Μα, πού στηρίζεται;;;

Αναρωτιόμαστε για τα ερείσματα του οικονομικού θαύματος της χώρας, που είναι πλέον παγκοίνως ανεγνωρισμένον… Ποιοι το αναγνωρίζουν; Μα οι κρισιμότεροι Ελληνικοί και διεθνείς οργανισμοί. Ενδεικτικά και μόνον: ο εθνικός τραπεζίτης κ. Γιάννης Στουρνάρας, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, οι οίκοι αξιολόγησης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν παραλείπουν να υμνούν τους άθλους που συντελεί η Ελληνική οικονομία… Δυστυχώς δεν συμφωνούν και τόσο η Eurostat και η παγκόσμια τράπεζα, που μας τοποθετεί στον πάτο του βαρελιού αλλά εμάς δεν μας τρομάζουν κάτι τέτοια. Ο αρμόδιος Υπουργός είναι ενθουσιασμένος και μας μεταδίδει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του, μέσω των προθύμων ΜΜΕ, που μας καθησυχάζουν …πειστικά. Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραπέμπει ευθέως στο εξαίρετο άρθρο του Δημήτρη Στεργίου: Διεθνής υμνωδία στην Ελλάδα των “οικονομικών θαυμάτων ”!   Εκτός όμως από την πρότασή μας αυτή παραμένει ατόφιο το ζήτημα της συστηματικής σύγχυσης, που δημιουργούν οι ελεγχόμενοι μηχανισμοί ουσιαστικής παραπληροφόρησης. Είναι εντυπωσι...

21.11.2025. Η Ορνέλλα Βανόνι δεν θα είναι πια μαζί μας


‘Εφυγε μία σπουδαία Ιταλίδα δημιουργός με διεθνή καριέρα και αναγνώριση και με απίστευτα πολυετή καλλιτεχνική παρουσία. 
Αρχισε σαν ηθοποιός το 1956 στο περίφημο ‘μικρό θέατρο του Μιλάνου’ με δάσκαλο τον επίσης διάσημο για την ποιοτική δουλειά του στο Θέατρο, Τζιόρτζιο Στρέλερ.

Στο τραγούδι ξεκίνησε παράλληλα παρουσιάζοντας πολλά τραγούδια με αναφορά στον υπόκοσμο του Μιλάνου τραγουδισμένα σε Μιλανέζικη διάλεκτο… Αυτή την περίοδο την ονόμασαν: η τραγουδίστρια του υπόκοσμου.

Γρήγορα ήλθε η ευρύτερη αναγνώρισή της με την εκτέλεση έργων του Gino Paoli, που την καθιέρωσαν. Πασίγνωστα το ‘senza fine’ (1963) και το ‘Che cosa c'è’ (1965), που ο συνθέτης έγραψε ειδικά γι’ αυτήν.

Ακολούθησαν τα χρόνια του San Remo, που υπήρξαν θριαμβευτικά γι’ αυτήν. Εκεί παρουσίασε τα: "Abbracciami forte" (1965), "Io ti darò di più" (1966), "La musica è finita" (1967), "Casa Bianca" (1968), και "Eternità" (1970).

Παράλληλα, στην ίδια δεκαετία του 60 τραγούδησε τις μεγάλες της επιτυχίες: "Una ragione di più", "Un'ora sola ti vorrei", "L'appuntamento".

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Ορνέλλα συνεργάστηκε με αξιολογότατους ποιητές και συνθέτες. Ξεχωρίζουμε ανάμεσά τους τους Vinicius de Moraes και Toquinho στο άλμπουμ ‘La voglia, la pazzia, l'incoscienza, l'allegria’. Επανήλθε και στο San Remo και το 2004 παρουσίασε ένα άλμπουμ σε ντουέτα της με τον Gino Paoli τιμώντας τα 70 γενέθλιά της. Τον Ιούνιο του 2025 έλαβε την διάκριση του επίτιμου διδάκτορα για την κουλτούρα της και την συμβολή της στην μουσική. Εφυγε στα 91 της χρόνια. 
Την αποχαιρετάμε σε ένα ντουέτο με τον μαέστρο και μέντορά της Bruno Lauzzi στο κλασσικό πιά: Senza fine (χωρίς τέλος). 


Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων