Ντελακρούα: Έφιππος Ελληνας αγωνιστής ... στην επέτειο, το τραγούδι των Λ. Κηλαηδόνη-Λ. Παπαδόπουλου. Λίγα λόγια για μία σημαντική πλευρά της ιστορίας μας. Ο Δραγουμάνος του Βεζύρη Ο δραγουμάνος του βεζύρη Πίνει μαστίχα ρίχνει τα χαρτιά Το 'να του μάτι στο μισσίρι Τ' άλλο του μάτι στην αρβανιτιά Κι όταν βαράει παλαμάκια Δούλες σερμπέτια μέλια έρχονται σωρό Και του αχμέτ αγά τα χανουμάκια Στην προσταγή του στήνουνε χορό Φάτε και πιείτε δραγουμάνοι Τώρα που όλα είναι για τα σας Έτσι ορίζει το φιρμάνι Κι ο πολυχρονεμένος σας πασάς Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι Γεια σου τζαβέλα γεια σου γέρο του μοριά Βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι Για την τιμή και για τη λευτεριά Ακολουθεί ένα σύντομο εικαστικό αφιέρωμα με πίνακες, που εκτίθενται στον ιστότπο: LIFO
Η ιδιωτικοποίηση της περιοχής της παραλίας μπροστά στο Κάστρο της Λευκάδας έχει από αρκετό καιρό προκαλέσει τις οργανωμένες διαμαρτυρίες των κατοίκων και πολλών κοινωνικών φορέων του νησιού.
Χτες μάλιστα έγινε συγκέντρωση και πορεία σε κεντρικό
δρόμο της πόλης με ευρεία συμμετοχή…
Το εντυπωσιακό δεν είναι η ήδη αποφασισμένη ιδιωτικοποίηση
μιας εμβληματικής περιοχής με ιστορικό φορτίο για τον τόπο… Η πολιτική του: όλα
τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω μας είναι πλέον οικεία μετά από μία 12ετία εκποιήσεων,
που μας έχει φέρει στο …σημερινό οικονομικό θαύμα…
Εκείνο, που αξίζει αναφοράς είναι η ευρεία συμμετοχή
οργανώσεων της πόλης και του νησιού… Διαβάζουμε χαρακτηριστικά: Η Πρωτοβουλία
για τη διάσωση του Κάστρου, η συλλογικότητα Ελεύθερες Παραλίες, η Φιλαρμονική
Εταιρεία Λευκάδας, η Πρωτοβουλία Αγροτών Λευκάδας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών
Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ο ΠΕΣ Αγ. Νικήτα, οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι Εξάνθειας,
Καλαμιστίου, Μελάνυδρος Νεοχωρίου, Απόλπαινας, η Νέα Χορωδία Λευκάδας, το
Εργατικό Κέντρο, ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου κ.α.
Ας σημειωθεί, πως και η Λευκάδα είναι νησί με
τουριστική οικονομία κατά προτεραιότητα και κατά συνέπεια το γνωστό μας επιχείρημα:
ό,τι βοηθάει τον τουρισμό, θα μπορούσε να υιοθετηθεί στην περίπτωση… το
ευχάριστο, όμως είναι, πως όπως και στην περίπτωση του Ερημίτη, έτσι και τώρα
στην γείτονα οι λαϊκές αντιδράσεις εκφράζονται οργανωμένα και καθολικά… Και για
να είμαστε ειλικρινείς, διακρίνουμε μία ευρύτερη συμμετοχή οργανώσεων απ’ ό,τι
στην Φαιακία…
Και στις δύο περιπτώσεις βέβαια, διάχυτη είναι η θλίψη
για την τύχη του τόπου, που αντί να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, εκποιεί
τη γη του για να καταγράψει …ανάπτυξη.
Και το χειρότερο: το συνηθίσαμε…
Σχόλια