Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
👀Η εξαιρετικά πρώιμη ανάκαμψη των ημερήσιων κρουσμάτων, νωρίτερα απ’ ότι την φαντάζονταν οι αρμόδιοι μαζί με τα δεδομένα για την μολυσματικότητα του στελέχους δέλτα αναγκάζουν ειδικούς και κυβερνητικούς τηλεαστέρες να κρούουν συνοφρυωμένοι τον κώδωνα του κινδύνου: αν δεν προσέξουμε θα επέλθει τέταρτο κύμα της πανδημίας…
Πρόκειται για απίστευτη υποκρισία, την ώρα που η εξουσία με την
συνεπικουρία της “επιστήμης” προχωράει γοργά τα βήματα της “απελευθέρωσης” για
το “καλό” της οικονομίας, βεβαίως, βεβαίως… Κωμικοτραγική σημειολογικά η
αναγγελία της κατάργησης των μασκών σε ανοιχτούς χώρους (εκτός και υπάρχει
συνωστισμός!!!), την ίδια μέρα που ο ΠΟΥ συνιστούσε να εξακολουθούν να φοράνε
μάσκες οι εμβολιασμένοι… Ηδη, ένα γεμάτο δεκαήμερο μετά την απόφαση για την χαλάρωση
της μασκοφορίας, είναι ηλίου φαεινότερο πως
η κοινή γνώμη πανηγυρίζει εμπράκτως την … απαλλαγή, εκτός ορισμένων …γραφικών,
δειλών, καθυστερημένων… Οι ψεκασμένοι τώρα δικαιώνονται…
Η πρόβλεψη του 4ου κύματος, πέρα από την τρομοκράτηση
-χωρίς αντίκρυσμα- του κοινού δεν μεταβάλλει ούτε κατ’ ελάχιστο την κυβερνητική
φιλελεύθερη πολιτική… Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι καλύτερο… Ομως, θα ήταν εύλογο,
πως με βάση τις θλιβερές πανευρωπαϊκές πρωτιές μας, κάποιες διακηρύξεις για μέτρα
στον τομέα των κοινωνικών υποδομών θα ακούγονταν τουλάχιστον…
Εντούτοις ούτε φωνή ούτε
ακρόαση για:
-ενίσχυση του ΕΣΥ σε κλίνες, κλίνες ΜΕΘ, αναπνευστήρες και
ιδιαίτατα ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
-αύξηση των σχολικών χώρων για αραίωση των μαθητών ανά τμήμα με αυτονόητη
αύξηση του αριθμού νηπιαγωγών, δασκάλων και καθηγητών.
-ριζική ανανέωση και επέκταση του στόλου των οχημάτων στα ΜΜΜ
ώστε να πάψουν λεωφορεία, τραμ και μετρό να αποτελούν χώρους μαζικής διάδοσης του
ιού και παραγωγής των μεταλλάξεών του…
Το τραγικότερο: Η κοινωνία όντας επιβαρυμένη, ταλαιπωρημένη και
προβληματισμένη από τις θλιβερές συνέπειες των κυβερνητικών ανακολουθιών είναι
ταυτόχρονα απελπιστικά μοιρολατρική περιμένοντας το θαύμα…
Εξάλλου, όποτε λήξει η πανδημία θα πανηγυρίσουμε την …νίκη. Με πολλές
χιλιάδες απώλειες ελπίδων, οραμάτων και ζωών… Που θα μπορούσαν -θα μας πουν- να
είναι πολύ περισσότερες αλλά ευτυχώς …θα τα έχουμε καταφέρει εξαιρετικά… Αντε
και ενός λεπτού σιγή σε βαθιά συγκινητική ατμόσφαιρα θα αρτιώσει την κορύφωση
του φινάλε…