τάξης με περισσότερα εφόδια επιτυχίας από ποτέ; Και πιθανότητες;… Κάθε μέρα, που περνάει η αγριότητα και η επιθετικότητα του καπιταλισμού γίνεται εντονότερη και, δυστυχώς, η ανοχή από μεριάς εργαζόμενων μεγαλύτερη. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία των καιρών. Το σύστημα έχει γεμίσει με παγίδες και ψευδαισθήσεις για απολαύσεις, που δεν μπορεί να παρέχει και που ασφαλώς η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα θα μπορούσε να εγγυηθεί για όλους τους ανθρώπους, όπου γης… Τότε, που θα τελειώσει η βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, θα τελειώσει και η φάση της προϊστορίας μας… Για να γίνουμε ελεύθεροι δημιουργοί απελευθερωμένοι από την μισθωτοί εργασία… Οι υλικές συνθήκες για την υλοποίηση του οράματος είναι πράγματι πολύ κοντά. Δεν το λένε αυτό …‘δογματικοί αριστεροί’. Το δι...
Βιτόριο Ντε Σίκα: Ψωμί, έρωτας και φαντασία (Pane, amore e fantasia)
την
Συνεχίζοντας το αφιέρωμα σε κινηματογραφικές μας επιλογές σας προτείνουμε μία από τις σχετικά πρώιμες ταινίες του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη. Ο Βιττόριο (1901-1974) θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του Ιταλικού νέο-ρεαλισμού… Κατά πολλούς ο Πάπας του…
Η συνάντησή του με την τέχνη και ειδικότερα με την 7η ήλθε μέσα από μάλλον τυχαίες διαδρομές για τον νεαρό, που σπούδασε να γίνει τραπεζικός αλλά η οικονομική κρίση του 1923 τον έστρεψε σε δουλειές του ποδαριού μεταξύ των οποίων ηθοποιός σε μπουλούκια… Η συνέχεια αναμενόμενη για τον ταλαντούχο, που σταμάτησε στα χρόνια του πολέμου και επανέκαμψε μετά το τέλος του.
Μέχρι το 1960 κρατάει η ‘θητεία’ του Βιττόριο στον νεορεαλισμό…
Η σχετική φιλμογραφία πλούσια και δημοφιλέστατη:
Ο Λούστρος Παπουτσιών (Sciuscia, 1946), ο Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Umberto D., 1952) η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960). Ταινίες, που σημάδεψαν την έξοδο της κινηματογραφικής κάμερας από τα στούντιο στον δρόμο και την καθημερινή δράση... Ολη αυτή η υπέροχη στρατιά των Ιταλών σκηνοθετών στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια καταφέρνει να ανεβάσει την Ιταλία στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού κινηματογράφου και να αφήσει αριστουργήματα διαχρονικής αξίας. Ο Βιττόριο Ντε Σίκα υπήρξε κοινωνικός αγωνιστής με διπλό τρόπο: με την τέχνη του αλλά και την πολιτική και κομματική του ένταξη, αφού υπήρξε ενεργός υπερασπιστής των θέσεων του κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας.
Μετά το 1960ο Βιττόριο κάνει στροφή σε κινηματογραφικές μεταφορές λογοτεχνικών έργων, όπως: Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (Matrimonio All' Italiana, 1964), Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970). Οι δύο τελευταίες κέρδισαν όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Το ιντερμέντσο μιας παντρεμένης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευταίο ταξίδι (Il Viaggio, 1974), είναι οι τελευταίες ταινίες του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη, που πέθανε στο Παρίσι το 1974.
Η ταινία, που παρουσιάζουμε είναι μία κωμωδία ηθών, γυρισμένη το 1953 σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ιταλικής υπαίθρου. Η άφιξη του νέου διοικητή της χωροφυλακής είναι ένα κοινωνικό γεγονός για το αποκλεισμένο επαρχιακό περιβάλλον, που θα σημάνει εξελίξεις, αλλαγές και γενικά απελευθερώσεις από συμβατικότητες και προλήψεις.
