Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Το σημείωμα του Πελέ
για τον Μαραντόνα είναι πολύ ανθρώπινο, γιατί πιάνει το ζήτημα του ανταγωνισμού,
που πολλές φορές ξεφεύγει υποβιβάζοντας τις διανθρώπινες σχέσεις και
επικοινωνίες… Το παραθέτουμε, όπως το
διαβάσαμε:
Έχουν περάσει επτά
μέρες από τότε που έφυγες. Πολλοί άνθρωποι αγάπησαν να μας συγκρίνουν σε όλη
τους τη ζωή. Ήσουν μια ιδιοφυΐα που μάγεψε τον κόσμο. Ένας μάγος με την μπάλα
στα πόδια. Ένας πραγματικός θρύλος. Αλλά πάνω απ' όλα, για μένα, θα είσαι πάντα
ένας υπέροχος φίλος, με μεγαλύτερη καρδιά.
Σήμερα, ξέρω ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν μπορούσαμε να συγκρινόμαστε λιγότερο μεταξύ μας και να θαυμάζουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο. Με αυτό εννοώ ότι είσαι ασύγκριτος.
Η πορεία σου
σημαδεύτηκε από την ειλικρίνεια. Πάντα δήλωνες τις αγάπες σου στους τέσσερις
ανέμους. Και με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο σου, να διδάξεις ότι πρέπει να
αγαπάμε και να λέμε "σ αγαπώ" πολύ πιο συχνά. Ο χαμός σου με έκανε να
γράψω: Σ' αγαπώ Ντιέγκο. Κάτι που δεν είχα προλάβει να στο πω.
Φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ για όλο το ταξίδι
μας. Μια μέρα στον παράδεισο θα παίξουμε μαζί στην ίδια ομάδα. Και θα είναι η
πρώτη φορά που θα σηκώσω τα χέρια στον αέρα όχι για να πανηγυρίσω ένα γκολ,
αλλά επειδή θα μπορώ να σε αγκαλιάσω…