Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Στο πρώτο φαίνονται οι χώρες, που θα επιχορηγήσουν -ως ύψιστη πράξη φιλανθρωπίας- το έλλειμμά μας. Για να γνωρίζετε, πόση ώρα χειροφιλήματος δικαιούται έκαστος των χορηγών μας, αναλογικά... Στις "άλλες χώρες" περιλαμβάνεται και η Μάλτα...
Στον πίνακα προβάλλεται η -επίσημη τουλάχιστον- εκδοχή της οικονομικοχρεωστικής πραγματικότητας στην Ευρωζώνη. Η τελευταία στήλη αφορά ανθρώπους άμεσα. Ανεργους, απελπισμένους, ευεργετημένους από τις αρετές του νεοφιλελευθερισμού, που ανοίγουν πρώτοι τον χορό των καταραμένων. Ερχονται κατά κύματα οι επόμενοι της γης οι κολασμένοι στον 21ο αιώνα της πληροφορικής και της κατάχτησης του διαστήματος να περάσουν την πύλη του υλικού, πνευματικού και ψυχικού ευτελισμού. Εκτός και μετατρέψουυν πόνο και οργή σε δύναμη αλλαγής. Χρειάζεται βέβαια να καλυφθεί το τεράστειο ιδεολογικο-πολιτικό έλλειμμα, που δημιούργησαν οι πολλές 10ετίες αναμάσησης τσιτάτων, προαποφασισμένων τεκμηριώσεων και παγιωμένων και ιεροποιημένων αληθειών...