Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Καλοκαίρι, γαρ, και εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία για να σας προτείνουμε βιβλίο διακοπών... Αυτό, που μας χάρισε πρόσφατα ο φίλτατος ΓΔ και το απολαμβάνουμε διαβάζοντάς του... Πρόκειται για το έργο του κοινωνιολόγου, φιλοσόφου και ακτιβιστή Maurizio Lazzarato: Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΧΡΕΩΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ο τίτλος παραπέμπει σαφώς σε ένα δοκίμιο-καταγγελία της αγριότητας του νεοφιλελευθερισμού, όπως βιώνεται στις μέρες μας... Με τε-κμη-ρί-ω-ση... Οχι γενικολογίες και προαπαιτούμενα...
Καλαίσθητη και προσεγμένη προσπάθεια από τις εκδόσεις "Αλεξάνδρεια".
Σας μεταφέρουμε ενδεικτικά το κείμενο του οπισθόφυλλου:
Το χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο, φαίνεται σήμερα να είναι μια κεφαλαιώδης
έγνοια των οικονομικών και πολιτικών υπευθύνων. Ωστόσο, αντί να αποτελεί απειλή
για την καπιταλιστική οικονομία, βρίσκεται στην καρδιά του νεοφιλελεύθερου
εγχειρήματος. Σ’ αυτή την πιο πρωτότυπη και ρηξικέλευθη από τις πρόσφατες
μελέτες για την κρίση χρέους, ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο, υποστηρίζει ότι το χρέος
είναι πριν απ’ όλα μια πολιτική κατασκευή και η σχέση πιστωτή-οφειλέτη η
θεμελιώδης κοινωνική σχέση του κόσμου μας. Ξαναδιαβάζοντας ένα παραγνωρισμένο
κείμενο του Μαρξ, καθώς και έργα του Νίτσε, του Ντελέζ, του Γκουαταρί και του
Φουκώ, δείχνει ότι το χρέος δεν ανάγεται απλώς σ’ έναν οικονομικό μηχανισμό.
είναι ταυτόχρονα μια τεχνική διακυβέρνησης και ελέγχου των ατομικών και των
συλλογικών υποκειμένων, που επιδιώκει να περιορίσει την αβεβαιότητα ως προς το
χρόνο και τις συμπεριφορές των κυβερνωμένων. Προκειμένου να «τιμήσουμε τις
υποχρεώσεις μας», καλούμαστε να γίνουμε «επιχειρηματίες του εαυτού μας»,
«διαχειριστές» της ζωής μας και του «ανθρώπινου κεφαλαίου» μας, με αποτέλεσμα να
ανατρέπεται και να αναμορφώνεται όλος ο φυσικός, ψυχοδιανοητικός και
συναισθηματικός μας ορίζοντας. Υπάρχει άραγε έξοδος από τη δεινή αυτή συνθήκη
του χρεωμένου ανθρώπου;