12.9.2026. Χαιρετισμός στον Σπύρο Χαλβατζή

Από την πρώτη ματιά, από την πρώτη κουβέντα σε κατακτούσε η απλότητά του, που βρισκόταν στο ηθικό του γονιδίωμα… Αυτή η απλότητα περιέβαλλε το λόγο του, την συμπεριφορά του… Αυτή, που άλλοι δυσκολεύονται να καταχτήσουν με προσπάεθιες μίας ζωής, για τον Σπύρο ήταν δική του με  φυσικότητα. 

Απόλυτα σταθερός και αφοσιωμένος στις ιδεολογικές του σταθερές έδειχνε ταυτόχρονα τον σεβασμό του προς τον άλλο, προς το διαφορετικό… Δεν προσέβαλε, δεν διακοσμούσε την διατύπωση της άποψής του, με φραστικές επιθετικές ατάκες χωρίς ουσία…

Ετσι γνώρισα το Σπύρο 52 χρόνια πριν… Και κρατάω αυτή την ανάμνηση σαν το ταυτολογικό του αποτύπωμα… Μία ζεστή και βαθιά ανθρώπινη ανάμνηση.

Ενας κοινός φίλος, ο Στέφανος ο Πάντος, που γνώριζε τον Σπύρο πολύ καλύτερα σε κρίσιμες ώρες και διαχρονικά, γράφει:

Μοναδικός άνθρωπος! Ξεχωριστός πάντα καλοπροαίρετος, σωστός, αγνός κομμουνιστής!

Πάντα με τον καλό του λόγο.

Με χιούμορ, έξυπνος και ευγενής!

Πάντα με μια βαθειά αγνή ευγένεια που μας συγκινούσε όλους! Και τους συντρόφους του και τους άλλους και ακόμη και τους ιδεολογικούς του αντιπάλους.

Μόνο σεβασμός σε ένα δύσκολο αποχαιρετισμό.

Κάθε θρησκεία έχει τους άγιους της.

Και ο σύντροφος Σπύρος Χαλβατζής είναι ο δικός μας άγιος του κομμουνισμού.

Αντίο σύντροφε Σπύρο! 

Χαιρετίσματα στους δικούς μας αλλά και στους άλλους δικούς μας! (όπως με ανθρωπιά και καλοσύνη έλεγες πάντα)…