Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Ντάντα την λέω
από μικρή. Απ’ όταν τη γνώρισα… Γιατί μου φαινόντανε πιο γλυκό, πιο τρυφερό,
λιγότερο επίσημο από το ωραιότατο βέβαια, Αλεξάνδρα. Χώρια, που το Ντάντα είναι
Κερκυραίικο…
Η Ντάντα, λοιπόν είχε ξεχωριστό πάθος με τα ζώα…Τα περισσότερα παιδιά αγαπάνε τα μικρά κατοικίδια αλλά η Ντάντα είχε διευρυμένους ορίζοντες ζωικού ενδιαφέροντος… Πώς να ξεχάσω π.χ. όταν μας έφερε έναν μικρό πύθωνα τυλιγμένο στην μικρή της φούστα…
Η Ντάντα
μεγάλωσε αλλά μαζί μεγάλωσε και το ταλέντο της και οι γνώσεις της αφού σπούδασε
ταυτόχρονα βιολογία και φωτογραφία…
Τώρα πιά
κουμαντάρει τα αναγκαία ζώα σε σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές με αντίστοιχες
απαιτήσεις…
Αλλά και στον
ιδιωτικό της βίο έχει μεγάλη αγκαλιά για πολλά συνηθισμένα και όχι τόσο ζώα… Δεν
είναι πολύς καιρός, που ανέλαβε και περιέθαλψε ένα περίεργο μαρσιποφόρο της Μαδαγασκάρης…
Στον Λάλα της Ηλείας,
λοιπόν, που μένει εδώ και λίγο καιρό της δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσει τα
προσόντα της… Πιο πολύ την αγάπη της και το ενδιαφέρον της… Μία γερακίνα
βρέθηκε στην μέση του χωριού ανήμπορη να πετάξει. Αρρωστη, κουρασμένη, χαμένη,
ποιος ξέρει…
Φυσικά την ανέλαβε η Ντάντα… Φροντίδα, αγάπη, περιποίηση χωρίς
κάποια εξειδίκευση στα άρρωστα πτηνά. Κανονικά το γεράκι έπρεπε να μεταφερθεί
σε ειδικό κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων… Δεν ήταν εύκολο…
Το γεράκι,
λοιπόν συνήλθε στα χέρια της Ντάντας… Εμεινε όσο έπρεπε και όταν ήταν έτοιμο και
γερό άνοιξε τα φτερά του περήφανα και έφυγε μακριά… Εφ ω ετάχθη…
Μπράβο Ντάντα!!!