22.4.2026. Για τον Στέφανο Ληναίο

Το σπουδαίο για τον Στέφανο Ληναίο ή κατά κόσμο Διονύσιο Μυτιληναίο είναι που έζησε πολύ σε χρόνο και ταυτόχρονα σε δημιουργία. 

Στο σανίδι από το 1954 με διαρκώς συχνότερη και στιβαρότερη την παρουσία του. 

Τον γνωρίσαμε φοιτητές, επί χούντας, όταν παρουσίασε την ανεπανάληπτη επιτυχία του ‘καληνύχτα Μαργαρίτα’ βασισμένη στο έργο του Δημήτρη Χατζή: Μαργαρίτα Περδικάρη. Εργο γεμάτο ευθείες αναφορές στην πολύ πρόσφατη εθνική και κοινωνικοπολιτική ιστορία… Εργο, που η παράστας΄φη του μετατράπηκε υποχθόνια σε πράξη αντιστασιακή με θερμή την συμμετοχή των θεατών… 

Εκεί στο θέατρο της γωνίας Πατησίων και Στουρνάρη στέγασε μαζί με την αγαπημένη του Ελλη Φωτίου την θεατρική δουλειά δεκαετιών… 

Από εκεί οργανώνονταν και οι εξορμήσεις του στην περιφέρεια, που και πάλι επί χούντας είχαν προσλάβει χαρακτήρα πολιτικό, αντικαθεστωτικό… 

Με συχνή παρουσία στον κινηματογράφο και την τηλεόραση αλλά και σαν συγγραφέας, ο Στέφανος αρτίωσε τον καλλιτεχνικό του κύκλο. 

Κάποιες ερμηνείες, όπως ο αστυφύλακας στην ‘κόμισσα της Φάμπρικας’ πλάι σε άριστους συναδέλφους του, σημαδεύουν την Ελληνική κωμική δραματουργία στο σινεμά… 

Θα θυμηθούμε ακόμη, έτσι αυθόρμητα: ‘Μίας πεντάρας Νιάτα’  ‘Τα παιδιά της χελιδόνας’. 

Ο Στέφανος έφυγε αφού το ‘πεπρωμένον φυγείν αδύνατον’ έχοντας μοιράσει σε όλους απλόχερα, ‘ψυχαγωγία’…