Δεν είναι περίεργο, που ο φίλτατος Νίκος αντέδρασε στο κλείσιμο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ… Το σπουδαιότερο στο κείμενο του Νίκου δεν είναι η απλή έκφραση συμπαράστασης. Εκείνο, που κυριαρχεί είναι η πολιτική διάσταση του ζητήματος και αυτό είναι το σημαντικό, το καθοριστικό… Είχα πάρει άδεια να λείψω έντυπα και ηλεκτρονικά από το CorfuPress.com μέχρι και το τέλος Αυγούστου, όμως η διαγραφή της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας πολιτικά και καθημερινά ενημερωμένης ιστοσελίδας του φίλου Μίλτου Βασιλείου “ΦΑΙΑΚΙΑ ξανά” από το Blogger.com, με επανάφερε… Το «κατέβασμα» της «ΦΑΙΑΚΙΑΣ» αποδεικνύει τη «δημοκρατικότητα» που διέπει τις ψηφιακές πλατφόρμες των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών τους που ως φαίνεται ενοχλούνται όταν ιστοσελίδες, που αναγκαστικά χρησιμοποιούν τα «κανάλια» τους, ξεφεύγουν από τους κανόνες της αυτοματοποιημένης λογοκρισίας. Μια ιστοσελίδα όπως η «ΦΑΙΑΚΙΑ ξανά» μάλλον δε δικαιολογεί την εξαφάνιση της στο τυχαίο ενός τεχνικού συμβάντος, μακάρι να συνέβαινε κάτι τέτοιο κα...
Το κλέβουμε από τον ιστότοπο "Το κουτί της Πανδώρας" επειδή μας άρεσε ιδιαίτερα αυτό το σύντομο κείμενο τουΖοζέ Σαραμάγκου από:"To Tελευταίο Τετράδιο", που κυκλοφορεί και στα Ελληνικά (εκδόσεις Καστανιώτη) και αποτελείται κύρια από κείμενα του συγγραφέα στο blog του...
"Μια εξέγερση ελεύθερων συνειδήσεων θα χρειαζόμασταν"
Η λειτουργία του κόσμου έπαψε να είναι το απόλυτο μυστήριο που ήταν, οι μοχλοί του κακού βρίσκονται μπροστά στα μάτια... όλων, για τα χέρια που τους χειρίζονται δεν υπάρχουν πια γάντια ικανά να κρύψουν τις κηλίδες του αίματος.
Θα έπρεπε, επομένως, να είναι εύκολο για τον καθένα να επιλέξει ανάμεσα στην πλευρά της αλήθειας και στην πλευρά του ψεύδους, ανάμεσα στον ανθρώπινο σεβασμό και στην ασέβεια προς τον άλλον, ανάμεσα σε αυτούς που είναι με τη ζωή και αυτούς που είναι εναντίον της.
Δυστυχώς, τα πράγματα δε συμβαίνουν πάντα έτσι. Ο προσωπικός εγωισμός, το βόλεμα, η έλλειψη γενναιοδωρίας, οι μικρές δειλίες της καθημερινότητας, όλα αυτά συνεισφέρουν σε μια ολέθρια μορφή πνευματικής τυφλότητας, να βρισκόμαστε δηλαδή στον κόσμο και να μη βλέπουμε τον κόσμο, ή να βλέπουμε από αυτόν ότι, ανά πάσα στιγμή, τείνει να εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας.
Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορούμε να ευχηθούμε παρά να έρθει η συνείδηση και να μας ταρακουνήσει επειγόντως από το μπράτσο και να μας ρωτήσει εξ επαφής: “Πού πας; Τι κάνεις; Ποιος νομίζεις ότι είσαι;”. Μια εξέγερση ελεύθερων συνειδήσεων θα χρειαζόμασταν.
Είναι άραγε εφικτό;