Ντελακρούα: Έφιππος Ελληνας αγωνιστής ... στην επέτειο, το τραγούδι των Λ. Κηλαηδόνη-Λ. Παπαδόπουλου. Λίγα λόγια για μία σημαντική πλευρά της ιστορίας μας. Ο Δραγουμάνος του Βεζύρη Ο δραγουμάνος του βεζύρη Πίνει μαστίχα ρίχνει τα χαρτιά Το 'να του μάτι στο μισσίρι Τ' άλλο του μάτι στην αρβανιτιά Κι όταν βαράει παλαμάκια Δούλες σερμπέτια μέλια έρχονται σωρό Και του αχμέτ αγά τα χανουμάκια Στην προσταγή του στήνουνε χορό Φάτε και πιείτε δραγουμάνοι Τώρα που όλα είναι για τα σας Έτσι ορίζει το φιρμάνι Κι ο πολυχρονεμένος σας πασάς Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι Γεια σου τζαβέλα γεια σου γέρο του μοριά Βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι Για την τιμή και για τη λευτεριά Ακολουθεί ένα σύντομο εικαστικό αφιέρωμα με πίνακες, που εκτίθενται στον ιστότπο: LIFO
Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ
Δημήτρης Λεβέντης γράφει για την …άλλη όψη των ιστορικών δρώμενων… Που
συχνά εμπεριέχουν πόνο και δυστυχία και δοκιμάζουν την ανθρωπιά…
H ΑΝΕΣΤΡΑΜΕΝΗ ΠΛΕΥΡΑ των επικείμενων Χριστουγέννων
Η ανεστραμμένη πλευρά της Ιστορίας…
Επειδή οι νικητές προσπάθησαν να σβήσουν τα ίχνη και τις αποτυπωμένες σκέψεις των "άλλων" είναι συχνά σκοτεινή και δυστυχώς απαραβίαστη για τον σκεπτόμενο ερευνητή...
Να αναφέρω ένα απλό παράδειγμα.
Η λογοτεχνία, το σινεμά, το θέατρο δεν αναφέρονται στα συναισθήματα,
τα δράματα, την ανθρώπινη πλευρά των ηττημένων Γερμανών ή Ιταλών του δεύτερου
πόλεμου. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει κάτι αρνητικό για την παγιωμένη πλευρά του ιστορικού
γιαχβισμού, έτσι όπως έχει γίνει αποδεκτή από την δύση.
Τι έγινε από την άλλη πλευρά ???
Τίποτα γραφτό για κείνες τις Χαναναίες που σφάχτηκαν στη Νινευί,
για τους ηττημένους Χετταίους ή Φιλισταίους, που κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν
ότι ήταν Ελληνες…
Για το τι σκεφτόταν η Σάρα, όταν ο Αβραάμ την έβγαλε στη
πουτανιά για να πάρει οφέλη από τον Αιγύπτιο…
‘Η για να θυμηθούμε και τα δικά μας κατορθώματα όπως το
πλιάτσικο και η σφαγή της Τριπολιτσάς ή η εκτέλεση των φαντάρων που κήρυξαν
απεργία πολέμου στο μικρασιατικό μέτωπο...
Μόνο η υλιστική διαλεχτική ελληνική σκέψη όρθωσε τους Πέρσες με
τον Αισχύλο προβάλλοντας το ανθρώπινο δράμα πάνω από τις ιαχές θριάμβου...
Πέρασαν αιώνες για να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο που να εχτιμούσε
ανθρώπινα και την άλλη πλευρά του λόφου…
Δεν καινοτομώ βέβαια με
το σκίτσο τούτο που τοποθετεί την οπτική των θυμάτων του χριστουγεννιάτικου
τραπεζιού…
Σχόλια