14.9.2026. Κέρκυρα, 14η Σεπτεμβρίου: Τα ίδια λόγια για την θλιβερή επέτειο

Δυστυχώς, στην 73η επέτειο των βάρβαρων εμπρηστικών βομβαρδισμών της Κέρκυρας από τους Ναζί δεν έχουμε τίποτε το διαφορετικό να πούμε... 

Η μοιραία νύχτα της 13ης προς την 14η αποτελεί ένα θλιβερό σταθμό στην πορεία φθοράς του ιστορικού και μνημειακού χαρακτήρα της πόλης, μοναδικού στον Ελληνικό χώρο... 

Η πορεία καταστροφής, όμως σε κλίμα αδιαφορίας, υποτίμησης, στρέβλωσης και συνεχούς μετάθεσης ευθυνών συνεχίζεται... Με προκάλυμα την έλλειψη κονδυλίων (για την αναζήτησή τους καμία σοβαρή προσπάθεια δεν έγινε) και την προκύρηξη πανάκριβων μελετών, που δεν τελειώνουν ποτέ παρά μόνον με την προκήρυξη νέων πανάκριβων μελετών, που θα επικαιροποιήσουν τις προηγούμενες... Πάμε λοιπόν...

Ημερομηνία ορόσημο για την διαχρονική θλίψη κάποιων Κερκυραϊκών…

Η 14η Σεπτέμβρη του 1943 έχει καταγραφεί στη ιστορική μνήμη ως η αποφράδα μέρα των Γερμανικών εμπρηστικών βομβαρδισμών της Κέρκυρας (βομβάρδισαν τους πρώην συμμάχους Ιταλούς!!!). Επήλθαν εκτεταμένες καταστροφές στον οικιστικό ιστό της πόλης με αποτέλεσμα την σημαντική αλλοίωση του αρχιτεκτονικού της περιβάλλοντος… Χάθηκαν μνημεία ανυπολόγιστης αξίας (Δημοτικό Θέατρο, ξενοδοχείο Bella Venezia, Duomo κ.λ.π.)

Πριν από χρόνια, η ημερομηνία αυτή στους Κερκυραίους ζωντάνευε μνήμες πένθιμες, θλιβερές… Ο πανδαμάτορας χρόνος μαζί με την συστηματικά καλλιεργούμενη ιστορική λήθη έχουν ξεθωριάσει στις νεότερες γενιές τον απόηχο της καταστροφής… Με αυτό τον τρόπο έχει επέλθει και η εξοικίωση στο αρχιτεκτονικό αλαλούμ, που δημιουργήθηκε με την “ανοικοδόμηση”. Μιλάμε, για το αυθαίρετο ξεφύτρωμα πολυκατοικιών άθλιας αισθητικής από την 10ετία του 60 και μετά, που έχει βανδαλίσει γειτονιές της παλιάς πόλης αλλά και συνοικίες ολόκληρες στα περίχωρά της…

Αξίζει όμως να δούμε το ζήτημα από μία σκοπιά περισσότερο πολιτική. Για να συνειδητοποιήσουμε παρασιωπημένες ευθύνες και να κατανοήσουμε τους τεράστιους σημερινούς υπεύθυνους…

-Η πόλη της Κέρκυρας υπήρξε η ΜΟΝΗ Ελληνική πόλη, που υπέστη τέτοιας έκτασης  ζημιές…

-Η πόλη της Κέρκυρας είναι ουσιαστικά η ΜΟΝΗ Ελληνική πόλη με αυτόν τον διαχρονικό αρχιτεκτονικό πλούτο…  

-Στον πλανήτη ΓΗ και ιδιαίτερα στην Ευρώπη υπήρξαν ΧΙΛΙΑΔΕΣ οικισμοί με αρχιτεκτονικό μνημειακό χαρακτήρα και από τις δύο πλευρές των εμπόλεμων, που υπέστησαν τεράστιες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μέχρις ολικού αφανισμού! Ολοι αυτοί αποκαταστάθηκαν ΠΛΗΡΩΣ με βάση προγράμματα οικονομικής ενίσχυσης.

-Η Ελλάδα -ειρήσθω εν παρόδω- ανήκε στον μπλοκ των νικητών του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (!!!). Ταυτόχρονα, όμως, στην Ελλάδα …γύρισε καπάκι η ζωή… Με αποτέλεσμα η μεταπολεμική εξουσία να διανθίζεται έντονα από …θρηνήσαντες την απώλεια Γερμανών αξιωματικών… Απλά, τώρα δεν έκλαιγαν… Θριαμβολογούσαν επιδεικνύοντας σε Αμερικανούς στρατηγούς τον Ελληνικό Στρατό με την γνωστή ρήση: στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας! Το πνεύμα αυτό …εθνικής περηφάνειας και ανεξαρτησίας δεν περιορίστηκε στο στρατιωτικό επίπεδο… Υπήρξε καθοριστικό στην διαμόρφωση κάθε τομέα της δημόσιας ζωής… Είμαστε από τα πιο “καλά” παιδιά, που δεν ενοχλούσαμε τους συμμάχους μας με …δευτερεύοντα ζητήματα…

-Η καταστροφή της Κέρκυρας υπήρξε μεγάλη αλλά όχι στον βαθμό π.χ. που ισοπεδώθηκαν Ρωσικές ή Γερμανικές πόλεις. Πλείστα όσα εμβληματικά κτίρια ήταν ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΙΜΑ!!! Μεταξύ αυτών και το Δημοτικό μας Θέατρο… Λίγοι Κερκυραίοι θυμούνται ή γνωρίζουν, ότι το εμβληματικό αυτό κτίριο γκρεμίστηκε τελικά με απόφαση του Δημοτικού μας Συμβουλίου!!! Μετά από σχετική θετική εισήγηση “ειδικών” (μηχανικών δηλαδή!), που γνωμάτευσαν, πως η όψη του δεν ήταν  διατηρητέα!!! Ευτυχώς που υπάρχουν φωτογραφίες για να μπορούμε να αντιληφθούμε και εμείς οι κοινοί θνητοί, τα …αντικειμενικά επιστημονικά κριτήρια, που στήριξαν την εισήγηση-πρόταση κατεδάφισης…  

Να σκεφτείτε, πως το μεγαλειώδες σύγχρονο θέατρο δεν φέρει στην φωτογραφία την συνήθη χρωμορρυπαντική διακόσμηση

- Η ανοικοδόμηση της μεταπολεμικής περιόδου πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία σχεδόν μέριμνα για τον αρχιτεκτονικό-μνημειακό χαρακτήρα της πόλης… Αυτό επιβεβαιώνεται σε όλες τις γειτονιές, με ιδιαίτερη έμφαση στο Καμπιέλο, τους Αγιους Πατέρες, τις οδούς Ευγενίου Βουλγάρεως και  Γεωργίου Θεοτόκη, την Πλατεία Σαρόκου, την περιοχή Αβράμη, την Γαρίτσα, το Μαντούκι κ.λ.π.  Καμία μέριμνα και για την οικιστική επέκταση της πόλης…Τυπικό Παράδειγμα η οδός μητροπολίτου Μεθοδίου, της οποίας η συνολική (100%) δόμηση ΔΕΝ έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με την Κερκυραϊκή αρχιτεκτονική παράδοση! Αν πάμε λίγο πιο πέρα θα συναντήσουμε τις “νέες” γειτονιές, που χτίστηκαν σύμφωνα με την Εθναρχική επιταγή του: Χτίστε,χτίστε, χτίστε, και το αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο της “αγίας” αντιπαροχής… Ετσι υλοποιήθηκε το σύγχρονο …Ελληνικό οικιστικό θαύμα, που έχει “αναδείξει” τις περισσότερες πόλεις της χώρας σε …μνημεία κακαισθησίας και προβληματικής διαβίωσης…

Αυτό είναι το γενικό πανελλαδικό πολιτικό πλαίσιο της ανοικοδόμησης και πονάει παντού… Εδώ, όμως πονάει πολύ περισσότερο εξαιτίας του κυριολεκτικά ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ στην Ελλάδα αρχιτεκτονικού χαρακτήρα της πόλης και όχι εξαιτίας κάποιου στείρου τοπικισμού…

Το “κακοποιητικό” για την Κέρκυρα πνεύμα δεν υπηρέτησαν κύρια οι εργολάβοι και οι μηχανικοί, όπως συνηθίζεται να λέγεται προς συγκάλυψη των πραγματικά υπεύθυνων… Πρωταγωνιστές σε αυτό το έγκλημα υπήρξαν οι …επιφανείς της πόλης και οι δημόσιοι και πνευματικοί φορείς, που είτε με τις πρωτοβουλίες τους από κρίσιμες θέσεις είτε καθοδηγούμενοι από την “Κερκυραϊκή” ελαφρότητα και ραθυμία επέβαλαν ή/και επέτρεψαν την κακοποίηση του οικιστικού τοπίου…

Η προ βομβαρδισμών οδός Ζαμπέλη. Από τους ωραιότερους δρόμους της πόλης... Για την απαραίτητη σύγκριση με την σύγχρονη ...μπορείτε να την επισκεφθείτε 


Αψευδής μάρτυρας π.χ. η οδός Ζαμπέλη… Βομβαρδισμένα -πλην ενός- τα οικήματα της περιοχής ανοικοδομήθηκαν από προύχοντες της πόλης, που είχαν γνώση και διέθεταν επίγνωση του μεγέθους της επερχόμενης μόνιμης αλλοίωσης… Δέστε ένα προς ένα τα κτίσματα του παραπάνω δρόμου… Δεν είναι ο μόνος αλλά είναι ίσως ο πιο χαρακτηριστικά αποκαλυπτικός των δυνάμεων που επέφεραν την μεταπολεμική βεβήλωση… Αυτών, που κρύβονται στη στρέβλωση της ιστορίας και την “εξομάλυνση” του χρόνου…

Ισως αυτό το κείμενο θα περίττευε αν η Κέρκυρα δεν αντιμετώπιζε σήμερα, μία παρόμοια βεβηλωτική, απαξιωτική απειλή… Δεν μιλάμε για βομβαρδισμούς (αν και ποτέ δεν ξέρεις…). Η απόλυτα εγκληματική αδιαφορία πολιτείας, τοπικών φορέων και πολιτών δεν αποτελεί άγγελο καλών για μία πόλη με εξαιρετικά μεγάλο πλήθος μνημειακών κτισμάτων με μεγάλο προβλήματα συντήρησης… Σε πολλές περιπτώσεις, ένα βήμα πριν την κατάρρευση…

Ενδεικτικά παραθέτουμε έναν πρόχειρο κατάλογο, που συντάξαμε από μνήμης… Χωρίς δηλαδή να κάνουμε επισταμένη καταγραφή. Ιδού:

  • Αγγλικό Νοσοκομείο.
  • ΦΟΙΝΙΚΑΣ.
  • οικία Πετσάλη.
  • Οικία Γιαλινά.
  • Κτήριο Ωδείου.
  • Μέγαρο Ασάνη.
  • Κτίσμα ερείπιο στην Εβραϊκή.
  • Βίλλα Ρόσσα.
  • Ελαιουργία.
  • Κτίσμα Υπουργείου Κοινων. Υπηρεσιών στην. Λ. Αλεξάνδρας.
  • Γ Αστυνομικό τμήμα (παλιό Μουσείο)
  • Βίλλα Κοκοτού.
  • Κτίριο αδελφάτων στην σπηλιά.
  • 6ο Δημοτικό σχολείο Γαρίτσας.
  • γηροκομείο.
  • Παλιό ξενοδοχείο Νέα Υόρκη και διπλανό στα Μουράγια.
  • Κτίσμα μέσα στο Καμπιέλο (πίσω από τον Αστέρα).
  • Κτίσμα στην οδό Δούη στο Μαντούκι.
  • Κτίσμα στην Πλατεία της Λεμονιάς.
  • Βίλλα Καλαβρέντζου και ένα κτίσμα απέναντι.

