Είναι σοβαρός αυτός ο κόσμος;;;

Ένα κορίτσι με αλογοουρά, μία εικοσάχρονη κούκλα, διαδηλώτρια είναι νεκρή. Αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών και γενικότερα των πολιτών στο Ιράν, μετά την άγρια δολοφονία της Μαχσά Αμινί.

Μιλάμε για την Χαντίς Νατζαφί, Τουρκικής καταγωγής και κάτοικο μιας μικρής πόλης κοντά στην Τεχεράνη, της Καράτζ.

Πέταξε και αυτή την μαντήλα σύμβολο της καταπίεσης και …’προκάλεσε’ πιάνοντας τα όμορφα μαλλιά της σε μορφή αλογοουράς… Στις μέρες των μεγάλων διαδηλώσεων, που ακολούθησαν έγινε η κοπέλα-σύμβολο, των αγωνιζόμενων Ιρανών: το κορίτσι με την αλογοουρά… Όμως για την Χαντίς, όπως και για την Μαχσά, το δικαίωμα στην θηλυκότητα, η χαρά της ομορφιά και της νιότης είναι βαριά και καταδικαστέα. Ζώντας μέσα σε πολιτιστικά καθυστερημένες και οπισθοδρομικές ανδροκρατικές κοινωνίες υφίστανται το …μαρτύριο να ζούνε… Η χαρά και πολύ περισσότερο η ηδονή είναι απαγορευμένες για την γυναίκα, που πρέπει να ακρωτηριάζεται λίγο μετά την γέννησή της… Να της κόβουν δηλαδή την κλειτορίδα για να της αφαιρείται ένα ουσιαστικό σωματικό εξάρτημα ερωτικής απόλαυσης… Δεν έχει τέτοιο δικαίωμα… 

Αυτό είναι προνόμιο της βαθιά συμπλεγματικής και ψυχικά ανασφαλέστατης κάστας των ανδρών. Μόνον αυτοί έχουν το δικαίωμα στην ηδονή… Η γυναίκα είναι αντικείμενο… Ένα δοχείο για να …αδειάζει το αρσενικό, όταν έχει ανάγκη… Μέχρις εκεί και τότε μόνον… Τις άλλες ώρες πρέπει να ζει σαν να μην υπάρχει… Και αυτό το …διευκολύνει και η κατάλληλη ένδυση. Μία μαύρη μπούρκα κάνει τα πράματα πιο εύκολα…     

Σκεφτείτε, πόσος φανατισμός, πόσο μίσος, πόση θεοκρατική αλαζονεία, πόση κτηνωδία χρειάζονται για να βλέπεις από απόσταση αναπνοής ένα κοριτσίστικο πρόσωπο να ξεσκίζεται, ένα λαιμό να ματώνει, μία καρδιά να τρυπιέται… Και εσύ να αποχωρείς με ήσυχη συνείδηση και ψυχική ικανοποίηση για την επιτέλεση ιερού καθήκοντος…

Πόσο σκοτάδι ακόμα στην σκιά της εξουσίας. Της κάθε εξουσίας... Γιατί η απελευθέρωση της γυναίκας δεν είναι ανεξάρτητη από την απελευθέρωση ολόκληρης της κοινωνίας.