3.7.2026. Αποχαιρετάμε τον Δημήτρη Τσοπανίδη

Θυμάμαι το αίσθημα θαυμασμού και σεβασμού, που συνόδευε το άκουσμα του ονόματος του Δημήτρη… Τότε…Πενήντα τόσα χρόνια πίσω. Στο φουλ της χούντας αλλά και στην αρχή των φοιτητικών αντιδράσεων, ο Δημήτρης ακούγονταν ανάμεσα σε φίλους και συντρόφους με εκτίμηση, με αισιοδοξία αλλά και περηφάνια, που προσέδιδε η παρουσία του και η δράση του στην Αντι-ΕΦΕΕ.

Ηδη οργανωμένος στην ΚΝΕ ο Δημήτρης κατείχε εξέχουσα θέση στις καρδιές μας, όπως όλα τα ‘παιδιά του Φλεβάρη’, που αργότερα θυμήθηκε ο φίλτατος Λάμπρος Τόκας.

Οφείλει πράγματι πολλά το κίνημα στην δράση αυτών των νέων γιομάτων ζωή και ελπίδες νέους, που η χούντα συνέλαβε βασάνισε και φυλάκισε…

Όπως και τον Δημήτρη, που τον περιποιήθηκε στην ασφάλεια και στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου...

Ελεύθερος από τον Κορυδαλλό στις 26.7.1974 ο Δημήτρης συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός ενώ τελειώνοντας τις σπουδές του στην Ιατρική πήρε την ειδικότητα του Πνευμονολόγου, που άσησε αποκλειστικά νοσοκομειακά, πρώτα στην Σωτηρία και στην συνέχεια και για πολλά χρόνια τον Γενικό Νοσοκομείο της Κέρκυρας.

Θα τον ξεπροβοδίσουμε σήμερα το απόγεμα από το Α’ νεκροταφείο της Κέρκυρας.