Οσα κτίσματα αναφέραμε παραπάνω ανήκουν στην κατηγορία των σοβαρά απειλούμενων με προφανείς εξωτερικά τις βλάβες τους… Τα περισσότερα προσφέρουν ένα τρανταχτό παράδειγμα μαυρογιαλουρισμού με θερμές διαβεβαιωτικές υποσχέσεις για την διάσωσή τους εδώ και δεκάδες χρόνια! Μία προκλητική ιστορία γραφειοκρατικής αναβλητικότητας! Ένα ακλόνητα επιβεβαιωτικό δείγμα απίστευτης αδιαφορίας για την ιστορία του τόπου, την φυσιογνωμία του, την ποιότητά ζωής, το παρόν και το μέλλον του!  

Αν αυτά τα κτίσματα καταρρεύσουν η ζημιά στον αρχιτεκτονικό πλούτο θα είναι πιθανόν μεγαλύτερη από εκείνη των βομβαρδισμών του 43!!! “Ευτυχώς” για τους φορείς της σχεδιασμένης αδιαφορίας αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε ένα βράδυ όπως τότε… Θα φύγουν από τον …μάταιο τούτο κόσμο ένα-ένα και όχι καθ’ ομάδας!  Ετσι οι απώλειες θα χαρακτηρισθούν “ατυχήματα” σε ένα κλίμα υποκριτικής λύπης και ακατάσχετης υποσχεσιολογίας για την δήθεν ταχύτερη δυνατή αποκατάστασή τους… Τόχουμε μάθει το έργο εδώ και δεκαετίες πολλές... Το θλιβερό γαϊτανάκι ενοχών και ενόχων εγγυάται ένα θλιβερότερο μέλλον…

Τι ελπίζουμε;;; Τ Ι Π Ο Τ Ε !!!

Η γενική, συστηματική, διαχρονική και καλά σχεδιασμένη αδιαφορία από τους αρμόδιους δεν αφήνει κανένα ρεαλιστικό φως ελπίδας. Το κείμενο αυτό είναι μία απλή κατάθεση οργής… Και σαφούς δήλωσης, πως τους γνωρίζουμε!!! Ολους αυτούς, που στην διαδρομή του χρόνου υπέσκαψαν και υποσκάπτουν διαρκώς κάθε προσπάθεια δημιουργικής διάσωσης… Που ΔΕΝ αναλαμβάνουν τις αυτονόητες πρωτοβουλίες, που προκύπτουν από την ιδιότητά τους, την εξουσία τους,  την επιρροή τους… Που “αγωνιούν” για την πνευματικότητα του τόπου και την ίδια ώρα συντηρούν τον ωχαδελφισμό και την ευτέλεια… Που αναδεικνύονται μαίτρ στην δια της κωλυσιεργίας ματαίωση… Που ενδιαφέρονται μόνον για ό,τι οι ίδιοι σχεδιάζουν, ελέγχουν, υλοποιούν και καρπώνονται… Που επιβραβεύουν την φαυλότητα, την κολακεία και την οκνηρία και περιθωριοποιούν την γνήσιο ενδιαφέρον και την σεμνή διάθεση δημιουργίας.

Συνταγή εξασφαλισμένου αφανισμού υπό την θλιβερή ευλογία αρχόντων και την καταστροφική ανοχή των αρχόμενων…

Ατυχώς, η 14η Σεπτεμβρίου 1943 συνεχίζεται…

Οι δέκα δημοφιλέστερες αναρτήσεις του τελευταίου μήνα...
📻 ΡΑΔIO ΦΑΙΑΚΙΑ
ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ - ON AIR STUDIO
✖
Τώρα παίζει: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏭
⏸
⏹
🔀
🔊
Τραγούδια του κόσμου
Ελληνικά τραγούδια
PLAYLIST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
✖
Τώρα ακούγεται: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏸
⏹
⏭
🔊
🎤 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
📖 ΚΕΙΜΕΝΑ
PODCAST
κάποιοι λίγοι στίχοι...





ιδιωτικοποιείστε!!!

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
Ζοζέ Σαραμάγκου (1922 -2010)

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Γερμανούς, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Βολφ Μπίρμαν (1936 -

σ τ η θ ά γ χ η

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή
την πάσα αυγή γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Κι ύστερα, να, σαν οι φυλακισμένοι γέρνουνε στον ύπνο
και σβήνουν στο νοσοκομείο τα τελευταία βήματα
τραβάει ολόισια, γιατρέ, η καρδιά μου
τραβάει, γιατρέ, στην Ισταμπούλ, σ’ ένα παλιό ξύλινο σπίτι.

Κι ύστερα, δέκα χρόνια τώρα, να, γιατρέ
που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου να δώσω στο φτωχό λαό μου
τίποτα πάρεξ ένα μήλο
ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου.

Κι είναι γιατρέ, απ’ αφορμή όλα τούτα
που μες στα στήθια μου έχω τούτη την αρρώστια
όμως, γιατρέ, και μ’ όλα τα ντουβάρια που μου κάθονται στα στήθια
κοιτάω τη νύχτα ανάμεσα απ’ τα κάγκελα
κι όλη η καρδιά μου αντιχτυπά και στο πιο μακρινό αστέρι.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

μ ι κ ρ ό κ ο σ μ ο ς

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

Μ ι λ ώ

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία,
πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ
ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ
κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος
τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο…
ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης
(1922 - 1988)

Κι ήθελε ακόμη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Ι θ ά κ η

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωσταντίνος Καβάφης
(1863 - 1933)

καπνισμένο τσουκάλι (απόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε
νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα,
δὲν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε
τὸ ἴδιο βάρος σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε
ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.


Γιάννης Ρίτσος
(1909 - 1990)

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς


Μάνος Ελευθερίου
(1938 - 2018)

στρατιώτης - ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.


Μίλτος Σαχτούρης
(1919 - 2005)

δεκαεφτά λαιστρυγόνες

Τι έχει να κάνει πόσοι είναι οι Λαιστρυγόνες
δεκατρείς τρακόσοι, τι έχει να κάνει;
μην είναι σίγουρο που έχω αύριο δυο χέρια ένα κούτελο;
στις φλέβες μου ο ίδιος άνεμος να σμπρώχνει λέξεις
καταπάνω στις οξιές και τα κατάρτια;
Μένω εδώ λοιπόν ξερός. Γέμισε ο τόπος Θερμοπύλες Θεσπιείς, απέναντι με τα ταμπούρλα τους οι Μήδοι,
άχρονα θεωρήματα κυκλώσανε τους λόχους μας,
ποταμός αόμματος έριξε το σπίτι
περνάει, παίρνει
εμένα το κλισιοσκόπιο γωνιά Υμηττού Φορμίωνος
κι εσένα κοφτερή προκήρυξη που σήκωσες οδοφράγματα·
πιασμένοι οι δυο μας χέρι χέρι
τρελοί με τα φωνήεντα των Ελλήνων
δεν περνούνε οι φασίστες…

τώρα νέα μου τρέλα γιος των όρνιων
κυνηγώ αποσιωπητικά, δίνω τα μάτια μου σε αστρίτες,
το στήθος μου εθνόσημο του φεγγαριού,
τελευταίο μου φυσίγγι η πλεξούδα απ’ τα μαλλιά σου.
Ήσουνα τότε στα δεκαεφτά,
δεκαεφτά κουρσάροι λαιστρυγόνες,
μα εγώ ακόμα σύννεφο.
Έκτωρ Κακναβάτος
(1920 - 2010 )

Π ρ ω ι ν ό

Είναι ένα ζεστό πρωϊνό
Ο έρωτας ποτίζει τη μέρα
Το άτακτο φτερό του
Αγγίζει το ποτέ

Φιλέρημος πληγή αθώων

Το λιοντάρι κάθισε στα χαρτιά μου
Μου μίλησε για τη ζητεία Παραδείσου
Και τον συλλογισμένο θάνατο
Που αδίκως ψάχνει
Τη γέννησή του

Τηλέμαχος Χυτήρης
(1945 - )

λ ή θ η

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντσος Μαβίλης
(1860 - 1912)

στην Πάργα πίσω...

Και μ΄ όλο το τρισκότοδο τους γνώρισα απ΄ αλάργα
στη στράτα και στα ξώστρατα, που παν κατά την Πάργα.

Δεν ήταν ούτε δέκα, ούδ΄ εκατόν. Καθείς στο χέρι εκράτει
κι΄ από ΄να σάκκον τρίχινο, κι΄ οι σάκκοι ήταν γεμάτοι.

Κι΄ εκείνοι σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι γάμου,
λες κι΄ είχαν όλοι τους φτερά και δεν πατούσαν χάμου.
-Κι΄ αν είστε και φαντάσματα μπορώ να σας ρωτήσω.
Που πάτε τόσο βιαστικά?

-Πάμε στην Πάργα πίσω.
-Και μες΄ στους σάκκους τι έχετε κρυμμένα, βρυκολάκοι,
-Με πεθαμένων κόκκαλα γεμάτοι είν΄ όλοι οι σάκκοι.
Διαβάτη δεν τα γνώρισες τ΄Αλή-Πασά τα χρόνια.
Σταλμένος απ΄ τα Τάρταρα τα μαύρα καταχθόνια,
σα να βουλήθηκε απ΄ τη γη κάθε καλό να λείψει,
έσπερνε το ξολόθρεμα, το χαλασμό, τη θλίψη.

Τότε στα χέρια του έπεσε κι΄ η Πάργα, η παινεμένη.
Μα η Πάργα κιαν σκλαβώθηκε, ψυχή δεν απομένει.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά και νιοι και γέροι κι΄ όλοι
αφήνοντας παντέρημη τη σκλαβωμένη πόλη,
εξεκινήσαμε μαζί να βρούμε αλλού πατρίδα.

Πως το θυμούμαι! Συμφορές πολλές στον κόσμο είδα
και γνώρισα στη ζήση μου, καμμιά όμως σαν εκείνη,
Μια είν΄ η πατρίδα καθενός, δεύτερη δεν θα γίνει!...

Πριν ξεκινήσουμε μαζί τη νύχτα με φανάρια
στο κοιμητήρι επήγαμε κρατώντας τα΄ αξινάρια,
κι΄ απ΄ άκρη ως άκρη σκάβοντας το κάναμε χωράφι
κι΄ ανοίξαμε τα μνήματα κι΄ έγιναν λάκκοι οι τάφοι,
και πήραμε τα κόκαλα και τους σταυρούς ακόμα,
για να μη μείνει τίποτα στο σκλαβωμένο χώμα

Και φύγαμε. Περνά καιρός και εμείς αγάλι-αγάλι
πεθαίναμε κι η μια γενιά κληρονομάει την άλλη.
Ως ότου χθες μεσάνυχτα, κράζοντας πέρα ως πέρα
μια σάλπιγγα ετρικύμησε τον ξάστερον αγέρα
σαν τα΄ Αρχαγγέλου η σάλπιγγα για την στερνή την κρίση.
Τα κόκαλα, που λευτεριά τους είχαμε χαρίσει
κι΄ ανήσυχα, ανυπόμονα την ώρα καρτερούσαν,
(γιατί στην έρμη ξενιτιά την Πάργα ελαχταρούσαν)
πήραν φωνή, κι΄ ανάκραζαν, φωνή βαθειά μεγάλη:
-«Η Πάργα ξεσκλαβώθηκε, πηγαίνετέ μας πίσω πάλι».

Ιωάννης Πολέμης
(1862 - 1924)

















































Translate

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων
Π ρ ο φ ί λ

προφίλ
Ο Μίλτος Βασιλείου είναι συνταξιούχος αναπληρωτής καθηγητής πνευμονολογίας