Ντελακρούα: Έφιππος Ελληνας αγωνιστής ... στην επέτειο, το τραγούδι των Λ. Κηλαηδόνη-Λ. Παπαδόπουλου. Λίγα λόγια για μία σημαντική πλευρά της ιστορίας μας. Ο Δραγουμάνος του Βεζύρη Ο δραγουμάνος του βεζύρη Πίνει μαστίχα ρίχνει τα χαρτιά Το 'να του μάτι στο μισσίρι Τ' άλλο του μάτι στην αρβανιτιά Κι όταν βαράει παλαμάκια Δούλες σερμπέτια μέλια έρχονται σωρό Και του αχμέτ αγά τα χανουμάκια Στην προσταγή του στήνουνε χορό Φάτε και πιείτε δραγουμάνοι Τώρα που όλα είναι για τα σας Έτσι ορίζει το φιρμάνι Κι ο πολυχρονεμένος σας πασάς Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι Γεια σου τζαβέλα γεια σου γέρο του μοριά Βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι Για την τιμή και για τη λευτεριά Ακολουθεί ένα σύντομο εικαστικό αφιέρωμα με πίνακες, που εκτίθενται στον ιστότπο: LIFO
Το κείμενο-ποίημα, που ακολουθεί τόγραψε ο Δημήτρης Λέντζος
στο Fb για τον Μιχάλη Πρωτοψάλτη.
Μας το κοινοποίησε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος, που
προσθέτει: Ένας ιδιοκτήτης
γερανού στα Κύθηρα, πήρε το γερανό, τον έστησε στον γκρεμό πάνω από το ναυάγιο,
έριξε ένα σχοινί και με αυτό έσωσε 80 ζωές που κρέμονταν από τα βράχια.
Ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης.
Ένας κανονικός άνθρωπος, ο ήρωας των ημερών.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι…
«ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ»
Με λένε Μιχάλη Πρωτοψάλτη
και ζω στα Κύθηρα
εδώ ήταν το ταξείδι μου
είμαι ιδιοκτήτης
γερανοφόρου φορτηγού
με αυτό βγάζω το ψωμί μου
έχω κουβαλήσει
τόσα υλικά οικοδομών
σε όλο το νησί
σε οικοδομές με άδεια
και λαθραίες
να μπει ο κόσμος
σε ένα δικό του σπίτι
παίρνω χαρά
απ’ τη δουλειά μου
τα υλικά μου έχουν ψυχή
ο ασβέστης η άμμος
μέχρι και τα σίδερα
προχτές
στις έξι του Οκτώβρη
γύρισα κουρασμένος
όπως πάντα
δεν είχα όρεξη
έβαλα ένα ποτήρι κρασί
έβγαλα τα παπούτσια μου
όλη την ημέρα στη δουλειά
κουράζονται τα πόδια
η θάλασσα απόψε
σκύλα γεννημένη
ο θεός να φυλάει
όσους είναι απόψε
στο έλεος της
είπα
και ξάπλωσα
να δω τις ειδήσεις
σε λίγο
ήρθαν φωνές απ’ τη θάλασσα
πολλές φωνές
ας μην καταλάβαινα τι φώναζαν
ένιωσα ότι ήθελαν βοήθεια
εκεί είναι τα βράχια ψηλά
και κοφτερά
αθέρα
τινάχτηκα
βγήκα
πήρα τον γερανό
και πήγα στη θάλασσα
σύριζα
άναψα τα φώτα
και είδα ένα τσούρμο
από ανθρώπους
πάνω σε ένα βράχο
με τα χέρια ψηλά
να ζητούν βοήθεια
τα κύματα ήταν άγρια
θανατικά
αμέσως κρέμασα στο γάντζο
το σάκο από την άμμο
κι άρχισα να ανεβάζω
δυο δυο
τους ναυαγούς
τους ναυαγισμενους
ποτέ δε είχα δουλέψει
τόσο δυνατά
το γερανό
έλεγα μέσα μου
θεέ μου λίγο ακόμη
βγήκαν απ τη κόλαση
ογδόντα ψυχές
οι άλλοι δεν μπόρεσαν
γυναίκες άντρες παιδιά
ακούμπησα στο φορτηγό
η μηχανή δούλευε ακόμη
σαν μάνα που προσεύχεται
έκλαψα
κι έκανα το σταυρό μου
η θάλασσα ούρλιαζε
από κάτω
πρώτη φορά
ζορίστηκε ο γερανός
τόσο πολύ
κι ας λένε ότι οι ψυχές
είναι πούπουλο
είναι πιο βαριές
κι από το σίδερο
γύρισα αργά στο σπίτι
ήπια μονορούφι
το ποτήρι με το κρασί
έβγαλα τα παπούτσια μου
και ξάπλωσα
σκέφτηκα
ότι υλικά είναι οι ψυχές
που χτίζουνε τον κόσμο
με άδεια ή λαθραία
έκανα πάλι το σταυρό μου
κι αποκοιμήθηκα
τότε αισθάνθηκα
ότι δεν είχα βάρος
ήμουν σαν ένα πούπουλο
εκείνο το βράδυ
δεν είδα ειδήσεις.
Ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης είμαι
από τα Κύθηρα
ιδιοκτήτης
ενός γερανοφόρου φορτηγού.
Υ.Γ
Μην ξεχάσω να πω
ότι δεν ήμουνα μοναχός μου
ήταν και άλλοι
από το νησί
εκεί.»
Δικός μας ΥΓ 1. Ας είσαι καλά Μιχάλη Πρωτοψάλτη. Ενα ‘ευχαριστώ’ που κρατάς ανθρώπους ζωντανούς μαζί με τις δικές μας ελπίδες…
Σχόλια