Ντελακρούα: Έφιππος Ελληνας αγωνιστής ... στην επέτειο, το τραγούδι των Λ. Κηλαηδόνη-Λ. Παπαδόπουλου. Λίγα λόγια για μία σημαντική πλευρά της ιστορίας μας. Ο Δραγουμάνος του Βεζύρη Ο δραγουμάνος του βεζύρη Πίνει μαστίχα ρίχνει τα χαρτιά Το 'να του μάτι στο μισσίρι Τ' άλλο του μάτι στην αρβανιτιά Κι όταν βαράει παλαμάκια Δούλες σερμπέτια μέλια έρχονται σωρό Και του αχμέτ αγά τα χανουμάκια Στην προσταγή του στήνουνε χορό Φάτε και πιείτε δραγουμάνοι Τώρα που όλα είναι για τα σας Έτσι ορίζει το φιρμάνι Κι ο πολυχρονεμένος σας πασάς Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι Γεια σου τζαβέλα γεια σου γέρο του μοριά Βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι Για την τιμή και για τη λευτεριά Ακολουθεί ένα σύντομο εικαστικό αφιέρωμα με πίνακες, που εκτίθενται στον ιστότπο: LIFO
Ο ΔΡΟΜΟΣ
Σε κάθε δέντρο ένας μικρός καθρέφτης
άνοιγε τις στοιχειωμένες λέξεις,
σε κάθε στροφή παραφύλαγε μια σημαία
κουρελιασμένη κι ένας σωρός οξειδωμένων
απ' τη συνήθεια παλιών βεβηλωμένων όρκων.
Μυριάδες αγγελικά αστροχάδια και ήχοι
ξεχύνονταν κάθε νυχτιά κι αγκάλιαζαν
τον εσώκοσμο κι ύστερα διασπάζονταν
και κυρίευαν το σύμπαν μέχρι την άκρη
της άδηλης σιωπής.
Δάκρυα το ξημέρωμα για τον ολόμαυρο θόλο
πάνω απ' τα χέρσα, γεμάτα ψευδάργυρα
σκήπτρα και συντρίμμια εύθραυστων ονείρων, ανυποψίαστα χώματα.
Μια μικρή γυάλινη γαλάζια σφαίρα κυλούσε
σπρωγμένη απ' τον επιβλητικό βοριά, μια εδώ
και μια εκεί, σ' έναν αναπόδραστο ατέρμονα κύκλο.
"Πότε θα κάνει ξαστεριά;" ούρλιαξε ο άνεμος
μεσ' στις σχισμές της ανήλιαγης προσμονής.
Πού πήγαν, πού πέταξαν εκείνα τα πολύχρωμα
πουλιά που μάγευαν την αίσθηση και ζωντάνευαν
τις ασθμαίνουσες σκιές;
Τώρα ένα σκοτεινό ματωμένο ποτάμι κυλάει
την ανυπεράσπιστη θλίψη του στο πέλαγος
της ανυπαρξίας και των φαύλων αναίσχυντων
ελπίδων, νεκρή κοίτη ανόνειρων κυματισμών
κι απόκοσμων βουβών εικόνων.
Κάπου ξάφνου φύτρωσε ένα κόκκινο λουλούδι
κάτω από μια ξεχασμένη νότα,
μια φεγγαροαχτίδα το περιμάζεψε στοργικά
και το ζέστανε μέχρι τη λυκαυγή προσμένοντας ίσως κάποια απροσδόκητη συναστρία χαμόγελων.
Τότε ένας κρύος Ήλιος ανιχνεύτηκε μέσα
απ' τη μολυβένια ακολουθία μιας πλάνης, στάθηκε,
μειδίασε ειρωνικά στ' αυτόχειρα λείψανα
κι ύστερα κρύφτηκε ξανά στην αυτάρεσκη ησυχία του, μακριά στο παράλληλο σύμπαν του.
Είναι της τύχης όρισμα,
της μοίρας προσταγή
ή κάλπικο εικόνισμα
στου ονείρου τη φυγή;
Ή μήπως είναι τ' όνειρο
του δρόμου ο χρησμός
που τον κρατάει όμηρο
ψεύτικος λογισμός;
Σχόλια