Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
Είδαμε τελετή… Είδαμε πρώην και νυν… Είδαμε ομιλούντες και ακροώμενους… Και πίσω τους εκείνο το πλαστικό κοτετσόσυρμα, που ορίζει χώρους υπό κατασκευή…
Μάθαμε από κοινωνικά μέσα πληροφόρησης, πως τα σκουπίδια είναι εκεί και οι μπασκέτες των …αθλητικών υποδομών χωρίς καλάθια… Δεν έχουμε δει ακόμη φωτορεπορτάζ.
Διαβάσαμε, πως …ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να φτιαχτεί και ο κανονισμός λειτουργίας του άλσους…
Επειδή, λοιπόν είμαστε προϊδεασμένοι από προηγούμενες εμπειρίες έργων που ολοκληρώθηκαν και αφέθηκαν στην τύχη τους (π.χ. μποσκέτο) θα τολμήσουμε την …προφητεία: Αν δεν υπάρξει άμεσα επαρκές προσωπικό φύλαξης και συντήρησης το άλσος μετράει ήδη αντίστροφα… Η προθυμία των συλλόγων των κατοίκων της περιοχής να βοηθήσουν χρήσιμη και επαινετέα αλλά, φυσικά, ως επικουρική.
Και παρακαλούμε να μην ξανακούσουμε το ίδιο ‘τροπάριο’ μετά τους πρώτους ή τους επόμενους βανδαλισμούς για το … πνευματικό μας και το πολιτιστικό μας επίπεδο … Αυτά είναι δεδομένα… Το μεγάλο ζητούμενο εν προκειμένω είναι πώς αυτά θα αλλάξουν ώστε να πάψουν οι βαρβαρότητες και να κυριαρχήσει πνεύμα κοινωνικής συμπεριφοράς… Οι μηχανισμοί ελέγχου λοιπόν είναι απαραίτητοι σε συστήματα της φύσης και της κοινωνίας… Είναι οι αισθητήρες, που ειδοποιούν και παρεμβαίνουν διορθωτικά…
Γι’ αυτό το ζητούμενο είναι ένα επαρκέςσύστημα φύλαξης και συντήρησης και φυσικά όχι μηχανισμός καταστολής…
Και επειδή την εποχή των μνημονίων στην χώρα μας (και όχι μόνον) οι κοινωνικές υπηρεσίες θεωρούνται άχρηστη πολυτέλεια, που παρεμποδίζει την …ανάπτυξη δεν είμαστε και τόσο αισιόδοξοι για το μέλλον του άλσους…
Φυσικά, μακάρι να διαψευστούμε…