Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Όταν ένα παιδί 26
χρόνων πεθαίνει, όποια και αν είναι η αιτία του θανάτου του, ο πόνος είναι
αβάσταχτος για την κοινωνία συνολικά και για την οικογένειά του ειδικότερα…
Όταν μάλιστα το παιδί
αυτό, πριν λίγες μέρες έχει φάει το ξύλο της αρκούδας με μπόλικους τραυματισμούς
(σπάσιμο 7 πλευρών, θλάση εσωτερικών οργάνων κ.λ.π.), όπως αδιάψευστα
τεκμηριώνεται και από τα σχετικά βίντεο, έχει ο καθένας το δικαίωμα να
αναρωτηθεί τουλάχιστον για ενδεχόμενη συσχέτιση του ξυλοδαρμού με τον θάνατο
του νέου…
Όταν μάλιστα είσαι ο
γονιός ο πνιγμένος στον ανυπόφορο πόνο της απώλειας έχει δικαίωμα να
διατυπώνεις τέτοιες σκέψεις ακόμα και αν είναι λαθεμένες…
Όταν μάλιστα στέκεσαι μπροστά
στον πόνο των γονιών μπορείς να αποφύγεις να σχολιάσεις καυστικά και ειρωνικά
(δήθεν πολιτικά) την απώλεια, τον θάνατο. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να γράψεις,
πως: Με σπουδή, πολύ πολύ βιαστικά, υιοθετούμε ό,τι μας βολεύει σχετικά
με την "κρατική βία και καταστολή" και χτυπάμε τα τύμπανα
"ταξικού πολέμου" απ' τη μια Κι απ'την άλλη, μούγκα στη στρούγκα, την
πάπια και ουδέν σχόλιο για εν ψυχρώ στυγνές δολοφονίες αθώων και ανυποψίαστων
πολιτών. Δεν το κάνεις, ακόμη και έτσι να ήταν, αν διατηρείς ίχνη
από την υποχρέωση του σεβασμού στον αδόκητο θάνατο του νέου, που αφήνει πίσω
γονείς…
Όταν μάλιστα δεν έχει
ακόμη κλείσει ο τάφος του νέου παιδιού αποφεύγεις να επιδείξεις το … «δημοσιογραφικό»,
καυστικοσατυρικό σου ταλέντο γράφοντας: "Πεθανε ο πατερας φιλου. Ο
θανατος του οφείλεται στα χημικα που χαν ριξει στη διαδηλωση των συνταξιουχων
τον Οκτωβριο του 16 επι κυβερνησεως τΣυριζα.» 😂😎"
Όταν, όμως λέγεσαι
Γρηγόρης Ψαριανός, δεν πειράζει… Νάσαι καλά, λεβέντη μας !!!