Παρεμπιπτόντως…

Εικόνες πολέμου καταθέτει στο κείμενό του ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης . Θυμίζει χρόνους παρατεταμένης βαρβαρότητας αλλά και στιγμές ανθρώπινης ανάτασης.  Πίσω από την βία, τους σκοτωμούς και τις γενοκτονίες, η ανθρωπότητα κάνει ψυχρά και ψύχραιμα τα βήματα της ελπίδας, που διακρίνει και επισημαίνει ο Νίκος.   Μ ια διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα από ομάδες βετεράνων που κατέλαβαν το κτίριο Cannon Office της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, απαιτώντας τον τερματισμό του παράνομου πολέμου που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν και κρατώντας κόκκινες τουλίπες στη μνήμη των 3.500 Ιρανών αμάχων που δολοφονήθηκαν στις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις. Επίσης απέτισαν φόρο τιμής και στους Αμερικανούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη σύγκρουση. Σε μικρή απόσταση από το Cannon Office βρίσκεται και ο Νότιος Κήπος του Λευκού Οίκου, εκεί όπου υπογράφηκαν οι «Συμφωνίες του Αβραάμ». Αυτά στις 15 Σεπτεμβρίου 2020 όταν ο Τραμπ φιλοξένησε τον  Νετανιάχο...

21.11.2025. Η Ορνέλλα Βανόνι δεν θα είναι πια μαζί μας


‘Εφυγε μία σπουδαία Ιταλίδα δημιουργός με διεθνή καριέρα και αναγνώριση και με απίστευτα πολυετή καλλιτεχνική παρουσία. 
Αρχισε σαν ηθοποιός το 1956 στο περίφημο ‘μικρό θέατρο του Μιλάνου’ με δάσκαλο τον επίσης διάσημο για την ποιοτική δουλειά του στο Θέατρο, Τζιόρτζιο Στρέλερ.

Στο τραγούδι ξεκίνησε παράλληλα παρουσιάζοντας πολλά τραγούδια με αναφορά στον υπόκοσμο του Μιλάνου τραγουδισμένα σε Μιλανέζικη διάλεκτο… Αυτή την περίοδο την ονόμασαν: η τραγουδίστρια του υπόκοσμου.

Γρήγορα ήλθε η ευρύτερη αναγνώρισή της με την εκτέλεση έργων του Gino Paoli, που την καθιέρωσαν. Πασίγνωστα το ‘senza fine’ (1963) και το ‘Che cosa c'è’ (1965), που ο συνθέτης έγραψε ειδικά γι’ αυτήν.

Ακολούθησαν τα χρόνια του San Remo, που υπήρξαν θριαμβευτικά γι’ αυτήν. Εκεί παρουσίασε τα: "Abbracciami forte" (1965), "Io ti darò di più" (1966), "La musica è finita" (1967), "Casa Bianca" (1968), και "Eternità" (1970).

Παράλληλα, στην ίδια δεκαετία του 60 τραγούδησε τις μεγάλες της επιτυχίες: "Una ragione di più", "Un'ora sola ti vorrei", "L'appuntamento".

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Ορνέλλα συνεργάστηκε με αξιολογότατους ποιητές και συνθέτες. Ξεχωρίζουμε ανάμεσά τους τους Vinicius de Moraes και Toquinho στο άλμπουμ ‘La voglia, la pazzia, l'incoscienza, l'allegria’. Επανήλθε και στο San Remo και το 2004 παρουσίασε ένα άλμπουμ σε ντουέτα της με τον Gino Paoli τιμώντας τα 70 γενέθλιά της. Τον Ιούνιο του 2025 έλαβε την διάκριση του επίτιμου διδάκτορα για την κουλτούρα της και την συμβολή της στην μουσική. Εφυγε στα 91 της χρόνια. 
Την αποχαιρετάμε σε ένα ντουέτο με τον μαέστρο και μέντορά της Bruno Lauzzi στο κλασσικό πιά: Senza fine (χωρίς τέλος). 


Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων